III SA/LU 544/22

III SA/Lu 544/22 - Wyrok WSA w Lublinie
Data orzeczenia
2022-12-15
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2022-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie
Sędziowie
Anna Strzelec /sprawozdawca/
Jerzy Marcinowski /przewodniczący/
Robert Hałabis
Symbol z opisem
6149 Inne o symbolu podstawowym 614
Hasła tematyczne
Oświata
Sygn. powiązane
III OSK 1794/23 - Wyrok NSA z 2025-02-18
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1082
art. 122 ust. 7
Ustawa z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe - t.j.
Dz.U. 2017 poz 1644
§ 10 ust. 4
Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej z dnia 24 sierpnia 2017 r. w sprawie praktycznej nauki zawodu
Dz.U. 1996 nr 60 poz 278
§ 2 ust. 1 pkt 1
Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania.
Dz.U. 1993 nr 103 poz 472
§ 14 ust. 1 pkt 3
Rozporządzenie Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Marcinowski Sędziowie: Sędzia WSA Robert Hałabis Sędzia WSA Anna Strzelec (sprawozdawca) po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. N. i K. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Lublinie z dnia [...] sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 31 sierpnia 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej "Kolegium", "organ odwoławczy"), po rozpatrzeniu odwołania A. N. i K. N. (dalej "skarżący", "wnioskodawcy"), utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy L. (dalej "Wójt", "organ I instancji") z dnia 17 maja 2022 r. o odmowie przyznania skarżącym dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.
Zaskarżonej decyzja wydana została w następującym stanie sprawy.
W dniu 23 września 2021 r. wpłynął do organu I instancji wniosek skarżących prowadzących Przedsiębiorstwo Handlowe A. s.c. A., K. N. w L. o przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika S. T.. Organ ustalił, że wnioskodawcy zawarli od dnia 1 września 2018 r. do dnia 31 sierpnia 2021 r., na okres 36 miesięcy, umowę o pracę z młodocianym pracownikiem S. T., w celu przygotowania zawodowego w zawodzie elektromechanik pojazdów samochodowych. Młodociany pracownik, po zakończeniu nauki zawodu, zdał egzamin wymagany na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz.U. Nr 60, poz. 278 ze zm.). Egzamin odbył się w dniu 31 sierpnia 2021 r. Tym samym wniosek złożono w terminie, o którym mowa w art. 122 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2016 r. Prawo oświatowe (Dz. U. z 2021 poz. 1082, ze zm.) Wnioskodawcy do wniosku dołączyli dyplomy mistrza w zawodzie elektromechanik pojazdów samochodowych oraz zaświadczenia ukończenia kursu pedagogicznego z dnia 10 grudnia 1996 r. wydane przez Zespół Szkół Zawodowych Nr 1 w L. . Z przedmiotowych zaświadczeń wynikało, że ukończony przez skarżących kurs pedagogiczny obejmował 90 godzin w tym z 24 godziny zajęć praktycznych.
Mając na względzie regulacje § 10 ust. 4 rozporządzenia Ministra Edukacji Narodowej w sprawie praktycznej nauki zawodu z dnia 24 sierpnia 2017 r. ( Dz.U. poz. 1644), dalej "rozporządzenie w sprawie praktycznej nauki zawodu", zgodnie z którym instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2, posiadają co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu i treść przedłożonych zaświadczeń organ I instancji przeprowadził postępowanie wyjaśniające.
W trakcie postępowania organ I instancji uzyskał wyjaśnienia Regionalnego Centrum Edukacji Zawodowej w L. , następcy Zespołu Szkół Zawodowych Nr 1 w L. , że na podstawie posiadanej dokumentacji należy przypuszczać, że osoby które prowadziły kurs pedagogiczny i wystawiły zaświadczenie o jego ukończeniu, powinny korzystać z Programu kursu pedagogicznego zatwierdzonego w dniu 23 stycznia 1996 r. przez Kuratorium Oświaty w L. - wicedyrektora dr T. D.. Organ I instancji wystąpił także do Kuratorium Oświaty w L. z prośbą o informację, czy w posiadaniu Kuratorium są inne dokumenty dotyczące kursu, które pozwoliłyby zweryfikować uprawnienia pracodawcy. Nie uzyskał takich dokumentów. Kuratorium Oświaty poinformowało również, że nie dysponuje danymi pozwalającymi na stwierdzenie, czy komisja egzaminacyjna, która w dniu 10 grudnia 1996 r. egzaminowała podmioty szkolące uczniów z zakresu przygotowania pedagogicznego, została powołana przez kuratora oświaty.
W konsekwencji organ I instancji ocenił, że kurs pedagogiczny ukończony przez wnioskodawców nie spełnia warunków określonych w § 10 ust. 4 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu, gdyż w jego trakcie nie odbyto 70 godzin zajęć (wykładów) z psychologii, pedagogiki i metodyki.
W odwołaniu skarżący zarzucili, iż decyzja organu I instancji jest nieprawidłowa, gdyż ukończony kurs pedagogiczny spełnia wszystkie przesłanki określone w ustawie Prawo oświatowe i rozporządzeniu w sprawie praktycznej nauki zawodu. Podkreślili, że ukończyli prawidłowy kurs pedagogiczny, a błędnie i nie wiadomo na jakiej podstawie wpisano liczbę godzin ukończonego kursu, a także wypisano zaświadczenie na innym wzorze, niż ten który obowiązywał w dacie wydawania zaświadczeń w 1996 r. Podnieśli, że nie mieli wpływu na treść wydanych zaświadczeń, oraz że organizowany kurs pedagogiczny, który ukończyli został zatwierdzony 3 stycznia 1996 r. przez Kuratorium Oświaty w L.. Zatem wątpliwości w zakresie treści zaświadczenia wystawionego po ukończeniu kursu powinny być rozstrzygnięte na ich korzyść.
Kolegium nie podzieliło argumentacji odwołania. Utrzymując w mocy decyzję organu I instancji podniosło, że na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można ustalić, aby wnioskodawcy spełniali ustawowe wymogi pozwalające na przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Kolegium podkreśliło, że pomimo dokonywanych, prawidłowych czynności dowodowych oraz oświadczeń stron nie można uznać, że skarżący ukończyli kurs pedagogiczny, o którym mowa w § 10 ust. 4 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu. Kolegium podkreśliło również, że w związku z treścią zaświadczeń wnioskodawców, z których wynika, że kurs pedagogiczny składał się łącznie z 90 godzin w tym z 24 godzin praktycznych nie można zasadnie uznać, że spełnił on wymogi stawiane przez przedmiotowe rozporządzenie. Organ odwoławczy wyjaśnił, przy tym, nie dało się jednoznacznie ustalić, dlaczego treść zaświadczenia nie była zgodna z przyjętym i zatwierdzonym przez Kuratorium Oświaty w L. Programem kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu w zakładach pracy zorganizowanym przez Zespół Szkół Zawodowych Nr 1 w L. . Organ odwoławczy wyjaśnił, że pomimo podjętych czynności postępowania dowodowego oraz zobowiązania wnioskodawców do przedstawienia stosownych dokumentów nie udało się ustalić, że odbyty przez nich kurs obejmował 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej. Dlatego też nie można było uznać, że skarżący spełnili wymogi do wnioskowanego dofinansowania.
W skardze na decyzję organu odwoławczego skarżący zaskarżonej decyzji zarzucili naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj.:
1) art. 7 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r., poz. 2000 ze zm.), dalej "k.p.a." w związku z art. 77 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, a to w związku z brakiem podjęcia uzupełniającego postępowania celem rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i nieustalenia w sposób prawidłowy stanu faktycznego;
2) naruszenie art. 7a § 1, art. 7b, art. 8 i art. 12 k.p.a., poprzez zaniechanie ich zastosowania;
3) art. 8 § 1, art. 10 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 oraz art. 147 k.p.a., poprzez brak wyjaśnienia i wskazania przyczyn, a także motywów rozstrzygnięcia, co stanowiło naruszenie zasady czynnego udziału strony w postępowaniu, jak i zasady pogłębionego zaufania obywateli w stosunku do organów władzy publicznej;
4) art. 11 k.p.a., poprzez brak dążenia do przekonania stron postępowania o zasadności wydania decyzji, pomimo niekompletnej i nierzetelnej dokumentacji;
5) art. 80 k.p.a., poprzez zaniechanie wszechstronnej, a przede wszystkim obiektywnej, analizy materiału dowodowego zebranego w niniejszej sprawie przez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów;
6) art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak sporządzenia uzasadnienia zaskarżonej decyzji, które powinno w szczególności zawierać wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł, oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej, zaś uzasadnienie prawne - wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wnieśli o uwzględnienie skargi i uchylenie zarówno zaskarżonej decyzji, jak i decyzji organu I instancji w całości.
W uzasadnieniu skargi skarżący podtrzymali swoją dotychczasową argumentację prezentowaną w sprawie. Wskazali, że analizując pozyskaną z Regionalnego Centrum Edukacji Zawodowej dokumentację archiwalną dotyczącą kursu z 1996 r. ustalili, że ten program kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu w zakładach pracy zawiera w sobie szczegółowy program i plan nauczania na kursie, gdzie w ramach tego planu nauczania wyodrębniono i bardzo szczegółowo rozpisano aż na 18 stronach całościowy zakres kursu. Zgodnie z programem i planem nauczania wymiar godzin jest zgodnym z przepisami rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu. Podkreślili, że wymiar godzin wynikający z podstawowego dokumentu jakim jest zatwierdzony przez kuratora oświaty program nauczania czyni zadość przepisom rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu (§ 10 rozporządzenia), a zatwierdzenie programu kursu oznacza, iż jego program odpowiada wymaganym standardom.
Skarżący wskazali, że posiadane przez nich zaświadczenia zostały wystawione na innym wzorze, niż obowiązujący w dniu ich wydawania. Podali również, że w dniu 28 września 2022 zwrócili się do Regionalnego Centrum Edukacji Zawodowej w L. z wnioskiem, jako absolwenci organizowanego w tej instytucji kursu o sprostowanie wystawionego w 1996 r. zaświadczenia o ukończeniu kursu pedagogicznego na podstawie posiadanej przez placówkę dokumentacji archiwalnej i przekazanie skarżącym poprawnie wystawionych zaświadczeń.
Na koniec skarżący podkreślili, że na podstawie przedłożonych do akt spornych zaświadczeń o ukończeniu kursu pedagogicznego z dnia 10 grudnia 1996 r. wielokrotnie przyznawano im dofinansowanie kosztów kształcenia młodocianego pracownika w poprzednich latach.
Na etapie postępowania sądowego skarżący złożyli dodatkowe pisma w sprawie z dnia 5 i 9 grudnia 2022 r. wraz z nowymi dowodami wskazując miedzy innymi, że przedstawione dowody świadczą o tym, iż sporne zaświadczenia zostały wystawione błędnie z nieodpowiednią ilością godzin, oraz że w trakcie trwania nauki młodocianego pracownika zatrudniali pracowników, którzy spełniali wymogi dla instruktorów praktycznej nauki zawodu.
W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie argumentując jak dotychczas.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądu w niniejszej sprawie jest decyzja Kolegium utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji o odmowie przyznania skarżącym dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika.
Na wstępie zaznaczyć należy, że rolą sądu administracyjnego było skontrolowanie zaskarżonej decyzji pod kątem jej zgodności z prawem. Z istoty zaś sądowej kontroli administracji wynika, że sąd orzeka wedle stanu faktycznego i prawnego istniejącego w dacie wydania zaskarżonego rozstrzygnięcia, a wynikającego z akt sprawy. W świetle regulacji art. 133 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, ze zm.), dalej "p.p.s.a.", sąd orzeka na podstawie akt sprawy. Orzekanie na podstawie akt sprawy oznacza, iż sąd przy ocenie legalności aktu bierze pod uwagą materiał dowodowy zgromadzony przez organ administracji publicznej w toku postępowania administracyjnego. Z tych względów przedłożone przez stronę na etapie postępowania sądowego nowe dowody, w tym sporządzone po zakończeniu postępowania administracyjnego w niniejszej sprawie, nie mogły odnieść zamierzonego przez stronę skutku. Jeszcze raz podkreślić należy, że w postępowaniu sądowoadministracyjnym sąd nie ustala stanu faktycznego, lecz bada, czy w trakcie postępowania przed organem administracji zostały ujawnione wszystkie okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy, czy były one uwzględnione i w jaki sposób zostały ocenione przez organ.
W okolicznościach rozpatrywanej sprawy, w ocenie składu orzekającego w niniejszej sprawie podzielić należy stanowisko organów, iż w oparciu o zgromadzony w sprawie materiał dowodowy nie można przyjąć, że skarżący ukończyli kurs pedagogiczny, o którym mowa w § 10 ust. 4 powołanego powyżej rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu, a w konsekwencji, że wykazali posiadane kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, co było jednym z warunków uzasadniających przyznanie wnioskowanego dofinansowania.
Materialnoprawną podstawę podjętego rozstrzygnięcia stanowiły przepisy ustawy Prawo oświatowe.
Zgodnie z art. 122 ust. 1 powołanej ustawy pracodawcom, którzy zawarli z młodocianymi pracownikami umowę o pracę w celu przygotowania zawodowego, przysługuje dofinansowanie kosztów kształcenia, jeżeli:
1. pracodawca lub osoba prowadząca zakład w imieniu pracodawcy albo osoba zatrudniona u pracodawcy posiada kwalifikacje wymagane do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określone w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania;
2. młodociany pracownik ukończył naukę zawodu i zdał:
a. w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy będącego rzemieślnikiem - egzamin czeladniczy zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 3 ust. 4 ustawy z dnia 22 marca 1989 r. o rzemiośle;
b. w przypadku młodocianego zatrudnionego w celu przygotowania zawodowego u pracodawcy niebędącego rzemieślnikiem – egzamin zawodowy;
3. młodociany pracownik ukończył przyuczenie do wykonywania określonej pracy i zdał egzamin, zgodnie z przepisami, o których mowa w pkt 1.
Stosownie do art. 122 ust. 6 ustawy dofinansowanie przyznaje wójt (burmistrz,
prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce zamieszkania młodocianego pracownika, w drodze decyzji, po stwierdzeniu spełnienia warunków określonych w ust. 1.
Zgodnie z art. 122 ust. 7 ustawy, dofinansowanie jest przyznawane na wniosek pracodawcy złożony w terminie 3 miesięcy od dnia zdania przez młodocianego pracownika egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3. Do wniosku należy dołączyć:
1. kopie dokumentów potwierdzających spełnienie warunku, o którym mowa w ust. 1 pkt 1;
2. kopię umowy o pracę z młodocianym pracownikiem zawartej w celu przygotowania zawodowego;
3. kopię odpowiednio dyplomu, certyfikatu lub świadectwa, potwierdzającego zdanie egzaminu, o którym mowa w ust. 1 pkt 2 i 3, albo zaświadczenie potwierdzające zdanie tego egzaminu.
W okolicznościach niniejszej sprawy spór sprowadza się do oceny udokumentowania przez skarżących spełnienia warunku posiadania kwalifikacji wymaganych do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych określonych w przepisach w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania.
Na powyższą okoliczność skarżący przedłożyli do wniosku miedzy innymi wydane w stosunku do każdego z nich zaświadczenia ukończenia kursu pedagogicznego z dnia 10 grudnia 1996 r., z których wynika, że skarżący ukończyli kurs pedagogiczny dla podmiotów szkolących uczniów, którego program obejmowała 90 godzin, w tym 24 godziny zajęć praktycznych. Zaświadczenie zostało wydane przez Zespół Szkół zawodowych Nr 1 w L. .
Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 maja 1996 r. w sprawie przygotowania zawodowego młodocianych i ich wynagradzania (Dz.U. z 1996 r., Nr 60, poz. 278 ze zm.) przygotowanie zawodowe młodocianych może prowadzić pracodawca pod warunkiem posiadania kwalifikacji wymaganych od instruktorów praktycznej nauki zawodu, określonych w przepisach dotyczących praktycznej nauki zawodu.
Z kolei jak wynika z § 10 ust. 4 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu - instruktorzy praktycznej nauki zawodu, o których mowa w ust. 2 pkt 2 (między innymi właśnie pracodawcy), posiadają co najmniej tytuł mistrza w zawodzie, którego będą nauczać, lub w zawodzie wchodzącym w zakres zawodu, którego będą nauczać, i przygotowanie pedagogiczne wymagane od nauczycieli lub ukończony kurs pedagogiczny, którego program został zatwierdzony przez kuratora oświaty i obejmował łącznie co najmniej 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej, albo ukończony przed dniem 6 stycznia 1993 r. kurs pedagogiczny uprawniający do pełnienia funkcji instruktora praktycznej nauki zawodu.
Zgodnie natomiast z regulacją § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzania Ministra Edukacji Narodowej oraz Ministra Pracy i P. Socjalnej z dnia 12 października 1993 r. w sprawie zasad i warunków podnoszenia kwalifikacji zawodowych i wykształcenia ogólnego dorosłych (Dz.U. 1993 r., Nr 103., poz. 472 ze zm.), dalej rozporządzenie w sprawie podnoszenia kwalifikacji zawodowych, obowiązującego w dacie wydawania przedłożonego przez skarżących zaświadczenia - ukończenie pozaszkolnych form kształcenia, dokształcania i doskonalenia potwierdza zaświadczenie wydane według wzoru określonego w załączniku nr 2 do tego rozporządzenia.
W związku z treścią przedstawionych przez skarżących zaświadczeń i ilości wskazanych w nich godzin odbytych zajęć, odmiennej od wymaganych rozporządzeniem w sprawie praktycznej nauki zawodu oraz mając na względzie nałożony na organ administracji obowiązek podjęcia wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli, organ I instancji przeprowadził szerokie postępowanie wyjaśniające celem ustalenia i zgromadzenia innych dowodów dotyczących odbytego przez skarżących kursu, które pozwoliłyby zweryfikować uprawnienia pracodawcy.
Organ zwrócił się do Regionalnego Centrum Edukacji Zawodowej w L. , następcy Zespołu Szkół Zawodowych Nr 1w L. , czy program kursu ukończonego przez wnioskodawców został zatwierdzony przez kuratora oświaty, a także do Kuratorium Oświaty w L. i Ministerstwa Edukacji i Nauki celem wyjaśnienia sprawy. Jak wskazał organ w piśmie z dnia 21 marca 2022 r. (k. 98 akt adm.) skierowanym do Kuratorium Oświaty w L. w związku z wątpliwościami co do liczby godzin wykładów wskazanych w zaświadczeniu (90 godzin pomniejszone o 24 godziny zajęć praktycznych daje 66 godzin wykładów) wystąpił do następcy organizatora kursu z zapytaniem czy program kursu ukończonego przez wnioskodawców został zatwierdzony przez kuratora oświaty. W odpowiedzi uzyskał od Regionalnego Centrum Edukacji Zawodowej w L. informację, że na podstawie posiadanych dokumentów należałoby przypuszczać, że kurs pedagogiczny trwający od 12 listopada 1996 r. do 10 grudnia 1996 r. (dane z protokołu egzaminu końcowego), powinien realizować program zatwierdzony 23 stycznia 1996 r. przez wicedyrektora (Kuratorium Oświaty w L.) dr T. D., oraz że dokumenty dotyczące kursów pedagogicznych jakimi szkoła dysponuje znajdują się w szkolnej składnicy akt. Wskazano też, że zaświadczenia wydawane były na podstawie dokumentacji, którą szkoła posiada. Do pisma dołączono m.in. Program kursu pedagogicznego zatwierdzonego w dniu 23 stycznia 1996 r. przez Kuratorium Oświaty w L.. W tych okolicznościach organ zwrócił się z prośbą do Kuratorium o wskazanie innych dokumentów dotyczących przedmiotowego kursu. Kuratorium odpowiedziało, że nie posiada dokumentów dotyczących wskazanego w piśmie z dnia 21 marca 2022 r. kursu pozwalających potwierdzić uprawnienia pracodawcy (pismo Kuratorium k. [...] akt adm.). Organ I instancji zwrócił się także do Ministerstwa Edukacji i Nauki z zapytaniem, czy może przyznać dofinansowanie w oparciu o przedłożone przez wnioskodawców zaświadczenia, w sytuacji, gdy kurs pedagogiczny ukończony przez wnioskodawców nie spełnia wszystkich warunków wymienionych § 10 ust. 4 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu (program kursu, w którym uczestniczyli wnioskodawcy - plan nauczania jak i liczba godzin objętych kursem, różni się od programu zatwierdzonego przez Kuratorium Oświaty). W odpowiedzi Ministerstwo wskazało, że kurs pedagogiczny powinien być realizowany zgodnie z zatwierdzonym przez kuratora oświaty programem nauczania nie tylko co do zakresu tematycznego i treści nauczania ale i także czasu jego realizacji (pismo Ministerstwa z dnia 25 marca 2022 r., k.[...] akt adm.). Organ I instancji zwrócił się także do Kuratorium Oświaty o informacje, czy komisja egzaminacyjna, która w dniu [...] egzaminowała podmioty szkolące uczniów z zakresu przygotowania pedagogicznego została powołana przez kuratora oświaty (pismo z dnia 7 kwietnia 2022 r., k. [...] akt adm.). W odpowiedzi organ uzyskał informację, że Kuratorium nie dysponuje danymi pozwalającymi stwierdzić, że przedmiotowa komisja egzaminacyjna została powołana przez kuratora oświaty (pismo z dnia 13 marca 2022 r., k. [...] akt adm.). Także korespondencja skarżącego z tymi organami włączona do akt nie wniosła żadnych nowych faktów do sprawy.
W tych okolicznościach, na podstawie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego nie można było przyjąć, że wnioskodawcy spełniali ustawowe wymogi pozwalające na przyznanie dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika. Zgodzić się należy z organem odwoławczym, że przeprowadzone przez organ postępowanie dowodowe nie pozwoliło na przyjęcie, że odbyty przez wnioskodawców kurs spełniał wymogi określone w § 10 ust. 4 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu, tj. obejmował 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej.
Argumentacja skargi zmierza do wykazania, że organ powinien weryfikując uprawnienia wnioskodawców oprzeć się na zatwierdzonym przez kuratora oświaty Programie kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu w zakładach pracy, który przewidywał plan nauczania zgodny z przepisem rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu (§ 10 ust. 4 tego rozporządzenia). Jednakże skarżący pomijają, że jak wskazano, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzania w sprawie podnoszenia kwalifikacji zawodowych, potwierdzeniem ukończenia przez skarżących pozaszkolnych form kształcenia, dokształcania i doskonalenia było wydane właśnie zaświadczenie o ukończeniu kursu, którego walor jako dokumentu urzędowego nie został w żaden sposób w tym postępowaniu podważony. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie na to nie pozwala, co oznacza, że organ nie może tego dowodu, wskazanego przez skarżących jako dokumentu na potwierdzenie swoich uprawnień pominąć.
Wbrew zarzutom skargi organy nie oparły się na zaświadczeniu pomijając inne dowody. Istota jednak w tym, że pozyskane przez organ dowody, w tym dokumenty przekazane przez Regionalne Centrum Edukacji Zawodowej w L. , następcę Zespołu Szkół Zawodowych Nr 1w L. nie pozwalały na podważenie mocy dowodowej złożonych przez skarżących zaświadczeń.
Podkreślić należy, że właśnie z uwagi na rozbieżności co do liczy wykładów wskazanej w zaświadczeniach z planem nauczania zawartym w Programie kursu zatwierdzonym przez kuratora oświaty w dniu 23 stycznia 1996 r. (pomijając okoliczność sporządzenia zaświadczeń według innego wzoru niż wskazany w załączniku nr 2 rozporządzenia w sprawie podnoszenia kwalifikacji zawodowych), organ I instancji skupiając się na ich treści przeprowadził postępowanie wyjaśniające. Wójt skierował zapytania do organów i instytucji mogących mieć wiedzę na ten temat, celem ustalenia, czy skarżący odbyli kurs pedagogiczny spełniający wymogi określone § 10 ust. 4 rozporządzenia w sprawie praktycznej nauki zawodu. Wbrew stanowisku skargi nie można zatem zarzucać organom braku wnikliwości w należytym wyjaśnieniu okoliczności sprawy. W ocenie sądu zarzuty skargi co do naruszenia art. 7, art. 12 i art. 77 k.p.a. są nieuzasadnione.
W ocenie sądu, w oparciu o poczynione przez organ możliwe ustalenia, znajdujące odzwierciedlenie w zgromadzonym materiale dowodowym, nie można przyjąć, jak tego chcą skarżący, że pomimo błędnej ich zdaniem treści zaświadczeń odbyty przez wnioskodawców kurs spełniał jednak wymogi określone rozporządzeniem w sprawie praktycznej nauki zawodu. Nie można postawić znaku równości pomiędzy odbytym przez skarżących kursem pedagogicznym potwierdzonym zaświadczeniem, a kursem pedagogicznym realizowanym w oparciu o program zatwierdzony w dniu 23 stycznia 1996 r. przez kuratora oświaty. Nie można przyjąć, że kurs pedagogiczny, który ukończyli skarżący realizował zatwierdzony w dniu 23 stycznia 1996 r. przez kuratora oświaty Program kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu w zakładach pracy. Z informacji uzyskanych przez organ od Regionalnego Centrum Edukacji Zawodowej w L. , następcy Zespołu Szkół Zawodowych Nr 1w L. , wprost wynika, że należy jedynie przypuszczać, że osoby, które prowadziły kurs pedagogiczny i wystawiły zaświadczenie o jego ukończeniu, powinny korzystać z Programu kursu pedagogicznego zatwierdzonego w dniu 23 stycznia 1996 r. przez Kuratorium Oświaty w L. – wicedyrektora dr T. D. (takie informacje uzyskał też skarżący - pismo Regionalnego Centrum Edukacji Zawodowej w L. z dnia 13 czerwca 2022 r. k. [...] akt adm.). Przypuszczenie nie daje jednak pewności, a zgromadzony w sprawie przez organ z urzędu jak i dołączony przez skarżących materiał dowodowy nie pozwala na usunięcie tych wątpliwości. W świetle zasad postępowania administracyjnego organ administracji nie może opierać się na domniemaniu zaistnienia okoliczności faktycznych, ale zobowiązany jest stan faktyczny ustalić i dokonać jego normatywnej oceny. Trzeba również zwrócić uwagę, że wykaz poszczególnych przedmiotów objętych kursem i ich wymiar godzinowy wskazany w dołączonych przez skarżących zaświadczeniach jest odmienny od planu nauczania wskazanego w Programie kursu pedagogicznego zatwierdzonego przez kuratora oświaty 23 stycznia 1996 r. Z zaświadczeń wynika, że na kursie odbytym przez skarżących zrealizowano następujące przedmioty: 1.Wybrane zagadnienia z psychologii, pedagogiki i dydaktyki (35 godz.), 2. Podstawowe problemy organizacji i zarządzania w praktyce zakładu (5 godz.), 3. Podstawy prawne i warunki kształcenia w zakładzie (8 godz.), 4. Założenia dydaktyczno-organizacyjne i wychowawczo – opiekuńcze kształcenia praktycznego (15 godz.), 5. Realizacja programu praktycznego nauczania w określonym zawodzie (22 godz.), 6. Praca samokształceniowa mistrza (5 godz.)
Z kolei z planu nauczania wskazanego w Programie kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu w zakładach pracy zorganizowanym przez Zespół Szkół Zawodowych Nr 1 w L. zatwierdzonego 23 stycznia 1996 r. przez kuratora oświaty, wskazano, że na kursie pedagogicznym dla instruktorów praktycznej nauki zawodu obowiązuje następujący plan nauczania: 1. Praca samokształceniowa mistrza (5 godz. wykłady), 2. Wybrane zagadnienia z psychologii (8 godz. wykłady), 3. Wybrane zagadnienia z pedagogiki (12 godz. wykłady), 4. Podstawy dydaktyki kształcenia zawodowego (25 godz. wykłady), 5. Założenia dydaktyczno-organizacyjne i wychowawczo – opiekuńcze kształcenia praktycznego (10 godz. wykłady), 6. Realizacja programu praktycznego nauczania zawodu (10 godz. wykłady, 10 godz. ćwiczenia), 7. Podstawy prawne i warunki kształcenia w zakładzie (5 godz. wykłady).
W tych okolicznościach zgodzić się należy z organem odwoławczym, że pomimo, podjętych czynności postępowania dowodowego, a także zobowiązania wnioskodawców do przedstawienia stosownych dokumentów nie udało się ustalić, że odbyty przez strony kurs obejmował 70 godzin zajęć z psychologii, pedagogiki i metodyki oraz 10 godzin praktyki metodycznej. Dlatego też organy nie były uprawnione, a przede wszystkim nie miały ku temu jakichkolwiek podstaw to podważenia domniemania prawdziwości oraz domniemania zgodności z prawdą tego, co zostało w zaświadczeniach złożonych przez strony potwierdzone. Organy nie mogły pominąć tych dokumentów złożonych przez skarżących, na okoliczność wykazania posiadanych kwalifikacji do prowadzenia przygotowania zawodowego młodocianych, i uznać, że skarżący spełnili wymogi do przyznania wnioskowanego dofinansowania. Organy nie kwestionowały faktu ukończenia przez skarżących kursu pedagogicznego. Próbowały ustalić dlaczego treść tych zaświadczeń jest odmienna od przyjętego i zatwierdzonego przez kuratora oświaty Programu kursu pedagogicznego dla instruktorów praktycznej nauki zawodu w zakładach pracy zorganizowanego przez Zespół Szkół Zawodowych Nr 1w L. . Brak jakiegokolwiek przeciwdowodu zobowiązywał organy do uznania za udowodnione tego co wynika z treści przedłożonych zaświadczeń. Na podstawie danych z przedłożonych zaświadczeń organy zasadnie uznały, że wnioskodawcy nie ukończyli kursu obejmującego co najmniej 70 godzin wykładów z psychologii, pedagogiki i metodyki, gdyż ich kurs obejmował 66 godzin wskazanych przedmiotów. Jeszcze raz zwrócić uwagę należy, że właściwym dokumentem potwierdzającym ukończenie pozaszkolnych form kształcenia, dokształcania i doskonalenia, zgodnie z § 14 ust. 1 pkt 3 rozporządzania w sprawie podnoszenia kwalifikacji zawodowych, jest zaświadczenie o ukończeniu kursu pedagogicznego. W świetle powyższego bezpodstawne są zarzuty skargi co do naruszenia art. 80 k.p.a, jak i braku skorzystania przez organ z art. 75 k.p.a. poprzez przeprowadzenia dowodów z zeznań osób, które organizowały kurs jak i wyjaśnień samych skarżących, którzy w danym kursie uczestniczyli. Brak również podstaw do podzielnia stanowiska strony skarżącej co do obowiązku organu pozyskania dowodu z opinii biegłego na okoliczność oceny prawidłowości wystawionego zaświadczenia o ukończeniu kursu pedagogicznego w zestawieniu z treścią posiadanej dokumentacji archiwalnej kursu z 1996 r. pozyskanej ze szkolnej składnicy akt. Zgodnie z art. 84 § 1 k.p.a. organ administracji publicznej może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii, gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne, a w danej sprawie przesłanka taka nie zachodziła.
W ocenie sądu niezasadne są także zarzuty skargi co do naruszenia art. 7a § 1, art. 7b i art. 8 k.p.a. Podzielić należy stanowisko Kolegium w tym zakresie. Trafnie zauważa organ odwoławczy, że art. 7a jak i art. 81a k.p.a. odnoszą się wyłącznie do postępowań, których przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia. Natomiast niniejsze postępowanie odnosi się do przyznania uprawnienia dla stron postępowania. Organy nie mogły więc rozstrzygnąć wątpliwości w zakresie stanu faktycznego na korzyść wnioskodawców żądających przyznania uprawienia. Odmienna zaś od oczekiwań strony ocena zgromadzonego materiału dowodowego nie oznacza, że doszło do naruszenia wynikającego z art. 8 § 1 k.p.a. obowiązku prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie jego uczestników do władzy publicznej. Odnośnie do podnoszonego zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. to wskazać stronie skarżącej należy, że po pierwsze jak wynika z akt zarówno organ I jak i II instancji, odpowiednio pismami z dnia 14 kwietnia 2022 r. i z dnia 29 lipca 2022 r. zawiadamiały skarżących o możliwości zapoznania się z materiałem dowodowym i prawie wypowiedzenia się co do jego treści, a po drugie jak wynika z akt strona czynnie uczestniczyła w całym postępowaniu. Wbrew zarzutom skargi także uzasadnienie skontrolowanej decyzji zawiera uzasadnienie faktyczne i prawne spełniające kryteria określone w art. 107 § 3 k.p.a. Zarówno organ odwoławczy, jak i organ I instancji wskazały motywy będące podstawą podjętych przez nich rozstrzygnięć i argumenty dlaczego takie, a nie inne stanowisko było prawidłowe w określonym stanie faktycznym z odwołaniem się do materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie i przepisów prawa. Tym samym zarzut naruszenia art. 11 k.p.a. również uznać należy za bezpodstawny. Dla uzupełnienia, w kontekście argumentacji skargi dodać tylko należy, że fakt przyznania skarżącym dofinansowania kosztów kształcenia młodocianego pracownika we wcześniejszych latach, przy składaniu przez skarżących zaświadczeń z dnia 10 grudnia 1996 r. pozostaje bez jakiegokolwiek wpływu na wynik sprawy niniejszej.
Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., należało skargę w niniejszej sprawie oddalić.
Sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 p.p.s.a., sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym został zgłoszony przez organ w doręczonej skarżącym odpowiedzi na skargę, a strona skarżąca nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.