III SA/Gl 1497/21

III SA/Gl 1497/21 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-01-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-10-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Dorota Fleszer /sprawozdawca/
Magdalena Jankiewicz
Małgorzata Herman /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 par 1 pkt. 1 lit a i c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 859
art. 6 ust. 3 pkt. 1 lit. h, art. 6 ust. 3 pkt. 3 lit. h. art. 10a, art. 22
Ustawa z dnia 9 marca 2017 r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi - t.j.
Dz.U. 2020 poz 1325
art. 120, art. 121 par. 1
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.) Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie kary pieniężnej 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. z dnia [...] r. nr [...]; 2. umarza postępowanie administracyjne; 3. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w K. na rzecz strony skarżącej kwotę 200 (słownie: dwieście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z [...], znak [...] Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w K. (dalej: DIAS) utrzymał w mocy decyzję z [...], znak [...] Naczelnika [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. (dalej: organ) o odstąpieniu od nałożenia kary z tytułu niedopełnienia obowiązku przewoźnika "A" sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej: skarżący) poprzez nieuzupełnienie zgłoszenia przewozu [...] o dane dotyczące numeru lokalizatora albo numeru urządzenia.
Podstawą prawną wydanej decyzji jest art. 233 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2020r., poz. 1325 ze zm.; dalej o.p.) oraz ustawa z dnia 9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (tekst jedn Dz. U. z 2020 r. poz. 859; dalej: ustawa SENT).
Decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym.
W dniu [...] o godz. [...] funkcjonariusze Służby Celno-Skarbowej [...] Urzędu Celno-Skarbowego w K. przeprowadzili na drodze [...] w C. kontrolę przewozu towarów polegającą na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków w zakresie odpowiednio: dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia; zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym; posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7 ww. ustawy SENT.
Do kontroli drogowej zatrzymano zespół pojazdów składający się z pojazdu samochodowego o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy o numerze rejestracyjnym [...].
W trakcie kontroli dokumentacji udostępnionej przez kierującego pojazdem m. in. międzynarodowego listu przewozowego CMR nr [...] z dnia [...]r. stwierdzono, że ww. zespołem pojazdów przewożony był towar olej słonecznikowy, CN 1512, podlegający obowiązkowej rejestracji w systemie monitorowania przewozu. Przewoźnikiem przedmiotowego towaru był skarżący.
W ramach prowadzonych czynności kontrolnych polegających na sprawdzeniu zgodności danych zawartych w zgłoszeniu o numerze referencyjnym [...] w rejestrze ze stanem faktycznym stwierdzono, że przewoźnik nie wprowadził numeru urządzenia/lokalizatora.
Szczegółowe ustalenia z kontroli zawarto w protokole kontroli nr [...] z dnia [...], którego integralną część stanowi formularz przewozu towarów rejestrowany podczas kontroli na drodze (wydruk z rejestru zgłoszeń) oraz fotograficzna dokumentacja okazanych przez kierującego dokumentów, wymienionych w pkt 9 ww. protokołu.
W następstwie przeprowadzonego postępowania organ wydał decyzję z [...], znak [...] o nałożeniu kary pieniężnej w związku z niewypełnieniem przez skarżącego obowiązków nałożonych przepisem art. 6 ust. 3 pkt. 1 lit. h ustawy SENT.
Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem skarżący wniósł odwołanie. W wyniku jego rozpatrzenia decyzją z [...], znak [...] DIAS uchylił w całości decyzję organu i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia.
W uzasadnieniu DIAS podał, że konieczne jest ponowne rozpatrzenie wszystkich okoliczności sprawy i rozważenie, czy interes publiczny nie przemawia za odstąpieniem od nałożenia kary pieniężnej.
Po ponownym rozpatrzeniu sprawy organ stwierdził, że przed rozpoczęciem przewozu podmiot odbierający dokonał zgłoszenia ww. towaru w rejestrze zgłoszeń, uzyskując jednocześnie dla tego zgłoszenia numer referencyjny [...]. W trakcie kontroli przewozu towarów rejestrowanego ustalono, że w zgłoszeniu [...] w polu "Informacje o środku transportu" nie uzupełniono rubryki "Numer urządzenia/lokalizatora GPS".
Pismami z 3.10.2019 r., 14.11.2019 r., 26.03.2020 r. oraz 10.03.2021 r. organ poinformował skarżącego o warunkach odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, a także wezwał go do wskazania okoliczności potwierdzających jej ważny interes jako przewoźnika uzasadniający odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej.
W dniu 18.10.2019 r. skarżący wskazał, że stwierdzone naruszenia zostały uzupełnione w trakcie kontroli, waga naruszenia prawa była znikoma. Skarżący jest solidną i uczciwą firmą, płaci podatki i inne daniny wobec państwa. Wymierzenie wobec niego kary za znikome naruszenia, które nie miały żadnego wpływu na przebieg transportu w jego odczuciu mija się ze sprawiedliwością społeczną oraz zaufaniem obywateli do władzy publicznej. Skarżący wystąpił o odstąpienie od kary pieniężnej wnioskiem o udzielenie pomocy de minimis, ewentualnie na podstawie art. 26 ust. 3 pkt. 3 oraz pkt. 4 ustawy SENT. Swoją sytuację finansową skarżący udokumentował przedstawiając sprawozdanie o przychodach, kosztach i wyniku finansowym oraz nakładach na środki trwałe za: I, II, III kwartał 2019, I kwartał 2020, Rachunek zysków i strat na dzień 31.12.2019 r., Bilans na 31.12.2017 r., Wyszczególnienie - Podstawowe wielkości i wskaźniki struktury na 31.12.2017 r., 31.12.2018 r., 31.12.2019 r., Wykaz nieruchomości.
Na podstawie dokonanej przez oceny sytuacji finansowo - ekonomicznej skarżącego organ stwierdził, że nie jest ona zagrożona upadkiem. W "Formularzu informacji przedstawionych przy ubieganiu się o pomoc de minimis" skarżący informował m.in. iż w odniesieniu do okresu ostatnich 3 lat poprzedzających dzień wystąpienia z wnioskiem o udzielenie pomocy de minimis nie odnotował rosnących strat, obroty nie maleją oraz nie zaistniały inne okoliczności wskazujące na trudności w zakresie płynności finansowej.
Zgodnie z informacją udzieloną przez Naczelnika [...] Urzędu Skarbowego na dzień 2.12.2019 r. skarżący nie posiada zaległości podatkowych lub innych należności publicznoprawnych, nie jest prowadzone w stosunku do niego postępowanie egzekucyjne. Również z pisma Zakładu Ubezpieczeń Społecznych [...] Oddział w P. z 20.12.2019 r. wynika, iż na dzień 19.12.2019 r. skarżący nie posiada zaległości z tytułu nieopłaconych składek, opłaca składki terminowo w prawidłowych wysokościach.
Mając na względzie powyższe ustalenia faktyczne organ uznał, że okoliczności sprawy nie przemawiają za nałożeniem spornej kary.
Odstępując od nałożenia kary pieniężnej organ podkreślił, że może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej. Przyjmując, że skarżący prowadzi działalność gospodarczą na rynku otwartym na konkurencję, gdzie funkcjonują inne podmioty prowadzące podobną działalność, bądź mogą rozpocząć prowadzenie takiej działalności organ przyjął, że pomoc jemu udzielona może doprowadzić do zakłóceń konkurencji, negatywnie rzutując na wymianę handlową w ramach UE. Zatem nie można uznać, że odstąpienie od wymierzenia kary nie stanowi dla Państwa pomocy publicznej. Natomiast udzielenie ulgi w spłacie zobowiązań podatkowych stanowiących pomoc de minimis powinno zostać udzielone przez organ na zasadach określonych bezpośrednio w obowiązujących aktach prawa wspólnotowego, czyli w oparciu o Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013 r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis.
Organ na podstawie pisma z 25.03.2021 r. Lista Przypadków Pomocy Publicznej otrzymanej przez Beneficjenta ustalił, że skarżący w okresie od 01.01.2019 r. do 18.03.2021 r. otrzymał łączną wartość pomocy brutto w wysokości [...]PLN (wartość pomocy brutto-[...]EURO). Ponadto skarżący oświadczył, że w okresie od 01.01.2019 r. do 15.04.2021 r. był beneficjentem pomocy de minimis w wysokości: wartość pomocy brutto: [...]PLN (wartość pomocy brutto [...]EURO).
Wobec tego organ stwierdzając istnienie przesłanki "ważnego interesu publicznego" w zakresie odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej zastosował art. 26 ust. 3 pkt. 2 ustawy SENT.
W dniu [...] organ wydał skarżącemu zaświadczenie nr [...] o pomocy de minimis potwierdzające udzieloną pomoc o wartości brutto [...] PLN ([...]EUR - kurs średni walut obcych - Tabela nr [...]z dnia udzielenia pomoey - [...]PLN).
Organ, odnosząc się do wniosku skarżącego o umorzenie postępowania zawartego w pismach z 26.11.2019 r. 28.09.2020 r. oraz 07.10.2020 r. wyjaśnił, w art. 10a ust. 2 ustawy SENT nałożone zostały na przewoźnika nowe obowiązki tj. wyposażenie środka transportu w lokalizator oraz zapewnieniem przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Ustawodawca przewidział ponad półtoramiesięczne vacatio legis, którego celem było umożliwienie wszystkim zainteresowanym zapoznanie się z nowymi przepisami i przygotowanie się do ewentualnych zmian, jakie mogą wynikać z ich wejścia w życie. Zgromadzony w sprawie materiał dowodowy potwierdza, iż w zgłoszeniu przewozu [...] w polu "Informacje o środku transportu" nie uzupełniono rubryki: "Numer urządzenia/lokalizatora GPS". Od 1.10.2018 r. przewoźnicy są zobowiązani posiadać w pojazdach urządzenia geolokalizacyjne: lokalizator GPS (smartfon, tablet, laptop) wykorzystujący technologię pozycjonowania satelitarnego opartą na standardzie GSM/GPRS.
Odnosząc się do podnoszonego przez skarżącego w pismach z 31.03.2021 r. oraz 06.04.2021 r. naruszenia art. 165b § 1 o.p. organ stwierdził, że ustawa SENT nie spełnia kryteriów ustawy podatkowej w rozumieniu art. 3 pkt 1 O.p. Tym samym nie ma zastosowania art. 165b § 1 O.p.,
Wobec powyższego organ nie stwierdził przesłanek pozwalających na umorzenie postępowania.
Przed wydaniem decyzji pismem z dnia 29.03.2021 r. poinformowano skarżącą o możliwości wypowiedzenia się w sprawie zebranego materiału dowodowego.
Decyzją z [...] organ odstąpił od nałożenia kary z tytułu niedopełnienia obowiązku skarżącego jako przewoźnika poprzez nieuzupełnienie zgłoszenia przewozu [...] o dane dotyczące numeru lokalizatora albo numeru urządzenia, tj. danych, o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt. 1 lit. h ustawy SENT.
Nie zgadzając się z wydanym rozstrzygnięciem skarżącego pismem z dnia 26.04.2021r. złożył odwołanie, wnosząc o jej uchylenie i umorzenie postępowania. Zaskarżonej decyzji skarżący zarzucił naruszenie:
1. przepisu art. 165b § 1 o.p. wprowadzającego termin przedawnienia dla wszystkich postępowań w razie ujawnienia nieprawidłowości, co skutkowało prowadzeniem postępowania, które nie powinno zostać wszczęte, a przypadku jego wszczęcia powinno zostać umorzone;
2. art. 165b § 1 o.p. poprzez wszczęcie postępowania postanowieniem z dnia 8.08.2018r. po upływie 6-miesięcznego terminu na wszczęcie postępowania od dnia kontroli (która miała miejsce [...]), co skutkowało prowadzeniem postępowania, które nie powinno zostać wszczęte, a przypadku jego wszczęcia powinno zostać umorzone.
W uzasadnieniu odwołania skarżący wskazał na wyrok NSA z 16.05.2018r. sygn. II FSK 1713/16, w którym wykazano, że art. 165b § 1 o.p. ma zatem charakter przedawniający, oprócz przypadków przewidzianych w jego § 2 i 3 i upływ tego terminu skutkuje przedawnieniem prawa do wszczęcia postępowania podatkowego.
Po rozpoznaniu sprawy w postępowaniu odwoławczym DIAS stwierdził, że odwołanie nie zasługuje na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie chodzi o niewykonanie obowiązku przewoźnika w obszarze uzupełnienia zgłoszenia w rejestrze zgłoszeń o dane wymagane przepisami prawa, o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt 1 lit h ustawy SENT. Organ odstąpił od wymierzenia kary w kwocie 10 000 zł i uznał, że odstąpienie to stanowi pomoc de minimis, o której mowa w art. 26 ust. pkt 2 ustawy SENT. Odnosząc się do zarzutu naruszenia art. 165b o.p. DIAS przyjął, że nie może być on stosowany w postępowaniu w sprawach dotyczących wymierzania kar z tytułu niedopełnienia obowiązków w zakresie ustawy SENT. Na uzasadnienie tego stanowiska przedstawił stosowne orzecznictwo sądów administracyjnych
W dniu 5.10.2021 r. skarżący złożyła skargę, wnosząc o uchylenie decyzji DIAS z [...]r. oraz uchylenie decyzji organu z [...]. Wydanym decyzjom zarzucił: 1.naruszenie przepisów postępowania mający wpływ na wynik sprawy art. 165b oraz art. 120 o.p.; 2.naruszenie przepisów postępowania mający wpływ na wynik sprawy, art. 121 § 1, art. 122 o.p.; 3.naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 22 ust 3 w związku z art. 26 ust 3 pkt 1 ustawy SENT.
W uzasadnieniu skarżący podnosi, że organ udzielił skarżącemu ulgi w spłacie zobowiązania podatkowego stanowiącą pomoc de minimis. Natomiast w innych decyzjach dotyczących analogicznego stanu faktycznego oraz prawnego tego nie zrobił. Zdaniem skarżącego odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej powinno nastąpić także na podstawie art. 26 ust 3 pkt 1 ustawy SENT.
Nie zgadza się także skarżący ze stanowiskiem o braku zastosowania art. 165b o.p. w sprawie. Organ miał obowiązek wszcząć postępowanie w terminie 6 miesięcy od daty kontroli. Kontrola drogowa miała miejsce w dniu [...], natomiast postanowienie o wszczęciu postępowania Organ wydał w dniu [...]. Tym samym przekroczony został ustawowy termin do wszczęcia postępowania. Wobec tego obie decyzje w sprawie powinny zostać uchylone jako sprzeczne z prawem.
W odpowiedzi na skargę, DIAS podtrzymał stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Skarżący nie wykonał obowiązku przewoźnika w obszarze uzupełnienia zgłoszenia w rejestrze zgłoszeń o dane wymagane przepisami prawa, o których mowa w art. 6 ust. 3 pkt 1 lit h ustawy SENT ti. numer lokalizatora lub numer urządzenia. Organ odstąpił od wymierzenia kary w kwocie [...]zł i uznał, że odstąpienie to stanowi pomoc de minimis, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy SENT. Faktu nieuzupełnienia zgłoszenia skarżący nie podważa, kwestionuje natomiast fakt wszczęcia postępowania w sprawie wymierzenia kary po upływie 6 miesięcy od dnia przeprowadzenia kontroli drogowej objętej zgłoszeniem [...].
Przepis art. 26 ust 3 ustawy SENT, dopuszcza odstąpienie od nałożenia kary w dwóch przypadkach: gdy odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej lub gdy stanowi pomoc de minimis. W trakcie postępowania skarżący wskazał, że ustawodawca dał możliwość organowi odstąpienia od kary pieniężnej na podstawie art. 26 ust. 3 pkt. 1 w zw. z art. 24 ust. 3 ustawy SENT. Alternatywnie skarżący wniósł o odstąpienie od kary pieniężnej na podstawie art. 26 ust. 3 pkt. 2 ustawy SENT oraz Rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis. Do pism skarżący załączył formularze informacji przedstawianych przy ubieganiu się o pomoc de minimis (ostatni pismem z dnia 22 marca 2021r). Organ po zbadaniu sytuacji finansowej skarżącego odstąpił od wymierzenia kary pieniężnej w kwocie [...]zł, co stanowi pomoc de minimis, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 2 ustawy SENT. Tym samym wydał rozstrzygniecie zgodnie z wnioskiem skarżącego
Za nieuzasadniony DIAS uważa zarzut naruszenia przepisu art. 165b § 1 o.p., co szeroko wyjaśnił w zaskarżonej decyzji. W tej kwestii podtrzymuje swoje stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 z późn. zm., dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje, między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia administracyjne (por. art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).
Z kolei na podstawie art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oznacza to, że sądy administracyjne nie orzekają merytorycznie tj. nie wydają orzeczeń, co do istoty sprawy, lecz badają zgodność zaskarżonego aktu administracyjnego z obowiązującymi przepisami prawa, określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami procedury administracyjnej, normującymi zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Z dyspozycji zaś art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w wypadku, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia - uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem.
W ocenie Sądu skarga okazała się zasadna, choć z innych powodów niż podniesione skarżącego.
Ugruntowane jest już w orzecznictwie tezą, że przepisy ustawy SENT zostały wprowadzone przede wszystkim w celu umożliwienia organom Krajowej Administracji Skarbowej szczegółowego śledzenia transportu tzw. towarów wrażliwych (wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 4.03.2020 r., I SA/Go 7/20, LEX nr 2866069). Aby było to możliwe na podmioty uczestniczące w przewozie towarów nałożone zostały w regulacjach prawnych ustawy SENT określone obowiązki. Za ich niewykonanie ustawodawca przewidział sankcję administracyjną jaką jest niewątpliwie kara pieniężna.
W rozpatrywanej sprawie kluczowe znaczenie ma art. 10a ustawy SENT, dodany przez art. 1 pkt 7 ustawy z dnia 15 czerwca 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów (Dz.U. z 2018 poz.1539), dalej ustawa z 15.06.2018 r. Zostały w nim nałożone na przewoźnika dwa obowiązki, a mianowicie przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu i wyposażenia środka transportu w lokalizator. Stosownie zatem do jego ust. 1 przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Jednocześnie przewoźnik jest obowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w lokalizator (art. 10a ust. 2 ustawy SENT). Przepisu ust. 2 nie stosuje się, jeżeli dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji (art. 10a ust. 3 ustawy SENT).
Jednocześnie w art. 1 pkt. 11 w/w ustawy z dnia 15.06.2018 r. został zmieniony art. 22 ustawy SENT poprzez dodanie ustępu 2a i 2b. Stosownie do ich brzmienia w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości [...]zł (art. 22 ust. 2a ustawy SENT). Odstępuje się od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10 ust. 1, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru (art. 22 ust. 2ba ustawy SENT). Dodatkowo, zmienione zostało brzmienie ust. 3 art. 22 w sposób następujący – "W przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 1 -2a. z uwzględnieniem art. 26 ust. 3".
Niezależnie w art. 1 pkt. 4 ustawy z 15.06.2018 r. poszerzony został katalog danych, które powinny zostać przekazane przez przewoźnika w zgłoszeniu SENT o numer lokalizatora albo numer urządzenia.
Przepisy ustawy z 15.06.2018 r. nie wchodzą w życie w jednym czasie. Wymieniona ustawa została opublikowana w dniu 09.08.2018 r. i zgodnie z jej art. 3 weszła w życie z dniem 01.10.2018r., z wyjątkiem art. 1
1) pkt 2 lit. e i f oraz pkt 12, które wchodzą w życie w dniu następującym po dniu ogłoszenia;
2) pkt 11, 13 i 14, które wchodzą w życie z dniem 1 stycznia 2019 r.
Oznacza to tym samym, że obowiązki przewoźnika w zakresie przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych określone zostały w dwóch regulacjach prawnych ustawy SENT tj. art. 6 ust. 3 pkt. 1 lit. h, art. 6 ust. 3 pkt. 3 lit. h oraz art. 10a. Co do istoty sprowadzają się do wprowadzenia do zgłoszenia SENT numeru lokalizatora lub urządzenia, w który jest wyposażony środek transportu którym dokonywany jest przewóz towaru. Nie ulega wątpliwości, że tak określone obowiązki z tego zakresu są spójne, nawzajem się uzupełniają.
Niestety ustawodawca w sposób różny oznaczył moment powstania konsekwencji administracyjnych ich niewykonania, co ma kluczowe znaczenie w rozpatrywanej sprawie. Chodzi bowiem o to, że przewoźnika miał obowiązek przekazać w zgłoszeniu SENT numer lokalizatora albo numer urządzenia od 1.10.2018 r. i od tej daty za jego uchybienie można było nałożyć karę pieniężną. Natomiast sankcje wobec braku realizacji obowiązku przekazywania danych geolokalizacyjnych środka transportu i wyposażenia środka transportu w lokalizator wprowadzone zostało vacatio legis (z wyjątkami w ww. art. 3) można było zastosować z dniem 1.01.2019 r. Wykazana zależność została zauważona zresztą przez organy orzekające w sprawie, bo w wydanych orzeczeniach podnoszą, że jej celem było umożliwienie wszystkim zainteresowanym zapoznanie się z nowymi przepisami i przygotowanie się do ewentualnych zmian, jakie mogą wynikać z ich wejścia w życie.
Podkreślić w tym miejscu wypada, że ustawodawca nie przewidział vocatio legis dla obowiązku uwzględnienia w zgłoszeniu numeru lokalizatora albo numeru urządzenia.
Przechodząc do rozpatrywanej sprawy, organ ustalenia faktyczne oparł na danych zawartych w protokole kontroli z dnia [...]. Nie był przedmiotem ustaleń dokonywanych przez funkcjonariuszy fakt wyposażenia środka transportu w lokalizator, ale jedynie brak numeru geolokalizatora GPS w zgłoszeniu SENT, co potwierdza zapis w pkt. 8 protokołu kontroli. Jak wynika z wyjaśnień skarżącego w dniu [...] r. faktycznie nie było zamontowane urządzenie-lokalizator w pojeździe o nr rejestracyjnych [...]. Został on zainstalowany dopiero 5.12.2018 r. i posiada nr [...]. Skoro pojazd nie był wyposażony w lokalizator, to nie było możliwie przekazanie do zgłoszenia SENT jego numeru. Za brak lokalizatora ustawodawca nie przewidział sankcji do dnia 31.12.2018 r.
Wobec powyższego Sąd przychyla się do stanowiska skarżącego, że organ wszczął bezzasadnie postępowanie powołując się na art. 6 ust. 3 pkt. 1 lit. h ustawy SENT kierując się tylko tym, że literalna wykładnia tego przepisu daje możliwość zastosowania sankcji poprzez nałożenie kary pieniężnej.
Prowadząc postępowanie w sprawie organy naruszyły art. 120 o.p., nakazujący działać organom podatkowym na podstawie przepisów prawa. Uchybiły także art. 121 § 1 o.p., zgodnie z którym postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Jak podkreślane jest w orzecznictwie zasada prowadzenia postępowania podatkowego w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych jest jedną z podstawowych zasad prowadzenia postępowania podatkowego. Oznacza ona zakaz przerzucania na podatnika błędów lub uchybień popełnionych przez ustawodawcę lub przez organy podatkowe. Zasady zaufania do organów podatkowych nie można odczytywać w oderwaniu od zawartej w art. 120 o.p. zasady legalizmu i praworządności, które nakazują organom podatkowym działać na podstawie powszechnie obowiązujących przepisów prawa i w toku postępowania stać na straży praworządności (wyrok NSA z 22.03.2018 r., II FSK 663/16, LEX nr 2497760). W innym orzeczeniu NSA podkreśla , że podstawą nałożenia na podatnika obowiązków nie może być niejasne prawo lub jego niewłaściwa interpretacja. Również wszelkie niejasności czy też wątpliwości dotyczące stanu faktycznego nie mogą być rozstrzygane na niekorzyść podatnika (wyrok NSA z 14.09.2017 r., I GSK 1272/15, LEX nr 2400821).
Mając na uwadze powyższe pod uwagę, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje organów obu instancji.
Jednocześnie, uznając, że brak jest podstaw do kontynuowania w niniejszej sprawie postępowania administracyjnego, na podstawie w art. 145 § 3 p.p.s.a. umorzył to postępowanie administracyjne. Przepis ten jest przeniesieniem na grunt postępowania sądowoadministracyjnego instytucji obligatoryjnego umorzenia postępowania administracyjnego, przewidzianej w art. 105 § 1 k.p.a. Sąd, wstępując w rolę organu administracji publicznej, wykonuje przypisany organowi obowiązek. Wydane orzeczenie sądu zastępuje więc rozstrzygnięcie organu administracji publicznej i pełni funkcję decyzji umarzającej postępowanie administracyjne w całości lub w części, kończąc postępowanie bez rozstrzygania sprawy co do jej istoty (por. R. Hauser, M. Wierzbowski (red.), Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz. Wyd. 5, Warszawa 2017).
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a, na zasądzoną od organu na rzecz skarżącego kwotę składa się równowartość uiszczonego wpisu od skargi (200 zł) - ustalonego na podstawie przepisów rozporządzenia Rady Ministrów z 16.12.2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. Nr 2021, poz. 535 ze zm.).