III SA/GL 1797/21

III SA/Gl 1797/21 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-07-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-12-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Anna Apollo /przewodniczący/
Barbara Brandys-Kmiecik /sprawozdawca/
Barbara Orzepowska-Kyć
Symbol z opisem
6038 Inne uprawnienia  do  wykonywania czynności  i zajęć w sprawach objętych symbolem 603
Hasła tematyczne
Uprawnienia do wykonywania zawodu
Sygn. powiązane
II GSK 2240/22 - Postanowienie NSA z 2023-03-22
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 988
art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2
Ustawa z dnia  20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo Sędziowie Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.) Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 lipca 2022 r. sprawy ze skargi D. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 5 listopada 2021 r. nr SKO.K/41.3/793/2021/14470/EŚ w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 5 listopada 2021 r., nr SKO.K/41.3/793/2021/14470/EŚ, Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach (dalej jako: organ II instancji, organ odwoławczy) po rozpatrzeniu odwołania D. S. (dalej jako: strona skarżąca, skarżący), utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. z dnia 9 września 2021 r., znak [...] w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty do wykonywania badań technicznych pojazdów.
W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny.
Decyzją Prezydenta Miasta G. z dnia 21 lutego 2007 r. przyznano skarżącemu D. S. uprawnienia diagnosty nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów.
Wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r., sygn. akt [...], skarżący został uznany za winnego przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów z art. 271 § 1 i 3 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 1138, dalej k.k.), tj. poświadczenie nieprawdy w dokumentach związanych z badaniami technicznymi pojazdów oraz art. 228 § 1 k.k. tj. przyjęcia korzyści majątkowej.
Na podstawie art. 271 § 3 k.k. w zw. z art. 271 § 1 k.k. w zw. z art. 11 § 2 k.k. i za to na mocy art. 11 § 3 k.k. w zw. z art. 228 § 3 k.k. oraz art. 33 § 2 k.k. na mocy art. 91 § 2 k.k. wymierzono D. S. karę łączną [...] lat pozbawienia wolności oraz karę łączną grzywny w wymiarze [...] stawek dziennych, ustalając wysokość jednej stawki dziennej na kwotę [...]złotych. Na mocy art. 69 § 1 i 2 k.k. oraz art. 70 § 1 pkt 1 k.k. w brzmieniu sprzed 1 lipca 2015 r. w związku z art. 4 § 1 k.k. wykonanie orzeczonej wobec D. S. kary pozbawienia wolności warunkowo zawieszono tytułem próby na okres [...] lat. Na zasadzie art. 41 § 1 k.k. orzeczono wobec skarżącego zakaz wykonywania zawodu diagnosty na okres [...] roku.
Powyższy wyrok zmieniono wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] r., sygn. akt [...] w ten sposób, że na podstawie art. 45 § 1 k.k. za przestępstwa wymienione w punktach 2 i 3 wyroku Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r. orzeczono wobec oskarżonego przepadek korzyści majątkowej pochodzącej z przestępstwa w kwocie [...] złotych. W pozostałej części zaskarżony wyrok Sądu Rejonowego w G. utrzymano w mocy.
Odpis prawomocnego wyroku wydanego w sprawie karnej o sygn. [...] przesłano do Starosty Powiatowego w G. w dniu 21 lipca 2021 r.
W dniu 27 lipca 2021 r. Satrosta Powiatowy w G. uznał się za niewłaściwy i przekazał odpis prawomocnego wyroku do Prezydenta Miasta G. jako właściwego organu.
W dniu 10 sierpnia 2021 r. Prezydent Miasta G. z urzędu wszczął postępowanie administracyjne w sprawie cofnięcia uprawnień diagnosty nr [...] do wykonywania badań technicznych pojazdów.
Decyzją z dnia 9 września 2021 r. - wydaną na podstawie art. 84 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (tj. Dz.U. z 2022 r., poz. 988, dalej p.r.d.) Prezydent Miasta G. cofnął skarżącemu prawo do wykonywania badań technicznych pojazdów.
W uzasadnieniu ww. decyzji zaargumentował m.in., że przepis art. 84 ust. 3 ustawy p.r.d. uzależnia cofnięcie uprawnień diagnosty od stwierdzonych nieprawidłowości w wyniku przeprowadzonej kontroli. W zaistniałej sprawie organ administracji powziął informacje o nieprawidłowościach w wyniku otrzymania prawomocnego wyroku Sądu potwierdzającego skazanie, a nie podczas kontroli sensu stricto. Jednak w świetle uchwały 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt II GPS 2/11, sposób, w jaki doszło do ujawnienia faktu nieprawidłowego postępowania przez diagnostę, nie ma znaczenia.
Skarżący w dniu 27 września 2021 r. złożył odwołanie od ww. decyzji.
Organ II instancji nie podzielił zarzutów odwołania i decyzją z dnia 5 listopada 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ stwierdził m.in., że prawomocnym z dniem 16 marca 2021 r. wyrokiem Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r., sygn. akt [...] oraz wyrokiem Sądu Okręgowego w G. z dnia [...] r. sygn. akt [...], skarżący został prawomocnie skazany za popełnione przestępstwa przeciwko wiarygodności dokumentów z art. 271 § 1 i 3 k.k. tj. poświadczenia nieprawdy w dokumentach związanych z badaniami technicznymi pojazdów (poświadczył nieprawdę co do okoliczności mającej znaczenie prawne, potwierdzając wielokrotnie przeprowadzenie badania technicznego samochodów wymienionych w wyroku pomimo ich nieprzeprowadzenia) oraz art. 228 § 1 k.k. tj. przyjęcia korzyści majątkowej. Prawomocny wyrok za poświadczenie nieprawdy o wykonaniu badań technicznych pojazdów bez faktycznego ich wykonania należy bowiem oceniać jak wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, czego konsekwencją jest cofnięcie diagnoście uprawnień do wykonywania badań technicznych. W związku z powyższym organ odwoławczy uznał, że zostały spełnione przesłanki do cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych określone w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym.
Powołując się na uchwałę 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r., sygn. akt II GPS 2/11 organ odwoławczy wyjaśnił, że sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie.
Pismem z dnia 8 grudnia 2021 r. skarżący D. S., za pośrednictwem pełnomocnika, adwokata M. P., wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na powyższą decyzję organu odwoławczego, zarzucając, że jest ona wadliwym rozstrzygnięciem.
Skarżący stwierdził, że w sytuacji, kiedy został już ukarany zarówno przez Sąd Rejonowy w G., jak i Sąd Okręgowy w G., decyzja Prezydenta Miasta oznacza nałożenie kolejnej kary. Organ odwoławczy powinien był umorzyć postępowanie, a nie utrzymywać w mocy decyzję Prezydenta Miasta w G.
W odpowiedzi na skargę organ II instancji podtrzymał stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji i wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje.
Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym. Zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej p.p.s.a.), sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o jej rozpoznanie w trybie uproszczonym został zgłoszony przez organ II instancji w odpowiedzi na skargę. Skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy.
Oceniając legalność zaskarżonej decyzji Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach podnieść należy, że podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia stanowił art. 84 ust. 3 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 988, dalej p.r.d.).
Zgodnie z art. 84 ust. 3 p.r.d. starosta cofa diagnoście uprawnienie do wykonywania badań technicznych, jeżeli w wyniku przeprowadzonej kontroli, o której mowa w art. 83 b ust. 2 pkt 1, stwierdzono:
1) przeprowadzenie przez diagnostę badania technicznego niezgodnie z określonym zakresem i sposobem wykonania;
2) wydanie przez diagnostę zaświadczenia albo dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami.
Przede wszystkim ze sformułowania "starosta cofa" z dyspozycji art. 84 ust. 3 p.r.d. wynika, że organ ma obowiązek cofnąć diagnoście uprawnienia do wykonywania badan technicznych, gdy stwierdzi dopuszczenie się przez diagnostę uchybień wskazanych w przywołanej regulacji.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa.
Prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w G. z dnia [...] r., sygn. akt [...] stanowi wystarczający dowód tego, że skarżący, jako diagnosta Stacji Kontroli Pojazdów "P." będąc osobą uprawnioną do przeprowadzenia technicznego i potwierdzenia go w dowodzie rejestracyjnym, w dniach 23 marca 2012 r., 24 marca 2012 r., 26 marca 2012 r., 19 lipca 2012 r., 20 lipca 20121 r., 23 lipca 2012 r., 21 listopada 2012 r. oraz 23 grudnia 2012 r. poświadczył nieprawdę co do okoliczności mających znaczenie prawne w zaświadczeniu o badaniu technicznym potwierdzając ich przeprowadzenie pomimo ich faktycznego niewykonania w celu osiągnięcia korzyści majątkowej dla stacji diagnostycznej.
Wspomniany wyrok dowodzi również tego, że skarżący w związku z pełnieniem funkcji publicznej jako diagnosta stacji "P." będąc osobą uprawnioną do przeprowadzenia badania technicznego i potwierdzenia go w dowodzie rejestracyjnym przyjął korzyść majątkową w związku z przeprowadzeniem badań technicznych.
W związku z tym spełnione zostały zawarte w art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d. przesłanki do cofnięcia uprawnień do wykonywania badań technicznych. Zauważyć należy, że przepis art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d., który stanowi podstawę cofnięcia uprawnień diagnosty, ma charakter bezwzględnie obowiązujący. Oznacza to, że stwierdzenie uchybienia polegającego na wydaniu przez diagnostę zaświadczenia lub dokonanie wpisu do dowodu rejestracyjnego pojazdu niezgodnie ze stanem faktycznym lub przepisami, skutkuje zastosowaniem przewidzianej w nim sankcji (por. np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 22 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Lu 551/21).
Wskazać należy, że w celu wyjaśnienia przepisów prawnych, których stosowanie wywoływało rozbieżności w orzecznictwie, w związku z wnioskiem Prokuratora Generalnego, Sąd Najwyższy rozstrzygnął zagadnienie prawne dotyczące zwrotu "w wyniku przeprowadzonej kontroli’, podejmując uchwałę w składzie 7 sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. (sygn. II GPS 2/11). Zgodnie z sentencją tejże uchwały, zwrot "w wyniku przeprowadzonej kontroli" rozumieć należy następująco: "Sposób ujawnienia dopuszczenia się przez diagnostę naruszenia określonego w art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d. (...) nie ma znaczenia dla oceny możliwości zastosowania sankcji przewidzianej w tym przepisie".
Sąd orzekający podziela wyrażone w uchwale stanowisko, podkreślając konieczność uwzględnienia wykładni celowościowej i logicznej art. 84 ust. 3 pkt 1 i 2 p.r.d., której brak uwzględnienia prowadziłby do tego, że działania diagnosty, odpowiadające treści tego przepisu, ujawnione w inny sposób, aniżeli w toku kontroli, nie wywoływałyby skutku określonego w tej normie. Bowiem "w wyniku przeprowadzonej kontroli" to zwrot opisujący jedno ze źródeł dowodowych, które wykorzystuje organ wszczynając postępowanie (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 kwietnia 2022 r., sygn. akt II GSK 1933/18). Wszczęcie z urzędu postępowania w przedmiocie cofnięcia diagnoście uprawnień może nastąpić zarówno wówczas, gdy wynik kontroli przeprowadzonej u prowadzącego stację kontroli wykaże niezgodne z prawem działanie diagnosty, jak i wówczas, gdy informacje o takim działaniu organ poweźmie z innych źródeł np. podczas analizy akt innej sprawy lub uzyska ją od innych organów. Chodzi bowiem o to, aby od czynności diagnostycznych odsunięci zostali diagności nierzetelni. Należy przy tym wyjaśnić, że uchwałą powyższą Naczelnego Sądu Administracyjnego skład orzekający jest związany na mocy art. 269 § 1 p.p.s.a.
Odnosząc się do zarzutu skarżącego ponownego ukarania go w decyzji administracyjnej cofnięciem uprawnień stwierdzić należy, że decyzja o cofnięciu diagnoście uprawnienia do wykonywania badań technicznych pojazdów jest wyłącznie decyzją administracyjną, a nie rozstrzygnięciem w przedmiocie odpowiedzialności danej osoby za czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązujacą w czasie jej popełnienia. Ta odpowiedzialność administracyjna w postaci cofnięcia uprawnień jest niezależna od odpowiedzialności karnoprawnej. Skazanie diagnosty przez sąd prawomocnym wyrokiem nie stoi na przeszkodzie wszczęciu czy kontynuowaniu postępowania administracyjnego, którego wynik skutkuje inną aniżeli karna odpowiedzialnością. Potwierdzenie takiego sposobu interpretacji można znaleźć w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (por. np. wyrok z dnia 8 lipca 2021 r., sygn. akt II GSK 1334/18, wyrok z dnia 26 maja 2015 r., sygn. akt II GSK 1213/14, wyrok z dnia 28 sierpnia 2014, sygn. akt II GSK 928/13).
Organy trafnie uznały, że wobec skarżącego spełniona została przesłanka z art. 84 ust. 3 pkt 2 p.r.d., zgodnie z którą nastąpił skutek w postaci wydania zaskarżonej decyzji utrzymującej w mocy decyzję Prezydenta Miasta G. w przedmiocie cofnięcia uprawnień diagnosty. Zdaniem Sądu nie ulega wątpliwości, że prawomocny wyrok karny, na mocy którego skazano skarżącego za przestępstwo, jest wystarczającym dowodem na okoliczność spełnienia przesłanek cofnięcia diagnoście uprawnień.
Skarżący zarzucił organom administracji również naruszenie przepisów postępowania w stopniu mającym istotny wpływ na wynik rozstrzygnięcia, a to art. 8 i art. 40 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej k.p.a.).
Do zarzutu naruszenia art. 8 k.p.a poprzez brak realizacji zasady pogłębiana zaufania do władzy publicznej, zwłaszcza w sytuacji zastosowania wykładni rozszerzającej przepisu art. 84 ust. 3 p.r.d. Sąd odniósł się powyżej w treści uzasadnienia, wskazując m.in. na moc wiążącą uchwały Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2012 r. (sygn. II GPS 2/11), podjętej w składzie 7 sędziów.
Odnosząc się natomiast do zarzutu naruszenia art. 40 § 2 k.p.a. należy za organem II instancji zauważyć, że decyzja Prezydenta Miasta G. z dnia 9 września 2021 r. została prawidłowo doręczona na adres kancelarii [...] dnia 14 września 2021 r., o czym świadczy zwrotne potwierdzenie odbioru znajdujące się w aktach sprawy. Z kolei zaskarżona decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 listopada 2021 r. została prawidłowo doręczona w dniu 9 listopada 2021 r., również na adres kancelarii adwokackiej jw. (pełnomocnictwo skarżącego z dnia 23 sierpnia 2021 r. dla adwokata M. P. oraz pełnomocnictwo substytucyjne dla adwokata J. M., znajdujące się w aktach sprawy).
Z powyższych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uznał zarzuty skargi za nieusprawiedliwione i skargę oddalił, działając na mocy art. 151 p.p.s.a.