III SA/Gl 26/24

III SA/Gl 26/24 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-05-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-01-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch /sprawozdawca/
Beata Machcińska
Magdalena Jankiewicz /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 775
art. 10, art. 78 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędziowie Sędzia WSA Beata Machcińska, Sędzia WSA Adam Gołuch (spr.), Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 maja 2024 r. sprawy ze skargi Przedsiębiorstwa Usług [...] "I" Sp. z o.o. w Z. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 7 listopada 2023 r. nr BP.501.2522.2022.0993.WA7.477442 w przedmiocie kary pieniężnej w transporcie drogowym 1) uchyla zaskarżoną decyzję, 2) zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie na rzecz strony skarżącej kwotę 762 (siedemset sześćdziesiąt dwa) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 7 listopada 2023 r., nr BP.501.2522.2022.0993.WA7.477442, Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej również: GITD, organ odwoławczy, Organ II instancji,) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm. dalej "k.p.a."), art. 4 pkt 22 lit. h, art. 92a ust. 1, ust. 3, ust. 7, art. 92b, art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2022 ze zm.), Ip. 6.2.1, Ip. 6.3.8, Ip. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, art. 32 ust. 3, art. 34 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylające rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/1985 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (t. j. Dz. U. UE L 2014 60.1 ze zm.), art. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/1054 z dnia 15 lipca 2020 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 561/2006 w odniesieniu do minimalnych wymogów dotyczących maksymalnego dziennego i tygodniowego czasu prowadzenia pojazdu, minimalnych przerw oraz dziennego i tygodniowego okresu odpoczynku oraz zmieniające rozporządzenie (UE) nr 165/2014 w odniesieniu do określania położenia za pomocą tachografów, art. 71 ust. 1, art. 81 ust. 1 i 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1047) Prawo o ruchu drogowym, po rozpatrzeniu odwołania z dnia 5 grudnia 2022 r. wniesionego przez pełnomocnika strony od decyzji [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ I instancji) z dnia 23 listopada 2022 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 9.050 (słownie: dziewięć tysięcy pięćdziesiąt) złotych, uchylił zaskarżoną decyzję w całości i nałożył na Przedsiębiorstwo Usług [...] sp. z o.o. (dalej: skarżący, spółka, strona) karę pieniężną w wysokości 7.050 (słownie: siedem tysięcy pięćdziesiąt) złotych.
Rozstrzygnięcie wydano w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki Scania o nr rej. [...] oraz naczepy marki BODEX o nr rej. [...], (dopuszczalna masa całkowita kontrolowanego zespołu pojazdów przekraczała 3,5 tony) przeprowadzonej w dniu 22 września 2022 r., na drodze ekspresowej S7, w miejscowość G. przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego ustalono, że kontrolowanym zespołem pojazdów kierowca P. K. wykonywał krajowy przewóz drogowy rzeczy w imieniu skarżącego przedsiębiorcy (Przedsiębiorstwo Usług [...] sp. z o.o.). Podczas kontroli kierowca okazał wypis z zaświadczenia nr [...] na przewozy drogowe na potrzeby własne udzielonego ww. przedsiębiorcy. Przebieg kontroli został opisany w protokole z dnia 22 września 2022 r. nr [...].
W wyniku tejże kontroli organ I instancji stwierdził naruszenia wskazane pod Ip. 9.1, Ip. 6.2.1 oraz Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym. Strona w toku prowadzonego postępowania ustosunkowała się do zarzutów organu, wskazując na brak wpływu na powstanie ww. naruszeń oraz fakt niezasadności skierowanego wobec strony zarzutu ich popełnienia. W konsekwencji powyższego decyzją administracyjną z dnia 23 listopada 2022 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę postępowania karę pieniężną w wysokości 9.050 (słownie: dziewięć tysięcy pięćdziesiąt) złotych.
Podstawę faktyczną ww. rozstrzygnięcia stanowiło:
1. niewłaściwa obsługa lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi.
2. niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę łub kartę kierowcy - za każdy wpis,
3. wykonywanie przewozu drogowego pojazdem nie posiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd.
Pismem z dnia 5 grudnia 2022 r. strona złożyła odwołanie od ww. decyzji organu I instancji. Strona wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zarzuciła naruszenie:
- art. 7 kpa poprzez nie podjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,
- art. 10 kpa poprzez nie zapewnienie stronie czynnego udziału w prowadzonym postępowaniu,
- art. 77 kpa poprzez nie zebranie materiału dowodowego w sposób zupełny,
- art. 107 kpa poprzez niezrozumiałe i niepoparte dowodami uzasadnienie faktyczne,
- art. 10 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez wydanie decyzji pomimo występowania wątpliwości w sprawie,
- art. 12 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez naruszenie zasady pogłębiania zaufania do organów,
- art. 92c ustawy o transporcie drogowym (dalej: u.t.d.) poprzez jego niezastosowanie.
Skarżący w ww. odwołaniu podtrzymał swoje wyjaśnienia złożone w trakcie prowadzonego postępowania przed organem I instancji, tj. że nie przeprowadził w terminie badań kontrolnych ponieważ sugerował się datami wpisanymi w dowodach rejestracyjnych przez organ wydający dowód rejestracyjny. Odnosząc się do jazdy bez zalogowanej karty kierowcy skarżący wyjaśnił, że jazda ta odbywała się w ramach wyłączenia określonego w art. 3 lit. g) rozporządzeniu nr 561/2006, a dotyczącego jazdy pojazdami poddawanymi próbom drogowym do celów rozwoju technicznego lub w ramach napraw. Zdaniem strony jazda bez karty kierowcy została wykonana przez mechanika strony (J. N.) w związku z koniecznością szybkiego usunięcia usterki pojazdu. Strona uważa, że za naruszenie określone w Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym wyłączną odpowiedzialność powinien ponosić kierowca bowiem przedsiębiorca nie miał wpływu na zachowanie kierowcy, który był prawidłowo przeszkolony i wiedział jak dokonywać wpisy w karcie kierowcy.
Organ odwoławczy po ponownym przenalizowaniu sprawy zaskarżoną decyzją z dnia 7 listopada 2023 r., nr BP.501.2522.2022.0993.WA7.477442, uchylił w całości decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 23 listopada 2022 r. nr [...] o nałożeniu na stronę kary pieniężnej w wysokości 9.050 zł i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 7.050 zł.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji m.in. wskazał, że uchylił karę pieniężną w wysokości 5.000 (słownie: pięć tysięcy) złotych nałożoną na stronę przez organ I instancji za naruszenie polegające na niewłaściwej obsłudze lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi i nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 3.000 (słownie: trzy tysiące) złotych za naruszenie polegające na niedopuszczalnym wyjęciu wykresówek lub karty kierowcy, mające wpływ na rejestrację danych.
Organ odwoławczy podkreślił, że na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. protokołu kontroli drogowej, kserokopii dowodów rejestracyjnych, dokumentów przewozowych w dniu 20 września 2022 r. strona wykonywała przewóz drogowy ciągnikiem samochodowym i naczepą, które to pojazdy nie miały aktualnych okresowych badań technicznych potwierdzających zdatność pojazdów do ruchu drogowego. W trakcie kontroli kierowca okazał dowody rejestracyjne kierowanych przez niego pojazdów. Z okazanych dowodów rejestracyjnych wynikało że:
- termin ważności badania technicznego ciągnika samochodowego marki Scania o nr rej. [...] upłynął w dniu 23 sierpnia 2022 r., bowiem kontrolowany pojazd został zarejestrowana po raz pierwszy w dniu 23 sierpnia 2021 r. (w dowodzie widniał wpis o badaniu przeprowadzonym w dniu 24 września 2021 r. z jednoczesnym wpisem, że kolejne badanie należy przeprowadzić do dnia 23 sierpnia 2024 r.).
- termin ważności badania technicznego naczepy marki BODEX o nr rej. [...] upłynął w dniu 17 czerwca 2022 r., bowiem kontrolowana naczepa została zarejestrowana po raz pierwszy w dniu 17 czerwca 2021 r. (w dowodzie widniał wpis o badaniu przeprowadzonym w dniu 27 lipca 2021 r. z jednoczesnym wpisem, że kolejne badanie należy przeprowadzić do dnia 17 czerwca 2024 r.). Dane zawarte w okazanych dowodach rejestracyjnych zostały zweryfikowane z danymi podanymi do systemu Centralnej Ewidencji Pojazdów i Kierowców. Ponieważ zgodnie z art. 81 ust. 5 ustawy prawo o ruchu drogowym, okresowe badanie techniczne pojazdu przeprowadza się corocznie, z zastrzeżeniem ust. 6-10, oznacza to że na dzień 20 września 2022 r. ciągnik samochodowy marki Scania o nr rej. [...] oraz marki Scania o nr rej. [...] nie posiadały ważnych badań technicznych potwierdzających zdatność pojazdów do ruchu drogowego. Ustalony w trakcie kontroli stan faktyczny polegający na wykonywaniu przewozu drogowego zespołem pojazdów składającym się z ciągnika samochodowego marki Scania o nr rej. [...] oraz naczepy marki BODEX o nr rej. [...] bez aktualnych badań kontrolnych został zakwalifikowany jako naruszenie określone w Ip. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd.
Organ odwoławczy nie uznał wyjaśnień strony za podstawę do odstąpienia od nałożenia kary za ujawnione naruszenie ponieważ uznał, że strona (Przedsiębiorstwo Usług [...] sp. z o.o.) wykonując transport zawodowo zespołem pojazdów o dopuszczalnej masie całkowitej przekraczającej 3,5 tony winna znać przepisy regulujące transport drogowy w tym dotyczące terminów przeprowadzania przeglądów technicznych pojazdów. Zdaniem organu II instancji zasadą jest przeprowadzanie przeglądów technicznych pojazdów corocznie o ile nie zachodzą określone w ustawie wyjątki. Stąd też po zarejestrowaniu ciągnika samochodowego marki Scania o nr rej. [...] w dniu 23 sierpnia 2021 r. oraz naczepy marki BODEX o nr rej. [...] w dniu 17 czerwca 2021 r. strona winna wiedzieć, że badanie techniczne ww. pojazdu powinna przeprowadzić przed upływem roku od dnia zarejestrowania ww. pojazdów, tj. najpóźniej w dniu 23 sierpnia 2022 r, jeżeli chodzi o pojazd o nr rej. [...] oraz najpóźniej w dniu 17 czerwca 2022 r, jeżeli chodzi o nr rej. [...], Strona winna wychwycić błędy widniejące w dowodach rejestracyjnych na podstawie danych dotyczących przeprowadzonych badań technicznych, gdzie widniały daty: 24 września 2021 r. - ciągnik i 27 lipca 2021 r. - naczepa, które to daty były późniejsze od dat wydania dowodów rejestracyjnych, a tym samym powyższy fakt winien zwrócić stronie uwagę na błędną datę pierwszego badania i datę ważności kolejnego badania. Przedsiębiorca nie przeprowadzając w wymaganym terminie przeglądu technicznego naruszył art. 81 ust. 5 ustawy prawo o ruchu drogowym czym dopuścił się naruszenia określonego w Ip. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Odnosząc się do błędnych dat kolejnego badania technicznego pojazdów wpisanych w dowodach rejestracyjnych pojazdu marki Scania o nr rej. [...] i pojazdu marki BODEX o nr rej. [...] organ wskazał, że przedsiębiorca po otrzymaniu od organu (Starosty) dowodu winien sprawdzić poprawność danych wpisanych w dowodzie rejestracyjnym. Błąd pracownika Starostwa, polegający na błędnym wpisaniu daty kolejnego badania technicznego pojazdu nie spełnia przesłanek określonych w art. 92c ustawy o transporcie drogowym. Bowiem w przedmiotowej sprawie nie zaistniała nadzwyczajna okoliczność, której przedsiębiorca nie mógł przewidzieć lub której nie mógł zapobiec. Przedsiębiorca wiedząc o konieczności corocznego przeprowadzania badań technicznych pojazdów winien przeprowadzić kolejne badanie kontrolne przed upływem roku od dnia wydania dowodu rejestracyjnego dopuszczającego pojazd do ruchu drogowego nawet jeżeli naczepa była nowa, a w dowodzie widniała błędna data kolejnego przeglądu technicznego.
Organ odwoławczy wskazał, że art. 82 ust. 1 prawa o ruchu drogowy, na który to przepis powołuje się strona w odwołaniu dotyczy jedynie technicznych. Z powyższego przepisu wynika, że organ który dokonuje rejestracji pojazdu wpisuje w dowodzie rejestracyjnym datę kolejnego badania. Jednak, jeżeli data ta jest błędnie wpisana jak to miało miejsce w przedmiotowej sprawie wpis taki nie jest wiążący w tym sensie, że nie może wydłużać ważności badania technicznego pojazdu. Wynika to z art. 81 ust. 5 ustawy prawo o ruchu drogowym, w którym to przepisie ustawodawca wyraźnie wskazał, badanie techniczne pojazdu przeprowadza się co roku. Tak więc czynność techniczna w postaci dokonanego wpisu w dowodzie rejestracyjnym daty kolejnego badania technicznego nie może podważać przepisu powszechnie obowiązującego określającego w jakim terminie należy przeprowadzić kolejne badanie pojazdu.
Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 4.000 (słownie; cztery tysiące) złotych (2 x 2000 złotych za każdy pojazd bez ważnego przeglądu technicznego) za naruszenie polegające na wykonywaniu przewozu drogowego pojazdem nieposiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego.
Odnośnie naruszenia Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym Organ odwoławczy zauważył, że zostało udowodnione na podstawie zgromadzonego materiału dowodowego w postaci m.in. protokołu kontroli, danych pobranych z karty kierowcy, że kierowca wykonując przewóz drogowy w imieniu strony nie wprowadził manualnie na kartę kierowcy danych dotyczących symbolu państwa zakończenia dziennego okresu pracy. Po pobraniu danych cyfrowych z karty kierowcy i analizie czasu pracy kierowcy, kontrolujący ustalili, że kierowca w dniu 6 września 2022 r. nie dokonał wpisu dotyczącego symbolu państwa zakończenia dziennego okresu pracy.
Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy nałożył na stronę karę pieniężną w wysokości 50 (słownie: pięćdziesiąt) złotych za naruszenie polegające na niespełnieniu wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy.
Zdaniem organu odwoławczego zgodnie z art. 34 ust. 7 rozporządzenia nr 165/2014, kierowca wprowadza w tachografie cyfrowym symbole państw, w których rozpoczyna i kończy dzienny okres pracy. Jednak państwo członkowskie może wymagać od kierowców pojazdów używanych w działalności transportowej prowadzonej na jego terytorium dodatkowych, bardziej szczegółowych niż symbol państwa, danych geograficznych, pod warunkiem że państwo członkowskie powiadomiło o tym Komisję przed dniem 1 kwietnia 1998 r. Natomiast kierowcy nie muszą wprowadzać informacji, o których mowa w pierwszym zdaniu akapitu pierwszego, jeśli tachograf rejestruje automatycznie dane dotyczące lokalizacji zgodnie z art. 8.
Konsekwencją powyższego jest treść Ip. 6.3.8 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym, który sankcjonuje niespełnienie wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub kartę kierowcy karą pieniężną w wysokości 50 (słownie: pięćdziesiąt) złotych - za każdy wpis.
W konsekwencji łączna kwota kar pieniężnych za naruszenia ujawnione w związku z kontrolą drogową opisana w protokole kontroli z dnia 22 września 2022 r. nr [...] wynosi 7.050 (słownie: siedem tysięcy pięćdziesiąt) złotych.
W ocenie organu w czasie kontroli inspektorzy udowodnili w sposób nie budzący wątpliwości, że ciągnikiem samochodowym marki Scania o nr rej. [...] i naczepą marki BODEX o nr rej. [...], w dniu 22 września 2022 r. strona wykonywała przewóz drogowy, a pojazdy nie posiadały ważnych przeglądów technicznych potwierdzających zdatność pojazdów do ruchu drogowego. Kontrolujący stwierdzili, że w dniu 20 września 2022 r. strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem marki Scania o nr rej. [...], w trakcie którego to przewozu kierowca wylogował z tachografu swoją kartę kierowcy przed zakończeniem przewozu. Z ustaleń inspektorów wynika również, że w dniu 6 września 2022 r. kierowca nie wprowadził na kartę kierowcy danych dotyczących symbolu zakończenia dziennego okresu pracy. Ustalenia faktyczne uzyskane w trakcie kontroli nie budziły wątpliwości i jednoznacznie wskazywały na powstanie naruszeń określonych w Ip. 6.3.5, Ip. 6.3.8, Ip. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
W trakcie prowadzonego postępowania zdaniem organu strona miała zapewniony udział w prowadzonym postępowaniu. Natomiast brak powiadomienia strony przez organ o zakończeniu prowadzonego postępowania nie spowodował, że strona nie mogła wykonać jakiejś czynności tym samym nie można uznać, że został naruszony art. 10 k.p.a. Okoliczność, że strona nie została powiadomiona o zamknięciu postępowania przed wydaniem decyzji nie stanowi naruszenia procedury administracyjnej w sytuacji gdy strona nie wykazywała najmniejszej aktywności w celu wyjaśnienia przyczyny ujawnionych naruszeń.
Nadto Organ odwoławczy wskazał, iż art. 92 c ustawy o transporcie drogowym nie znajduje zastosowania w rozpatrywanej sprawie ponieważ skarżący nie wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszeń. Skarżący nie przedstawił żadnej z podstaw egzoneracyjnych, której wystąpienie stanowiłoby podstawę do odstąpienia od nałożenia kary za ujawnione naruszenia. Z materiału dowodowego oraz wyjaśnień strony nie wynika by strona podjęła jakiekolwiek kroki do zapobieżenia powstaniu ujawnionych naruszeń, jak również, że powstałe naruszenia są następstwem okoliczności, których nie mogła przewidzieć lub którym nie mogła zapobiec.
Na wymienioną wyżej decyzję organu odwoławczego strona (Przedsiębiorstwo Usług [...] Spółka z o.o.) złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Zaskarżając decyzję w całości, skarżący podniósł zarzuty naruszenia przepisów postępowania, to jest:
1) art. 7 k.p.a., poprzez niepodjęcie czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mających na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli,
2) art. 77 k.p.a. oraz 80 k.p.a. poprzez naruszenie obowiązku wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego,
3) art. 7a k.p.a., którego zdaniem skarżącego nie zastosowano.
Zarzucił również naruszenie przepisu prawa materialnego - artykułu 92c ustawy o transporcie drogowym, poprzez jego niezastosowanie w sprawie.
Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu skargi strona m.in. wskazała, że nie miała wpływu na powstałe naruszenie. Podkreśliła, iż w dniu 22 września 2022 r. zespołu pojazdów organ I instancji wszczął dwa postępowania administracyjne i wydał dwie decyzje o nałożeniu kar administracyjnych wobec skarżącego (przedsiębiorstwa) oraz osoby zarządzającej. Strona oraz osoba zarządzająca transportem złożyli odwołanie od decyzji organu I instancji.
W toku rozpatrywanych odwołań przez Głównego Inspektora Transportu Drogowego, w tym samym stanie faktycznym oraz prawnym wydał on dwie decyzje:
1. nr. [...] z dn. 10 maja 2023 r. - wobec osoby zarządzającej transportem umarzającą decyzję,
2. nr. BP.501.2522.2022.0993.WA7.477442 z dnia 7 listopada 2023r. - wobec przedsiębiorstwa utrzymał w mocy naruszenie związane z brakiem ważnego przeglądu technicznego w pojazdach: marki SCANIA nr rej.: [...] i BODEX nr rej.: [...].
Dla strony skarżącej nie jest zrozumiałe na jakiej podstawie i czym kierował się Główny Inspektor Transportu Drogowego wydając dwie całkiem odmienne decyzję przy jednym stanie faktycznym i prawnym.
Zdaniem strony działanie organów I i II instancji względem czynności zmierzających do prawidłowego ustalenia stanu faktycznego były niewystarczające i doprowadziły do wydania decyzji o charakterze uznaniowym. Nie można dojść do innego wniosku biorąc pod uwagę fakt, że strona wykazała brak wpływu na naruszenie, a organy zignorowały materiał dowody zgromadzony w sprawie i odstąpiły od zastosowania przepisów art. 92c ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym.
Uzasadniając podniesione zarzuty skarżący powołał się na występujące, w jego ocenie, przesłanki zastosowania przez organy obu instancji przepisu art. 92a ust. 1 u.t.d. Organy obu instancji odmówiły jego zastosowania, choć zdaniem skarżącego zachodziły przesłanki oparcia rozstrzygnięcia właśnie na omawianym przepisie. Nadto skarżący zwrócił uwagę, że zaskarżona decyzja ma odmienną sentencję, aniżeli decyzja wydana w tym samym stanie faktycznym, skierowana do osoby zarządzającej w imieniu skarżącego transportem.
W uzasadnieniu skargi strona podniosła również argumenty odnoszące się do postępowania dowodowego.
Zdaniem skarżącego organy nie przeprowadziły wszystkich dowodów, które były konieczne dla dokonania prawidłowych ustaleń faktycznych. Skarżący dopatruje się tutaj naruszenia zasad postępowania, w tym artykułu 7 k.p.a., jak również ograniczania jego uprawnień proceduralnych wynikających z artykułu 10 § 1 k.p.a. Zdaniem skarżącego, naruszenia te wpłynęły nie tylko na prawidłowość oceny dowodów i subsumpcji stanu faktycznego pod określone normy prawne (art. 80 k.p.a.), ale również na kształt i merytoryczną zawartość uzasadnienia zaskarżonej decyzji, wykazującej, jego zdaniem, sprzeczność z dyspozycją przepisu art. 107 § 2 k.p.a.
W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy nie podzielił zdania skarżącego, prezentując ponownie argumenty przytoczone w treści swojej decyzji. Wniósł o oddalenie skargi.
W uzasadnieniu odpowiedzi na skargę organ II instancji m.in. wskazał, iż w przedmiotowej sprawie winny znaleźć zastosowanie przesłanki egzoneracyjne. W odniesieniu do powyższego, organ podkreślił, iż w sprawie nie jest możliwe zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., z uwagi na fakt, iż strona nie wykazała zaistnienia przesłanek określonych w tym przepisie. Warunkiem uwolnienia się od odpowiedzialności za ujawnione naruszenie, jest wykazanie zaistnienia przesłanek określonych w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zdaniem organu odwoławczego w przedmiotowej sprawie mamy do czynienia z odpowiedzialnością obiektywną, wynikającą z faktu nie zastosowania się adresata do określonej normy prawnej.
Organ wskazał, że okoliczności, które w ocenie skarżącego mają wykazać zasadność zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., muszą zostać przez niego udowodnione, a do zastosowania powyższego przepisu, nie wystarczy subiektywna opinia strony. Z literalnego brzmienia przepisu art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., wprost wynika, że brak wpływu na powstanie naruszenia lub jego powstanie wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, musi realnie zaistnieć. Nie wystarczy tylko zakwestionować swoją odpowiedzialność. Nadto organ podkreślił, że ciężar dowodu w zakresie zaistnienia przesłanek z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., spoczywa na stronie postępowania.
Zdaniem organu pozbawionymi podstaw są także zarzuty skargi w zakresie naruszenia przez organ przepisów postępowania, tj. art. 7, art. 77, art. 80 k.p.a. ponieważ mając na względzie dyspozycję art. 6, art. 7, art. 8 art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., podjął wszelkie niezbędne czynności do wyjaśnienia i ustalenia stanu faktycznego sprawy. Organ wskazał, iż zgromadził materiał dowodowy wyczerpująco, zgodnie z przepisami regulującymi postępowanie w tym obszarze, a jego całościowe rozpatrzenie, uzasadniało wydanie zaskarżonego rozstrzygnięcia.
W odniesieniu do zarzutu skarżącego, dotyczącego naruszenia przez organ art. 7a k.p.a., poprzez jego niezastosowanie, organ wskazał, iż w uzasadnieniu, strona nie przywołała normy prawnej, co do której w jej ocenie, są wątpliwości (art. 7a k.p.a.), a tym samym organ nie może do takiego zarzutu merytorycznie się odnieść.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Na wstępie należy pokrótce wskazać przepisy ustrojowe i proceduralne, wyznaczające zakres kognicji sądu administracyjnego.
Stosownie do treści art. 1 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, zwanej dalej w skrócie "p.p.s.a.", a której tekst jednolity został opublikowany w Dzienniku Ustaw z 2023 r. pod pozycją 1634, i później nowelizowanej - sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, stosując środki określone w ustawie. Kontrola sądu obejmuje orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia, ale także na inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz.U. z 2018 r., pozycja 2096 oraz z 2019 r. poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 900, ze zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz.U. z 2019 r. poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Zgodnie z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 p.p.s.a. wojewódzkie sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, co oznacza, że w zakresie dokonywanej kontroli sąd zobowiązany jest zbadać, czy organy administracji w toku postępowania nie naruszyły przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania w sposób, który miał lub mógł mieć wpływ na wynik sprawy.
Sądowa kontrola legalności zaskarżonych orzeczeń administracyjnych sprawowana jest przy tym w granicach sprawy, a sąd nie jest związany zarzutami, wnioskami skargi, czy też powołaną w niej podstawą prawną art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd stosuje przy tym przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
W tym zaś kontekście skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek nie wszystkie podniesione w niej zarzuty są zasadne.
Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia, Sąd w działaniu organów dopatrzył się nieprawidłowości.
Przedmiotem zaskarżenia w przedmiotowej sprawie jest decyzja Głównego Inspektora Transportu Drogowego uchylająca w całości decyzję organu pierwszej instancji w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej na skarżącego w wysokości 9.050 zł i nałożenia na stronę kary pieniężnej w wysokości 7.050 zł.
Naruszenia będące podstawą nałożenia kary administracyjnej w tej wysokości dotyczyły:
1. niewłaściwej obsługi lub odłączenia homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi,
2. niespełnienia wymogu ręcznego wprowadzenia danych na wykresówkę lub karty kierowcy - za każdy wpis,
3. wykonywania przewozu drogowego pojazdem nie posiadającym aktualnego okresowego badania technicznego potwierdzającego jego zdatność do ruchu drogowego - za każdy pojazd.
Powyższe naruszenia zostały stwierdzone przez inspektorów Inspekcji Transportu Drogowego podczas kontroli drogowej przeprowadzonej w dniu 22 września 2022 r., na drodze ekspresowej S7, miejscowość G..
Uchyloną przez GITD decyzją administracyjną z dnia 23 listopada 2022 r. nr [...] [...] Wojewódzki Inspektor Transportu Drogowego nałożył na stronę postępowania karę pieniężną w wysokości 9.050 (słownie: dziewięć tysięcy pięćdziesiąt) złotych.
Podstawę prawną zaskarżonego rozstrzygnięcia stanowiły w szczególności przepisy u.t.d. wraz z załącznikiem nr 3 do tej ustawy.
Stosownie do art. 92 a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie.
Zgodnie z art. 92 a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych.
Stosownie do art. 92 a ust. 7 ustawy o transporcie drogowym wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń wskazane w załączniku 1 do rozporządzenia Komisji (UE) 2016/403:
1) popełnionych przez podmiot wykonujący przewóz drogowy określa Ip. 1-9,
2) popełnionych przez przewoźnika drogowego w związku z wykonywaniem transportu drogowego określa Ip. 10
- załącznika nr 3 do ustawy.
Zgodnie z art. 92 c ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli:
1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub
2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ.
3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. h, ustawy o transporcie drogowym, obowiązki lub warunki przewozu drogowego - obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy oraz:
- rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz.Urz. UE L 60 z 28.02.2014, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem (UE) nr 165/2014", lub aktów wykonawczych do rozporządzenia (UE) nr 165/2014:
- rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2016/799 z dnia 18 marca 2016 r. w sprawie wykonania rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 ustanawiającego wymogi dotyczące budowy, sprawdzania, instalacji, użytkowania i naprawy tachografów oraz ich elementów składowych (Dz.Urz. UE L 139 z 26.05.2016, str. 1, z póżn. zm.).
Wyjaśnić trzeba, że w rozpatrywanej sprawie kary pieniężne są nakładane na podstawie art. 92a w zw. z art. 93 ust. 1 ustawy o transporcie drogowym. Treść art. 92a ust. 1 i ust. 7 w zw. z załącznikiem nr 3 do u.t.d. określa w sposób sztywny wysokość kar pieniężnych za naruszenie przepisów załącznika nr 3 do u.t.d. W tym zakresie organ nie ma możliwości miarkowania kar pieniężnych.
W art. 92c ust. 1 pkt 1, zaś w odniesieniu do naruszeń związanych z nieprzestrzeganiem przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku zastosowanie ma art. 92b ust. 1.
Według art. 32 ust. 1, 3 rozporządzenia nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy zapewniają poprawne działanie i właściwe użytkowanie tachografów i kart kierowcy. Przedsiębiorstwa transportowe oraz kierowcy stosujący tachografy analogowe zapewniają ich poprawne działanie i prawidłowe stosowanie wykresówek. Zabrania się fałszowania, ukrywania, likwidowania i niszczenia danych zarejestrowanych na wykresówkach lub przechowywanych w tachografie lub na karcie kierowcy albo zarejestrowanych na wydrukach z tachografu. Każda forma manipulowania tachografem, wykresówką lub kartą kierowcy, która mogłaby spowodować sfałszowanie, zlikwidowanie lub zniszczenie danych lub informacji wydrukowanych jest zabroniona. W pojeździe nie może znajdować się żadne urządzenie, które mogłoby zostać użyte w powyższych celach.
Stosownie do art. 33 ust. 3 rozporządzenia nr 165/2014, przedsiębiorstwa transportowe są odpowiedzialne za naruszenia niniejszego rozporządzenia popełnione przez swoich kierowców lub kierowców będących w ich dyspozycji. Państwa członkowskie mogą jednak uzależnić taką odpowiedzialność od naruszenia przez przedsiębiorstwo transportowe ust. 1 akapit pierwszy niniejszego artykułu i art. 10 ust. 1 i 2 rozporządzenia (WE) nr 561/2006.
Zgodnie z art. 34 rozporządzenia 165/2014:
1. Kierowcy stosują wykresówki lub karty kierowcy w każdym dniu, w którym prowadzą pojazd, począwszy od przejęcia pojazdu. Wykresówki ani karty kierowcy nie wyjmuje się z urządzenia rejestrującego przed zakończeniem dziennego okresu pracy, chyba że jej wyjęcie jest dopuszczalne z innych powodów lub jest konieczne do wprowadzenia symbolu państwa po przekroczeniu granicy. Wykresówką lub karta kierowcy nie może być używana przez okres dłuższy niż ten, na który jest przeznaczona.
2. Kierowcy odpowiednio chronią wykresówki lub karty kierowcy i nie używają zabrudzonych lub uszkodzonych wykresówek lub kart kierowcy.
3. Jeżeli w wyniku oddalenia się od pojazdu kierowca nie jest w stanie używać tachografu zainstalowanego w pojeździe, to okresy, o których mowa w ust. 5 lit. b) ppkt (II), (III) oraz (IV):
a) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf analogowy - wprowadza się na wykresówkę ręcznie, w drodze automatycznej rejestracji lub innym sposobem, czytelnie i nie brudząc wykresówki; lub
b) jeśli pojazd wyposażony jest w tachograf cyfrowy - wprowadza się na kartę kierowcy przy użyciu urządzenia do manualnego wprowadzania danych, w jakie wyposażony jest tachograf
Państwa członkowskie nie nakładają na kierowców obowiązku przedkładania formularzy potwierdzających ich czynności w trakcie oddalenia się od pojazdu.
Konsekwencją powyższych rozwiązań jest treść: Ip. 6.2.1 załącznika nr 3 do ustawy transporcie drogowym który sankcjonuje niewłaściwą obsługę lub odłączenie homologowanego i sprawnego technicznie tachografu, skutkujące nierejestrowaniem na wykresówce lub na karcie kierowcy aktywności kierowcy, prędkości pojazdu lub przebytej drogi karą pieniężną w wysokości 5.000 (słownie: pięć tysięcy) złotych.
W przedmiotowej sprawie na podstawie materiału dowodowego zebranego w toku postępowania przed organami inspekcji transportu drogowego ustalono, że w dniu 22 września 2022 r. strona wykonywała przewóz drogowy ciągnikiem samochodowym marki Scania o nr rej. [...] i naczepą marki BODEX o nr rej. [...] nie posiadając ważnych przeglądów technicznych potwierdzających zdatność pojazdów do ruchu drogowego. Nadto kontrolujący stwierdzili, że w dniu 20 września 2022 r. strona wykonywała przewóz drogowy pojazdem marki Scania o nr rej. [...], w trakcie którego to przewozu kierowca wylogował z tachografu swoją kartę kierowcy przed zakończeniem przewozu. Z ustaleń inspektorów wynika również, że w dniu 6 września 2022 r. kierowca nie wprowadził na kartę kierowcy danych dotyczących symbolu zakończenia dziennego okresu pracy. Ustalenia faktyczne uzyskane w trakcie kontroli wskazywały na powstanie naruszeń określonych w Ip. 6.3.5, Ip. 6.3.8, Ip. 9.1 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym.
Jednakże zasadniczy zarzut skargi dotyczy naruszenia przez Organ odwoławczy art. 92 c ustawy o transporcie drogowym, który stoi na stanowisku, że skarżący nie wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszeń oraz nie przedstawił żadnej z podstaw egzoneracyjnych.
Rozstrzygający Sąd przede wszystkim uznaje za słuszne stanowisko skarżącego w kwestii konieczności ścisłego stosowania przez organy obu instancji przepisów o postępowaniu dowodowym, w tym również tych, które nadają stronie określone uprawnienia proceduralne. Takim przepisem jest w szczególności artykuł 75 § 1 k.p.a., stosowany łącznie z art. 78 § 1 k.p.a. Zdaniem Sądu, przepisy nadające stronie postępowania określone uprawnienia muszą być, w miarę potrzeby, poddawane wykładni rozszerzającej, albowiem wymaga tego postulat ochrony obywatelskich praw i wolności. Przeciwnie, wykładnia przepisów ograniczających prawa stron nie może zmierzać do uszczuplenia tych praw, i poszerzenia w ten sposób uprawnień władczych organu administracyjnego. Nie należy w szczególności, w przypadkach wątpliwych, odmawiać stronie przeprowadzenia żądanego przez nią dowodu w oparciu o przepis art. 78 § 2 k.p.a., ponieważ taki kierunek wykładni prowadzi bowiem do zawężenia zakresu uprawnień procesowych stron, wykazując tym samym sprzeczność z zasadą praworządności, o której mowa w art. 7 k.p.a.
Tutaj więc argumentacja skarżącego okazuje się trafna. Odnosi się ona jednak również do obowiązku zapewnienia stronie prawa udziału w każdym stadium postępowania, a w szczególności prawa strony do tzw. ostatniego słowa, uregulowanego w art. 10 § 1 k.p.a. Również i ta część poglądów wyrażonych w skardze wykazuje przymiot słuszności. Sąd uważa przy tym za stosowne odstąpić częściowo od wykładni wymienionej normy prawnej, dokonanej w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 27 marca 2015 r. sygn. akt I OSK 1767/13. Wykładnia dokonana w tym wyroku dotyczyła bowiem konkretnej sprawy, której stan faktyczny całkowicie rozmija się z przedmiotem rozpoznania w niniejszym postępowaniu, a nadto, w licznych przypadkach, bywa przez organy administracji publicznej wykorzystywany w sposób niemożliwy do pogodzenia z zasadą państwa prawnego. Wyrazem tych tendencji jest, w szczególności, notoryczne łączenie zawiadomień o wszczęciu postępowania z informacją o możliwości skorzystania przez stronę z uprawnienia do wypowiedzenia się co do materiałów sprawy, tak jakby już przy wszczęciu sprawy całe postępowanie dowodowe było ukończone, a pozostało tylko wysłuchać zdania strony w kwestii ujawnionych już okoliczności.
Sąd nie może podzielić więc zdania organu odwoławczego, jakoby zarzut naruszenia przepisu art. 10 § 1 k.p.a. mógł być skuteczny jedynie w połączeniu ze wskazaniem czynności procesowej, której strona nie mogła dokonać. Pogląd ten opiera się na całkowicie chybionym założeniu, iż strona zna cały przedmiot postępowania już na etapie jego wszczęcia, zatem ma również świadomość potrzeby dokonania określonych czynności procesowych. Zdaniem Sądu jest wręcz przeciwnie. Konieczność dokonania poszczególnych czynności nie wynika z faktu wszczęcia postępowania, lecz pojawia się w jego trakcie, w zależności od przebiegu postępowania dowodowego. (W takich właśnie okolicznościach skarżący składał, w szczególności, wniosek o przesłuchanie w charakterze świadka J. N. wniosek, wadliwie oceniony na gruncie przepisu art. 78 § 2 k.p.a., nie został uwzględniony). Z tych więc przyczyn – mając na względzie wzrastającą w potrzebę ochrony podstawowych praw obywatelskich i konstytucyjnych wartości - Sąd odstępuje od przyjmowanego w orzecznictwie kierunku wykładni, uznając tym samym zasadność podniesionego przez stronę skarżącą naruszenia przepisu art. 10 § 1, a także artykułu 78 § 1 k.p.a. Zbędne jest również szczegółowe opisywanie stanu faktycznego, skoro Sąd stwierdził, iż przy jego ustalaniu popełniono tak poważne uchybienia proceduralne.
Mniejsze znaczenie Sąd przypisał zarzutowi naruszenia przepisu art. 7a § 1 k.p.a. Choć bowiem przedmiotem postępowania jest nałożenie na stronę obowiązku, nie występuje w sprawie, w ocenie Sądu, przesłanka wątpliwości co do treści jakiejkolwiek normy prawnej. Wątpliwość tego rodzaju może się pojawić w przyszłym postępowaniu, kiedy to organy, po sumiennym przeprowadzeniu postępowania dowodowego, będą rozpatrywać kwestię zastosowania przepisu art. 92a i następnych ustawy o transporcie drogowym.
Skarżący prezentuje z kolei argument, dotyczący sprzeczności zaskarżonej decyzji z inną decyzją organu, skierowaną w tym samym stanie faktycznym do osoby zarządzającej transportem. Wbrew jednak twierdzeniom skarżącego Sąd nie stwierdził, aby okoliczność ta sama przez się stanowiła uchybienie. Omawiane decyzje – pomimo jednakowego stanu faktycznego – zostały skierowane do różnych osób. Odwoływanie się w tym kontekście do ogólnych zasad postępowania (art. 7, art. 8 § 1 k.p.a.) jest w ocenie Sądu zbyt dużym uproszczeniem, przez co argumentacja skarżącego staje się nie w pełni zrozumiała.
Celny i skuteczny jest natomiast inny zarzut skarżącego, odnoszący się do tej części materiału dowodowego sprawy, którą stanowi dokument urzędowy. Organy obu instancji ustaliły, że data ważności badania technicznego została wpisana do dowodu rejestracyjnego jednego z pojazdów przez pracownika starostwa powiatowego. Pracownik ten działał jednak w granicach tzw. pełnomocnictwa administracyjnego (art. 268a k.p.a.), czemu nikt nie zaprzeczał. Dokonany wpis nosi co najmniej cechy zaświadczenia, w rozumieniu art. 217 § 1 k.p.a., a nawet może być uznany za rodzaj orzeczenia deklaratoryjnego. Ukształtowanie praw i obowiązków strony w sposób sprzeczny z innym, wcześniej wydanym zaświadczeniem (względnie orzeczeniem starosty), jest dopuszczalne tylko przy zachowaniu określonych w k.p.a. trybów postępowania; organy obu instancji nie są jednak w danej sprawie właściwe rzeczowo, nie miały więc uprawnień do zmiany treści wpisu w dowodzie rejestracyjnym pojazdu, ani też nie mogły go skutecznie zakwestionować.
W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie za usprawiedliwiony należało także uznać zarzut naruszenia art. 92c ust. 1 u.t.d., W myśl tego przepisu - nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, u.t.d., na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli: 1) okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć, lub 2) za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub 3) od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat.
Uznać zatem należy, iż podstawą zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d., jest ustalenie, iż do naruszeń przepisów doszło w okolicznościach, których przedsiębiorca nie mógł przewidzieć aby nie dopuścić do ich zaistnienia.
Tymczasem skarżący od samego początku postępowania konsekwentnie wskazywał, że nie miał świadomości odnośnie decyzji podjętych przez urzędy państwowe. Zgodnie z informacją zawartą w dokumencie urzędowym nr [...] wydanym przez Starostę [...] wyznaczono datę następnego badania technicznego na dzień 23.08.2024 r. dla pojazdu Scania nr rej [...]. Dla naczepy BODEX nr rej [...] na dzień 17 czerwca 2024r. Sąd podzielił stanowisko skarżącego, iż jako przewoźnik działając w dobrej wierze i ufając, że organ państwowy wydając dokumenty urzędowe wskazuje w nich prawdziwe informacje, które są zgodne z prawem nie powinien ponosić odpowiedzialności za ewentualne błędy organu. Przewoźnik jako licencjonowany przedsiębiorca wykonał wszystko zgodnie z ustawowymi wymaganiami zawartymi zarówno w ustawie o transporcie drogowym jak i ustawie prawo o ruchu drogowym. W związku z powyższym Strona postępowania nie może ponosić żadnej odpowiedzialności za błędy organu odpowiedzialnego za wydanie dokumentów dopuszczających pojazd do ruchu oraz umieszczenie tego typu danych w systemie państwowym jakim centralna ewidencja pojazdów, zgodnie z art. 82 prawa o ruch drogowym.
Skoro w dokumencie urzędowym jakim jest dowód rejestracyjny organ państwowy wyznaczył termin kolejnego badania technicznego to strona miała prawo uznać ten termin za wiążący i się do niego stosować. Wobec powyższego, względem skarżącego może znaleźć zastosowanie art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d.
W ocenie Sądu zgromadzenie dowodów w sprawie naruszenia przepisów ustawy o transporcie drogowym, w zakresie wystarczającym do uznania braku okoliczności egzoneracyjnych, o których mowa w art. 92c ust. 1u.t.d., jest obowiązkiem organu dokonującego kontroli, czego organ odwoławczy nie wykazał.
Ponownie rozpoznając sprawę organ będzie zobligowany do uwzględnienia stanowiska Sądu zawartego w niniejszym wyroku, w szczególności poprzez dokonanie powtórnej analizy całości zebranego materiału dowodowego przy uwzględnieniu, że brak jest podstaw do nałożenia kary za stwierdzony wpis badania technicznego dokonany przez diagnostę oraz zbadania okoliczności egzoneracyjnych, określonych w art. 92c ust. 1u.t.d.
Biorąc pod uwagę powyższe wywody Sąd na mocy art. 145 § 1 lit. a i c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję. O kosztach postępowania orzeczono w myśl art. 200 i art. 205 § 1 p.p.s.a.