III SA/Gl 180/23

III SA/Gl 180/23 - Postanowienie WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2023-04-05
Data wpływu
2023-03-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Małgorzata Herman /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6263 Stałe komisje
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 259
art. 58 par. 1 pkt 5a par. 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman po rozpoznaniu w dniu 5 kwietnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. G., I.N., K.D. na uchwałę Rady Gminy J. z dnia 12 sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie odwołania ze składu członka komisji postanawia: odrzucić skargę I.N. i K.D.
Uzasadnienie
Pismem z 10 lutego 2023 r. radni Gminy J.: A.G., I.N. oraz K.D. wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę m.in. na uchwałę Rady Gminy J. z dnia 12 sierpnia 2022 r. nr [...] w sprawie zmiany w składzie Komisji Rozwoju Gminy J., [...], którą to odwołano z członka tej komisji skarżącego A. G.
W uzasadnieniu skarżący podnieśli, że zaskarżona uchwała została podjęta z naruszeniem § 28 ust. 3 i ust. 4 Statutu Gminy J. przyjętego uchwałą Rady Gminy J. z 18 maja 2020 r. nr [...] bowiem projekt uchwały wraz z uzasadnieniem nie został przedłożony Radzie Gminy. Brak również opinii radcy prawnego lub adwokata, co do zgodności uchwały z prawem. Skarżący oraz pozostali radni zostali zaskoczeni wnioskiem o podjęcie uchwały i nie mieli czasu oraz możliwości spokojnego i rzeczowego odniesienia się do zgłoszonego projektu uchwały. Nadto nie wskazano żadnej przyczyny uzasadniającej odwołanie skarżącego ze składu komisji. Powyższe istotne naruszenia prawa powinny, zdaniem skarżących, skutkować stwierdzeniem nieważności zaskarżonej uchwały.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z przepisem art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 259, dalej: p.p.s.a.) uprawnionym do wniesienia skargi jest każdy, kto ma w tym interes prawny, prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich, Rzecznik Praw Dziecka oraz organizacja społeczna w zakresie jej statutowej działalności, w sprawach dotyczących interesów prawnych innych osób, jeżeli brała udział w postępowaniu administracyjnym. Poza zatem podmiotami szczególnymi, możliwość wniesienia skargi związana jest z istnieniem po stronie skarżącej interesu prawnego.
Z art. 50 § 2 p.p.s.a. wynika zaś, że uprawnionym do wniesienia skargi jest również inny podmiot, któremu ustawy przyznają prawo do wniesienia skargi. Jedną z ustaw przyznających takie uprawnienie jest ustawa z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tj: Dz. U. z 2023 r., poz. 40 dalej: u.s.g.), która w art. 101 ust. 1 przewiduje, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Z przepisu tego wyraźnie wynika, że legitymację do zaskarżenia uchwały rady gminy ma każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą podjętą przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, a zatem w przypadku, w którym uchwała godzi w indywidualną sferę prawną podmiotu przez wywołanie negatywnych następstw prawnych. Analizowana skarga jest zatem przysługującym każdemu podmiotowi prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego lub uprawnienia przed rzeczywistym nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia przez organ gminy wydający akt generalny (wyrok NSA z dnia 24 sierpnia 2007 r., II OSK 1033/07, Lex nr 384677). W konsekwencji skarżący musi wykazać związek pomiędzy zaskarżonym aktem a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną, polegający na tym, że akt wpływa na jego sferę prawnomaterialną, wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego, pozbawiając go pewnych uprawnień albo uniemożliwiając ich realizację (wyroki NSA z dnia 12 marca 2013 r., I OSK 1761/12, Lex nr 1311573 i z dnia 1 października 2013 r., I OSK 1209/13, Lex nr 1391696; wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., II SA 2503/01, Lex nr 81964; wyrok WSA we Wrocławiu z dnia 6 czerwca 2014 r., III SA/Wr 354/14, Lex nr 1502790; wyrok WSA w Opolu z dnia 10 września 2014 r., I SA/Op 472/14, Lex nr 1541571).
Nie jest to zatem skarga powszechna, służąca każdemu, kto zarzuca naruszenie obiektywnego porządku prawnego, toteż nawet ewentualna sprzeczność uchwały z prawem nie daje legitymacji do wniesienia skargi, jeżeli uchwała ta nie narusza prawem chronionego interesu prawnego lub uprawnienia strony skarżącej (wyrok NSA z dnia 14 grudnia 2014 r., II OSK 1372/13, Lex nr 2008935).
W ocenie Sądu brak jest podstaw do przyjęcia, aby zaskarżona uchwała w przedmiocie odwołania z członka Komisji Rozwoju Gminy, [...] radnego A.G. naruszyła interes prawny lub uprawnienie skarżących I.N. i K.D. tj. odbierała lub ograniczała jakiekolwiek ich prawo wynikające z przepisów prawa, bądź też nakładała nowy obowiązek lub zmieniała obowiązek dotychczasowy. Nie dotyczy ona ich własnego interesu prawnego, a jednocześnie brak jest normy prawnej, na którą skarżący mogliby się powołać w celu ochrony ich interesu prawnego w związku z podjęciem zaskarżonej uchwały. W niniejszej sprawie, zdaniem Sądu, tylko skarżący A.G. legitymuje się interesem prawym do zaskarżenia wskazanej uchwały.
Kwestionowany zaś przez skarżących tryb procedowania nad uchwałą może stanowić podstawę do objęcia takiej uchwały kontrolą pod względem zgodności z prawem przez sąd administracyjny w razie złożenia skargi przez podmiot posiadający stosowną legitymację skargową. Należy przypomnieć, że zgodnie z art. 93 ust. 1 u.s.g. uchwałę może zaskarżyć do sądu administracyjnego organ nadzoru, a zgodnie z art. 50 § 1 p.p.s.a. także prokurator i rzecznik praw obywatelskich, których legitymacja skargowa ma charakter formalny, tj. uniezależniony od wykazania naruszenia interesu prawnego podmiotu wnoszącego skargę.
W konsekwencji powyższych rozważań należało stwierdzić, że skarga I.N. i K.D. podlega odrzuceniu na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a § 3 p.p.s.a.