III SA/Gl 1521/10

III SA/Gl 1521/10 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2010-11-09
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2010-06-09
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Orzepowska-Kyć /przewodniczący/
Iwona Wiesner /sprawozdawca/
Magdalena Jankiewicz
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Hasła tematyczne
Inne
Sygn. powiązane
II GSK 1059/11 - Wyrok NSA z 2012-08-30
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 1998 nr 137 poz 887
art. 24 ust. 4
Ustawa z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych.
Dz.U. 2005 nr 229 poz 1954
art. 3a § 1 pkt 3 i § 2, art. 59 § 1 pkt 2
Ustawa z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Iwona Wiesner (spr.), Protokolant st. sekr. sąd. Marta Lewicka, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 listopada 2010 r. przy udziale - sprawy ze skargi B. S. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej oddala skargę.
Uzasadnienie
Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Oddział R. wystawił w dniu [...] roku wobec Pana B.S. tytuły wykonawcze o nr od [...] do [...] obejmujące należności z tytułu zaległych składek na Fundusz Ubezpieczeń Społecznych, na Fundusz Ubezpieczenia Zdrowotnego, oraz z tytułu składek na Fundusz Pracy i Gwarantowanych Świadczeń Pracowniczych za okres od listopada 2001 roku do grudnia 2007 roku. W tym samym dniu tj. w dniu [...] roku Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R., działając jako organ egzekucyjny, nadał klauzulę o skierowaniu tych tytułów wykonawczych do egzekucji. Tego samego dnia organ egzekucyjny sporządził zawiadomienia o zajęciu rachunku bankowego w Banku [...] w W. do tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...], natomiast do pozostałych tytułów wykonawczych dokonano zajęcia rachunku bankowego w [...] Bank S.A. w W. Zawiadomienia te wraz z odpisami tytułów wykonawczych o nr od [...] do [...] zobowiązany otrzymał pocztą w dniu [...] roku. Dłużnik zajętej wierzytelności tj. [...] Bank S.A. zawiadomienia te odebrał w dniu [...] roku, zaś Bank [...] w dniu [...] roku.
W odpowiedzi na powyższe zajęcie, pismem z dnia [...] roku, [...] Bank Polska S.A. z siedzibą w W. poinformował, iż Pan B.S. nie jest klientem tego banku. Pismem z dnia [...] roku, w terminie prawem przewidzianym, Pan B.S. wniósł zarzuty w sprawie prowadzenia egzekucji na podstawie tytułów wykonawczych o numerach od [...] do [...], wskazując, iż wnosi o umorzenie prowadzonego postępowania egzekucyjnego z uwagi na przedawnienie należności pieniężnych objętych powołanymi tytułami wykonawczymi, brak decyzji administracyjnej ustalającej wysokość zadłużenia względem wierzyciela. W uzasadnieniu wniesionych zarzutów zobowiązany wskazał, iż należności pieniężne objęte tymi tytułami wykonawczymi dotyczą lat 2000-2002, przy czym najpóźniej wymagalna należność datowana jest na dzień [...] roku, a zatem należności pieniężne przedawniły się, najpóźniej w dniu 16 grudnia 2007 roku. W chwili powstania roszczeń termin ich przedawnienia wynosił pięć lat. W ocenie skarżącego zmiana stanu prawnego nastąpiła z dniem 1 stycznia 2003 roku, poprzez wydłużenie terminu przedawnienia roszczeń do lat 10 i winna mieć zastosowanie wyłącznie do roszczeń powstałych po tej dacie. Nadto zobowiązany wskazał, iż nie została wydana decyzja ustalająca wysokość zadłużenia wobec Zakładu Ubezpieczeń Społecznych.
Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w Oddział R. rozpatrując zarzuty zobowiązanego, postanowieniem z dnia [...] roku Nr [...], stwierdził, iż zarzuty wniesione przez Pana B.S. na prowadzone postępowanie egzekucyjne do tytułów wykonawczych z dnia [...] roku o Nr od [...] do [...], są bezzasadne. W uzasadnieniu postanowienia organ egzekucyjny wskazał na treść znowelizowanego z dniem 1 stycznia 2003 roku art. 24 ust. 4 i 5 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, z którego wynika, iż należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 10 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, z tym że bieg terminu przedawnienia zostaje zawieszony od dnia podjęcia pierwszej czynności zmierzającej do wyegzekwowania należności z tytułu składek, o której dłużnik został zawiadomiony, do dnia zakończenia postępowania egzekucyjnego. Natomiast do składek na ubezpieczenie społeczne należnych i nieprzedawnionych przed 31 grudnia 2002 roku należy stosować przepisy art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 18 grudni 2002 roku o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2002r. Nr 141 póz 2074 ze zmianami). Zatem nie nastąpiło przedawnienie zaległości objętych tytułami wykonawczymi o Nr od [...] do [...].
W dniu [...] roku została wydana decyzja określająca zadłużenie z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne w wysokości [...] za miesiące styczeń 2000 roku, lipiec 2000 roku, kwiecień 2001 roku, lipiec 2001 roku, sierpień 2001 roku, październik 2001 roku. Decyzja ta została uznana za doręczoną zgodnie z dyspozycją art. 44 ustawy kodeks postępowania administracyjnego, gdyż adresat nie podjął awizowanej przesyłki. Postępowanie to nie dotyczyło zaległości objętych tytułami wykonawczymi o Nr od [...] do [...]. Deklaracje złożone przez płatnika od listopada 2001 roku zawierają w swej treści pouczenie, iż w przypadku nie opłacenia wskazanych w nich kwot stanowią podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego bez konieczności wydawania decyzji określającej wysokość zaległości zgodnie z treścią art. 3a § 1 pkt. 3 i § 2 pkt. 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Pismem z dnia [...] roku zobowiązany wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. podtrzymując w całości zarzuty tj. przedawnienia należności pieniężnych objętych tytułami wykonawczymi o nr [...] do [...] oraz braku decyzji administracyjnej ustalającej wysokość zadłużenia, żądając umorzenia postępowania egzekucyjnego w tych sprawach oraz wnosił o zawieszenie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu zażalenia wskazał, iż w jego ocenie zaskarżone postanowienie narusza art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że należności objęte kwestionowanymi tytułami wykonawczymi nie uległy przedawnieniu, art. 3a § 1 pkt 3 oraz § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wydanie tytułu wykonawczego z pominięciem wydania decyzji ustalającej wysokość zadłużenia, w oparciu o deklaracje złożone przez dłużnika nie zawierające pouczenia, że stanowią podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego.
Postanowieniem z dnia [...] roku nr [...] Dyrektor Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. odmówił umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułów wykonawczych z dnia [...] roku Nr [...] do [...].
Pismem z dnia [...] roku zobowiązany wniósł zażalenie na powyższe postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R.
Postanowieniem z dnia [...] roku Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia [...] roku Nr [...] stwierdzając, iż zarzuty wniesione do tytułów wykonawczych z dnia [...] roku o Nr od [...] do [...] są bezzasadne i zostały oddalone. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ podzielił argumenty przytoczone w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia jednocześnie nie podzielając zarzutów podniesionych przez Skarżącego.
Postanowieniem z dnia [...] roku Nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K. uchylił w całości zaskarżone postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia [...] roku Nr [...] i umorzył postępowanie.
Pismem z dnia [...] roku B.S. wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...] roku Nr [...] zarzucając temu orzeczeniu naruszenie art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych w wersji ustalonej nowelizacją ustawy z dnia 18 grudnia 2002 roku o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych poprzez jej błędną wykładnie, polegającą na przyjęciu, że należności objęte kwestionowanymi tytułami wykonawczymi nie uległy przedawnieniu na skutek objęcia ich dziesięcioletnim okresem przedawnienia, art. 3a § 1 pkt 3 oraz § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, poprzez wydanie tytułów wykonawczych z pominięciem wydania decyzji ustalającej wysokość zadłużenia, w oparciu o deklaracje złożone przez dłużnika w sytuacji, gdy nie zawierały one pouczenia, iż stanowią podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, naruszenie art. 59 § 1 pkt 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, że brak jest podstaw do umorzenia prowadzonego postępowania. W uzasadnieniu strona podtrzymuje stanowisko zawarte wcześniej w zarzutach oraz w zażaleniu na postanowienie Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Skarbowej w K. wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazał, że dokonał oceny prawidłowości wydania zaskarżonego postanowienia Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych Oddział w R. poprzez ustalenie czy zostało oparte na prawidłowych podstawach prawnych, przy właściwej ocenie stanu faktycznego i stwierdził, że należało je utrzymać w mocy. Powołując treść art. 33 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku (tekst jednolity Dz. U. 2005 r., Nr 229, póz. 1954 z późn. zm.) stwierdził, że ustanowiono w nim zamknięty katalog przypadków, które mogą być przedmiotem wniesienia zarzutu w sprawie prowadzenia postępowania egzekucyjnego. W katalogu tym mieszczą się wskazane w zażaleniu przesłanki, a to przedawnienie należności objętych tytułami wykonawczymi oraz niedopuszczalność wszczęcia egzekucji administracyjnej do tych tytułów wykonawczych, ponieważ wierzyciel nie wydał decyzji określającej wysokość zaległych składek ubezpieczeniowych za okres od listopada 2001 roku do grudnia 2002 roku.
Organ wskazał, iż prawidłowo zastosował art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, w zakresie przedawnienia powołując się na treść uchwały Sądu Najwyższego z dnia 8 lipca 2008 roku (I UZP 4/08), zgodnie z którą do składek na ubezpieczenie społeczne należnych i nieprzedawnionych przed 31 grudnia 2002 roku należy stosować przepisy art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 paździarnika1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 18 grudnia 2002 roku o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw.
Organ wskazał również, że nie naruszył art. 3a § 1 pkt 3 oraz § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, gdyż wierzyciel w wystawionych tytułach wykonawczych wskazał w rubryce 30 kwadrat 2, tzn. że podstawę prawną objętych nimi należności stanowią deklaracje rozliczeniowe. Zgodnie z dodanym do ustawy egzekucyjnej z dniem 30 listopada 2001 roku artykułem 3a § 2 pkt. 1, egzekucję administracyjną stosuje się do składek na ubezpieczenia społeczne, jeżeli w deklaracjach rozliczeniowych zostało zamieszczone pouczenie, że stanowią one podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego. W aktach sprawy znajdują się korekty deklaracji rozliczeniowych złożone przez zobowiązanego pomiędzy lutym 2002 roku a październikiem 2005 roku, a co za tym idzie spełniają wyżej opisane warunki.
W świetle powyższych rozważań Dyrektor Izby Skarbowej w K. postanowił utrzymać w mocy zaskarżone postanowienie Dyrektora Oddziału Zakładu Ubezpieczeń Społecznych w R. z dnia [...] roku Nr [...]. Dyrektor Izby Skarbowej w K., na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późniejszymi zmianami) wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył co następuje:
Skargę należało oddalić jako nie mającą usprawiedliwionych podstaw.
Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustrojów sądów powszechnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej oraz rozstrzyganie sporów kompetencyjnych i o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego, samorządowymi kolegiami odwoławczymi i między tymi organami a organami administracji rządowej (§ 1).
Kontrola, o której mowa sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2). Oznacza to, że w badaniu w postępowaniu sądowo-administracyjnym podlega prawidłowość zastosowania przepisów prawa w odniesieniu do istniejącego w sprawie stanu faktycznego oraz trafność wykładni tych przepisów.
Dodać również należy, że stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowania przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwaną dalej p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Z przepisu tego wynika, że niezależnie od zarzutów podniesionych w skardze sąd z urzędu bada, czy nie nastąpiło naruszenie prawa materialnego lub procesowego skutkujące koniecznością usunięcia zaskarżonego aktu z obrotu przez jego uchylenie lub stwierdzenie nieważności.
Dokonana w tak zakreślonych ramach kontrola zaskarżonej decyzji, pod względem jej zgodności z prawem, pozwala na przyjęcie, że decyzja Dyrektora Izby Skarbowej jest zgodna z prawem. Sąd dokonując tej oceny oparł się na stanie faktycznym ustalonym przez organ w postępowaniu dowodowym, nie kwestionowanym przez skarżącego.
Odnosząc się do zarzutów podniesionych przez Skarżącego w skardze, że doszło do przedawnienia należności objętej tytułami wykonawczymi z dnia [...] roku o nr [...] do [...] i twierdzenia o błędnym zastosowaniu art. 24 ust. 4 ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych, poprzez jego błędną wykładnię, polegającą na przyjęciu, że należności objęte kwestionowanymi tytułami wykonawczymi nie uległy przedawnieniu, na skutek objęcia ich dziesięcioletnim okresem przedawnienia stwierdzić można, iż są one bezzasadne. Kwestie wątpliwości dotyczących stosowania do należności powstałych pod rządami ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych, w zakresie przedawnienia wyjaśnił Sąd Najwyższy w uchwale z dnia 8 lipca 2008 roku sygn. akt I UZP 4/08, w której prezentuje pogląd, iż do składek na ubezpieczenie społeczne należnych i nieprzedawnionych przed 31 grudnia 2002 roku należy stosować przepisy art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych w brzmieniu nadanym ustawą z dnia 18 grudnia 2002 roku o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw. Sąd Najwyższy wskazał, iż ustawa z dnia 18 grudnia 2002 roku o zmianie ustawy o systemie ubezpieczeń społecznych oraz o zmianie niektórych innych ustaw, dokonała zmiany treści art. 24 ust. 4 ustawy z dnia 13 października 1998 roku o systemie ubezpieczeń społecznych pierwotnie określającego, że należności z tytułu składek ulegają przedawnieniu po upływie 5 lat, a w przypadku przerwania biegu przedawnienia, o którym mowa w ust. 5, po upływie 10 lat licząc od dnia, w którym stały się wymagalne, który to zapis został zastąpiony normą określającą okres przedawnienia należności z tytułu składek po upływie 10 lat, licząc od dnia, w którym stały się wymagalne. Równocześnie podkreślono, że przepisy z dnia 18 grudnia 2002 roku nie zawierała reguł intertemporalnych. W ocenie Sądu Najwyższego brak przepisów intertemporalnych nie przesadza o tym, że nowe przepisy winny być stosowane tylko do zaległości powstałych po dniu 1 stycznia 2003 roku. Sąd Najwyższy w uzasadnieniu swego stanowiska stwierdził, iż w razie wątpliwości, czy należy stosować ustawę dawną czy nową, pierwszeństwo ma ustawa nowa w związku z zasadą lex posterior derogat legi priori, czyli ustawa późniejsza ma pierwszeństwo przed wcześniejszą, która znajduje zastosowanie, gdy ustawa późniejsza nie jest hierarchicznie niższa niż ustawa wcześniejsza. W opinii Sądu Najwyższego przedłużenie okresu przedawnienia nie stanowi naruszenia Konstytucji RP. Tożsame stanowisko konsekwentnie zajmowały sądy zarówno powszechne jak i administracyjne w szeregu orzeczeniach. (wyrok SN z dn.23.01.2009r. I UK 204/08, M.P.Pr. 2009/7/375, wyrok NSA z dn.18.08.2009r. II FSK 466/08, lex 549018, wyrok WSA w Kielcach z dn.22.01.2009r. I SA/Ke 432/08, lex 478525, wyrok WSA w Poznaniu z dn.20.01.2009r., I SA/Po 651/08) Zatem zarzut przedawnienia należności objętych tytułami wykonawczymi z dnia [...] roku o Nr nr [...] do [...] nie zasługiwał na uwzględnienie.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 3a § 1 pkt 3 oraz § 2 pkt 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez wydanie tytułów wykonawczych z pominięciem wydania decyzji ustalającej wysokość zadłużenia, a jedynie w oparciu o deklaracje złożone przez dłużnika w sytuacji, gdy nie zawierały one pouczenia, iż stanowią podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego tj. niedopuszczalność egzekucji administracyjnej należy stwierdzić, iż nie zasługuje on na uwzględnienie.
Jak wynika z akt sprawy oraz ustaleń organu wierzyciel w wystawionych tytułach wykonawczych wskazał w rubryce 30 kwadrat 2, że podstawę prawną objętych nimi należności stanowią deklaracje rozliczeniowe złożone przez Skarżącego. Powołując się na treść art. 3a § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku postępowaniu egzekucyjnym w administracji w nadaną nowelizacją z dnia 30 listopada 2001 roku egzekucję administracyjną stosuje się do należnych składek na ubezpieczenie społeczne. Przepis ten należy rozumieć w ten sposób, że jeśli w deklaracjach rozliczeniowych umieszczono pouczenie, że stanowi on podstawę do wystawienia tytułu wykonawczego, po dniu 30 listopada 2001 roku tytuły wykonawcze mogły być wystawione na podstawie deklaracji rozliczeniowej, o ile zawierały pouczenie, że stanowią podstawę do wszczęcia postępowania egzekucyjnego, a wierzyciel przesłał zobowiązanemu upomnienie. W świetle tego unormowania należy wskazać na znajdujące się w aktach sprawy korekty deklaracji rozliczeniowych złożone przez zobowiązanego za listopad 2001 roku w dniu [...] roku, za grudzień 2001 roku, za styczeń 2002 roku, za wrzesień 2002 roku, za październik 2002 roku, za listopad 2002 roku w dniu [...] roku, za marzec 2002 roku w dniu [...] roku, za marzec 2002 roku, za kwiecień 2002 roku, za maj 2002 roku, za czerwiec 2002 roku, za lipiec 2002 roku, za sierpień 2002 roku, grudzień 2002oku w dniu [...] roku, a zatem już w dacie obowiązywania znowelizowanego art. 3a § 2 pkt 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Złożone przez Skarżącego korekty deklaracji i deklaracje rozliczeniowych zawierały pouczenie zgodne z treścią wyżej powołanego przepisu. Nie istnieją zatem żadne prawne przeszkody do zastosowania do kwot ujętych we wskazanych deklaracjach egzekucji administracyjnej bez konieczności wydawania decyzji określających zaległości w opłaceniu składek na ubezpieczenie społeczne, tym bardziej, iż upomnienia w tych sprawach doręczono Skarżącemu w dniu [...]. W świetle powyższych wywodów zarzuty podniesione w skardze nie zasługują na uwzględnienie.
Odnośnie zarzutu naruszenia art. 59 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 roku o postępowaniu egzekucyjnym w administracji poprzez przyjęcie, że brak jest podstaw do umorzenia postępowania należy stwierdzić, że przepis ten został prawidłowo zastosowany przez organ wydający w niniejszej sprawie orzeczenie. Z treści powołanego przepisu wynika, że postępowanie egzekucyjne umarza się jeśli obowiązek nie jest wymagalny, został umorzony lub wygasł z innego powodu albo jeśli obowiązek ten nie istniał. Żadna z wyżej wymienionych przesłanek nie miała miejsca w niniejszej sprawie co wynika z powyższych wywodów, a zatem postępowanie egzekucyjne nie mogło zostać umorzone.
Reasumując należy stwierdzić, iż zarzuty podniesione w skardze nie znalazły oparcia w prawidłowo zgromadzonym przez organ materiale dowodowym, zaś ocena prawna tegoż materiału dokonana zarówno przez Dyrektora Zakładu Ubezpieczeń Społecznych, jak i Dyrektora Izby Skarbowej jest prawidłowa, zaś skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Biorąc powyższe pod uwagę Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, póz. 1270 z późniejszymi zmianami) Oddalił skargę.