III SA/Gl 264/25

III SA/Gl 264/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-11-18
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-03-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Machcińska /sprawozdawca/
Małgorzata Herman /przewodniczący/
Marzanna Sałuda
Symbol z opisem
6559
Hasła tematyczne
Środki unijne
Skarżony organ
Zarząd Województwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1530
art. 184  ust. 1,  art. 207  ust. 1  pkt 2
Ustawa z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), Sędzia WSA Marzanna Sałuda, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 18 listopada 2025 r. sprawy ze skargi B. K. (K.) na decyzję Zarządu Województwa Śląskiego z dnia 30 stycznia 2025 r., nr 348/RT/2025 w przedmiocie zwrotu dofinansowania oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi B. K. (dalej "Skarżący", "Beneficjent" lub Wnioskodawca") jest decyzja Zarządu Województwa Śląskiego wydana w przedmiocie zwrotu dofinansowania.
Stan sprawy przedstawia się następująco:
1. [...] Centrum Przedsiębiorczości w C., jako Instytucja Pośrednicząca Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 (dalej "[...]CP" lub "organ pierwszej instancji"), decyzją nr [...] z dnia 25 października 2024 r., wydaną na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 9 oraz art. 206 ust. 1 i 2, art. 60 pkt 6, art. 67 ust. 1 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 1530, dalej u.f.p."), art. 10 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 9 ust. 2 pkt 9 lit. a) ustawy z dnia 11 lipca 2014 r. o zasadach realizacji programów w zakresie polityki spójności finansowanych w perspektywie finansowej 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 818 z późn. zm., dalej "umowa wdrożeniowa"), art. 104 §1 i 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej "k.p.a."), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego wszczętego z urzędu, zobowiązało Beneficjenta prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] z siedzibą w C. ([...] C.) przy ul. [...], który realizował projekt pn. "[...]" w oparciu o umowę nr [...] z dnia 30 marca 2022 r. wraz z późniejszymi aneksami, zawartą pomiędzy ww. Beneficjentem a Województwem Śląskim - [...] Centrum Przedsiębiorczości z siedzibą w C. (dalej "umowa o dofinansowanie") w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020, Oś Priorytetowa [...] "[...]", Działanie [...] "[...]", finansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, do zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia ostatecznej decyzji, dofinansowania w kwocie należności głównej 89.380,91 zł wraz z należnymi odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków przez Bank Gospodarstwa Krajowego na rachunek Beneficjenta do dnia zapłaty.
Organ pierwszej instancji wskazał, że na podstawie umowy o dofinansowanie Skarżący uzyskał dofinansowanie na realizację projektu pn. "[...]" (zwanego dalej: "Projektem").
Zgodnie z wnioskiem o dofinansowanie, który stanowi załącznik do umowy o dofinansowanie. Beneficjent założył wprowadzenie do oferty swojej firmy całorocznych usług noclegowych w [...] (Pole B.2. Krótki opis projektu). Projekt miał być realizowany na działce dzierżawionej przez Beneficjenta, na podstawie umowy o długoletnią dzierżawę (15-letnią) w budynku starej zrujnowanej cegielni z lat trzydziestych XIX wieku. Jak wskazał Beneficjent, w wyniku realizacji Projektu, miały powstać usługi turystyczne, tj. pakiety noclegowo-edukacyjne (Pole B.8. Diagnoza, cele projektu, sposób realizacji celów RPO WSL 2014-2020).
Osiągnięcie celu miało nastąpić poprzez stworzenie 12 pokoi, maksymalnie 48 całorocznych miejsc noclegowych w odbudowanym i modernizowanym jednym z pięter dzierżawionego budynku starej cegielni. Powstałe usługi noclegowe miały zostać połączone w pakiety turystyczne skierowane do uczestników zielonej szkoły lub warsztatów edukacyjnych, kolonii w sezonie letnim, wyjazdów rodzinnych i imprez firmowych (Pole B.15. Analiza techniczna - stan projektowany).
We wniosku o dofinansowanie Beneficjent zaplanował jeden wydatek podzielony na 7 zadań, których realizacja miała doprowadzić do osiągnięcia celu Projektu.
W toku prowadzonej weryfikacji wniosku o płatność końcową Wydział Rozliczeń organu pierwszej instancji doszedł do przekonania, że w realizowanym przez Beneficjenta Projekcie wystąpiła nieprawidłowość polegająca na przedstawieniu do rozliczenia wydatku niespełniającego wymogów kwalifikowalności co skutkuje uznaniem części wydatków za niekwalifikowalne. O tym fakcie Wnioskodawca został poinformowany pismem z dnia 6 maja 2024 r.
Następnie pismem z dnia 18 czerwca 2024 r. [...]CP poinformowało Beneficjenta, że złożony wniosek o płatność końcową został zaakceptowany. Jednocześnie wskazało pola, w których dokonano korekty wniosku o płatność. Beneficjent został poinformowany, że we wnioskach o płatność [...] oraz [...] błędnie został zrefundowany koszt modernizacji całego dachu w związku z czym [...]CP przystąpiło do procedury odzyskiwania środków wypłaconych niezgodnie z warunkami kwalifikowalności wraz z odsetkami.
Mając na uwadze powyższe, w dniu 28 czerwca 2024 r. zostało do Beneficjenta skierowane wezwanie nr [...] o zwrot kwoty 89.380,91 zł wraz z odsetkami liczonymi od dnia przekazania środków na rachunek bankowy Beneficjenta do dnia zapłaty.
Powyższa kwota została obliczona na podstawie przedstawionych do rozliczenia faktur, tj.:
- w ramach wniosku o płatność nr [...] Beneficjent przedstawił fakturę nr [...] na kwotę netto 40.000,00 zł (w tym dofinansowanie w wysokości 31.639,25 zł) oraz fakturę nr [...] na kwotę netto 13.000,00 zł (w tym dofinansowanie w wysokości 10.282,76 zł),
- w ramach wniosku o płatność nr [...] Beneficjent przedstawił fakturę nr [...] na kwotę netto 50.000,00 zł (w tym dofinansowanie w wysokości 47.458,89 zł).
W odpowiedzi na powyższe wezwanie, Beneficjent pismem z dnia 16 lipca 2024 r. poinformował, iż nie zgadza się ze stanowiskiem [...] i że nie dokona zwrotu środków.
Po bezskutecznym upływie terminu do zwrotu środków pismem z dnia 25 lipca 2024 r. (znak: [...]) Beneficjent został poinformowany o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie zwrotu środków wypłaconych na podstawie umowy o dofinansowanie. Pismo zostało odebrane przez Beneficjenta w dniu 31 lipca 2024 r.
Organ pierwszej instancji wskazał, że naruszenie procedur określonych umową o dofinansowanie oraz obowiązków wynikających z przepisów prawa, stanowi wykorzystanie przez Beneficjenta środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f.p., co - w przypadku braku dobrowolnego zwrotu środków - skutkuje wydaniem decyzji o zwrocie przyznanych środków wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych w oparciu o art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p.
Organ w oparciu o posiadaną dokumentację (pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M., zapisy w Dzienniku Budowy) ustalił, że budynek, w którym był realizowany Projekt obejmował więcej niż jedną kondygnację, a prace w ramach Projektu dotyczyły tylko jednej kondygnacji, która była wykorzystana dla celów Projektu. Na etapie weryfikacji wniosku o płatność końcową nr [...], gdy Beneficjent został ostatecznie poproszony o Dziennik Budowy i pozwolenia na budowę oraz w wyniku kolejnych wyjaśnień i uzupełnień, [...]CP ustaliło, że wydatek dotyczący modernizacji dachu został zrefundowany niezgodnie z zasadami kwalifikowalności. Wydatek ten dotyczył bowiem części wspólnej budynku (dachu), podczas gdy na cele związane z Projektem wykorzystywana jest tylko część budynku, w której prowadzono prace w ramach Projektu (piętro drugie).
[...]CP wskazało, że zgodnie z częścią B załącznika nr [...], koszty niekwalifikowalne obejmują wszystkie wydatki, które nie zostały wymienione w katalogu wydatków kwalifikowalnych odnoszących się do działania [...] typ projektu [...]. W szczególności za niekwalifikowalne uznaje się koszty materiałów i robót budowlanych dotyczących części wspólnych w nieruchomości, która nie jest w całości wykorzystywana na cele związane z Projektem.
Zdaniem [...]CP w Projekcie realizowanym przez Beneficjenta powstała nieprawidłowość w rozumieniu art. 2 pkt 35 rozporządzenia nr 1303/2013 ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2005. Zgodnie z powołanym przepisem "nieprawidłowość" oznacza każde naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem.
Organ pierwszej instancji dokonał analizy stwierdzonej nieprawidłowości w kontekście jej charakteru i wagi stwierdzonego naruszenia i ustalił, że wysokość korekty odpowiada wysokości wydatków poniesionych na modernizację dachu. Argumentował, że uchybienia, których dopuścił się Beneficjent, nie mają wyłącznie charakteru formalnego, pomijalnego i nieistotnego. Projekt jest jedną całością, a prawidłowe zrealizowanie i rozliczenie wszystkich wydatków zgodnie z umową o dofinansowanie i obowiązującymi procedurami prowadzi do osiągnięcia efektów, które tutaj nie zostały zrealizowane.
Z uwagi na naruszenie przez Beneficjenta procedur obowiązujących przy wykorzystaniu środków pochodzących z budżetu Unii Europejskiej, na podstawie art. 207 ust. 1 pkt 2 i w związku z art. 184 u.f.p. oraz w związku z art. 2 pkt 36 oraz art. 143 rozporządzenia nr 1303/2013 uzasadnione jest żądanie zwrotu dofinansowania wypłaconego Beneficjentowi w ramach realizacji Projektu.
2. W odwołaniu od ww. decyzji Beneficjent podkreśla, że "dzierżawi całą nieruchomość. Obiekt, stanowiący przedmiot projektu, w całości przeznaczony jest na cele związane z funkcjonowaniem ośrodka. Pozostałe kondygnacje nie są podnajmowane, nie ma tam żadnych innych przedmiotów działalności. Żaden inny podmiot lub działalność nie czerpią korzyści, jakim byłby remont części wspólnej". Skarżący wyjaśnił, że pokoje znajdują się także na pierwszym piętrze, ale to piętro zostało przystosowane do potrzeb ośrodka z jego środków własnych, już po złożeniu wniosku o dofinansowanie.
Skarżący wskazał, że w przypadku braku realizacji projektu współfinansowanego ze środków UE będącego przedmiotem decyzji, Inwestor (Beneficjent) nie podjąłby decyzji o realizacji pozostałych prac, gdyż nie byłoby to uzasadnione ekonomicznie. W tym kontekście Skarżący uznał, że decyzja [...]CP jest "karą dla Beneficjenta za zaangażowanie dodatkowych środków celem osiągnięcia jeszcze lepszych efektów projektu".
3. Decyzją nr 348/RT/2025 z dnia 30 stycznia 2025 r., wydaną na podstawie art. 104 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., art. 41 ust. 1 i ust. 2 pkt 4 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie województwa (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 566 z późn. zm.), art. 207 ust. 1 pkt 2, ust. 9 pkt 1 i ust. 12 pkt 2 w zw. z art. 60 pkt 6, 61 ust. 3 pkt 2 i art. 67 u.f.p. oraz w zw. z art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 9 lit. c ustawy wdrożeniowej Zarząd Województwa Śląskiego (dalej również "organ odwoławczy"), utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ wyjaśnił, że na dzień ogłoszenia naboru (1 kwietnia 2021 r.) obowiązywał Szczegółowy Opis Osi Priorytetowych Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020 w wersji [...] (dalej: SZOOP). Zgodnie z tym dokumentem szczegółowe zasady kwalifikowalności wydatków określone zostały w Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014- 2020 wydanych przez ministra właściwego ds. rozwoju regionalnego.
W SZOOP w części zawierającej opis działania zawarto informację, że Instytucja Organizująca Konkurs (było nią [...]CP) jest upoważniona do wprowadzenia dodatkowych ograniczeń w zakresie kwalifikowalności wydatków.
Jednym z dokumentów, jakie wchodziły w zakres naboru i zostały opublikowane w ramach ogłoszenia o naborze był wzór umowy o dofinansowanie wraz z załącznikami. We wzorze tym, a na tej podstawie już w samej umowie podpisanej przez Wnioskodawcę zawarto Załącznik nr [...], w którym określono zasady kwalifikowalności wydatków dla naboru nr [...], w tym właśnie wspomniane wyżej ograniczenia. W skład tych zasad wchodził szczegółowy opis kategorii wydatków oraz zasad kwalifikowalności dla naboru podzielony na część A i B. W części A wskazano, że kategorią kosztu właściwą do uznania za kwalifikowalne są koszty inwestycji, w tym koszt nabycia materiałów i robót budowlanych, gdzie w pkt 5 zaznaczono, iż koszt ten ma być bezpośrednio związany z projektem. W części B natomiast wskazano jakie koszty/wydatki uznaje się za niekwalifikowalne i wymieniono koszty materiałów i robót budowlanych dotyczących części wspólnych w nieruchomości, która nie jest w całości wykorzystywana na cele związane z projektem.
Takie ujęcie wykazania, które wydatki można uznać za kwalifikowalne albo niekwalifikowalne (w umowie o dofinansowanie) jest zgodne z SZOOP, a Beneficjent, składając wniosek o dofinansowanie, złożył stosowne oświadczenia. Zgodnie z wnioskiem, w jego części H. Oświadczenia wnioskodawcy, zawarto klauzule, zgodnie z którymi:
- w pkt. 9 - w przypadku realizacji projektu przed podpisaniem umowy o dofinansowanie Beneficjent oświadcza, że zapoznał się z wzorem tej umowy oraz, że zobowiązuje się do stosowania jej zapisów w odniesieniu do realizacji projektu w pełnym zakresie niezależnie od okoliczności, że realizacja Projektu objętego wnioskiem następuje przed podpisaniem umowy,
- w pkt. 15 - Beneficjent zapoznał się z treścią Regulaminu konkursu i akceptuje jego zapisy.
Co istotne, załącznik do umowy o dofinansowanie odnoszący się do kwalifikowalności wydatków dla naboru nr [...] stanowi integralną część umowy (§ 23 umowy).
Organ odwoławczy, odwołując się do opisu Projektu zawartego we wniosku, wskazał, że prace modernizacyjne wchodzące w zakres realizowanego Projektu (stworzenie miejsc noclegowych) miały obejmować jedno z pięter dzierżawionego budynku starej cegielni na terenie Parku. Nie pojawiły się we wniosku żadne inne informacje mogące choć sugerować, że na innych piętrach budynku trzykondygnacyjnego będzie prowadzona inna działalność, nieobjęta Projektem (nie ma przy tym znaczenia czy będzie ją prowadził ten sam podmiot, który jest Beneficjentem czy inny).
Nie znajduje zatem uzasadnienia stanowisko Skarżącego, jakoby [...]CP bezpodstawnie i w oparciu o te same informacje, które zawarte były we wniosku zmieniło stanowisko odnośnie kwalifikowalności kosztów.
Jak wynika z dokumentu - Dziennik budowy, co zresztą uzasadniono w zaskarżonej decyzji, w budynku tym prowadzone były także prace remontowe wykraczające poza piętro, które obejmowało realizację zadań przewidzianych w Projekcie. Wynika to z zapisów Dziennika budowy, w którym wprost wskazuje się na przebudowę, prace remontowe/modernizacyjne na poziomie 1 kondygnacji. Skarżący sam przyznaje w złożonym odwołaniu, że "pokoje znajdują się także na pierwszym piętrze ale to piętro zostało przystosowane do potrzeb ośrodka z moich środków własnych, już po złożeniu wniosku o dofinansowanie. Wykonanie tych prac pozwoliło na jeszcze większe zwiększenie konkurencyjności ośrodka i uzyskanie jeszcze lepszych rezultatów dla otrzymanego dofinansowania i celów projektu".
Co istotne - we wniosku o dofinansowanie Beneficjent nie wspominał o planach zagospodarowania pozostałych kondygnacji, czy też aby na moment składania wniosku czynił tam inwestycje, remonty mające na celu poszerzenie działalności, która była przedmiotem i założeniem projektu.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że koszty materiałów i robót budowlanych dotyczących części wspólnych w nieruchomości, która nie jest w całości wykorzystywana na cele związane z Projektem nie są kwalifikowalne. Dach niewątpliwie jest częścią wspólną całego dzierżawionego budynku, a jedynie piętro 2 zostało zagospodarowane na cele związane z Projektem (w ściśle określonym rozumieniu tego słowa).
Z informacji dostępnych na etapie aplikowania o dofinansowanie nie wynikało, że pozostała część budynku zostanie zagospodarowana. Jeśli tak się zatem stało, zasadnie organ uznał, że dach (jako część wspólna dla piętra 1 i 2) nie może zostać w tym przypadku potraktowany jako część wspólna w nieruchomości, która jest w całości wykorzystywana na cele związane z Projektem. Bowiem jedynie inwestycja dotycząca piętra drugiego obejmuje tę część nieruchomości, jaka została dofinansowana na cele związane z Projektem.
Zdaniem organu odwoławczego fakt, że budynek jest trzykondygnacyjny, nie stanowiłby sam w sobie problemu. Zresztą wynikało to z wniosku o dofinansowanie. Niekwalifikowalność wydatku (zadanie nr [...]) powstała z uwagi na prace remontowe, przystosowawcze dla piętra 1, podczas gdy projekt zakładał realizację przedsięwzięcia obejmującego piętro 2. Niewątpliwie zatem, oprócz piętra stanowiącego przedmiot działań projektowych, było i piętro 1, na którym podjęto, a następnie zakończono prace przebudowy i zmiany sposobu użytkowania istniejących pomieszczeń magazynowo-gospodarczych na pomieszczenia usług komercyjnych. Zatem część wspólna w postaci dachu, czyli część objęta dofinansowaniem, nie wchodziła w skład nieruchomości, która byłaby w całości wykorzystywana na cele związane z Projektem.
Nie jest zasadne obarczanie instytucji za "błąd". Instytucja nie popełniła błędu ani na etapie weryfikacji wniosków o płatność, ani na etapie weryfikacji wniosku o dofinansowanie. W zakresie analizy wniosków o płatność, dołączane do wniosków pośrednich dokumenty nie wskazywały na fakty, jakie zostały ustalone dopiero na podstawie dokumentów dołączonych do wniosku o płatność końcową. Wówczas dopiero instytucja powzięła informacje o pracach na pierwszym piętrze nieruchomości (zostało to opisane w zaskarżonej decyzji).
Reasumując, organ odwoławczy stwierdził, że stan faktyczny wskazuje jednoznacznie, że Beneficjent naruszył zasady kwalifikowalności projektu określone w umowie o dofinansowanie w Załączniku nr [...] do tejże umowy, odnoszącym się do kwalifikowalności wydatków dla naboru nr [...] i będącym integralną jej częścią (§ 23 umowy).
Zgodnie z art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3 w u.f.p. (tj. m.in. pochodzących z budżetu Unii Europejskiej) są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu. Te "inne procedury" to także procedury określone w umowie między beneficjentem a instytucją zarządzającą projektem (w tym Instytucją Pośredniczącą). Przepis art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. stanowiący, że środki europejskie wykorzystane z naruszeniem procedur podlegają zwrotowi, odwołuje się do art. 184 u.f.p., a zatem organ pierwszej instancji zasadnie, oceniając konieczność korekty i zwrotu środków, poddał badaniu naruszenie procedur określonych umową. Oznacza to, że środki wykorzystane z naruszeniem procedur, które to naruszenie stanowiło "nieprawidłowość" w rozumieniu przepisów rozporządzenia ogólnego, czyli prowadziło lub mogło prowadzić do powstania szkody w budżecie UE, muszą zostać zwrócone.
Stwierdzenie wystąpienia nieprawidłowości oraz nałożenie korekty finansowej w wysokości odpowiadającej wysokości wydatków poniesionych na modernizację dachu, tj. w kwocie 89.380,91 zł, było koniecznością, obowiązkiem po stronie organu w zaistniałym stanie faktycznym, z uwagi na wystąpienie nieprawidłowości.
4. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Skarżący, reprezentowany przez pełnomocnika w osobie adwokata, wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji Zarządu Województwa Śląskiego nr 348/RT/2025 z dnia 30 stycznia 2025 r. oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji oraz umorzenie postępowania.
Na podstawie art. 119 ust 2 p.p.s.a. skarżący wyraził zgodę na rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym. Ponadto wniósł o przyznanie skarżącemu od organu kosztów postępowania administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych oraz wstrzymanie w całości przez organ wykonania decyzji do czasu prawomocnego zakończenia postępowania.
Skarżący zarzucił:
I. naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to art. 207 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 9 pkt 1 w zw. z art. 184 ust. 1 u.f.p. poprzez błędną wykładnię przy jednoczesnym nieprawidłowym zastosowaniu w/w przepisu i przyjęcie, że doszło do wykorzystania przez Skarżącego środków przeznaczonych na realizację projektu z udziałem środków europejskich z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184 u.f p., podczas gdy prawidłowa ocena stanu faktycznego prowadzi do wniosku, że brak jest podstaw do uznania, że Skarżący naruszył w/w procedury w sposób wypełniający normę wskazanego przepisu i pozwalający na zobowiązanie go do zwrotu środków finansowych, co doprowadziło do wydania błędnej decyzji,
II. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to art. 7 k.p.a. i art. 77 k.p.a. poprzez zaniechanie przez organ podjęcia wszelkich czynności niezbędnych w celu uczynienia ustaleń w zakresie istnienia przesłanek uzasadniających dokonanie przez skarżącego zwrotu środków uzyskanych tytułem dofinansowania, dokonanie tych ustaleń w oparciu o niemiarodajny materiał dowodowy, z pominięciem słusznego interesu strony oraz pominięciem, że zarówno na etapie składania wniosku o dofinansowanie, jak i dwóch wniosków o wypłatę środków organ nie wnosił żadnych zastrzeżeń w zakresie kwalifikowalności prac związanych z modernizacją dachu ani nie wzywał Skarżącego do udzielenia wyjaśnień w zakresie granic prac związanych z modernizacją dachu, co w efekcie skutkowało błędnym ustaleniem w zakresie tego, że skarżący naruszył postanowienia umowy o dofinansowanie;
III. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to art. 8 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania w sposób niebudzący zaufania do władzy publicznej, w szczególności poprzez pierwotną akceptację zakresu prac wskazanych przez Skarżącego we wniosku o dofinansowanie, a następnie na etapie weryfikacji dwóch wniosków o wypłatę, co za tym idzie utwierdzania Skarżącego w zakresie prawidłowości wykonywania przez niego umowy, co spowodowało wydanie decyzji z pominięciem słusznego interesu strony,
IV. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na treść zaskarżonej decyzji, a to art. 9 k.p.a. poprzez prowadzenie postępowania z pominięciem spoczywającego na organach administracji publicznej obowiązku należytego i wyczerpującego informowania strony o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie praw i obowiązków strony będących przedmiotem postępowania administracyjnego, albowiem organ pierwotnie zaakceptował zakres prac wskazany przez skarżącego we wniosku o udzielenie dofinansowania, a także podczas analizy dokumentacji załączonej do dwóch wniosków o wypłatę dofinansowania, nie informował o możliwym braku zakwalifikowania prac do dofinansowania, a następnie wydał decyzję naruszającą prawa Skarżącego, co w konsekwencji doprowadziło do:
V. błędu w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia polegającego na bezpodstawnym uznaniu, iż uzasadnionym było zobowiązanie Skarżącego do zwrotu wypłaconego dofinansowania w łącznej kwocie należności głównej 89.380,91 zł, w sytuacji gdy Skarżący wszelkie prace wykonał zgodnie ze złożonym wnioskiem o dofinansowanie oraz zgodnie z zakresem prac przedstawionym w tym wniosku, a co za tym idzie w sposób zgodny z zapisami umowy,
Skarżący podkreślił, że organ na żadnym etapie realizacji umowy (pomimo weryfikacji dokumentacji) nie zakwestionował zakresu prac realizowanych przez Skarżącego (zgodnie z załączonym do wniosku o dofinansowanie zakresem prac) i wypłacił Skarżącemu kwotę dofinansowania. Organ nie żądał od Skarżącego wyjaśnień dotyczących zakresu prac pod kątem potencjalnego braku możliwości zakwalifikowania prac do refundacji ani też nie informował Skarżącego o możliwym "wykorzystaniu" środków z udzielonego dofinansowania niezgodnie z jego przeznaczeniem. Skarżący zatem realizował umowę zgodnie z jej celem, posiadając akceptację ze strony organu. Zmiana decyzji przez organ na etapie końcowego rozliczania umowy jest dla Skarżącego rażąco krzywdząca. Organ w przypadku gdyby posiadał wątpliwości w zakresie prawidłowej realizacji umowy przez Skarżącego - winien zażądać od Skarżącego w pierwszej kolejności wyjaśnień i pouczyć, że dalsze działanie będzie skutkowało brakiem możliwości refundacji w ramach zawartej umowy. Takich działań organ nie podjął, a wręcz utwierdzał Skarżącego (akceptując dokumentację oraz wypłacając kwotę dofinansowania), że Skarżący w sposób prawidłowy realizuje umowę. W ocenie Skarżącego organ prowadził postępowanie w sposób rażąco sprzeczny z treścią art. 8 k.p.a. oraz art.. 9 k.p.a.
Organ zatem miał świadomość już na pierwotnym etapie, że budynek, na którym mają zostać przeprowadzone prace, posiada trzy kondygnacje, a także posiadał świadomość w zakresie stanu technicznego budynku (ruina z lat 30 XIX wieku), co za tym idzie organ miał świadomość, że koniecznym będzie wykonanie prac związanych z modernizacją dachu, choćby w celu zachowania stanu prac dodatkowo ujętych w projekcie o uzyskanie dofinansowania.
Skarżący podtrzymał argumentację, że główną osią sporu są nieprecyzyjne zapisy Załącznika nr [...] umowy o dofinansowanie "[...]", który określa, iż kosztem niekwalifikowalnym są koszty materiałów i robót budowlanych dotyczące części wspólnych w nieruchomości, która nie jest w całości wykorzystywana na cele związane z projektem. Na etapie składania wniosku o dofinansowanie, a także realizacji poszczególnych etapów umowy organ nie wskazywał na jakiekolwiek wątpliwości w zakresie możliwości uznania prac polegających na modernizacji budynku jako koszty niekwalifikowalne do refundacji.
W ocenie Skarżącego - co organ konsekwentnie pomija - wydatek związany z dachem jest niewątpliwie związany z projektem, gdyż wiąże się z zapewnieniem stabilizacji konstrukcji, pozostałych prac wynikających z projektu. Dotychczasowa argumentacja Skarżącego jest jak najbardziej uzasadniona i racjonalna. Skarżący podnosił, że bez wykonania modernizacji dachu projekt nie mógłby zostać w ogóle zrealizowany - cele projektu zatem nie zostałyby osiągnięte. Modernizacja dachu była niezbędnym i integralnym elementem przedsięwzięcia mającego na celu utworzenie 12 pokoi. Bez przeprowadzenia tej modernizacji, stworzenie powierzchni użytkowej (12 pokoi z łazienkami) na drugiej kondygnacji nie byłoby możliwe, gdyż istotnym aspektem modernizacji dachu było dostosowanie konstrukcji dachu do nowego układu funkcjonalnego budynku, obejmującego zmiany w organizacji powierzchni oraz instalacjach. Dach powstał wyłącznie dla celów obecnego 2-go piętra obiektu. Modernizacja dachu umożliwiła adaptację poddasza, co było kluczowym założeniem projektu i nie była tylko remontem. Przy wcześniejszej konstrukcji dachu nie byłoby bowiem możliwe stworzenie przestrzeni mieszkalnych, co organ w swoim stanowisku pomija.
Skarżący podkreślił przy tym, że obiekt, stanowiący przedmiot projektu, w całości przeznaczony jest na cele związane z funkcjonowaniem ośrodka. Pozostałe kondygnacje nie są podnajmowane, nie są prowadzone tam inne działalności. Żaden inny podmiot lub działalność nie czerpią korzyści, jaką byłby remont części wspólnej. Pokoje znajdują się także na pierwszym piętrze, ale to piętro zostało przystosowane do potrzeb ośrodka z środków własnych Skarżącego, już po złożeniu wniosku o dofinansowanie. Wykonanie tych prac pozwoliło na jeszcze większe zwiększenie konkurencyjności ośrodka i uzyskanie jeszcze lepszych rezultatów dla otrzymanego dofinansowania i celów projektu, co jest zresztą zgodne z założeniem projektu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga okazała się bezzasadna.
Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej: "p.p.s.a."), stosownie do art. 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c p.p.s.a). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami.
Przedmiotem sporu w sprawie jest legalność nałożenia na Skarżącego obowiązku zwrotu części dofinansowania wraz z odsetkami udzielonego mu na realizację projektu realizowanego na podstawie umowy o dofinasowanie w ramach Regionalnego Programu Operacyjnego Województwa Śląskiego na lata 2014-2020, Oś Priorytetowa [...] "[...]", Działanie [...] "[...]", finansowanego z Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego.
W ocenie Sądu, wydane w sprawie decyzje są zgodne z prawem, a zarzuty skargi niezasadne.
Wbrew zarzutom skargi organy działały zgodnie z prawem (art. 6 k.p.a.), podjęły wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), a nadto zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz dokonały swobodnej jego oceny (art. 80 k.p.a.), co zresztą znalazło wyraz w uzasadnieniach wydanych przez nie decyzji (art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a.) - organy szczegółowo wskazały dowody, które stanowiły podstawę rozstrzygnięcia w sprawie.
Zgodnie z art. 9 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 pkt 2 i 9 ustawy wdrożeniowej do zadań Instytucji Zarządzającej należy w szczególności wybór projektów do dofinansowania oraz odzyskiwanie kwot podlegających zwrotowi, na zasadach określonych w ustawie o finansach publicznych albo w umowie o dofinansowanie projektu, albo w decyzji o dofinansowaniu projektu, w tym wydawanie decyzji o zwrocie środków przeznaczonych na realizację programów, projektów lub zadań oraz decyzji o zapłacie odsetek, o których mowa odpowiednio w art. 207 ust. 9 i art. 189 ust. 3b u.f.p.
Z kolei art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p. stanowi, że w przypadku gdy środki przeznaczone na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich są wykorzystane z naruszeniem procedur, o których mowa w art. 184, podlegają zwrotowi przez beneficjenta wraz z odsetkami w wysokości określonej jak dla zaległości podatkowych, liczonymi od dnia przekazania środków, w terminie 14 od dnia doręczenia decyzji, o której mowa w ust. 9, na wskazany w tej decyzji rachunek bankowy.
Stosownie zaś do art. 184 ust. 1 u.f.p. wydatki związane z realizacją programów i projektów finansowanych ze środków, o których mowa w art. 5 ust. 1 pkt 2 i 3, są dokonywane zgodnie z procedurami określonymi w umowie międzynarodowej lub innymi procedurami obowiązującymi przy ich wykorzystaniu.
Ugruntowanym już w orzecznictwie stanowiskiem jest, że poprzez inne procedury w rozumieniu art. 184 ust. 1 u.f.p. należy rozumieć nie tylko przepisy prawa powszechnego krajowego i unijnego, ale również procedury, o jakich jest mowa w umowie o dofinansowanie ustanowione w dokumentach programowych, jak i samą umowę (np. wyroki NSA: z 14 września 2023 r., I GSK 1283/22; z 13 kwietnia 2023 r., I GSK 173/19; z 11 października 2018 r., I GSK 931/18; z 12 października 2018 r., I GSK 1076/18, z 11 lipca 2018 r., I GSK 712/18; wyroki: WSA w Warszawie z 13 października 2017 r., V SA/Wa 1316/17; WSA w Gliwicach z 12 marca 2018 r., IV SA/Gl 815/17 i z 27 lutego 2018 r., IV SA/Gl 886/17).
Zgodnie z art. 207 ust. 8 i 9 pkt 1 u.f.p. w przypadku stwierdzenia okoliczności, o których mowa w ust. 1 tego przepisu (m.in. wykorzystania środków finansowych z naruszeniem procedur), instytucja zarządzająca wzywa beneficjenta do:
1) zwrotu środków lub
2) do wyrażenia zgody na pomniejszenie kolejnych płatności,
w terminie 14 dni od dnia doręczenia wezwania. Po bezskutecznym upływie terminu, instytucja zarządzająca wydaje decyzję określającą kwotę przypadającą do zwrotu i termin, od którego nalicza się odsetki, oraz sposób zwrotu środków.
Stosownie do art. 24 ust. 9 ustawy wdrożeniowej w przypadku stwierdzenia wystąpienia nieprawidłowości indywidualnej:
1) przed zatwierdzeniem wniosku o płatność - instytucja zatwierdzająca wniosek o płatność dokonuje pomniejszenia wartości wydatków kwalifikowalnych ujętych we wniosku o płatność złożonym przez beneficjenta o kwotę wydatków poniesionych nieprawidłowo;
2) w uprzednio zatwierdzonym wniosku o płatność - właściwa instytucja nakłada korektę finansową oraz wszczyna procedurę odzyskiwania od beneficjenta kwoty współfinansowania UE w wysokości odpowiadającej wartości korekty finansowej, zgodnie z art. 207 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, a w przypadku programu EWT - zgodnie z umową o dofinansowanie projektu albo decyzją o dofinansowaniu projektu.
Według art. 60 pkt 6 u.f.p., należności z tytułu zwrotu środków przeznaczonych na realizację programów finansowanych z udziałem środków europejskich oraz inne należności związane z realizacją projektów finansowanych z udziałem tych środków, a także odsetki od tych środków i od tych należności są środkami publicznymi stanowiącymi niepodatkowe należności budżetowe o charakterze publicznoprawnym. Natomiast zgodnie z art. 67 u.f.p. do spraw dotyczących należności, o których mowa w art. 60, nieuregulowanych tą ustawą stosuje się przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego i odpowiednio przepisy działu III Ordynacji podatkowej.
Ustawodawca, określając pojęcie "nieprawidłowości indywidualnej" w słowniku pojęć zawartym w art. 2 pkt 14) ustawy wdrożeniowej odsyła do definicji nieprawidłowości, o której mowa w art. 2 pkt 36 w rozporządzeniu ogólnym (Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006; Dz.U.UE.L.2013.347.320 z dnia 2013.12.20).
W myśl art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego "nieprawidłowość" oznacza każde naruszenie prawa unijnego lub prawa krajowego dotyczącego stosowania prawa unijnego, wynikające z działania lub zaniechania podmiotu gospodarczego zaangażowanego we wdrażanie EFSI, które ma lub może mieć szkodliwy wpływ na budżet Unii poprzez obciążenie budżetu Unii nieuzasadnionym wydatkiem.
Zdaniem Sądu w sprawie Skarżący dopuścił się naruszenie prawa w rozumieniu art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego.
W sprawie bezsporne jest, że Skarżący wniósł o dofinasowanie i otrzymał dofinansowanie na realizację Projektu na podstawie umowy o dofinansowanie.
Zgodnie § 3 ust. 7 tej umowy ocena kwalifikowalności wydatków dokonywana jest zarówno na etapie oceny wniosku o dofinansowanie, jak również w trakcie realizacji Projektu oraz po jego zakończeniu w oparciu o właściwe przepisy, w szczególności obowiązujące Wytyczne, zapisy umowy oraz Instrukcję wypełniania wniosku o płatność obowiązujące na dzień złożenia wniosku o płatność.
Umowa zatem odsyła m.in. do Wytycznych w zakresie kwalifikowalności wydatków w ramach Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego oraz Funduszu Spójności na lata 2014-2020 (wersja z 21 grudnia 2020 r. - zwanych dalej także "Wytycznymi w zakresie kwalifikowalności").
W rozdziale 6.2. pkt. 2 Wytycznych wskazano: "Ocena kwalifikowalności poniesionego wydatku dokonywana jest przede wszystkim w trakcie realizacji projektu poprzez weryfikację wniosków o płatność oraz w trakcie kontroli projektu, w szczególności kontroli w miejscu realizacji projektu lub siedzibie beneficjenta. Punktem wyjścia dla weryfikacji kwalifikowalności wydatków na etapie realizacji projektu jest zatwierdzony wniosek o dofinansowanie projektu. Na etapie oceny wniosku o dofinansowanie projektu dokonywana jest ocena kwalifikowalności planowanych wydatków. Przyjęcie danego projektu do realizacji i podpisanie z beneficjentem umowy o dofinansowanie projektu nie oznacza, że wszystkie wydatki, które beneficjent przedstawi we wniosku o płatność w trakcie realizacji projektu, zostaną poświadczone, zrefundowane lub rozliczone (w przypadku systemu zaliczkowego). Ocena kwalifikowalności poniesionych wydatków jest prowadzona także po zakończeniu realizacji projektu w zakresie obowiązków nałożonych na beneficjenta umową o dofinansowanie projektu oraz wynikających z przepisów prawa."
Odnosząc się do twierdzeń Skarżącego, należy wskazać, iż zgodnie z zapisami Wytycznych w zakresie kwalifikowalności organ nie tylko miał prawo ale i był zobowiązany do oceny kwalifikowalności poniesionych przez Skarżącego wydatków po zakończeniu realizacji Projektu i z tym kontekście zarzut naruszenia art. 8 i 9 k.p.a. jest chybiony.
Wbrew stanowisku Skarżącego, organ, rozpatrując jego wniosek o dofinansowanie, nie miał pełnej wiedzy o zakresie prac. Prace modernizacyjne wchodzące w zakres Projektu (stworzenie miejsc noclegowych) miały obejmować jedno z pięter dzierżawionego budynku starej cegielni. Skarżący we wniosku nie podał informacji mogących wskazywać, że na innych piętrach budynku trzykondygnacyjnego będzie prowadzona działalność nieobjęta Projektem. Na etapie weryfikacji wniosku o płatność końcową, gdy Skarżący został wezwany do udostępnienia Dziennik Budowy i pozwolenia na budowę oraz w wyniku kolejnych wyjaśnień (pisma Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w M.), organ pierwszej instancji ustalił, że wydatek dotyczący modernizacji dachu został zrefundowany niezgodnie z zasadami kwalifikowalności. Wydatek ten dotyczył bowiem części wspólnej budynku (dachu), podczas gdy na cele związane z Projektem wykorzystywana jest tylko część budynku, w której prowadzono prace w ramach Projektu (piętro drugie). Z zapisów w Dzienniku budowy wynika, co nie jest sporne w sprawie, że w budynku tym prowadzone były także prace remontowe wykraczające poza drugie piętro. Adnotacje w Dziennika budowy wskazują na przebudowę, prace remontowe/modernizacyjne na poziomie pierwszej kondygnacji, co przyznaje Skarżący. Tymczasem prace na pierwszym piętrze nie zostały objęte Projektem.
W załączniku nr Załącznik nr [...] do umowy o dofinansowanie (który stanowi jej integralną część) określono zasady kwalifikowalności wydatków. W części A tego załącznika wskazano, że kategorią kosztu właściwą do uznania za kwalifikowalne są koszty inwestycji, w tym koszt nabycia materiałów i robót budowlanych, gdzie w pkt 5 zaznaczono, iż koszt ten ma być bezpośrednio związany z Projektem. W części B natomiast jest napisane, że koszty niekwalifikowalne obejmują wszystkie wydatki, które nie zostały wymienione w katalogu wydatków kwalifikowalnych odnoszących się do działania [...] typ projektu [...]. W szczególności za niekwalifikowalne uznaje się koszty materiałów i robót budowlanych dotyczących części wspólnych w nieruchomości, która nie jest w całości wykorzystywana na cele związane z Projektem.
Mając powyższe na względzie, Sąd podzielił stanowisko organu odwoławczego i organu pierwszej instancji, że koszty materiałów i robót budowlanych dotyczących części wspólnych w nieruchomości, która nie jest w całości wykorzystywana na cele związane z Projektem nie są kwalifikowalne. Dach niewątpliwie jest częścią wspólną całego dzierżawionego budynku, a jedynie piętro drugie zostało zagospodarowane na cele związane z Projektem. Prawidłowo zatem organy wskazały, że część wspólna w postaci dachu, czyli część objęta dofinansowaniem, nie wchodziła w skład nieruchomości, która byłaby w całości wykorzystywana na cele związane z Projektem.
Co istotne, Skarżący nie podważył skutecznie prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych sprawy.
Skarżący na etapie skargi podniósł, że zapisy Załącznika nr [...] do umowy o dofinansowanie są nieprecyzyjne, a organ na etapie składania wniosku o dofinansowanie, a także realizacji poszczególnych etapów umowy organ nie wskazywał na jakiekolwiek wątpliwości w zakresie możliwości uznania prac polegających na modernizacji budynku jako koszty niekwalifikowalne do refundacji.
Wbrew twierdzeniom Skarżącego, zapisy ww. załącznika są jasne, a organ mógł stwierdzić niekwalifikowalność wydatków dopiero po ustaleniu, w trakcie kontroli, wszystkich istotnych okoliczności faktycznych. To Skarżący zobowiązany był je ujawnić na etapie składania wniosku, czego nie uczynił.
Przyznane Skarżącemu dofinansowanie z budżetu unijnego stanowią środki publiczne, którym - gdy chodzi o ich udzielanie, przekazywanie i rozliczanie - towarzyszy szczególnego rodzaju reżim prawny. Skarżący, składając wniosek o dofinansowanie złożył oświadczenie, że zapoznał się z treścią Regulaminu konkursu i akceptuje jego zapisy. Skarżący podpisał umowę o dofinasowanie, której integralną część stanowi załącznik nr [...] .
Skarżący naruszył zapisy umowy o dofinansowanie - załącznika nr [...] w zakresie kwalifikowalności wydatków dla naboru nr [...]. Jak już Sąd wskazał przez inne procedury w rozumieniu art. 184 ust. 1 u.f.p. należy rozumieć nie tylko przepisy prawa powszechnego krajowego i unijnego, ale również procedury, o jakich jest mowa w umowie o dofinansowanie – załączniku nr [...] do niej i Wytycznych w zakresie kwalifikowalności. Naruszenia te stanowią nieprawidłowość, o której mowa w art. 2 pkt 36 rozporządzenia ogólnego i wpisują się w hipotezę normy prawnej przepisu art. 207 ust. 1 pkt 2 u.f.p., jako wykorzystanie środków z naruszeniem procedur. Co istotne, obowiązek zwrotu środków powstaje z mocy samej ustawy o finansach publicznych, bez względu na wolę i zamiar beneficjenta, czy też winę jakiegokolwiek podmiotu bądź osoby (zob. wyrok NSA z dnia 8 maja 2024 r., sygn. akt I GSK 906/20).
Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.