III SA/GL 255/06

III SA/Gl 255/06 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-10-31
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-05-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Apollo /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6111 Podatek akcyzowy
Skarżony organ
Naczelnik Urzędu Celnego
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym : Przewodniczący: Sędzia NSA Anna Apollo (spr.) po rozpoznaniu w dniu 31 października 2006r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.J. – Ś. na pismo Naczelnika Urzędu Celnego w C. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie podatku akcyzowego postanawia: odrzucić skargę.
Uzasadnienie
Skarżąca K.J. –Ś. wniosła skargę na pismo Naczelnika Urzędu Celnego w C. z [...] zawierające wezwanie, na podstawie art. 155 § 1 ustawy z 27 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz.U. z 2005r. nr 8, poz. 60 ze zm.) oraz v 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Finansów z 1 marca 2004r. w sprawie zezwoleń na prowadzenie składu podatkowego, działalności jako zarejestrowany handlowiec oraz niezarejestrowany handlowiec, a także wykonywania czynności w charakterze przedstawiciela podatkowego (Dz.U. nr 35 , poz. 312 ze zm.) do przedstawienia świadectw legalizacyjnych dotyczących zbiorników o numerach od [...] do [...], wykorzystywanych w toku produkcji wyrobów winiarskich w składzie podatkowym prowadzonym przez skarżąca w W.. jej zdaniem nie było podstaw do żądania od niej przedstawienia takich dokumentów w oparciu o powołane przez organ podatkowy przepisy. Bowiem wykorzystywane przez nią zbiorniki nie były obciążone obowiązkiem ich legalizacji. Zaś skierowane po jej adresem żądane dodatkowo naruszało art. 6 ust. 2 ustawy z 2 lipca 2004r. o swobodzie działalności gospodarczej (Dz.U. nr 173, poz. 1807 ze zm.) zabraniający organom administracji publicznej uzależnianie swojej decyzji w sprawie podjęcia, wykonywania lub zakończenia działalności gospodarczej przez zainteresowaną osobę od spełnienia przez nią dodatkowych warunków, w szczególności przedłożenia dokumentów nie przewidzianych przepisami prawa.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej w K., któremu organ I instancji przekazał sprawę wraz ze skarga wniósł o jej odrzucenie ewentualnie jej oddalenie. Wskazał, iż skargę wniesiono na wezwanie wystosowane do strony w trakcie toczącego się postępowania w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego, które do dnia udzielenia odpowiedzi na skargę nie zostało zakończone.
Odnosząc się do merytorycznych zarzuŧów skargi uznał za zasadne stanowisko Naczelnika Urzędu Celnego w C. co do warunków, jakie musi spełnić przedsiębiorca zamierzający lub prowadzący skład podatkowy. W szczególności zaś winien on posiadać, w przypadku produkcji wina legalizowane przyrządy pomiarowe w postaci zbiorników pomiarowych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
W myśl art. 3 § 1 i § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (Dz.U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Zaś kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność organów w przypadkach określonych w pkt 1-4.
oraz sprawy, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach.
Dalej wskazać należy, iż zgodnie z art. 53 § 1 cytowanej ustawy skargę wnosi się w terminie trzydziestu dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przy czym skargę można wnieść dopiero po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed właściwym organem – art. 52 § 1 powołanej ustawy.
W rozpoznawanej sprawie skarżąca wniosła skargę na wezwanie, które w toku toczącego się postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego wystosował do niej organ prowadzący to postępowanie, tj. Naczelnik Urzędu Celnego w C., działający w tej sprawie jako organ podatkowy. Powołał się przy tym na art. 155 ustawy Ordynacja podatkowa, stanowiący, iż organ podatkowy może wezwać stronę lub inne osoby do złożenia wyjaśnień, zeznań lub dokonania określonej czynności osobiście, przez pełnomocnika lub na piśmie, jeżeli jest to niezbędne dla wyjaśnienia stanu faktycznego lub rozstrzygnięcia sprawy. Nie była to zatem czynność materialno – techniczna stwierdzająca uprawnienie lub obowiązek strony, wynikający z przepisów prawa materialnego, o jakiej mowa w art. 3 § 2 pkt 4 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi lecz czynność procesowa zmierzająca do wyjaśnienia sprawy. Ocena jej słuszności, legalności może być dokonana przez organ odwoławczy po rozpatrzeniu sprawy w wyniku wniesienia ewentualnego odwołania od decyzji organu I instancji wydanej w sprawie cofnięcia zezwolenia na prowadzenie składu podatkowego, bądź przez sąd administracyjny po wniesieniu przez stronę skargi na decyzję ostateczną organu odwoławczego.
Wobec powyższego, skoro przedmiotem skargi nie jest decyzja, postanowienie, czynność materialno – techniczna lub inny akt wymieniony w przytoczonym art. 3 § 2 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, określającym kognicję sądów administracyjnych, to skargę, jako niedopuszczalna na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 ostatnio cytowanej ustawy należało odrzucić.