III SA/Gl 317/20

III SA/Gl 317/20 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2020-09-23
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-06-03
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Iwona Wiesner /sprawozdawca/
Magdalena Jankiewicz
Małgorzata Jużków /przewodniczący/
Symbol z opisem
6195 Funkcjonariusze Straży Pożarnej
Hasła tematyczne
Straż pożarna
Sygn. powiązane
III OSK 2208/24 - Postanowienie NSA z 2024-11-15
III OSK 4186/21 - Wyrok NSA z 2024-03-22
Skarżony organ
Komendant Państwowej Straży Pożarnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 1499
art. 95 w zw. z art. 11a ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 24 sierpnia 1991 r. o Państwowej Straży Pożarnej t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Protokolant specjalista Ewa Olender, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 września 2020 r. sprawy ze skargi M.C. na decyzję Śląskiego Komendanta Wojewódzkiego Państwowej Straży Pożarnej w Katowicach z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie wypłaty nagrody rocznej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...] r. nr [...] Śląski Komendant Wojewódzki Państwowej Straży Pożarnej (dalej: KWPSP), po rozpatrzeniu odwołania M. C. (kpt. w st. spocz.; dalej: Strona, Skarżąca) od decyzji z [...] r. nr [...] Komendanta Miejskiego Państwowej Straży Pożarnej w S. (dalej: KMPSP) w sprawie wypłaty nagrody rocznej w związku z przejściem na zaopatrzenie emerytalne utrzymał w mocy to rozstrzygnięcie. Decyzję wydano na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 17 pkt 3 ustawy z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2020 r., poz. 256; dalej: k.p.a.) oraz art. 95 związku z art. 11 a ust. 2 pkt 1 ustawy z 24 sierpnia 1991r o Państwowej Straży Pożarnej (Dz.U. z 2019, poz. 1499 ze zm.; dalej: ustawa o PSP).
Stan faktyczny przedstawiony przez organy obu instancji przedstawiał się następująco:
Organ I instancji przyznał Stronie nagrodę roczną za 6 miesięcy 2013r. w wysokości [...] zł. W uzasadnieniu wskazał, że Strona złożyła raport o zwolnienie ze służby z dniem [...] r. w związku z nabyciem prawa do zaopatrzenia emerytalnego i decyzją Komendanta Głównego Państwowej Straży Pożarnej nr [...] z [...] r. została zwolniona ze służby z dniem [...] r. na podstawie art. 43 ust 2 pkt 5 ustawy o PSP. Natomiast strażakowi zwolnionemu ze służby, w związku z nabyciem uprawnień do emerytury przysługuje nagroda roczna; podstawę ustalenia wysokości nagrody rocznej stanowi miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne strażakowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w roku kalendarzowym, w którym przysługuje nagroda; wysokość nagrody rocznej ustala się proporcjonalnie do okresu służby pełnionej w roku kalendarzowym, z który przysługuje nagroda.
KMPSP stwierdził, że decyzja została wydana w związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 19 kwietnia 2016r. sygn. akt IV SA/Gl 1035/15 oddalającego skargę Strony na decyzję KWPSP nr [...] z [...] r. oraz poprzedzającą ją decyzję KMPSP nr [...] z [...] r. w przedmiocie umorzenia postępowania w zakresie przeniesienia ze stanowiska [...] na stanowisko [...]. Wysokość przyznanych i już wypłaconych wraz z ustawowymi odsetkami świadczeń pieniężnych wynikała z treści przytoczonych wyżej przepisów prawa, a nadto uwzględniała treść prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S. z [...] r., sygn. akt [...] ustalającego przyjętą do wyliczeń przy wydawaniu niniejszej decyzji wysokość uposażenia Strony na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym przed odejściem na zaopatrzenie emerytalne tj. na stanowisku [...]. Na uposażenie to łącznej w kwocie [...] zł składało się zaszeregowanie w grupie "10"- [...] zł, dodatek z tytułu wysługi lat -[...]% - [...] zł, dodatek za stopień służbowy- kapitan- [...] zł, dodatek służbowy – [...] zł, dodatek motywacyjny – [...] zł. Kwotę wypłaconej nagrody rocznej ustalono proporcjonalnie do przepracowanego w 2013 roku okresu ([...] zł). Organ uznał, że żądanie Strony wyliczenia rocznej nagrody z stawki maksymalnego uposażenia (maksymalny dodatek służbowy w wysokości 50% tj. [...] zł oraz maksymalny dodatek motywacyjny w 2013r. w kwocie [...] zł) było bezpodstawne. Jako podstawę prawną tego stanowiska wskazano art. 87 ust. 1 pkt 2 i 2a ustawy o PSP oraz § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 27 lutego 2008r. w sprawie uposażenia strażaków Państwowej Straży Pożarnej. Zgodnie z § 6 ust. 2 tego rozporządzenia dodatek motywacyjny może być przyznawany jedynie w wypadkach tam przewidzianych. Natomiast dodatek służbowy przyznawany jest przez przełożonego uprawnionego do mianowania i powołania zgodnie ze wskazanymi kryteriami. Odnośnie przyznania dodatku motywacyjnego kierowano się okolicznością, że Strona od [...] r. do [...] r. nie wykonywała obowiązków służbowych w związku z niezdolnością do pracy spowodowaną chorobą oraz z powodu urlopów wypoczynkowych, a w konsekwencji nie spełniała przesłanek wskazanych w Rozporządzeniu. Powyższe miało również wpływ na niemożność wydania nowej opinii służbowej (§ 2 ust. 3 pkt 6 Rozporządzenia). Organ wskazał również na brak przesłanki nienaganności służby Strony oraz brak obowiązku przyznawania maksymalnego uposażenia osobom przed przejściem na zaopatrzenie emerytalne, choć praktyka taka na zasadach wyjątku, w przypadku wzorowej służby miała miejsce.
KMPSP powołując się na wyroki Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach, w tym wyrok z 19 kwietnia 2016r. sygn. akt IV SA/Gl 1035/15 podkreślił, że ostatnim stanowiskiem służbowym zajmowanym przez Stronę było stanowisko [...] , które uległo likwidacji, a jednostka organizacyjna przekształceniu. Podkreślono, że obecnie toczy się przed Sądem Okręgowym w K. sygn. akt [...] z powództwa Strony sprawa o odszkodowanie.
KMPSP wskazał, że Strona zwolniona została ze służby w związku z jej wnioskiem w trybie art. 43 ust. 2 pkt 5 ustawy o PSP, a dokonanie jej przeszeregowania służbowego po dacie [...] r., tj. zwolnieniu ze służby było prawnie niemożliwe. Organ przywołał wyrok Sądu Rejonowego w S. z [...] r. sygn. akt [...] mocą którego Strona uzyskała zadośćuczynienie za praktyki mobbingowe w wysokości [...] zł.
Kwestionując powyższe Strona wniosła odwołanie, domagając się uchylenia decyzji i zobowiązania organu do wypłaty nagrody rocznej z maksymalnego uposażenia na ostatnio zajmowanym stanowisku – [...] zł. W uzasadnieniu wskazała, że jej zdaniem postępowania przed sądami administracyjnymi i sądem rejonowym były niezależne, powoływanie się na wyrok sądu rejonowego jest bezprzedmiotowe i bezzasadne. Organ pierwszej instancji przyjął nieprawidłową podstawę do dokonania swoich wyliczeń. W szczególności - w ocenie odwołującej się - winna ona zostać przed przejściem na zaopatrzenie emerytalne przeniesiona na wyższe stanowisko służbowe, a "przyjętą polityką jest, że przed przejściem na zaopatrzenie emerytalne, komendant jednostki zwiększa strażakowi uposażenie do maksymalnego". Wskazała również okoliczności i skutki zakończenia służby. Podkreśliła bezczynność organu, zawezwanie do próby ugodowej i wezwanie do wykonania orzeczeń WSA w Gliwicach, a mimo tego organ nie wydał decyzji w wyznaczonym terminie i nie udzielił odpowiedzi, co dowodzi rażącego naruszenia prawa.
Zaskarżoną decyzją KWPSP rozpatrując sprawę w trybie odwoławczym stwierdził, że decyzja KMPSP spełnia wszystkie wymogi zawarte w przepisach kodeksu postępowania administracyjnego, a w szczególności wymogi dotyczące jej uzasadnienia. Podkreślił, że wyroki wydane przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach i Sąd Rejonowy w S. są prawomocne. Bezspornym jest również fakt zakończenia przez odwołującą się służby w związku z przejściem na zaopatrzenie emerytalne. Zatem wydając decyzję KMPSP opierał się na treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego, w stosunku do którego istnieje res iudicata, czyli powaga rzeczy osądzonej. Odwołująca całkowicie pominęła w swoich wywodach, że orzeczenie powyższe nie zostało przez nią podważone, należności nim objęte zostały jej wypłacone, a ona sama przez ponad 3 lata nie występowała w tym zakresie z żadnymi roszczeniami. Przedmiotem niniejszego postępowania jest kwestia nagrody rocznej, a w postepowaniu tym nie jest dopuszczalne procedowanie w zakresie wysokości wynagrodzenia będącego podstawą obliczenia nagrody rocznej. Kwestie te zostały rozstrzygnięte w przywołanym już wyroku Sądu Rejonowego w S. oraz w toku postępowań administracyjnych. KMPSP dla wyliczenia zawartego w kwestionowanej decyzji, przyjął jako podstawę, uposażenie przysługujące odwołującej się na ostatnim zajmowanym stanowisku.
Zdaniem organu drugiej instancji, niemożliwym byłoby przyjęcie odmiennej podstawy wyliczeń, wobec faktu, że odwołująca się innego stanowiska służbowego nie zajmowała w momencie zakończenia służby. Odwoływanie się do bliżej nieokreślonej, a zdaniem skarżącej "przyjętej polityki" nie znajduje uzasadnienia. KMPSP nie mógł oprzeć się w wyliczeniach na tym jakie stanowisko odwołująca się mogłaby zajmować, a mógł jedynie stwierdzić jakie stanowisko ostatnio zajmowała, gdyż tak wskazują obowiązujące przepisy prawa. Kwestia ewentualnego odszkodowania, o jakim wspomina odwołująca się, jest przedmiotem toczącego się postępowania sądowego w sprawie rozpatrywanej przez Sąd Okręgowy w K. sygn. akt [...] , a tym samym do momentu wydania prawomocnego orzeczenia w tej sprawie nie można stwierdzić, że odszkodowanie faktycznie przysługuje.
Jednocześnie organ drugiej instancji rozważył implikacje wydania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach wyroku z 19 kwietnia 2016 r. sygn. akt IV SA/Gl 1035/15, w którego uzasadnieniu Sąd, oddalając skargę Strony, wyraźnie stwierdził, że niemożliwym jest przeniesienie odwołującej się na inne stanowisko, po zakończeniu przez nią służby. Możliwość kierowania roszczeń odszkodowawczych wskazana została w tym orzeczeniu jako uprawnienie odwołującej się, nie przesądzając o prawie do otrzymania odszkodowania.
Odnosząc się do zarzutu rażącego naruszenia prawa w trakcie prowadzenia postępowania w sprawie organ wskazał, że przed zgłoszeniem tegoż zarzutu Komendant Miejski wydał decyzję, co nastąpiło po wezwaniu strony, która wcześniej nie składała w tym zakresie żadnych uwag. Komendant Miejski, biorąc pod uwagę treść orzeczenia Sądu Rejonowego w S., a także wskazywane przez odwołującą się postanowienie Sądu Okręgowego w K. Wydział [...] Pracy przyjął, że brak było podstaw do orzekania o wysokości należnych do wypłaty kwot, wobec faktu, iż została ona precyzyjne określona w prawomocnym, niekwestionowanym przez stronę orzeczeniu.
Pismem z [...] r. Strona kwestionując powyższą decyzję wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę żądając uchylenia decyzji organów obu instancji; zobowiązania organu do wydania decyzji, którego podstawą jest maksymalne uposażenie na stanowisku [...] za przyznaniem kosztów postępowania obliczonych według wartości przedmiotu sporu ze względu na duży nakład pracy oraz przeprowadzenie dowodu z dokumentów dołączonych do skargi.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
- przepisów prawa materialnego poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 95 ust. 1, 2 i 3 ustawy o PSP poprzez nieprawidłowe przyjęcie przez organ, że Skarżącej w ustalonym stanie faktycznym przysługuje nagroda roczna liczona z uposażenia [...] zł, podczas gdy Skarżącej przysługuje nagroda roczna z maksymalnego uposażenia na stanowisku [...] z kwoty [...] zł,
- § 5 ust. 1 i § 6 ust. 1 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 27 lutego 2008r. poprzez naruszenie zasady równego traktowania strażaków, przejawiającej się w nie wydaniu decyzji o nagrodzie w związku z przejściem na zaopatrzenie emerytalne z maksymalnego uposażenia,
- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 oraz art. 77 § 1 poprzez nie zebranie w sposób wyczerpujący materiału dowodowego w sprawie i nie ustalenie wszystkich okoliczności faktycznych, na których powinno być oparte rozstrzygnięcie,
- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 9 oraz art. 10 § 1 kpa poprzez brak zapewnienia Skarżącej brania czynnego udziału w niniejszym postępowaniu, uniemożliwienie odniesienia się Skarżącej do zebranego w sprawie materiału dowodowego oraz brak przesłania dowodów, na których organ oparł swoje rozstrzygnięcie,
- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 k.p.a polegające na tym, że w wyniku niewłaściwie przeprowadzonej kontroli administracyjnej organ II instancji uznał, że organ I instancji prawidłowo przyjął, że przy ustalaniu wysokości podstawy świadczenia istotne było oparcie na wyroku Sądu Rejonowego w S., a także na ustaleniach zapadłych w kolejnych (wymienionych w uzasadnieniu decyzji ) postepowaniach administracyjnych, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania decyzji wydanej przez organ I instancji,
- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 80 k.p.a. poprzez nie wzięcie przez organ II instancji przy ustalaniu stanu faktycznego i prawnego sprawy treści wyroku Sądu rejonowego w S. w sprawie sygn. akt [...] (mobbing), który ma istotne znaczenie w sprawie,
- przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez niekompletną, wybiórczą ocenę materiału dowodowego znajdującego się w aktach sprawy i nie wyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych sprawy oraz brak odniesienia się do podnoszonych przez Skarżącą wniosków i zarzutów.
W uzasadnieniu Skarżąca podkreśliła, że decyzja, zarówno pod względem merytorycznym jaki formalnym, narusza prawo, zwłaszcza przepisy postępowania uzasadniające żądanie skargi oraz mające wpływ na zastosowanie przepisów prawa materialnego. Organ zaniechał wszechstronnego i wyczerpującego zebrania materiału dowodowego niezbędnego do oceny całokształtu okoliczności niezbędnych do prawidłowego wskazania wysokości uposażenia skarżącej, które stanowiło podstawę świadczenia; bezpodstawnie i arbitralnie uznał, że należne Skarżącej świadczenie zostało ustalone na mocy wyroku Sądu Rejonowego w S., nie przeprowadził wyczerpująco postępowania w zakresie dokumentów powołanych przez Stronę jako dowody na podstawy odwołania; zaniechał zebrania wyczerpującego materiału dowodowego dotyczącego przebiegu służby Skarżącej, a w szczególności utrudnianiu w jej pełnienia służby przez Komendanta Miejskiego PSP, który stosował wobec skarżącej regularny mobbing. Na poparcie twierdzeń o zaniżeniu wysokości przyznanego świadczenia powołała się na zwyczajowo, przyjętą praktykę o zwiększeniu strażakowi uposażenia. Wskazała, że wypłata przysługujących należności w związku z przejściem na zaopatrzenie emerytalne z maksymalnego uposażenia na stanowisku [...] jest tylko częścią zrekompensowania strat finansowych, jakie poniosła w wyniku świadomych i celowych zachowań Komendanta Miejskiego PSP.
Przywołując wyroki i orzeczenia sądów administracyjnych oraz powszechnych podniosła, że organ nie zapoznał się z aktami tych spraw i mylił roszczenia Skarżącej z tych postępowań oraz nie wykonywał prawomocnych wyroków sądów.
W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wniósł o jej oddalenie w całości.
W piśmie procesowym z [...] r. strona skarżąca podtrzymała zarzuty zawarte w skardze. Obszernie przedstawiła przebieg poszczególnych spraw Skarżącej wraz z diagramem kolejnych rozstrzygnięć, fakt mobbingu, okoliczności odejścia ze służby, opinie służbowe, orzeczenia sądowe i decyzje organów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje :
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 2107), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c ustawy). Sąd uwzględniając skargę stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach (art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a.).
Natomiast na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy oznacza, że sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę. Chodzi zatem wyłącznie o sprawę, która została rozstrzygnięta w zaskarżonej do sądu decyzji. Sąd zawsze jest związany granicami sprawy, w której skarga została wniesiona, i nie może swoimi ocenami prawnymi "wkraczać" w sprawę nową w stosunku do tej, która była albo powinna być przedmiotem postępowania przed organem administracji i wydawanych w nim aktów (wyroki NSA z 29.04.2020r. sygn. akt I OSK 4402/18, z 16.07.2020r. sygn. akt I OSK 3196/19, z dnia 16 lipca 2020 r., wszystkie powołane na: orzeczeniansa.gov.pl). Przedmiotem rozstrzygania w niniejszej sprawie jest skarga na decyzję organu odwoławczego utrzymującą w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie przyznania Skarżącej proporcjonalnie nagrody rocznej za 2013 r., której wysokość ustalono jako pochodną ostatnio otrzymywanego wynagrodzenia. Za okoliczności relewantne uznać zatem należało te, które miały wpływ na właściwe ustalenie wysokości świadczenia. Pozostałe podnoszone przez stronę fakty i okoliczności należało oceniać jedynie w kontekście przedmiotu sporu.
Przeprowadzone w określonych powyżej ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługiwała na uwzględnienie, a organy obu instancji nie naruszyły przepisów zarówno prawa procesowego jak i materialnego w stopniu powodującym konieczność usunięcia ich z obrotu prawnego.
Odnosząc się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania zauważyć należało, że w postępowaniu administracyjnym wydanie prawidłowej decyzji w każdym przypadku powinno poprzedzać dokładne ustalenie stanu faktycznego sprawy, stosownie do art. 7 kpa i art. 77 § 1 kpa. Jako dowolne należy traktować ustalenia faktyczne dokonane przez organ nieznajdujące potwierdzenie w zebranym materiale dowodowym.
Zarzut dowolności wykluczają dopiero ustalenia dokonane w całokształcie materiału dowodowego (art. 80 kpa), zgromadzonego i zbadanego w sposób wyczerpujący (art. 77 § 1 kpa), a więc przy podjęciu wszelkich kroków niezbędnych dla dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, jako warunku niezbędnego wydania decyzji o przekonującej treści (art. 7 kpa). Warunki te w rozpoznawanej sprawie zostały spełnione.
Ponadto art. 107 kpa określa podstawowe części składowe, jakie powinna zawierać decyzja. Do tych części ustawodawca zalicza między innymi uzasadnienie faktyczne i prawne. Uzasadnienie zatem stanowi integralną cześć decyzji i jego zadaniem jest wyjaśnienie rozstrzygnięcia, stanowiącego dyspozytywną część decyzji. Bez wątpienia w sytuacji, gdy odmawia się stronie do gwarantowanego prawnie uprawnienia to podejmując rozstrzygnięcie, organy winny stanowisko szczegółowo uzasadnić, stosownie do wymogów z art. 107 § 3 kpa. Warunek ten został spełniony. Orzeczenie winno więc być rzetelne i oparte na kompletnym materiale dowodowym oraz zawierać jasną sumbsumpcję; nie może ograniczać się do lakonicznych stwierdzeń, lecz winno zawierać wszechstronne wyjaśnienie wątpliwości i uzasadnienie przekonujące, dostępne i zrozumiałe dla stron i innych organów czy sądów ewentualnie powiązanych z prowadzonym postępowaniem. Już decyzja organu I instancji spełnia powyższe wymagania. Uzasadnienie decyzji sporządzone zostało w odniesieniu do poszczególnych grup zagadnień wskazanych przez stronę. Do tak poczynionych ustaleń odwołuje się decyzja organu odwoławczego, dokonując ich podsumowania, rozwinięcia i doprecyzowania. Decyzja zawiera wyliczenie wysokości ostatniego uposażenia Skarżącej przed uzyskaniem uprawnień do zaopatrzenia emerytalnego, co miało miejsce [...] r. z wyszczególnieniem składników oraz uzasadnieniem ich wysokości.
Nagroda roczna zgodnie z art. 95 ust. 1 ustawy o PSP przysługuje strażakowi za służbę pełnioną nienagannie w danym roku kalendarzowym w wysokości 1/12 uposażenia otrzymanego w roku kalendarzowym, za który nagroda przysługuje. Zgodnie z ust. 4 powołanego przepisu nagroda roczna przysługuje, jeżeli strażak w danym roku kalendarzowym pełnił służbę przez okres co najmniej 6 miesięcy kalendarzowych. Zgodnie natomiast z ust. 3 ustawy o PSP (uchylonym przez art. 3 pkt 3 lit. b ustawy z 24 stycznia 2014 r. (Dz.U.2014.502) zmieniającej nin. ustawę z dniem 1 czerwca 2014 r.) podstawę ustalania wysokości nagrody rocznej stanowi miesięczne uposażenie zasadnicze wraz z dodatkami o charakterze stałym, należne strażakowi na ostatnio zajmowanym stanowisku służbowym w roku kalendarzowym, za który przysługuje nagroda. Powyższe uregulowanie odnosi wysokość nagrody rocznej do uposażenia otrzymywanego z danym roku kalendarzowym, w rozpatrywanej sprawie w 2013 roku. Skarżąca w 2013 roku nie otrzymywała uposażenia we wskazanej przez nią wysokości, to jest w kwocie [...] zł. W wyniku toczących się postępowań sądowych (wyrok WSA w Gliwicach z 19.04.2016r. sygn. akt IV SA/Gl 1035/15) ustalono, że Skarżąca w dniu odejścia ze służby na zaopatrzenie emerytalne zajmowała stanowisko służbowe: [...] z uposażeniem [...] zł. Na uposażenie to składało się zaszeregowanie w grupie "10"- [...] zł, dodatek z tytułu wysługi lat -[...]% - [...] zł, dodatek za stopień służbowy – kapitan - [...] zł, dodatek służbowy – [...] zł, dodatek motywacyjny – [...] zł. Kwotę wypłaconej nagrody rocznej ustalono proporcjonalnie do przepracowanego w 2013 roku okresu ([...] zł). Wysokość poszczególnych składników uposażenia, w tym dodatku służbowego, znajduje oparcie w treści prawomocnego wyroku Sądu Rejonowego w S. z [...] r. (sygn. akt [...]) oraz jest konsekwencją rozstrzygnięć Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego (sygn. akt IV SA/Gl 561/13). W konsekwencji powyższego należało stwierdzić, że przyjęte jako podstawa wyliczenia wysokości nagrody rocznej uposażenie Skarżącej zostało przyjęte w oparciu o wyniki powołanych rozstrzygnięć, z których nie wynika by podstawą do wypłaty Skarżącej przedmiotowego świadczenia była wskazana przez nią w skardze kwota.
Takie więc postępowanie organu zakończone wydaniem zaskarżonej decyzji odbyło się z naruszeniem reguł wyznaczonych przepisami postępowania administracyjnego, w szczególności art. 7 kpa , art. 77 kpa, art. 80 kpa i art. 107 § 3 kpa. W ocenie Sądu naruszenie przywołanych przepisów mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu, zwłaszcza zważając na treść zarzutów Strony w odwołaniu i skardze, wskazuje to na niedbałość organów obu instancji w rozpoznaniu sprawy, nie pozwala na rozpoznanie motywów, którymi kierowano się przy jej załatwieniu i powoduje, że w zasadzie, poprzez brak pełnej, rzeczowej argumentacji, wydane decyzje w istocie wymykają się spod kontroli.
W toku ponownie przeprowadzonego postępowania organ zgodnie z zaleceniami zawartymi w wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z 8 października 2019r. sygn. akt III SA/Gl 640/19 przeprowadził postępowanie dowodowe dokonując jego szczegółowej oceny i analizy, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, które było przekonujące i zawierające kompleksową analizę sytuacji Skarżącej. Zleceniami tymi organ był związany z mocy art. 153 p.p.s.a.
Na koniec należało odwołać się do stanowiska Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonego w wyroku z 21 maja 2020r. sygn. akt I OSK 1505/19. W kontekście wynikającej z art. 134 § 1 p.p.s.a. zasady braku związania zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną należy podkreślić, że sąd administracyjny pierwszej instancji nie jest zobowiązany szczegółowo odnosić się w uzasadnieniu wydawanego orzeczenia do zarzutów i argumentacji w jego ocenie niemających istotnego znaczenia dla zbadania zgodności z prawem zaskarżonego aktu. Pominięcie w uzasadnieniu wyroku rozważań dotyczących zarzutów niezasadnych nie stanowi bowiem naruszenia przepisów postępowania sądowoadministracyjnego o istotnym wpływie na wynik sprawy ( wyrok NSA z 28.04.2020r. sygn. akt I OSK 858/19). Odnosząc powyższe stanowisko do zarzutów skargi w rozpoznawanej sprawie należało stwierdzić, że po części zarzuty skargi i argumenty przytoczone w jej uzasadnieniu i w piśmie procesowym nie mają znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, a co za tym idzie nie wymagają szerszego odniesienia. W rozpoznawanej sprawie kwestią decydującą było określenie uposażenia Skarżącej w 2013r., co zostało omówione powyżej. Uposażenie to stanowiło bowiem podstawę obliczenia nagrody rocznej zgodnie z art. art. 95 ust. 1 ustawy o PSP. Organ wskazał w oparciu, o które orzeczenia Sądów oraz w oparciu o jakie przesłanki faktyczne i przepisy prawa przyjął wysokość uposażenia. Wskazał również przyczyny, dla których nie było możliwe określenie wysokości nagrody rocznej w kwocie wskazanej przez Skarżącą.
Wobec powyższego skargę jako niezasadną należało oddalić na mocy art. 151 p.p.s.a.