III SA/Gl 290/24

III SA/Gl 290/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-09-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-04-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch /sprawozdawca/
Adam Pawlyta
Magdalena Jankiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6194 Funkcjonariusze Służby Więziennej
Hasła tematyczne
Służba więzienna
Skarżony organ
Dyrektor Okręgowy Służby Więziennej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1683
art. 96 ust 1 i 3
Ustawa z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Asesor WSA Adam Pawlyta, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 września 2025 r. sprawy ze skargi A. L. na decyzję Dyrektora [...] Służby Więziennej w K. z dnia 29 stycznia 2024 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.
Uzasadnienie
A. L. (dalej: skarżący, strona) pismem z dnia 23 lutego 2024 r. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na decyzję Dyrektora [...] Służby Więziennej w K. (dalej: Dyrektor, organ II instancji) z dnia 29 stycznia 2024 r., nr [...] (doręczoną stronie w dniu 31 stycznia 2024 r.) utrzymującą w mocy decyzję Dyrektora Zakładu [...] w R. (dalej: organ I instancji) z dnia 30 października 2023 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Służbie Więziennej.
Zaskarżona decyzja wydana została na podstawie art. 15, art. 17 pkt 3, art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. 2023 r. poz. 775 ze zm.) w zw. z art. 218 ust. 1 pkt 1 i ust. 4, art. 7, art. 12 ust. 2 pkt 8, art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1683 ze zm.) po rozpatrzeniu odwołania z dnia 4 grudnia 2023 r. strony, od Decyzji Personalnej Dyrektora Zakładu [...] w R. (znak sprawy: [...]) z dnia 30 października 2023 r. w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Służbie Więziennej.
Stan sprawy według przekazanych akt sądowi przedstawiał się następująco.
W dniu 18 października 2023 r, skarżący posiadający uprawnienia emerytalne wystąpił z raportem o zwolnienia go ze służby w Służbie Więziennej z dniem 4 grudnia 2023r. W związku z czym decyzją z dnia 30 października 2023 r., nr [...] organ I instancji zwolnił skarżącego ze służby w Służbie Więziennej z dniem 4 grudnia 2023r., zgodnie z jego wnioskiem.
Skarżący od powyższej decyzji złożył pismem z dnia 5 grudnia 2023 r. odwołanie, które w uzasadnieniu wskazywało, że jego oświadczenie woli było wynikiem m.in. błędu i groźby.
Następnie Dyrektor zaskarżoną decyzją z dnia 29 stycznia 2024 r., nr [...] z doręczoną stronie w dniu 31 stycznia 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji z dnia 30 października 2023 r.
Przedmiotowa decyzja została przez stronę zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach ww. skargą z dnia z dnia 23 lutego 2024 r.
W skardze strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości.
Zaskarżonej decyzji strona zarzuciła rozstrzygnięcie w oparciu o wadliwie złożone oświadczenie woli o zwolnieniu ze służby w Służbie Więziennej poprzez:
- brak zapewnienia stronie postępowania uczestnictwa w postępowaniu.
Ponadto decyzji nr [...] strona zarzuciła:
- brak wszczęcia postępowania administracyjnego z urzędu w sprawie zwolnienia strony ze służby,
- brak zawiadomienia o jego wszczęciu i brak udziału w sprawie.
Strona wskazała, że organ II instancji rozpatrując wniesione przez nią odwołanie złamał zasadę wyrażoną w art. 7 Kodeksu postępowania administracyjnego.
Uzasadniając powyższe skarżący m.in. wskazał, że:
- złożył oświadczenie o wycofaniu oświadczenia woli o zwolnieniu. Oświadczenie woli zawarte w raporcie o zwolnieniu było dotknięte następującymi wadami:
1. Błędem wywołanym przez Dyrektora Zakładu [...] w R. co do okoliczności zwolnienia ponieważ Dyrektor zapewnił stronę, że w przypadku złożenia raportu o zwolnienie zostanie podniesiony mu dodatek służbowy w okresie przed zwolnieniem, jak również zapewnił, że zostanie wypłacony mu ekwiwalent za urlop za rok 2023 r. Następnie po napisaniu raportu organ wycofał się z tego zobowiązania i oświadczył, że gdy strona pójdzie na zwolnienie lekarskie to zostanie i tak odwołana z zajmowanego stanowiska. Zatem skarżący został zmuszony do wykorzystania urlopu.
2. Groźbą, że jeżeli nie złoży raportu o zwolnienie ze służby to zostanie odwołany ze stanowiska i odejdzie na emeryturę z niższego niż wcześniej zajmowanego stanowiska dla którego ustawa nie przewiduje powołania - w przypadku strony stanowiska inspektora. Dyrektor kierował wobec strony groźby złożenia wniosku o odwołanie nie mające oparcia w ocenie dotychczasowej służby. Skarżący obawiał się, że grozi mu poważne niebezpieczeństwo majątkowe.
Nadto skarżący wskazał, że organ II instancji nie zbadał dogłębnie sprawy, lecz skoncentrował się na ośmieszeniu strony skarżącej. Nie zbadał przypadków podobnego traktowania funkcjonariuszy Zakładu [...] w R. tj. przymuszenia do zwolnienia zastępcy Dyrektora Zakładu [...] w R.. Strona skarżąca wskazała, że zdawała sobie sprawę z konsekwencji złożenia raportu o zwolnienie ze służby (poniesienie strat finansowych w wysokości kilkudziesięciu tysięcy zł. z tytułu nie wypłacenia ekwiwalentu za urlop, strat podatkowych oraz istotnego zmniejszenia emerytury), jednak złożenie stosownego oświadczenia spowodowane było obawą o zrealizowanie groźby oraz wprowadzeniem strony w błąd.
Skarżący zaakcentował, że został zmuszony do określonego działania. Natomiast działanie Dyrektora Zakładu [...] w R. pozbawione było cech praworządności oraz sprzeczne z zasadami etyki zawodowej funkcjonariuszy i pracowników Służby Więziennej (Zarządzenie Dyrektora Generalnego Służby Więzienne nr 1/2010 z dnia 18 października 2010 r.).
Z kolei organ w w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie.
Na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w dniu 21 sierpnia 2024 r. skarżący złożył do akt zawiadomienie Prokuratury Rejonowej w R. z 13 czerwca 2024 r. o wszczęciu śledztwa w sprawie przekroczenia uprawnień przez Dyrektora Zakładu [...] w R. w październiku 2023 r. oraz ówczesnego Dyrektora [...] Służby Więziennej w K.. Jednocześnie skarżący złożył wniosek o zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego do czasu zakończenia postępowania [...].
Pełnomocnik organu wniósł o nieuwzględnianie wniosku.
Kwestię sporną w rozpatrywanej sprawie stanowiło m.in. ustalenie, czy oświadczenie skarżącego o wycofaniu oświadczenia woli o zwolnieniu ze służby było skuteczne zatem mające bezpośredni wpływ na wynik przedmiotowego postępowania.
W ocenie Sądu związek między przedmiotową sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem był tego rodzaju, że wynik już toczącego się postępowania będzie miał charakter prejudycjalny realny, rzeczywisty, faktyczny, bezpośredni, ponieważ rozstrzygnie o istnieniu przedmiotu zaskarżenia.
Tym samym, powyższa sytuacja obligowała Sąd do zawieszenia toczącego się postępowania sądowoadministracyjnego, co też Sąd uczynił wydając postanowienie z 21 sierpnia 2024r.o zawieszeniu postępowania sądowego.
Następnie na skutek wniosku skarżącego z dnia 23 czerwca 2025r. o podjęcie zawieszonego postępowania w związku z utrzymaniem przez Sąd Rejonowy w R. postanowienia Prokuratury Rejonowej z R. z 16 grudnia 2024r. o umorzeniu śledztwa z zawiadomienia skarżącego o sygn. [...], Sąd postanowieniem z dnia 9 lipca 2025 r. podjął zawieszone postępowanie.
Po podjęciu postępowania, na rozprawie przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gliwicach w dniu 11 września 2025 r., skarżący wnosił i wywodził jak w skardze dodając, że kierowane do niego groźby obniżenia mu stanowiska oraz dodatku służbowego, co wiązałoby się z obniżeniem emerytury, zostały omówione w aktach sprawy karnej.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w sprawie dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art. 1 ust. 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych. ( Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem.
Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm,, dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Tylko stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c p.p.s.a.).
W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w zakreślonych wyżej granicach, stwierdzić przyjdzie, że organy nie naruszyły prawa.
Ustalenia stanu faktycznego poczynione przez organy Sąd przyjął za podstawę rozstrzygnięcia niniejszej sprawy, bowiem dokonane zostały z zachowaniem reguł procedury administracyjnej. Przesądzenie o prawidłowości przyjętych za podstawę zaskarżonego orzeczenia ustaleń faktycznych umożliwia więc ocenę procesu subsumcji tego stanu faktycznego pod mające zastosowanie w sprawie przepisy prawa materialnego.
Bezspornym w sprawie jest, iż w dniu 18 października 2023 r. skarżący posiadający uprawnienia emerytalne złożył osobiście raport o zwolnienie go ze służby z dniem 4 grudnia 2023 r. Następnego dnia Dyrektor Zakładu [...] w R. zaaprobował przedmiotowy wniosek, w tym zaproponowaną w jego treści datę zwolnienia ze służby. W konsekwencji złożonego wniosku, czyli zgodnie z żądaniem skarżącego, decyzją personalną z dnia 30 października 2023 r. [...] zwolniono go ze służby z dniem 4 grudnia 2023 r. Decyzja została doręczona skarżącemu w dniu 21 listopada 2023 r.
Skarżący nie zgodził się z treścią wydanego w sprawie orzeczenia i złożył odwołanie, które wpłynęło do Zakładu [...] w R. po dacie jego zwolnienia tj. w dniu 5 grudnia 2023 r. W jego treści wniósł o uchylenie ww. zaskarżonej decyzji w całości z uwagi na fakt, że została ona wydana w oparciu o wadliwie złożone oświadczenie woli, albowiem było konsekwencją wprowadzenia skarżącego w błąd i było działaniem pod wpływem błędu i groźby.
Przedmiotem kontroli Sądu w rozpoznawanej sprawie była decyzja Dyrektora [...] Służby Więziennej w K. z dnia 29 stycznia 2024 r. utrzymująca w mocy rozkaz personalny Dyrektora Zakładu [...] w R. z dnia 30 października 2023 r. o zwolnieniu skarżącego ze służby w Służbie Więziennej.
Materialnoprawną podstawę kontrolowanego rozkazu personalnego decyzji Dyrektora [...] Służby Więziennej w K. stanowił przepis art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej (Dz. U. z 2023 r. poz. 1683 z późn. zm.) określający obligatoryjne przesłanki zwolnienia funkcjonariusza ze służby. W analizowanej sprawie zastosowanie ma pkt 2 tegoż przepisu, który zawiera wprost zobowiązanie organu do wydania decyzji w tym zakresie uzależniając to jedynie od zaistnienia faktu poinformowania przełożonego przez funkcjonariusza o jego woli opuszczenia szeregów formacji. Przywołany wyżej przepis nie wymaga, aby składane przez funkcjonariusza pisemne zgłoszenie wystąpienia ze służby należało uzasadnić, co wskazuje jednocześnie również na to, iż organ nie ma ani prawa, ani tym bardziej obowiązku ustalać motywacji zgłaszającego.
Sąd zauważył, iż w piśmie skarżącego o wycofaniu złożonego uprzednio oświadczenia o chęci zwolnienia ze służby zawarto stanowisko, że obarczone było ono wadami, bowiem wnioskujący działał pod wpływem błędu i groźby.
Zdaniem Sądu do wad oświadczenia woli o wystąpieniu ze służby zastosowanie mają przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny (Dz. U. z 2023 r. poz. 1610 ze zm. - dalej "KC"). Funkcjonariusz, żądając rozwiązania z nim stosunku służbowego, składa oświadczenie woli o wystąpieniu ze służby, które skierowane jest do określonego adresata. Z tych też względów, do takiego oświadczenia, o którym mowa wart. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej, ma zastosowanie art. 61 KC. Odwołanie takiego oświadczenia woli jest skuteczne jedynie wówczas, gdy doszło do adresata jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. W świetle regulacji art. 61 KC oświadczenie woli złożone drugiej stronie wiąże osobę, która oświadczenie takie złożyła. Może być ono skutecznie odwołane po tym jako doszło do wiadomości adresata - tylko za jego zgodą (wyrok NSA z dnia 23 stycznia 2023 r., sygn. I OSK 3504/18). Podobnie orzekł Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 31 stycznia 2024 r. sygn. III OSK 829/23 stwierdzając w tezie, że:
"1. Funkcjonariusz, żądając rozwiązania z nim stosunku służbowego, składa oświadczenie woli o wystąpieniu ze służby, które skierowane jest do określonego adresata. Z tych też względów, do takiego oświadczenia, o którym mowa w art. 96 ust. 1 pkt 2 ustawy o Służbie Więziennej, ma zastosowanie art. 61 KC. Nie tylko określony w art. 61 KC reżim prawny warunkujący złożenie skutecznego oświadczenia woli ma zastosowanie do zgłoszenia przez funkcjonariusza wystąpienia ze służby i jego cofnięcia, ale także przepisy przewidujące możliwość uchylenia się przez funkcjonariusza od skutków złożonego organowi zgłoszenia, z powodu wad oświadczenia woli. Zgodnie natomiast z art. 61 KC oświadczenie adresowane do innego podmiotu, wywiera skutki prawne z chwilą, gdy dotarło do adresata w takiej formie, że mógł się on zapoznać z treścią tego oświadczenia. Odwołanie takiego oświadczenia woli jest skuteczne jedynie wówczas, gdy doszło do adresata jednocześnie z tym oświadczeniem lub wcześniej. W świetle tej regulacji oświadczenie woli złożone drugiej stronie wiąże osobę, która oświadczenie takie złożyła. Może być ono skutecznie odwołane po tym jak doszło do wiadomości adresata - tylko za jego zgodą. Nie do przyjęcia jest stanowisko, zgodnie z którym funkcjonariusz, który wystąpił o rozwiązanie z nim stosunku służbowego jest jedynym i swobodnym dysponentem złożonego oświadczenia woli, może je w każdym czasie wycofać, bez zgody innego podmiotu, a w konsekwencji wycofanie prośby o zwolnienie ze służby sprawia, że wcześniej zgłoszone żądanie nie wywołuje żadnych skutków prawnych. Dlatego też w przypadku odwołania oświadczenia o zgłoszeniu wystąpienia ze służby nie mogą mieć zastosowania przepisy o umorzeniu postępowania na wniosek strony. Przepisy te regulują bowiem wyłącznie zagadnienia procesowe.
2. Analizując z kolei kwestię złożenia przez funkcjonariusza oświadczenia o uchyleniu się od skutków prawnych raportu godzi się przypomnieć, że sąd administracyjny nie jest uprawniony do rozpatrywania w związku z wniesioną skargą okoliczności, które powstały po wydaniu zaskarżonego aktu lub podjęciu zaskarżonej czynności. Jego funkcje są bowiem odmienne od celów i zadań organu odwoławczego, który w postępowaniu w drugiej instancji ma obowiązek ponownego rozpatrzenia i rozstrzygnięcia in merito sprawy administracyjnej. Zmiana stanu faktycznego lub prawnego, która nastąpiła po wydaniu zaskarżonego aktu (czynności), zasadniczo nie podlega uwzględnieniu".
W związku z powyższym należy mieć na uwadze, iż z przedstawionej dokumentacji nie wynikało, aby organ zaaprobował tego rodzaju oświadczenie. Z uwagi więc na to, iż raport o wystąpienie z szeregów służby złożony został w dniu 18 października 2023 r., a oświadczenie o chęci wycofania się z poprzedniego oświadczenia organ otrzymał w dniu 5 grudnia 2023 r., czyli już po wydaniu decyzji organu I instancji. To oznacza, że skarżący złożył oświadczenie o uchyleniu się od skutków prawnych złożonego oświadczenia woli już po otrzymaniu decyzji Dyrektora Zakładu [...] w R., a co za tym idzie, motywy tego raportu nie podlegały ocenie organu I instancji.
Należy jednak zauważyć, że uchylenie się od skutków prawnych złożonego oświadczenia woli dopuszczalne jest tylko w ściśle określonych przypadkach, gdy zachodzi jedna z wad oświadczenia woli określona w art. 82-87 k.c.: Kto złożył oświadczenie woli pod wpływem bezprawnej groźby drugiej strony lub osoby trzeciej, ten może uchylić się od skutków prawnych swego oświadczenia, jeżeli z okoliczności wynika, że mógł się obawiać, iż jemu samemu lub innej osobie grozi poważne niebezpieczeństwo osobiste lub majątkowe. Uchylenie się od skutków prawnych oświadczenia woli, które zostało złożone innej osobie pod wpływem błędu lub groźby, następuje przez oświadczenie złożone tej osobie na piśmie. Zgodnie z art. 84 § 2 k.c. za błąd można uznać jedynie błąd istotny, uzasadniający przypuszczenie, że gdyby składający oświadczenie woli działał pod wpływem błędu i oceniał sprawę rozsądnie, nie złożyłby oświadczenia tej treści. Ponadto błąd może odnosić się do treści czynności prawnej, tylko wówczas, gdy jest z nią ściśle powiązany, czyli dotyczy któregokolwiek chociażby elementu składającego się na jej treść. Natomiast walor istotności błędu musi być zobiektywizowany, nie wystarcza więc subiektywny pogląd składającego oświadczenie.
Niezależnie od powyższego należy zauważyć, że Sąd Administracyjny nie jest właściwy do badania wad oświadczenia woli, bo jest to kwestia cywilistyczna a skarżący nie przedstawił wyroku Sądu powszechnego, który by to stwierdzał.
Nadto co do zasady poza zakresem oceny organów administracji publicznej oraz sądów administracyjnych leżą zagadnienia dotyczące ściśle kwestii cywilistycznych, wynikających z prywatnoprawnego charakteru czynności prawnej. Kwestie te należą bowiem do spraw cywilnych rozpoznawanych przez sądy powszechne.
Warto w tym miejscu wspomnieć, iż Sąd uwzględnił wniosek skarżącego o zawieszenie postępowania uznając, że związek między przedmiotową sprawą sądowoadministracyjną a innym postępowaniem był tego rodzaju, że wynik już toczącego się postępowania będzie miał charakter prejudycjalny realny, rzeczywisty, faktyczny, bezpośredni, ponieważ rozstrzygnie o istnieniu przedmiotu zaskarżenia. W związku z czym Sąd wydał postanowienie z 21 sierpnia 2024r. o zawieszeniu postępowania sądowego. Jednakże z uwagi na wniosek skarżącego z 25 czerwca 2025r. o podjęcie zawieszonego postępowania oraz pismo z Prokuratury Rejonowej w R. informujące o postanowieniu zatwierdzonym w dniu 16 grudnia 2024r. o umorzeniu śledztwa z zawiadomienia strony sygn. [...], Sąd podjął zawieszone postępowanie. Natomiast umorzenie śledztwa wskazuje, że twierdzenie strony o skierowaniu pod jej adresem groźby karalnej nie znalazło potwierdzenia.
Sąd w składzie rozstrzygającym niniejszą sprawę wyraża pogląd, zgodnie z którym funkcjonariusz służby więziennej w każdym czasie, niezależnie od powodów, które nim kierują może doprowadzić do rozwiązania stosunku służbowego. Dla organu podejmującego decyzję o zwolnieniu funkcjonariusza na jego prośbę ze służby w Służbie Więziennej nieistotne są motywy, jakimi kierował się funkcjonariusz składając wniosek o zwolnienie ze służby. Istotna i wiążąca organ jest natomiast wola funkcjonariusza rozwiązania stosunku służbowego.
Skarżący złożył wniosek o wystąpienie ze służby, co nie jest w sprawie kwestionowane. Wniosek ten obligował Komendanta do wydania rozkazu o zwolnieniu skarżącego ze służby w terminie do 3 miesięcy od dnia pisemnego zgłoszenia przez skarżącego. Zatem zwolnienie skarżącego ze służby z dniem 4 grudnia 2023 r. mieści się w granicach wyznaczonych Komendantowi przepisem art. 96 ust. 1 ustawy o Służbie Więziennej.
W świetle przedstawionych tu ustaleń o tym, że skarżący złożył wniosek o wystąpienie ze służby, że wniosku swego nie wycofał do dnia wydania przez Komendanta rozkazu personalnego, że motywy wniosku nie podlegały ocenie Komendanta, że termin zwolnienia ze służby mieści się w granicach prawa, uznanie, że rozkaz personalny był niezgodny z prawem nie jest możliwe. Przepis art. 96 ust. 3 ustawy o Służbie Więziennej nie został naruszony. Natomiast wad swego oświadczenia woli skarżący nie wykazał, gdyż nie przedłożył orzeczeń właściwych podmiotów, które by to stwierdzały.
Sąd stwierdził, że skarżący nie wykazał zaistnienia takiej wady swego oświadczenia woli, która skutkowałaby uznaniem rozkazu personalnego za niezgodny z prawem.
Ponadto podkreślić należy, że treść oświadczenia skarżącego zasadnie uznana została przez organ za jednoznacznie wskazującą, że skarżący rozumiał jakie oświadczenie składa i jakie będą jego skutki. Analiza akt administracyjnych, w tym korespondencji pomiędzy skarżącym a organem, a także fakt zawiadomienia przez organ o wszczęciu postępowania w trybie art. 96 ust. 1 ustawy z dnia 9 kwietnia 2010 r. o Służbie Więziennej z powołaniem się na jego oświadczenie woli zwolnienia ze służby nie budzi wątpliwości.
Organ przy tym nie naruszył zasad postępowania administracyjnego, o których mowa w art. 7 k.p.a., art. 8 § 1 k.p.a. i art. 9 k.p.a., gdyż rozważył stanowisko skarżącego, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji dostatecznie indywidualizuje przedmiot tej sprawy i odnosi się do argumentacji strony, jaką ta zajmowała w toku postępowania administracyjnego.
W tym stanie sprawy, mając na uwadze powyższe okoliczności faktyczne i prawne, uznając za chybione zarzuty skargi i stwierdzając brak innych naruszeń prawa warunkujących uchylenie zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach skargę oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.