III SA/Gl 272/04

III SA/Gl 272/04 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2005-10-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-04-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Apollo /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Walentek
Mirosław Kupiec
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo ( spr. ) Sędziowie: WSA Małgorzata Walentek Asesor WSA Mirosław Kupiec Protokolant: sekretarz sądowy Beata Jacek po rozpoznaniu w dniu 25 października 2005r., na rozprawie sprawy ze skargi "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w O. na decyzję Dyrektora Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie weryfikacji zgłoszenia celnego co do klasyfikacji taryfowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Sygn. akt III SA / Gl 272 / 04
UZASADNIENIE
Naczelnik Urzędu Celnego w K. decyzją z dnia [...] r. wydaną na podstawie art. 207 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. – Ordynacja podatkowa ( Dz. U. nr 137, poz. 926 ze zm. ), art. 64 § 4 pkt 2b i c, art. 83 § 1 i § 3, art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny ( tekst jednolity Dz. U. z 2001r. nr 75, poz. 802 ze zm. ) uznał zgłoszenie celne dokonane na jednolitym dokumencie administracyjnym SAD [...] w dniu [...] stycznia 2003r. przez Agencję celną [...] SA działającą w imieniu i na rzecz "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w O. za nieprawidłowe w części dotyczącej klasyfikacji taryfowej towaru i uznał, iż powinien on być zgłoszony w dwóch pozycjach. Jednocześnie na podstawie art. 2§ 2, art. 13 § 3 pkt 1 i 4, § 4, § 5, art. 20 § 2 , art. 23 § 1, art. 30 § 1 pkt 5, art. 69, art. 85 § 1 ustawy Kodeks celny, ust. 1d, ust. 5 pkt 1 części pierwszej – Postanowienia wstępne A. Stawki celne i części drugiej – Tabela stawek celnych Taryfy celnej stanowiącej załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 200r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej ( Dz. U. nr 226, poz. 1885 ), art. 16 pkt 1a, art. 17 Protokołu 4 do Układu Europejskiego ( Dz. U. z 1997r. nr 104, poz. 662 ) objął towar procedurą dopuszczenia do obrotu na polskim obszarze celnym zmieniając jednocześnie pozycję taryfy celnej dla towaru – wózków typu [...] z deklarowanego w zgłoszeniu celnym przez importera kodu PCN 8713 90 00 0 na PCN 8714 20 00 0 i wpisując je do pozycji 2 zgłoszenia celnego oraz uznając iż deklarowana przez importera pozycja kodu PCN jest właściwa dla wózka inwalidzkiego z napędem elektrycznym typu [...], wpisanego do pozycji 1 zgłoszenia.
W uzasadnieniu decyzji ustalił, iż w wyniku kontroli zgłoszenia celnego dokonanej na podstawie art. 83 v 1 Kodeksu celnego już po zwolnieniu towaru ujawniono, iż przedmiotem zgłoszenia celnego z dnia [...] stycznia 2003r. SAD [...] były wózki gąsienicowe z napędem elektrycznym typu [...] służące do przemieszczania wózków inwalidzkich zaklasyfikowane przez importera spółkę "A" z O. do kodu PCN 8713 90 00 0. Te klasyfikację towaru organ celny uznał za wadliwą i dlatego z urzędu wszczął postanowieniem z dnia [...] r.postępownaie mające na celu ustalenie prawidłowej klasyfikacji taryfowej towaru jakim był wózek typu [...].
Dalej, powołując się na nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury określania towarów wprowadzonej w życie konwencją opracowaną przez Komisje Wspólnoty Europejskiej i kierując się Ogólnymi Regułami Interpretacji Nomenklatury Scalonej Naczelnik Urzędu Celnego stwierdził, iż decydujący dla oceny towaru i przypisania go do konkretnej pozycji taryfy celnej jest stan towaru i jego wartość z dnia przyjęcia zgłoszenia celnego.
Następnie wyjaśnił, iż Reguła 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Polskiej Nomenklatury Scalonej zamieszczonych w Postanowieniach wstępnych do Taryfy celnej stanowi, iż dla celów prawnych klasyfikacje towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji i działów. Kierując się tą regułą uznał, iż zgodnie z Wyjaśnieniami do Taryfy celnej stanowiącymi załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z 24 sierpnia 1999r. ( Dz. U. nr 74, poz. 830 ze zm. ) pozycja 8713 obejmuje wózki albo podobne pojazdy, specjalnie przeznaczone do przewozu osób niepełnosprawnych, zarówno wyposażone w napęd mechaniczny, jak i nie. Pojazdy wyposażone w napęd mechaniczny są zwykle napędzane lekkim silnikiem albo ręcznie przez mechanizm dźwigniowy czy korbowy. Inne wózki inwalidzkie są pchane ręcznie albo napędzane przez bezpośrednie poruszanie kół rękoma.
Z wyjaśnień złożonych przez stronę wynikało, iż wózki typu [...] I [...] nie były montowane w budynkach na stałe. Wózek typu [...] wyposażony był w kółka - umożliwiające przemieszczanie się po płaskich płaszczyznach, takich, jak korytarze, spoczniki, podesty – oraz w gąsienice umożliwiające bezpieczne przemieszczanie się po schodach. Tymczasem z prospektu reklamowego załączonego do wyjaśnień wynikało, iż wózek typu [...] przeznaczony był do przemieszczania po schodach osób poruszających się standardowymi wózkami inwalidzkimi oraz niektórymi typami wózków elektrycznych. Zatem spełniały funkcje gąsienicowych transporterów schodowych. Do ich obsługi potrzebna była osoba trzecia, której zadaniem było zaczepienie na transporter wózka inwalidzkiego z siedzącą na nim osobą, sterowanie nim w czasie jazdy po schodach i odczepienie wózka po skończonej jeździe. To urządzenie nie wymagało żadnej dodatkowej instalacji.
Wobec powyższego organ I instancji uznał, że prawidłowo wózki typu [...] powinny być zaklasyfikowane do pozycji 8714 20 00 0 obejmującej części i akcesoria używane w motocyklach, rowerach wyposażonych w silnik pomocniczy, przyczepach bocznych, rowerach bez silnika, albo w wózkach inwalidzkich ( m. in. dźwignie i korby napędowe, tylne oparcia foteli i kolumny kierunkowe ich oparć, podnóżki, wsporniki nóg, oparcia boczne. Ta pozycja obejmuje także podnośniki gąsienicowe wykorzystywane do przewożenia wózków inwalidzkich.
Dalej organ I instancji nie uwzględnił wniosku strony o obniżenie wartości transakcyjnej towaru o udzielony jej 45 % upust, który wprost wynikał z załączonej do zgłoszenia celnego faktury, a tylko na skutek błędu nie został uwzględniony w zgłoszeniu celnym. Uznał, ze skoro strona wykazała zapłacenie jedynie części ceny za importowany towar, to tym samym nie wykazała, by faktycznie udzielono jej upustu, a wartość podana w zgłoszeniu celnym była prawidłowa.
W odwołaniu "A" spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w O. wniosła o uchylenie decyzji organu i instancji zarzucając naruszenie art. 120 Ordynacji o podatkowej poprzez wadliwą interpretację taryfy celnej oraz wadliwe określenie wartości celnej towaru.
W ocenie odwołującej się spółki pozycja taryfy celnej 8713 w sposób nie budzący wątpliwości obejmuje wózki inwalidzkie, zaś sporny wózek typu [...] jest maszyną specjalnie skonstruowaną do przemieszczania po schodach osób niepełnosprawnych poruszających się na co dzień wózkami inwalidzkimi. Pozycja 8714 obejmuje jedynie akcesoria do wózków inwalidzkich, zaś wózek typu [...] stanowi gotowy wyrób w rozumieniu Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, nie jest natomiast zbiorem akcesoriów.
Dalej zarzuciła, iż VI Dyrektywa Rady Wspólnot Europejskich w sprawie podatku VAT w Artykule 12 "Stawki podatku" oraz w załączniku H pkt 4 określa wykaż towarów i usług, których dostawa lub świadczenie jest objęte obniżonymi stawkami podatku VAT. Według wiedzy skarżącej nigdzie go wózków będących przedmiotem sporu z organami celnymi nie zastosowano stawki VAT podstawowej, najczęściej stosuje się stawkę "0".
Nie zgodziła się także z argumentacją organu celnego dotyczącą ustalenia wartości celnej towaru. Uznała, iż wykazała dokumentami fakt przyznania jej upustu. Dodatkowo dołączyła dowód uiszczenia drugiej, a zarazem ostatniej raty za zakup wózków.
Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. nr [...] Dyrektor Izby Celnej w K. na podstawie art. 233 § 1 pkt 2a ustawy Ordynacja podatkowa, art. 23 § 1, art. 30 § 1pkt 5, art. 85 § 1, art. 262 ustawy Kodeks Celny, § 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej ( Dz. U. nr 226, poz. 1885 ), § 1 rozporządzenia Ministra Finansów z dna 24 sierpnia 1999r. w sprawie Wyjaśnień do Taryfy celnej ( dz. U. nr 74, poz. 830 ze zm. ) uchylił decyzje organu I instancji w części dotyczącej wartości celnej i ustalił, iż podstawa opłaty dla wózka typu [...] wynosiła [...] PLN, a dla wózków typu [...][...] PLN. W pozostałej części utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu wyjaśnił, iż Taryfa celna oparta jest o nazewnictwo i zasady interpretacji Polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego ( PCN ), która na mocy art. 13 § 3 pkt 1 ustawy Kodeks celny ustanowiona zosta la nomenklatura towarowa taryfy celnej. Wzorowana jest ona na Zharmonizowanym Systemie Oznaczania i Kodowania Towarów opracowanym przesz Radę Współpracy Celnej i przyjętym w ramach Międzynarodowej Konwencji w Sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów.
Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom określającym zasady, na których jest oparta oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację. Stosownie do Reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej dla celów prawnych klasyfikacje towarów w pierwszym rzędzie należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów. Kierując się tą regułą organ odwoławczy, podobnie jak organ I instancji uznał, że przedmiotem importu objętego zgłoszeniem celnym z dnia [...] stycznia 2003r. SAD nr [...] był jeden wózek z napędem elektrycznym i [...] transporterów schodowych gąsienicowych [...]. Jednocześnie za niesporne uznał zaklasyfikowanie wózka do kodu PCN 8713 90 00 0, który obejmuje wózki lub podobne pojazdy, specjalnie przeznaczone do przewozu osób niepełnosprawnych zarówno wyposażone w napęd mechaniczny, jak i nie. Natomiast importowane pojazdy gąsienicowe przeznaczone były, co wynikało z katalogu i wyjaśnień importera, do przemieszczania po schodach wózków inwalidzkich lub niektórych elektrycznych, na których były posadzone osoby niepełnosprawne. Zatem przedmiotowe transportery jako urządzenia przenoszące zaczepione wózki inwalidzkie nie były wózkami inwalidzkimi w rozumieniu Wyjaśnień do Taryfy celnej. Dlatego nie można ich było zaklasyfikować do pozycji 8713.
Natomiast jako urządzenie ruchome, łatwe do transportu samochodem ( możliwość rozłożenia na dwie części spełniało wymogi przewidziane dla pozycji 8714 obejmującej części i akcesoria m. in. do wózków inwalidzkich, jeśli spełniają dwa warunki: muszą być możliwe do identyfikacji jako przystosowane wyłącznie lub zasadniczo do wymienionych pojazdów i nie mogą być wyłączone z pozycji 8714 postanowieniami uwagi do sekcji XVII. Sporne transportery spełniały te warunki.
Odnosząc się do kwestii ustalenia wartości celnej towaru organ odwoławczy uznał argumentację importera o przyznaniu mu 45 % upustu, potwierdzoną dowodami zapłaty całej ceny ( obejmującej przyznany upust).
W skardze skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego "A" spółka z o. o. z siedzibą w O. domagała się uchylenia decyzji organu odwoławczego. Zarzuciła organowi celnemu obrazę przepisów prawa materialnego przez błędne zastosowanie: art. 85 § 1 Kodeksu celnego, reguły 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej, wyjaśnień do Taryfy celnej, art. 120 Ordynacji podatkowej oraz błąd w ustaleniach faktycznych polegający na przyjęciu, ze sporne wózki typu [...], jako urządzenia przenoszące zaczepione wózki inwalidzkie nie są wózkami inwalidzkimi lub podobnymi pojazdami i nie mogą być zakwalifikowane do pozycji 8713. Uzasadniając to stanowisko skarżącą podtrzymała argumenty przytoczone już w odwołaniu . Dodatkowo powołała się na opinię [...] J. M. z [...] dnia [...] 2004r., który stwierdził, iż przedstawiony mu do badania pojazd typu [...] można nazwać wózkiem inwalidzkim lub podobnym pojazdem z dodatkiem " uniwersalny lub specjalny, przeznaczony wyłącznie do przewozu osób niepełnosprawnych". W ocenie skarżącej wózek typu [...] jest maszyną – zespołem sprzężonych części lub elementów składowych, z których przynajmniej jedna cześć lub element wykonuje ruch wraz z odpowiednimi elementami uruchamiającymi obwody sterowania, zasilania itp., połączonymi w całość, mającą konkretne zastosowanie. Zatem nie odpowiada pojęciu "akcesorium" i nie może był klasyfikowany do pozycji 8714.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K. wniósł o oddalenie skargi. Odnosząc się do jej zarzutów w całości powtórzył argumentację przytoczona już w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stwierdził dodatkowo, iż nie naruszono w postępowaniu celnym art. 120 Ordynacji podatkowej. Sprawę wszechstronnie wyjaśniono i rozważono, nie przekroczono granic swobodnej oceny dowodów.
Dalej wyjaśnił, iż VI Dyrektywa Rady 77/388/EWG z dnia 17 maja 1977r. dotyczy zharmonizowania przepisów państw członkowskich Unii Europejskiej w zakresie opodatkowania podatkiem od towarów i usług. Adresowana jest do państw członkowskich, a Polska w dniu dokonania zgłoszenia celnego nie była członkiem Unii Europejskiej i te przepisy, na podstawie art. 85 § 1 Kodeksu celnego nie mały zastosowania w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c tej ustawy).
Jedną z podstawowych zasad wynikających z przepisów ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tekst jednolity Dz. U. z 2001 r. Nr 75, poz. 802) jest zasada powszechności cła. Art. 2 § 2 tej ustawy stanowi, że "Wprowadzenie towaru na polski obszar celny (...) powoduje z mocy prawa powstanie obowiązków i uprawnień przewidzianych w przepisach prawa celnego (...). Zgodnie z art. 3 § 1 pkt. 2 i 8 dług celny stanowi powstałe z mocy prawa zobowiązanie do uiszczenia należności celnych przywozowych, którymi są cła i inne opłaty związane z przywozem towarów. Według art. 209 § 1 pkt. 1 i § 2 dług celny w przywozie powstaje w wypadku dopuszczenia towaru podlegającego należnościom celnym przywozowym, w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Zgodnie z przepisem art. 85 § 1 ustawy Kodeks celny, należności celne przywozowe są wymagalne według stanu towaru i jego wartości celnej w dniu przyjęcia zgłoszenia celnego i według stawek w tym dniu obowiązujących. Według art. 65 § 4 tej ustawy, po przyjęciu zgłoszenia celnego organ celny, na wniosek strony, wydaje decyzję lub może z urzędu wydać decyzję, w której: 1. uznaje zgłoszenie celne za prawidłowe, 2. uznając zgłoszenie celne za nieprawidłowe w całości lub w części: a) rozstrzyga o nadaniu towarowi właściwego przeznaczenia celnego, b) określa kwotę wynikającą z długu celnego zgodnie z przepisami prawa celnego lub c) zmienia elementy zawarte w zgłoszeniu celnym inne niż określone w lit. a) i b).
W rozpoznawanej sprawie organ celny I instancji zakwestionował prawidłowość taryfikacji importowanego towaru zgłoszonego do odprawy celnej przez przedstawiciela importera jako wózki typu [...]. Weryfikując to zgłoszenie celne organy celne obu instancji dysponowały informacjami importera i informacją eksportera towaru o przeznaczeniu wózków oraz katalogiem strony i katalogiem producenta zawierającymi informację o oferowanym przez nich do sprzedaży produkcie. Z tych informacji wynikało, że przedmiotem importu były, i tu zgodzić się należy z organami celnymi, transportery gąsienicowe służące do poruszania się po schodach z zamocowanymi na ich platformach wózkami inwalidzkimi standardowymi lub niektórych o napędzie elektrycznym. Importer zaklasyfikował je do pozycji 8713 90 00 0, a które organ I instancji na tym etapie postępowania sklasyfikował, według Uwagi Wyjaśniającej do Reguły 1 do pozycji 8714 20 00 0.
W tym miejscu należy podkreślić, że stosowana w Polsce Taryfa celna stanowiąca załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 17 grudnia 2002r. w sprawie ustanowienia Taryfy celnej ( Dz. U. nr 226, poz. 1885 ) przyjęła nazewnictwo i pełne zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli w dniu 14 czerwca 1983 r. (załącznik do Dz. U. Nr 11, poz. 62 z dnia 07.02. 1997 r.). Zgodnie z postanowieniem art. 13 ust. 2 powyższej Konwencji "weszła ona w życie w stosunku do Polski dnia 1 stycznia 1996 r." (Oświadczenie rządowe z dnia 30 grudnia 1996 r. w sprawie przystąpienia przez Rzeczpospolitą Polską do Międzynarodowej konwencji w sprawie zharmonizowanego systemu oznaczania i kodowania towarów, sporządzonej w Brukseli dnia 14.06. 1993 r. - Dz. U. z 1997 r. Nr 11, poz. 63). Dalej wskazać przyjdzie, iż nomenklatura towarowa polega na przyporządkowaniu towaru do odpowiedniego kodu Polskiej Scalonej Nomenklatury Towarowej Handlu Zagranicznego PCN, która zawarta jest w taryfie celnej. Uwagi dodatkowe zawarte w taryfie celnej uściślające i wyjaśniające treść stawek celnych mają charakter normatywny. Nie są to wskazówki interpretacyjne, lecz stosowane na gruncie prawa celnego legalne definicje pojęć zawartych w przepisach prawa, pochodzące od organu ustawowo powołanego do określania stawek celnych i ich zmiany ( vide wyrok SN z 25 lipca 1996 r., III ARN 22/96).
Taryfa celna obejmuje stawki celne, sposób, warunki i zakres ich stosowania z uwzględnieniem jej postanowień wstępnych, Reguła 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej ( ORINS) stanowi: "Tytuły sekcji działów i poddziałów mają znaczenie wyłącznie orientacyjne; dla celów prawnych klasyfikację towarów należy ustalać zgodnie z brzmieniem pozycji i uwag do sekcji lub działów, o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag." Ta regulacja oznacza, że opis pozycji i uwagi do sekcji lub działów mają pierwszeństwo przy klasyfikacji towaru, inaczej mówiąc dopiero w sytuacji, kiedy nie jest możliwe sklasyfikowanie towaru według wskazanych kryteriów, mogą mieć zastosowanie pozostałe reguły interpretacyjne.
Zgodzić się należy ze stanowiskiem organu odwoławczego, iż z Wyjaśnień do Taryfy celnej wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Finansów z dnia 24 sierpnia 1999r. w sprawie Wyjaśnień do Taryfy celnej ( Dz. U. nr 74, poz. 830 ze zm. ), że pozycja 8713 obejmuje wózki albo podobne pojazdy, specjalnie przeznaczone do przewozu niepełnosprawnych, zarówno wyposażone w napęd mechaniczny, jak i nie. Natomiast pojazdy typu [...] nie są wózkami sensu stricto. Nie można nimi przewozić osób niepełnosprawnych w taki sposób, jak standardowymi wózkami inwalidzkimi. Faktycznie służą do transportu, zasadniczo po schodach, wózków inwalidzkich standardowych lub z napędem elektrycznym ( nie wszystkich), na których posadzone są lub nie osoby niepełnosprawne. Transporter może także pokonywać płaskie powierzchnie. Osoba niepełnosprawna nie może samodzielnie się nim poruszać, musi skorzystać z pomocy osoby trzeciej, która zaczepi jej wózek inwalidzki na transporterze, będzie nim sterować w czasie jazdy a następnie odczepi wózek.. Z powyższego wynika, iż transporter nie jest wózkiem lecz dodatkiem do wózka inwalidzkiego. Bez wózka inwalidzkiego z siedzącą na nim niepełnosprawną osobą nie spełniałby swojej podstawowej funkcji, jaka jest transportowanie wózków inwalidzkich po schodach i znoszenie w ten sposób barier architektonicznych. Dlatego należy podzielić argumentację organów celnych, iż transporter gąsienicowy typu [...] nie jest wózkiem inwalidzkim lecz dodatkiem do wózka inwalidzkiego zwiększającym nie możliwości poruszania się osób niepełnosprawnych już korzystających z wózków standardowych lub z napędem elektrycznym ( niektórych typów ) po schodach. W tym znaczeniu spełniają wymogi zawarte w Wyjaśnieniach do Taryfy celnej do pozycji 8714 : są możliwe do identyfikacji jako przystosowane wyłącznie lub zasadniczo do wózków inwalidzkich i nie wyłączone z pozycji 8714 postanowieniami uwagi do sekcji XVII. To, że odpowiadają technicznej definicji maszyny nie eliminuje ich z pozycji 8714.
Za niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 120 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.). Dyrektor Izby Celnej w K. zasadnie uznał, że Naczelnik Urzędu Celnego w K. w wydanej decyzji dokonał właściwej klasyfikacji przedmiotowego towaru do kodu PCN8714 20 00 0. Podkreślić przy tym należy, iż prowadząc postępowanie organy celne nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne, kierując się zasadą swobodnej oceny dowodów, określoną w art. 191 Należy przypomnieć, że art. 191 ustawy Ordynacja podatkowa formułuje jedną z podstawowych zasad postępowania dowodowego - zasadę swobodnej oceny dowodów. Zgodnie z tym przepisem "Organ podatkowy ocenia na podstawie zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona". Oznacza to, że organ administracji państwowej w ocenie materiału dowodowego nie jest skrępowany żadnymi regułami dowodowymi, a ustaleń faktycznych dokonuje według własnego przekonania, na podstawie wszechstronnie rozważonego materiału dowodowego. W teorii prawa podkreśla się, że swobodna ocena dowodów, aby nie przerodziła się w samowolę, musi być dokonana z uwzględnieniem norm prawa procesowego i z zachowaniem reguł tej oceny. Reguły te polegają na tym, że należy opierać się na materiale dowodowym zgromadzonym w toku postępowania, materiał ten musi być poddany wszechstronnej ocenie, ocena ta powinna odnosić się do poszczególnych dowodów z uwzględnieniem ich znaczenia dla sprawy.
Rozumowanie, w wyniku, którego organ ustala istnienie okoliczności faktycznych powinno być zgodne z zasadami logiki i doświadczenia życiowego (tak B. Adamiak w "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" Wydawnictwo C.H. Beck, Warszawa 1996 r., str. 376 - 378). Dopóki granice swobodnej oceny dowodów nie zostaną przez organ orzekający przekroczone Sąd nie ma podstaw do podważania dokonanych w ten sposób ustaleń. Tak też było w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy rozważył całość zebranego w sprawie materiału dowodowego, nie pomijając żadnego z jego elementów. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji szczegółowo uzasadnił, dlaczego dowody i okoliczności podnoszone przez skarżącą nie dają podstaw do przyjęcia deklarowanych przez nią w zgłoszeniu celnym dla wózków typu [...] kodu PCN .
Nie mogły odnieść również skutku wywody strony dotyczące naruszenia VI Dyrektywy Rady 77 / 388 / EWG z dnia 17 maja 1977r. dotyczącej harmonizacji przepisów w zakresie podatku od towarów i usług. Zgłoszenia celnego spornego towaru dokonano [...] stycznia 2003r., a więc przed wstąpieniem Polski do Unii Europejskiej. Zgodnie z art. zgodnie z Art. 2 Traktatu Akcesyjnego podpisanego 16 kwietnia 2003r. w Atenach; dopiero " Od dnia przystąpienia nowe Państwa Członkowskie są związane postanowieniami Traktatów założycielskich i aktów przyjętych przez instytucje Wspólnot i Europejski Bank Centralny przed dniem przystąpienia; postanowienia te są stosowane w nowych Państwach Członkowskich zgodnie z zasadami określonymi w tych Traktatach i w niniejszym Akcie". Istotę prawną zasady pierwszeństwa, będącej najważniejszą ustrojową zasadą, warunkującą funkcjonowanie Unii Europejskiej zawarł Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z 15 lipca 1964r. w sprawie Flaminio Costa przeciwko ENEL. ( 6/64, ECR 1964 ), Stwierdził, iż : " Inaczej niż zwykłe traktaty międzynarodowe, Traktat ustanawiający EWG stworzył własny porządek prawny, który z chwilą wejścia w życie stał się integralną częścią porządków prawnych państw członkowskich, których sądy obowiązane są go stosować. Jednak ta zasada w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Cały bowiem stan faktyczny i prawny, zgodnie z art. 85 § 1 i 69 Kodeksu celnego stanowiącym, iż datą właściwą do stosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której dokonano zgłoszenia towarów, jest data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organ celny, chyba, że przepis szczególny stanowi inaczej, zrealizował się przed dniem akcesji Polski, tj. przed dniem 1 maja 2004r. Wreszcie w niniejszej sprawie nie orzekano o obowiązku podatkowym importera i stawkach podatku VAT na sporny towar, chociaż zmiana klasyfikacji taryfowej towaru wpłynie na zakres tego obowiązku.
Wobec powyższego skargę, jako niezasadną, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalono.