III SA/Gl 21/25

III SA/Gl 21/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-09-02
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-01-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący sprawozdawca/
Dorota Fleszer
Marzanna Sałuda
Symbol z opisem
6305 Zwrot należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 1373
art. 116, art. 173
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r.  Prawo Celne (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Marzanna Sałuda, Sędzia WSA Dorota Fleszer, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 września 2025 r. sprawy ze skargi V sp. z o.o. w C. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 29 października 2024 r. nr 2401-IOA.4303.7.2024.HI w przedmiocie sprostowania zgłoszeń celnych i zwrot cła oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 8 stycznia 2025 r, nr 2401-IOA.4303.7.2024.Hi, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach (dalej też: DIAS), po rozpatrzeniu odwołania V. sp. z o.o. z siedzibą w C. (dalej: Strona, Spółka, Skarżąca), od decyzji Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. (dalej: NUC) z 30 kwietnia 2024 r., nr [...], odmawiającej sprostowania zgłoszeń celnych oraz zwrotu cła - utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.
W podstawie prawnej powołał się na art. 233 § 1 pkt 1, art. 13 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U z 2023 r., poz. 2383 ze zm.; dalej OP); art. 116 ust. 1 i art. 173 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. U. UE. L. z 2013 r. Nr 269, str. 1 ze zm.; dalej jako: "UKC"); art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1373).
W uzasadnieniu przedstawił stan faktyczny i prawny. Wskazał, że wnioskiem z 31 lipca 2023 r. Strona zwróciła się o sprostowanie 120 zgłoszeń celnych dokonanych w Oddziale Celnym w T. w okresie od 2 września 2020 r. do 14 grudnia 2022 r., w zakresie zmiany kodu taryfy celnej w polu 33, dokumentów przywołanych w polu 44 oraz kalkulacji opłat w polu 47 oraz o zwrot cła w kwocie 3.711.608 PLN. Do wniosku zostało dołączone zestawienie zgłoszeń celnych będących jego przedmiotem z kalkulacją należności związanych ze zmianą klasyfikacji taryfowej (załącznik I), specyfikację i rysunki importowanego towaru (zał. II) oraz schemat obrazujący proces produkcji (zał. III). Wnioskowana korekta zapisów w polach 33 miała polegać na zmianie deklarowanego w zgłoszeniach kodu [...] obejmującego "Elektromagnesy; magnesy trwałe i artykuły, które mają stać się magnesami trwałymi po namagnesowaniu; elektromagnetyczne lub magnetyczne uchwyty, zaciski i podobne urządzenia przytrzymujące; elektromagnetyczne sprzęgła nierozłączne, sprzęgła rozłączne i hamulce; elektromagnetyczne głowice podnośnikowe, - Magnesy trwałe i artykuły, które mają stać się magnesami trwałymi po namagnesowaniu, -- Metalowe, - - - Pozostałe, - - - - Pozostałe, na kod [...] obejmujący "Elektromagnesy; magnesy trwałe i artykuły, które mają stać się magnesami trwałymi po namagnesowaniu; elektromagnetyczne lub magnetyczne uchwyty, zaciski i podobne urządzenia przytrzymujące; elektromagnetyczne sprzęgła nierozłączne, sprzęgła rozłączne i hamulce; elektromagnetyczne głowice podnośnikowe, - Magnesy trwałe i artykuły, które mają stać się magnesami trwałymi po namagnesowaniu, - - Metalowe, — Pozostałe, Bloki wykonane z neodymu, żelaza i boru, nawet pokryte cynkiem lub stopem samaru i kobaltu: -o długości 13,8 mm lub większej, ale nie większej niż 45,2 mm, -o szerokości 7,8 mm lub większej, ale nie większej niż 25,2 mm, -o wysokości 1,3 mm lub większej, ale nie większej niż 4,7 mm, stosowane w produkcji magnesów trwałych".
W treści wniosku Strona wskazała, że z wnioskowanym kodem związane jest autonomiczne zawieszenie taryfowe, które funkcjonowało do 1 stycznia 2023 r. Wyjaśniła, że w styczniu 2023 r. Spółka wystąpiła o Wiążącą informację Taryfową (WIT) dla towaru w postaci bloczków (płytek), które mają stać się magnesami trwałymi po ich namagnetyzowaniu i decyzja taka, o numerze [...] została wydana, w której towary te zostały zaklasyfikowane do kodu [...], obejmującym "Bloki wykonane z neodymu, żelaza i boru lub stopu samaru i kobaltu, nawet pokryte cynkiem, które mają stać się magnesami trwałymi po namagnesowaniu: -o długości 13,8 mm lub większej, ale nie większej niż 45,2 mm, -o szerokości 7,8 mm lub większej, ale nie większej niż 25,2 mm, -o wysokości 1,3 mm lub większej, ale nie większej niż 4,7 mm, stosowane w produkcji magnesów trwałych".
Strona podniosła, iż towary objęte kodem [...] wskazanym w decyzji [...] z 2023 roku, podobnie jak kodem [...]obowiązującym przed 1 stycznia 2023 r. objęte były autonomicznym zawieszeniem taryfowym.
W uzasadnieniu wniosku wskazała, iż zorientowała się, że decyzja [...], na którą Spółka powoływała się przy zgłoszeniach w okresie 2020-2022 r., dotyczyła towarów zasadniczo innych niż Bloki importowane przez Spółkę a decyzja WIT została wydana dla bloków będących magnesami (namagnetyzowanych), podczas gdy towary importowane przez spółkę są (i zawsze były) blokami, które dopiero mają zostać namagnetyzowane (już po zakończeniu importu, w zakładzie Spółki). Ta jedna konkretna cecha towaru w zasadniczy sposób odmienia klasyfikację taryfową - zgodnie z opisem zawieszenia, w jego zakres klasyfikują się wyłącznie bloki stosowane w produkcji magnesów trwałych, nie mogą natomiast zostać doń zaklasyfikowane artykuły, które już magnesami trwałymi są (zostały namagnety-zowane). Tym samym wskazanie przez Spółkę na zgłoszeniu celnym kodu [...] oraz przywoływanie decyzji [...] było całkowicie błędne bowiem importowany przez Spółkę towar "nie jest i nigdy nie był magnesem trwałym", a Spółka przeprowadza namagnesowanie przedmiotowych artykułów w ramach swoich procesów produkcyjnych, w swoim zakładzie, zaznaczając jednocześnie, że ze względu na specyfikę produkcyjną bloki mają być dostarczone w stanie nienamagnetyzowanym, gdyż jest technicznie niemożliwe przeprowadzenie ponownego namagnetyzowania już namagnetyzowanych bloków co najprawdopo-dobniej skutkowałoby to poważną awarią całej linii produkcyjnej. Dodatkowo wskazał na fakt umieszczenia na specyfikacji produktu (załącznik II do wniosku) zapisu wskazującego iż towar ma zostać dostarczony w stanie nienamagnetyzowanym (Delivery conditio non-magnetized).
Pismem z 30 sierpnia 2023 r. NUC wezwał wnioskodawcę do przedłożenia wskazanych, konkretnych dokumentów, co Strona uzupełniła pismem z 18 października 2023 r. Jednocześnie wyjaśniła kwestię ewentualnych różnic w nazewnictwie w numerach komponentów, które zamiennie pojawiają się w zamówieniach wysyłanych do dostawców jak również na fakturach otrzymywanych od nich. Wszystkie numery dotyczą odpowiednio tych samych referencji i towarów oraz są stosowane zamiennie
Pismem z 19 marca 2024 r. organ pierwszej instancji powiadomił Stronę o zamiarze wydania decyzji niekorzystnej.
W odpowiedzi Strona nadesłała pismo z 23 kwietnia 2024 r., w którym podtrzymała swoje wcześniejsze stanowisko rozszerzając żądanie o zmianę zapisów w polach 31 wszystkich zgłoszeń celnych (opakowania i opis towaru) z "Magnes metalowy/trwały" na "Bloki (płytki) wykonane z neodymu, żelaza i boru lub stopu samaru i kobaltu, nawet pokryte cynkiem, które maja stać się magnesami trwałymi po namagnesowaniu. Dołączyła dodatkowe dokumenty.
Decyzją z 30 kwietnia 2024 r. NUC odmówił sprostowania zgłoszeń celnych wymienionych w załączniku nr 1 do wniosku Strony z 31 lipca 2023 r. we wnioskowanym zakresie oraz zwrotu cła w kwocie 3.711.608 PLN.
Uzasadniając swoje stanowisko organ powołał się na treść art. 173 UKC, akcentując, że każda zmiana opisu towaru w polach 31 SAD przedmiotowych 120 zgłoszeń celnych (ogólnie; z "magnesów" na "nie-magnesy") spowodowałaby, że zgłoszenia te dotyczyłyby już towarów innych niż dotyczyły pierwotnie, a skutek taki wyklucza treść przepisu art. 173 ust. 1 UKC. Organ stanął na stanowisku, iż sprostowanie ww. zgłoszeń celnych we wnioskowanym zakresie spowodowałoby objęcie zgłoszeniami celnymi towarów innych niż te, które były pierwotnie przedmiotem tych zgłoszeń celnych. Zwrócił uwagę, iż w rzeczonych zgłoszeniach celnych Strona powoływała się na wydaną Spółce dla importowanych towarów Wiążącą Informację Taryfową nr [...] z 9 lipca 2020 r. Odniósł się do wydanego Stronie 4 kwietnia 2023 r. kolejnego WIT nr [...] z 4 kwietnia 2023 r. a także do niemieckiego WIT nr [...] wydanego dla niemieckiej spółki V. oraz dokumentu wydanego przez niemieckie organy celne dotyczącego zawiadomienia o korekcie wymiaru podatku o numerze [...] dla niemieckiej spółki oraz do podnoszonych przez Stronę okoliczności i uznał, że nie zachodziły okoliczności wymienione w art. 116 ust. 1 UKC, uprawniające do zwrotu cła zapłaconego z tytułu importu towarów dopuszczonych do obrotu na podstawie ww. zgłoszeń celnych.
Kwestionując prawidłowość rozstrzygnięcia Strona wniosła odwołanie zarzucając jej naruszenie przepisów m.in.: art. 116 ust. 1 lit. a) UKC poprzez błędne uznanie, że nie zaistniała przesłanka do zwrotu cła wynikającego ze 120 zgłoszeń celnych, tj. że nie zaistniała przesłanka w postaci "nadpłaty kwoty należności przywozowych", pomimo że prawidłowa analiza całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie potwierdza, że Spółka w rzeczywistości importowało "bloczki (płytki), które mają stać się magnesami trwałymi po ich namagnesowaniu", a nie "magnesy", co oznacza, że V. nadpłaciło kwoty należności przywozowych, gdyż uregulowało cło według stawki 2,2% (od magnesów), a nie według stawki 0% (od bloczków [płytek], które nie mają cech magnesów, a mają stać się magnesami trwałymi dopiero po ich namagnesowaniu) — przy czym Spółka w tym miejscu wyraźnie zaznacza, że zwrot cła na podstawie art. 116 ust. 1 lit. a) UKC nie jest uzależniony od sprostowania zgłoszeń celnych w trybie art. 173 ust. 3 UKC. Oznacza to, że dopuszczalne jest zwrócenie cła bez jednoczesnego sprostowania zgłoszeń celnych, jak również zwrócenie cła i jednoczesne sprostowanie zgłoszeń celnych; art. 173 ust. 3 UKC, poprzez błędne uznanie, że nie zaistniały przesłanki do sprostowania 120 zgłoszeń celnych złożonych przez V., pomimo że prawidłowa analiza całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie potwierdza, że w zgłoszeniach tych wskazano na "magnesy" wyłącznie w wyniku błędu, a towarami, które faktycznie były objęte tymi zgłoszeniami były "bloczki (płytki), które mają stać się magnesami trwałymi po ich namagnesowaniu"; błędne uznanie, że nawet, gdyby 120 zgłoszeń celnych złożonych przez V. dotyczyło w rzeczywistości "bloczków (płytek), które mają stać się magnesami trwałymi po namagnesowaniu", to i tak sprostowanie tych zgłoszeń celnych nie byłoby możliwe, gdyż każda zmiana opisu towaru w polu nr 31 SAD spowodowałaby, że zgłoszenia te dotyczyłyby już innych towarów niż towary objęte pierwotnymi zgłoszeniami, pomimo, że nieprawidłowa kwalifikacja taryfowa także może być przyczyną sprostowania zgłoszenia celnego, a celem art. 173 ust. 3 UKC jest jedynie to, aby w wyniku sprostowania zgłoszeniem celnym nie zostały objęte towary inne niż towary faktycznie objęte pierwotnym zgłoszeniem, co oznacza, że sprostować można każdy element zgłoszenia celnego, pod warunkiem, że w ten sposób doprowadzi się do stanu zgodnego z pierwotnym stanem faktycznym (tj. stanem istniejącym w chwili dokonywania pierwotnego zgłoszenia celnego); błędne uznanie, że uregulowanie przez V. wszystkich należności celnych sprawia, że nie została wypełniona przesłanka, w myśl której sprostowanie zgłoszenia celnego ma umożliwić zgłaszającemu spełnienie obowiązków wynikających z objęcia towarów daną procedurą celną, podczas gdy przez zwrot "umożliwienie realizacji obowiązków wynikających z objęcia towarów daną procedurą celną" należy rozumieć uregulowanie należności celnych nie w jakiejkolwiek, lecz w prawidłowej wysokości, a tymczasem V. nie uregulowało dotychczas tych należności w prawidłowej wysokości, gdyż uiściło cło w kwocie wyższej niż kwota należna; błędne uznanie, że prawo do wydania decyzji uznaniowej daje możliwość wydania w zasadzie dowolnego rozstrzygnięcia (jednego z przewidzianych przez przepisy prawa), podczas, gdy przy wydawaniu decyzji uznaniowej należy uwzględnić chociażby zasadę sprawiedliwości, która w przypadku Spółki oznacza, że rozstrzygnięcie nie może prowadzić do wzbogacenia się Skarbu Państwa kosztem Strony (a w chwili obecnej tak jest). Niedopuszczalna jest bowiem taka sytuacja, w której organ podatkowy powołując się na uznaniowość odmawia podatnikowi zwrotu podatku, który w wyniku błędu został przez niego uiszczony w kwocie wyższej niż kwota należna. Nadto zarzucono naruszenie art. 187 § 1 OP oraz art. 191 OP w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1) Prawa celnego obszernie argumentując proces produkcyjny w Spółce i uchybienia procesowe organu. Zażądano uchylenia decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy.
DIAS rozpoznając sprawę w trybie odwoławczym wyznaczył Stronie 7-dniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego. W dniu 7 października 2024 r. wpłynęło drogą elektroniczną pismo jako uzupełnienie odwołania, w którym podtrzymano dotychczasową argumentację i dodatkowo podkreślono poszczególne kwestie akcentując kluczowość numerów referencyjnych; charakter linii produkcyjnej; podtrzymano wszystkie dotychczasowe wnioski dowodowe,
Zaskarżoną decyzją DIAS nie uznał zasadności zarzutów podniesionych w odwołaniu. Decyzja została doręczona 12 listopada 2024 r.
Pismem z 8 listopada 2024 r., a więc już po wydaniu zaskarżonej decyzji, pełnomocnik Strony wniósł o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z informacji z dnia 7 listopada 2024 r. od T. sp. z o.o., na okoliczność posiadania w zakładzie produkcyjnym V. linii produkcyjnej dedykowanej dla bloczków o numerach referencyjnych [...] i [...], które nie są magnesami, braku możliwości wykorzystania w ramach linii produkcyjnej magnesów, skutków w postaci trwałego uszkodzenia linii produkcyjnej oraz zagrożenia dla obsługujących linię osób w przypadku wykorzystania w ramach linii produkcyjnej magnesów.
W uzasadnieniu decyzji DIAS przedstawił obszernie stan faktyczny i argumenty prawne, podzielając w pełni stanowisko organu I instancji Przytaczając regulacje prawne zaakcentował brak nieprawidłowości w spornych zgłoszeniach wobec zapisów systemu importowym AIS, przeprowadzonej kontroli tych zgłoszeń, badania dokumentów, informacji systemowych i częściowej rewizji towarów pod kątem ich tożsamości i zgodności ze zgłoszeniem. Wskazał na dokładny opis i dane towaru w tych zgłoszeniach i pełną zgodność pomiędzy opisem towaru a kodem taryfowym i dokumentami handlowymi. Odniósł się do odmienności sytuacji Spółki i podmiotu niemieckiego podnosząc związanie decyzją WIT w dacie dokonywania zgłoszeń Skarżącej.
Wyjaśnił procedurę dot. wydania WIT-u i jej charakter akcentując odmienność towarów objętych WIT-em z 2020r. i następnym z 2023r. bowiem każda z tych decyzji dotyczyła innego towaru na datę jej wystawiania. Podkreślił, że przeprowadzona w trakcie kontroli zgłoszeń celnych rewizja celna importowanych towarów nie wykazała nieprawidłowości. Zatem żądanie sprostowania wnioskowanych zgłoszeń jest niedopuszczalne.
Kwestionując prawidłowość powyższej decyzji ostatecznej Spółka wniosła skargę i zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miały istotny wpływ na wynik sprawy, a to:
1. art. 187 § 1 oraz art. 191 OP w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy Prawo celne poprzez dokonanie dowolnej oraz sprzecznej z zasadami logiki i doświadczenia życiowego oceny materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, w tym poprzez wręcz wykreowanie zupełnie nowego stanu faktycznego, co skutkowało błędnym uznaniem, że Zgłoszenia celne obejmowały magnesy, a nie bloczki, które dopiero mają stać się magnesami, a w konsekwencji odmówieniem zwrotu cła oraz sprostowania Zgłoszeń celnych, tj. w szczególności poprzez szczegółowo opisane w skardze zaniechania i błędną ocenę okoliczności;
2. art. 187 § 1 OP oraz art. 191 OP w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawo celne, poprzez zignorowanie całego materiału dowodowego przedstawionego przez Spółkę i oparcie rozstrzygnięcia tylko i wyłącznie na słownym opisie towarów w Starym WIT, Zgłoszeniach celnych oraz załączonych do nich dokumentach (w których to dokumentach towary o numerach referencyjnych [...] oraz [...] zostały generalnie opisane jako magnes), a w konsekwencji odmówienie V. zwrotu cła i sprostowania Zgłoszeń celnych, pomimo, że z całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że towary objęte Zgłoszeniami celnymi — identyfikowane poprzez numery referencyjne [...] oraz [...] — nie są i nigdy nie były magnesami, lecz zawsze były i nadal są bloczkami, które dopiero mają stać się magnesami, a zatem towarami dla których właściwa stawka cła to 0%. To, że towary objęte Zgłoszeniami celnymi były bloczkami, które dopiero mają stać się magnesami co wynika z dowodów, które zostały zignorowane przez DIAS, a wyartykułowane obszernie przez Skarżącego w 7 pkt;
3. art. 187 § 1 OP oraz art. 191 OP w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1) Prawo celne, poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zapisów z rewizji celnej towarów objętych zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia 11 maja 2022 r. oraz zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia 24 czerwca 2022 r. (są to dwa zgłoszenia będące przedmiotem sprawy), a w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że wyniki te potwierdzają, że Spółka pod numerami referencyjnymi [...] oraz [...] importowało magnesy, podczas gdy w wynikach tych rewizji towary o numerach referencyjnych [...] oraz [...] nie zostały opisane jako magnesy, lecz jako "metalowe blaszki o kształcie prostokąta" oraz "element metalowy (blaszka metalowa)". Blaszki te nie mogły być magnesami;
3. art. 187 1 OP oraz art. 191 OP w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawo celne, poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, a w konsekwencji bezpodstawne uznanie, że Stary WIT potwierdza prawidłową taryfikację nie tylko towarów o numerach referencyjnych [...], ale również towarów o numerach referencyjnych [...], podczas gdy z całego materiału dowodowego wynika, że w Starym WIT towary te zostały błędnie zataryfikowane, a dodatkowo zestawienie Starego WIT z rysunkami i specyfikacjami technicznymi towarów wskazuje, że Stary WIT dotyczył wyłącznie towarów o rozmiarach 25 x 10,1 x 3,35, a zatem wyłącznie towarów o numerach referencyjnych [...] (towary te mają rozmiar 25 x 10,1 x 3,35 mm), co oznacza, że Stary WIT nie dotyczył towarów o numerach referencyjnych [...] (towary te mają rozmiary 25 x 25 x 4,35 mm) i nie może potwierdzać ich prawidłowej taryfikacji;
4. art. 1871 OP oraz art. 191 OP w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1) Prawo celne, poprzez dokonanie dowolnej a nie swobodnej oceny wniosku o zwrot cła z dnia 3 lutego 2023 r. złożonego przez Spółkę [...] oraz rozstrzygnięć wydanych przez niemiecki organ celny (nr [...]) w stosunku do tej Spółki [...], a w konsekwencji bezpodstawne stwierdzenie, że dokumenty te nie mają dla sprawy żadnego znaczenia, gdyż niemiecki organ celny rozstrzygał w zupełnie innym stanie faktycznym, pomimo że z dokumentów tych wnika, że stan faktyczny, w którym znalazło się Skarżąca i spółka niemiecka [...] był wręcz identyczny, co oznacza, że w myśl zasady nakazującej stosować UKC w sposób jednolity na całym obszarze celnym UE, DIAS powinien te rozstrzygnięcia uwzględnić przy rozstrzyganiu sprawy tj. powinien zwrócić cło na rzecz Skarżącej, a więc powinien postąpić analogicznie jak niemiecki organ celny w przypadku spółki niemieckiej [...],
5. art. 187 § 1 OP oraz art. 188 OP w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1) Prawa celnego, poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodów zawnioskowanych przez Skarżącą, które zmierzały do ustalenia okoliczności istotnych dla sprawy, a które to okoliczności nie zostały dotychczas ustalone w toku postępowania na korzyść Skarżącej, czyli dowodów wyliczonych w treści skargi.
Strona skarżąca zarzuciła także decyzji DIAS naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, a to: art. 33 UKC poprzez błędne uznanie, że Stary WIT wiązał Skarżącą, podczas gdy moc wiążącą może mieć włącznie taki WIT, w którym taryfikacja towarów jest prawidłowa, a z materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie wynika, że w Starym WIT towary zostały błędnie zataryfikowane, a to oznacza, że Stary WIT nie wiązał Stronę i nie wyklucza zwrotu nadpłaconego cła; art. 116 ust. 1 lit. a) UKC, poprzez błędne uznanie, że nie zaistniały przesłanki do zwrotu cła; art. 173 ust. 3 UKC, poprzez błędne uznanie, że nie zaistniały przesłanki do sprostowania Zgłoszeń celnych, pomimo że prawidłowa analiza całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie potwierdza, że towarami, które faktycznie były objęte Zgłoszeniami celnymi były bloczkami, które dopiero mają stać się magnesami po ich namagnesowaniu, a zatem towary, które prawidłowo powinny być taryfikowane do kodu TARIC, dla którego właściwa stawka cła to 0%". Strona skarżąca, wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie wymienionych w skardze dowodów doręczonych DIAS po wydaniu decyzji.
Wskazując na powyższe zarzuty Strona skarżąca wniosła o uchylenie decyzji w całości i orzeczenie co do istoty sprawy, ewentualnie uchylenie decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez DIAS ; zasądzenie kosztów postępowania.
W odpowiedzi DIAS podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie zauważając, że w większości stanowią powielenie zarzutów podniesionych w odwołaniu i organ szczegółowo się do nich ustosunkował. Podkreślił, iż klasyfikacji taryfowej dokonuje się wg stanu towaru z dnia przyjęcia zgłoszenia celnego towaru do danej procedury celnej. Dany towar zawsze jest klasyfikowany do jednej i tej samej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem innych. Z treści zgłoszeń celnych dokonywanych przez Stronę w latach 2020 - 2022, a których dotyczył wniosek z 31 lipca 2023 r., jednoznacznie wynika, że ich przedmiotem były towary opisywane przez Stronę w polu 31 zgłoszeń jako "magnes metalowy" lub "magnes trwały"; przyporządkowane przez Stronę do kodu TARIC [...], obejmującego Magnesy trwałe i artykuły, które mają stać się magnesami trwałymi po namagnesowaniu, - - Metalowe ze stawką celną erga omnes w wysokości 2,2 % wartości celnej. Natomiast Spółka stoi na stanowisku, iż importowane towary nie były magnesami (nie miały własności magnetycznych) lecz stanowiły bloczki (płytki), które miały stać się magnesami trwałymi dopiero po ich namagnetyzowaniu; winny zostać zaklasyfikowane do kodu TARIC [...] obejmującego elektromagnesy; magnesy trwałe i artykuły, które mają stać się magnesami trwałymi po namagnesowaniu.
DIAS podkreślił niezmienność brzmienia pozycji taryfowych w latach 2020- 2022, kiedy to Strona dokonywała spornych zgłoszeń celnych. Wyjaśnił istotę samooclenia i samoobliczenia daniny. Podkreślił, że wszystkie towary objęte ww. zgłoszeniami zostały zwolnione do wnioskowanej procedury dopuszczenia do obrotu i tym samym zwolnione spod dozoru celnego; zgłaszający miał możliwość złożenia wniosku o zbadanie towaru, pobranie próbek przed zwolnieniem (art. 188 - art. 190 ukc). W przypadku ww. zgłoszeń celnych tego nie uczynił.
Nadto DIAS wskazał, że na wezwanie o podanie składu chemicznego, wymiarów i masy towaru oraz czy wyposażony jest w dodatkowe elementy (podzespoły) - w odpowiedzi ujętej w piśmie z 16 kwietnia 2020 r. Strona jednoznacznie wskazała, że: "Przedmiotem wniosku jest magnes którego rolą jest generowanie stałego pola magnetycznego". W zgłoszeniach wymienionych we wniosku Strony z 31 lipca 2023 r., dokonywanych od 2 września 2020 r. do 14 grudnia 2022 r., Strona powoływała się w polu 44 na otrzymaną decyzję w sprawie Wiążącej Informacji Taryfowej (dalej WIT) nr [...] z 9 lipca 2020 r. i dla importowanych towarów określanych w zgłoszeniach jako "magnes metalowy" lub "magnes trwały", a więc takich jakie były przedmiotem ww. WIT, Strona deklarowała właściwy dla tego rodzaju towarów kod TARIC [...]. Podkreślił, iż wbrew twierdzeniom Strony skarżącej, decyzja WIT wiąże w zakresie klasyfikacji taryfowej także posiadacza decyzji, w stosunku do organów celnych, ze skutkiem od dnia, w którym powiadomienie o decyzji zostanie mu doręczone lub zostanie uznane za doręczone. Wynika to wprost z treści cytowanego art. 33 ust. 2 lit. b UKC. Oznacza to, że wydana na wniosek Strony decyzja WIT nr [...] z 9 lipca 2020 r., przyporządkowująca magnes trwały 1,35 T wykonany ze stopu neodymowo-żelazowo- borowego do kodu TARIC [...] wiązała w zakresie klasyfikacji taryfowej także Stronę.
DIAS wyjaśnił, że przedmiotowe w sprawie towary oznaczone symbolami [...] oraz [...] w zależności od tego czy były w stanie namagnesowanym (magnesy) czy też nienamagnesowanym (a dopiero po namagnesowaniu mające stać się magnesami trwałymi) należy klasyfikować odpowiednio do kodu TARIC [...] oraz TARIC [...]. Faktycznie są to zatem dwa zupełnie różne towary. Bloki wykonane z neodymu, żelaza i boru lub stopu samaru i kobaltu, nawet pokryte cynkiem -o długości 13,8 mm lub większej, ale nie większej niż 45,2 mm, -o szerokości 7,8 mm lub większej, ale nie większej niż 25,2 mm, -o wysokości 1,3 mm lub większej, ale nie większej niż 4,7 mm, które są namagnesowane (magnesy) klasyfikowane są do kodu TARiC [...], natomiast bloki wykonane z neodymu, żelaza i boru lub stopu samaru i kobaltu, nawet pokryte cynkiem, które mają stać się magnesami trwałymi po namagnesowaniu: -o długości 13,8 mm lub większej, ale nie większej niż 45,2 mm, -o szerokości 7,8 mm iub większej, ale nie większej niż 25,2 mm, -o wysokości 1,3 mm iub większej, ale nie większej niż 4,7 mm, stosowane w produkcji magnesów trwałych (nienamagne-sowane) klasyfikuje się do kodu TARIC [...]. Powyższe znalazło odzwierciedlenie w dwóch decyzjach WIT wydanych na wniosek Strony. Pierwsza nr [...] z dnia 9 lipca 2020 r. dotyczyła towaru namagnesowanego (magnes), druga nr [...] z 4 kwietnia 2023 r. dotyczyła produktu, który dopiero po namagnesowaniu miał stać się magnesem (nie magnes). Obydwie decyzje klasyfikacyjne były prawidłowe i dotyczyły innych towarów.
DIAS zauważył, iż decyzja nr [...] z dnia 9 lipca 2020 r. była ważna w okresie od 9 lipca 2020 do 8 lipca 2023 r., natomiast w decyzji nr [...] z 4 kwietnia 2023 r. została określona ważność od 4 kwietnia 2023 r. do 3 kwietnia 2026 r. Pierwsza z decyzji nie została uchylona lecz w okresie kiedy dokonywano ww. zgłoszeń celnych nadal obowiązywała. W okresie od 4 kwietnia do 8 lipca 2023 r. obydwie decyzje funkcjonowały równolegle i Strona mogła korzystać z ich funkcji ochronnych w stosunku do obydwu rodzajów importowanych towarów (namagnesowanych lub nienamagnesowanych). Pomijając fakt, iż przedmiotem importu wg przedmiotowych w sprawie zgłoszeń celnych były magnesy, to druga z wymienionych decyzji WIT z 4 kwietnia 2023 r. dotycząca "nie magnesów" wiązała organ w zakresie klasyfikacji taryfowej jedynie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały zakończone po dniu, w którym decyzja staje się skuteczna. Oznacza to, że nie obejmowała mocą ochronną towarów w niej wyszczególnionych, które zostały importowane wcześniej. Przypomniał, że zgłoszenia, których dotyczył wniosek o zwrot cła były dokonywane w okresie wcześniejszym, tj. od 2 września 2020 r. do 14 grudnia 2022 r. Jeżeli chodzi o zarzut nieuwzględnienia niemieckiego WIT-u nr [...] z 21 marca 2023 r. (k. 721-722 - urzędowe tłumaczenie na język polski) wydanego dla niemieckiej spółki [...], organ zauważył w pierwszej kolejności, iż dotyczy opisanych w nim towarów w stanie nienamagnesowanym, a więc zasadniczo innym aniżeli te które były przedmiotem importu wg 120 zgłoszeń celnych wymienionych we wniosku. Dotyczy zatem zupełnie innego towaru. Podkreślenia wymaga fakt, że wiążąca informacja taryfowa (WIT) jest decyzją wydawaną przez państwo członkowskie dla danych produktów i dla określonego w tej decyzji posiadacza. Posiadacz wiążącej informacji taryfowej może korzystać z niej tylko w odniesieniu do określonych towarów, jeśli udowodni, że zgłoszone towary odpowiadają pod każdym względem towarom określonym w decyzji. Wiążąca informacja taryfowa wiąże jedynie organy celne w stosunku do osoby dla, której wydano WIT, a osoba musi udowodnić, że towar dla którego wydano wiążąca informację taryfowa jest identyczny z towarem zgłaszanym i wiąże wyłącznie w odniesieniu do towarów, dla których formalności celne zostały dokonane po dniu, w którym informacja została wydana. Potwierdził to Europejski Trybunał Sprawiedliwości w wyroku z dnia 15 września 2005 r. wydanym w sprawie nr C-495/03. Zaś z treści niemieckiej decyzji nie wynika ażeby Spółka [...] była wcześniej, tzn. w okresie dokonywania zgłoszeń objętych decyzją, związana decyzją WIT klasyfikującą importowane towary jako magnesy. W tej sprawie Strona była związana w zakresie klasyfikacji taryfowej decyzją nr [...] z 9 lipca 2020 r., w której przedmiotowe w sprawie towary ze stopu neodymowo-żelazowo-borowego w postaci prostopadłościanu przeznaczone do budowy wirnika silnika elektrycznego zostały zaklasyfikowane do kodu TARiC [...] obejmującego swym zakresem magnesy. Rzeczona decyzja WIT została wydana na wniosek Strony, gdzie w trakcie jego procedowania jednoznacznie doprecyzowała, iż "Przedmiotem wniosku jest magnes którego rolą jest generowanie stałego pola magnetycznego". Wydana na wniosek Strony decyzja WIT nr [...] z 9 lipca 2020 r., przyporządkowująca magnes trwały 1,35 T wykonany ze stopu neodymowo-żelazowo- borowego do kodu TARIC [...] wiązała w zakresie klasyfikacji taryfowej zarówno organ jak i Stronę jako jej posiadacza. przypomniał DIAS, iż dokonując ww. zgłoszeń celnych Strona powoływała się na rzeczoną decyzję WIT. Powołując się na pogląd Federalnego Trybunału Finansowego, DIAS uznał, że wbrew temu co zostało podniesione w skardze, zasada równego traktowania nie zabrania bowiem pobierania od tych samych towarów zróżnicowanych kwot należności celnych. Wbrew stanowisku Strony skarżącej, brak jest podstaw do uznania, że przedmiotem importu wg przedmiotowych zgłoszeń celnych były towary inne aniżeli opisane w polu 31 jako "magnes metalowy" lub "magnes trwały" klasyfikowanych do kodu TARIC [...] bowiem konkretne towary były przedmiotem transakcji handlowych wg faktur wymienionych w polu 44 ww. zgłoszeń celnych, gdzie były określone przez eksportera jako "magnes", "magnes trwały z ziem rzadkich" lub "magnes z metali ziem rzadkich". Rzeczone magnesy były również przedmiotem zamówień u chińskich dostawców. Dane w zakresie rodzaju importowanego towaru zgadzają się z opisem towaru na fakturach wyszczególnionych w polu 44 poszczególnych zgłoszeń celnych, a które zostały przedłożone przez Stronę wraz z urzędowymi tłumaczeniami na język polski a także z zamówieniami dotyczącymi tego towaru. To Strona zamawiała rzeczone towary u chińskich kontrahentów, określając je każdorazowo jako magnesy- co potwierdzają przedłożone zamówienia wraz z ich urzędowymi tłumaczeniami na język polski. Wreszcie to Strona przed importem przedmiotowych towarów wystąpiła o Wiążącą Informację Taryfową dla tychże towarów doprecyzowując (na wezwanie organu właściwego w sprawie wydania WIT), iż chodzi o magnes którego rolą jest generowanie stałego pola magnetycznego. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w W. wydał decyzję WIT nr [...] z 9 lipca 2020 r., w której towar opisany jako "magnes trwały 1,35 T wykonany ze stopu neodymowo-żelazowo-borowego, w postaci prostopadłościanu o określonych wymiarach. Produkt przeznaczony jest do budowy wirnika silnika elektrycznego. Masa wyrobu - 6,3 g" do kodu TARIC [...]. Dokonując ww. zgłoszeń celnych Strona powoływała się na rzeczoną decyzję WIT, która w zakresie klasyfikacji taryfowej miała moc wiążącą zarówno w stosunku do organu jak i do Strony - zgodnie z cytowanym wyżej art. 33 ust. 2 UKC. W ocenie DIAS te dokumenty potwierdzają, iż przedmiotowe w sprawie produkty (o kodach [...] oraz [...]) były importowane w stanie namagnesowanym. Tym samym prawidłowe było przyporządkowane ich w zgłoszeniach celnych do kodu TARIC [...]. W świetle powyższych okoliczności, argumentacja Strony Skarżącej Jakoby rzeczone towary były importowane w stanie nienamagnesowanym nie może zostać uznana za wiarygodną. Co więcej z obrazu sytuacji przedstawionej przez Stronę skarżącą nasuwa się wniosek, iż przez okres blisko trzech lat Strona nie wiedziała jaki towar zamawia, jaki kupuje, dla jakiego towaru wystąpiła o wiążącą informację taryfową i jaki towar importowała, a DIAS nie daje temu wiary.
Na rozprawie sądowej pełnomocnicy Spółki i DIAS podtrzymali swoje stanowiska w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c p.p.s.a.). Przy rozstrzyganiu spraw Sąd nie kieruje się zasadami słuszności, sprawiedliwości społecznej, wyjątkowymi, w ocenie skarżącego, okolicznościami, które miałyby uzasadniać niezastosowania jakiegoś przepisu prawa, bądź interpretację sprzeczną z treścią przepisu.
Natomiast przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem organy obu instancji dokonały prawidłowej interpretacji przepisów prawa unijnego.
Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zatem istota sporu w niniejszej sprawie sprowadza się do odpowiedzi na pytanie, czy istniały podstawy faktyczne i prawne do uwzględnienia wniosku Skarżącej o sprostowanie 120 zgłoszeń celnych z lat od 2 września 2020 do 14 grudnia 2022 oraz zwrot uiszczonego cła; przedmiotem tych zgłoszeń były towary sklasyfikowane jako magnesy trwałe (kod taryfowy TARIC [...]) i opodatkowane stawką celną 2,2%. Natomiast Skarżąca twierdzi, że przedmiotem importu były bloczki, które dopiero po imporcie, w ramach procesu produkcyjnego, podlegały magnetyzacji i nabywały właściwości magnetycznych, a więc powinny być klasyfikowane według stawki 0% (kod TARIC [...]). Nowa informacja taryfowa (WIT) wydana na wniosek Spółki potwierdza tę klasyfikację.
Organ celny odmówił sprostowania zgłoszeń, uznając, że sprostowanie nie może powodować zmiany towarów na inne niż pierwotnie zgłoszone, oraz że towary w momencie importu były magnesami trwałymi wobec ustalonych okoliczności, a opisanych w części historycznej niniejszego uzasadnienia.
Rozstrzygając powyższy spór w pierwszej kolejności należy omówić instytucję sprostowania zgłoszenia celnego. Jest ono uznawane przede wszystkim za oświadczenie woli osoby zgłaszającej, wyrażające chęć objęcia towaru określoną procedurą celną, odpowiednie jego zaklasyfikowanie i poddanie określonej stawce celnej. Jednocześnie zawiera elementy oświadczenia wiedzy, ponieważ osoba dokonująca zgłoszenia przekazuje organowi celnemu informacje m.in. dotyczące właściwości technicznych, fizycznych czy chemicznych, itp. towaru oraz deklaruje ich prawidłowość i kompletność zgodnie z przepisami. Zgłaszający zobowiązany jest zatem do odpowiedniego zaklasyfikowania sprowadzanego towaru i poniesienia w związku z tym określonych należności celno-podatkowych.
Natomiast zgodnie z art. 173 ust. 1 UKC, zgłaszający może, na swój wniosek i za zgodą organu celnego, po przyjęciu zgłoszenia celnego sprostować jedną lub kilka danych tego zgłoszenia. Jednak sprostowanie nie może powodować, iż zgłoszenie celne będzie dotyczyć towarów innych niż te pierwotnie zgłoszone.
Zatem z mocy z art. 173 Unijnego Kodeksu Celnego (UKC): zgłaszający może na swój wniosek i za zgodą organu, sprostować określone dane zgłoszenia celnego po jego złożeniu. Sprostowanie nie może powodować, że zgłoszenie będzie dotyczyło towarów innych niż pierwotnie zgłoszone. Sprostowanie jest niedopuszczalne, gdy wnioskowano o nie po wszczęciu rewizji lub po zwolnieniu towarów. Dozwolone jest sprostowanie po zwolnieniu towarów tylko w terminie 3 lat od złożenia wniosku.
Organ, działając zgodnie z tym przepisem, prawidłowo zanegował więc wniosek o sprostowanie zgłoszeń celnych, powołując się na fakt, iż z treści zgłoszeń i dołączonych dokumentów m.in. zamówień, faktur - jasno wynika, iż towary identyfikowane jako magnesy trwałe, a więc objęte taryfą [...] o stawce 2,2%, w chwili importu posiadały właściwości magnetyczne. Powyższe wynika również z wyjaśnień samej Skarżącej na zapytanie organu w piśmie z 16 kwietnia 2020 r., gdzie Strona jednoznacznie wskazała, że: "Przedmiotem wniosku jest magnes, którego rolą jest generowanie stałego pola magnetycznego". Tym samym trudno dać wiarę twierdzeniom Spółki, że dopiero po 3 latach prowadzonej produkcji stwierdziła omyłkę w dokonywaniu 3-letnich zgłoszeń, bowiem od początku sprowadzane bloki były namagnetyzowywane dopiero w jej procesie technologicznym.
Poza tym tut. Sąd w pełni podziela stanowisko organu, iż zmiana opisu towaru z magnesu na bloczek, a w konsekwencji zmiana klasyfikacji taryfowej na podstawie zaktualizowanych informacji taryfowych (WIT nr [...]) nie może mieć miejsca w trybie sprostowania spornych zgłoszeń, gdyż prowadziłoby to do objęcia zgłoszeniem towarów innych niż te faktycznie importowane w chwili składania zgłoszeń celnych, co jest sprzeczne z ich istotą i funkcją. W niniejszej sprawie organ więc słusznie wskazał, że zmiana opisu towarów z magnesów na bloczki oznacza, że importowany był inny towar niż pierwotnie zgłoszony, co wyklucza dopuszczalność sprostowania. Towary objęte spornymi zgłoszeniami zostały zwolnione do obrotu oraz przeprowadzono kontrolę i rewizję celną, co również powoduje niedopuszczalność wnioskowanego sprostowania. Spółka nie posiada również próbek ówczesnego towaru, tym samym brak jest możliwość jednoznacznej jego weryfikacji.
Wskazać należy, że orzecznictwo sądów administracyjnych, m.in. wyrok WSA w Warszawie z 11 września 2024 r., o sygn. akt V SA/Wa 2453/23, jednoznacznie wskazuje, że ocena materialnego stanu towaru w chwili importu jest kluczowa dla prawidłowej klasyfikacji taryfowej i prawa do zwrotu; podkreśla, że niedopuszczalne jest sprostowanie zmieniające rodzaj towaru - co w niniej-szej sprawie miałoby miejsce w przypadku zmiany klasyfikacji z magnesów na bloczki.
Ponadto zgodnie z art. 173 ust. 2 UKC sprostowanie nie jest możliwe, jeżeli wnioskowano o nie po tym, jak organy celne poinformowały o zamiarze przeprowadzenia rewizji towarów lub po zwolnieniu towarów – a w rozpoznawanej sprawie towary zostały zwolnione do obrotu, a organy celne wszczęły kontrolę, co zgodnie z przepisami także wyklucza możliwość sprostowania. Tym bardziej, że brak jest dowodu rzeczowego w postaci próbek spornych towarów, z których wynikałyby jednoznacznie cechy fizyczno-chemiczne importowanego metalu.
Ponadto wyjaśnić także należy, iż decyzje niemieckiego organu celnego, w tym szczególnie wydane dla spółki V., które klasyfikowały towar jako magnesy trwałe już w 2020 roku, nie mogą skutkować automatycznie przeniesieniem tych rozstrzygnięć na sytuację spółki polskiej. Przepisy UE, szczególnie art. 33 UKC, podkreślają konieczność jednolitego stosowania prawa i rozstrzygnięć organów celnych, lecz zarazem wyraźnie ograniczają ich wiążący charakter do konkretnej strony i okoliczności danego postępowania. Organy – NUS i DIAS - słusznie podkreśliły, że na podstawie materiałów dowodowych, w tym zamówień towaru, faktur oraz wyjaśnień Skarżącej pierwotna klasyfikacja towaru dokonana przez Stronę była prawidłowa; nadto kontrahent niemiecki za sporny okres nie posiadał WIT-u i jego pozycja prawno – celna była odmienna od sytuacji Skarżącej. Zatem nie można zarzucać odmiennego traktowania podmiotów w ramach UE, skoro okoliczności sytuacji każdego z nich nie są tożsame.
Podkreślić należy również znaczenie Więżącej Informacji Taryfowej (WIT) i orzecznictwo TSUE w tym zakresie. Zgodnie z art. 33 UKC WIT jest wiążąca dla organów celnych i posiadacza jej jako adresata w zakresie określonym w treści. Jednakże, jak wynika z orzeczeń TSUE, m.in. wyroku z 29 lipca 2010 r. w sprawach C-151/09 i C-467/08, oraz zasady jednolitego stosowania prawa celnego unijnego (art. 1 UKC), rozstrzygnięcia organów celnych w jednym państwie członkowskim mają znaczenie tylko wobec konkretnego podmiotu i nie są automatycznie wiążące w innych państwach. Tym samym w niniejszej sprawie organy celne prawidłowo stwierdziły brak obowiązku przyjęcia interpretacji niemieckich organów celnych wobec Skarżącej. WIT wydany dla niemieckiej spółki nie jest bowiem wiążący dla organów polskich, a rozbieżności wynikają z odmiennych okoliczności i okresów objętych tymi decyzjami.
Odnosząc się do zarzutów skargi i oceniając prawidłowość przeprowadzonego przez organy postępowania dowodowego należało stwierdzić, że dokonały prawidłowej oceny zgromadzonego materiału dowodowego, w tym treści decyzji taryfowych, zamówień towaru przez Spółkę, wystawianych przez sprzedawcę faktur oraz specyfikacji technicznych i wyjaśnień samej Skarżącej z 16 kwietnia 2020r. W ocenie organu, zgodnie z obowiązującymi przepisami i posiadaną wiedzą faktyczną, towary deklarowane jako magnesy trwałe rzeczywiście takimi były w chwili importu – co obszernie uzasadniono.
Nie naruszyły więc organy zarzucanych w skardze zasad procesowych i art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, który wymaga swobodnej, ale też logicznej i obiektywnej oceny dowodów, co znajduje potwierdzenie w uzasadnieniu decyzji obu instancji. Odmienna od pożądanej przez Skarżącą ocena okoliczności sprawy nie świadczy o naruszeniu reguł postępowania. Składane przez Spółkę w latach 2020-2022 r., w formie spornych zgłoszeń celnych, oświadczenia wiedzy i woli co do właściwości fizyczno-chemicznych importowanych metali; potwierdzony ich skład w piśmie z 16 kwietnia 2020 r., gdzie Strona jako importer, posiadający najlepszą i najobszerniejszą wiedzę o zapotrzebowaniu na konkretny towar - jednoznacznie wskazała, że: "Przedmiotem wniosku jest magnes którego rolą jest generowanie stałego pola magnetycznego"; dołączone na datę składania konkretnego zgłoszenia dowody w postaci załączników – nie mogą zostać obalone po 3 latach, jak chce tego strona skarżąca, nowo wytworzonymi dokumentami. Przedstawione schematy procesu produkcyjnego, materiał wideo przedstawiających ten proces czy zawnioskowane przesłuchanie świadków, wyciągi z systemu SAP, informacja z 7 listopada 2024 r. od T. sp. z o.o. na okoliczność linii produkcyjnej - nie stanowią wystarczających przesłanek do unieważnienia wcześniej złożonych oświadczeń Spółki w formie zgłoszeń celnych.
Także doświadczenie życiowe przeczy uznaniu zasadności podnoszonych przez Skarżąca argumentów. Skoro 16 kwietnia 2020r. posiadała Spółkę wiedzę o przeznaczeniu importowanego towaru - magnesu do "generowania stałego pola magnetycznego" to brak jest jakichkolwiek podstaw do dawania wiary dokumentom i świadkom na odmienność właściwości towaru, po 3 latach.
Zauważyć należy, że podjęcie działań zmierzających do sprostowania spornych zgłoszeń nastąpiło dopiero po wydaniu WIT wobec innego podmiotu w Niemczach; decyzja ta została wydana w 2023r. i brak było takiego rozstrzygnięcia za lata wcześniejsze. Tym samym nie można mówić w tych dwóch sprawach o analogicznym stanie faktycznym.
Skoro więc zmiana opisu towaru z magnesów na bloczki skutkowa-łaby objęciem sprostowaniem towarów innych niż pierwotnie zgłoszone, to zgodnie z art. 173 UKC wnioskowane żądanie jest niedopuszczalne i stanowi podstawę do odmowy sprostowania. Poza tym sprostowanie może dotyczyć wyłącznie oczywistej omyłki tak aby umożliwić zgłaszającemu wywiązanie się z obowiązków wynikających z objęcia towarów daną procedurą celną – w tej sprawie należności w ramach samozakwalifikowania towaru i samoobliczenia należności zostały uiszczone w odpowiedniej wysokości.
Tym samym brak jest podstaw do dochodzenia nadpłaty w świetle prawidłowości stawki celnej bowiem nie zachodzą przesłanki pozwalające na zwrot cła na podstawie art. 116 UKC. Art. 116 ust.1 lit. a UKC przewiduje obowiązek zwrotu nadpłaconych kwot należności celnych, jeśli kwota celna została uiszczona w wysokości wyższej niż należna – a sytuacja taka, jak wskazano, nie zachodzi w tej sprawie. W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego podkreśla się, że prawo do zwrotu nadpłaty nie jest uzależnione od uprzedniego sprostowania zgłoszenia celnego. Jednak dla uznania nadpłaty konieczne jest wykazanie, że pierwotna klasyfikacja była błędna, czego Spółka – zdaniem tut. Sądu - nie wykazała. Zatem wobec powyższego bezzasadny jest wnioskowany zwrot cła na podstawie art. 116 UKC.
Konkludując należy stwierdzić, że organy nie naruszyły w rozpatrywanej sprawie przepisów prawa materialnego, a ponadto działały z poszanowaniem reguł postępowania. Wykorzystały dostępne możliwości dowodowe, zgromadziły materiał niezbędny do wydania rozstrzygnięcia w sprawie. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji DIAS odniósł się do poczynionych ustaleń, a następnie dokonał ich oceny prawnej z zastosowaniem odpowiednich norm prawnych. Organ odwoławczy wyczerpująco odniósł się do wszystkich podniesionych zarzutów, które okazały się bezzasadne. Okoliczność, że skarżąca Spółka nie podziela tej oceny nie dyskwalifikuje jej.
Zatem w całej rozciągłości należało podzielić stanowisko organów w zakresie podstawy prawnej orzekania w sprawie, a wywody zawarte w zaskarżonej decyzji w tym zakresie zasługiwały na pełną akceptację.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 ppsa, skargę jako bezzasadną należało oddalić.