III SA/Gl 1365/06

III SA/Gl 1365/06 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2007-04-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-09-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Henryk Wach /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Jużków
Mirosław Kupiec
Symbol z opisem
6537 Egzekucja należności pieniężnych, do których  nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej (art. 34 ust. 3  ustawy o f
Skarżony organ
Dyrektor Izby Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono postanowienie I i II instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Henryk Wach (spr.), Sędziowie Asesor WSA Mirosław Kupiec, Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Protokolant Sekretarz sądowy Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 kwietnia 2007r. przy udziale - sprawy ze skargi Prokuratora Okręgowego w G. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie egzekucji należności pieniężnych, do których nie stosuje się przepisów Ordynacji podatkowej. uchyla zaskarżone postanowienie i utrzymane nim w mocy postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z dnia [...]r. nr [...]
Uzasadnienie
Postanowieniem z [...] r. nr [...] Dyrektor Izby Skarbowej w K., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 144 kodeksu postępowania administracyjnego oraz art. 17 § 1, art. 18, art. 23 § 1 i 4, art. 157 § 1 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, po rozpoznaniu zażalenia Prokuratora Okręgowego w G. z [...] r. na postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. z [...]r. nr [...] o odmowie dokonania zabezpieczenia na majątku podejrzanego R. Ż. - na podstawie tytułu wykonawczego, tj. postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. o zabezpieczeniu majątkowym z [...] r. sygn. akt [...] - zaskarżone rozstrzygnięcie utrzymał w mocy.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. odmówił przyjęcia do realizacji wskazanego postanowienia prokuratora o zabezpieczeniu majątkowym na majątku podejrzanego R. Ż. grożącej mu kary grzywny w wysokości [...] zł i przepadku korzyści pochodzących z przestępstwa określonego w art. 299 § 1 i 5 kodeksu karnego w kwocie [...] zł. Organ I instancji stanął bowiem na stanowisku, iż obowiązek objęty wnioskowanym zabezpieczeniem podlega z mocy samego prawa zabezpieczeniu w trybie cywilnoprawnym, a nie administracyjnoprawnym i tym samym urząd skarbowy nie jest właściwy rzeczowo do realizacji obowiązku objętego postanowieniem o zabezpieczeniu.
W zażaleniu z [...] r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. zarzucił zaskarżonemu postanowieniu naruszenie przepisów art. 195a § 1 w związku z art. 187 § 1 i art. 2 ust. 8 kodeksu karnego wykonawczego wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Naczelnikowi Urzędu Skarbowego w R. do wykonania wydanego w niniejszej sprawie postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym. W uzasadnieniu podniósł, iż nie jest organem uprawnionym, ani zobowiązanym do wydania zarządzenia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 155a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, ponieważ tym organem jest wierzyciel, a więc organ określony w art. 1a ust. 13 tej ustawy, tzn. organ uprawniony do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym lub zabezpieczającym.
Po zapoznaniu się z aktami sprawy i rozpoznaniu zażalenia, Dyrektor Izby Skarbowej w K. stwierdził, iż zaskarżone postanowienie Naczelnika Urzędu Skarbowego w R. w żaden sposób nie naruszyło prawa. Uzasadniając swoje stanowisko, organ odwoławczy – w ślad za stanowiskiem organu egzekucyjnego I instancji – wskazał, iż postanowienie Prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. ([...] Wydział Śledczy) z [...] r. w sprawie o sygn. akt [...] wydane zostało na podstawie art. 291, 292 i 293 § 1 kodeksu postępowania karnego. Natomiast we wniosku z [...] r. prokurator wskazał, że zabezpieczenia należy dokonać na podstawie art. 291 § 1 kodeksu postępowania karnego oraz art. 27 kodeksu karnego wykonawczego w związku z art. 195a kodeksu karnego wykonawczego, co oznacza, że wniosek nie pokrywa się ze wskazanym postanowieniem. Powołując się zatem na art. 195a kkw, Dyrektor Izby Skarbowej w K. podkreślił, że wskazane tam zlecenie wykonania zabezpieczenia przez urząd skarbowy ma charakter fakultatywny, w nie obligatoryjny. Tymczasem z postanowienia z [...] r. zaopatrzonego w klauzulę wykonalności wynika, że zabezpieczenie ma nastąpić w trybie art. 292 kodeksu postępowania karnego, który to przepis stanowi, że zabezpieczenie następuje w sposób wskazany w kodeksie postępowania cywilnego. Powołanie przepisu art. 27 kkw w zw. z art.195a § 1 kkw dopiero we wniosku o dokonanie zabezpieczenia nie może być podstawą zabezpieczenia w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Reasumując, w ocenie Dyrektora Izby Skarbowej w K., wskazane wyżej okoliczności przesądziły o tym, iż w przedmiotowej sprawie organem właściwym do wykonania postanowienia Prokuratora Prokuratury Okręgowej w G. o zabezpieczeniu majątkowym na majątku podejrzanego R. Ż. nie może być organ egzekucyjny powołany do prowadzenia egzekucji w trybie administracyjnym. Na końcu, organ odwoławczy powołując się na art. 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji stwierdził, że prokurator wydający postanowienie o zabezpieczeniu występuje w roli wierzyciela.
W skardze na to postanowienie, Prokurator Okręgowy w G. wniósł o jego uchylenie zarzucając naruszenie art. 195a § 1 w związku z art. 187 § 1 i art. 2 ust. 8 kodeksu karnego wykonawczego poprzez ich niezastosowanie i przyjęcie, że Naczelnik Urzędu Skarbowego w R. jako organ egzekucyjny nie był właściwy do wykonania wydanego w sprawie postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym. Uzasadniając swoje stanowisko, skarżący na wstępie podniósł, iż wykonywanie postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym odbywa się w sposób określony przepisami kodeksu karnego wykonawczego, który w art. 2 zalicza administracyjne organy egzekucyjne i urzędy skarbowe do organów postępowania wykonawczego. Powołując się na art. 195a § 1 kodeksu karnego wykonawczego stwierdził ponadto, że w rozpatrywanej sprawie ten przepis ma pełne zastosowanie. Odnosząc się do argumentów Dyrektora Izby Skarbowej dotyczących art. 292 § 1 kodeksu postępowania karnego skarżący podkreślił, iż decydujące znaczenie w tej sprawie ma art. 195a § 1 kodeksu karnego wykonawczego, który to przepis zobowiązuje urząd skarbowy do wykonania postanowienia prokuratora. Podstawą wydania postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym były wprawdzie przepisy art. 291, art. 292 i art. 293 § 1 kodeksu postępowania karnego, lecz prokurator nie jest w tym wypadku zobowiązany do wydania zarządzenia zabezpieczenia, o którym mowa w art. 155a ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, czego niesłusznie domagają się organy obu instancji. Prokurator prowadzący śledztwo na podstawie przepisów procedury karnej nie jest bowiem wierzycielem, a co za tym idzie nie jest podmiotem uprawnionym do żądania wykonania obowiązku lub jego zabezpieczenia w administracyjnym postępowaniu egzekucyjnym. Pogląd wyrażony w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, jakoby zaopatrzone w klauzulę wykonalności postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym mogło być wykonywane jedynie przez komornika sądowego działającego na podstawie przepisów postępowania cywilnego, skarżący uznał za dowolny. Na końcu, prokurator jeszcze raz podkreślił, iż art. 195a § 1 kkw ma szczególne znaczenie dla przyspieszenia postępowania zabezpieczającego i obniżenia kosztów związanych z jego prowadzeniem.
W odpowiedzi na skargę, organ odwoławczy podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie, wnosząc o jej oddalenie. Natomiast odnosząc się do podniesionych w niej zarzutów wyraził następujący pogląd: prokurator zlecając na podstawie art. 195a § 1 kkw wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu urzędowi skarbowemu decyduje, że zabezpieczenie będzie wykonywane w trybie ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jednakże w pełni z tego wynikającymi konsekwencjami prawnymi. To zaś oznacza, że koniecznym jest sporządzenie zarządzenia zabezpieczenia w trybie art. 155 a § 1 tej ustawy, aby nie pozbawić podejrzanego możliwości wniesienia zarzutów na prowadzenie postępowania zabezpieczającego w trybie art. 34 § 1 w związku z art. 166b. Prokurator jako wierzyciel ma obowiązek wydania postanowienia w sprawie stanowiska wierzyciela, tylko bowiem zarządzenie zabezpieczenia zawiera informację, że zobowiązanemu przysługuje możliwość wniesienia zarzutów. Decydujące znaczenie ma tutaj zatem kolejność podejmowanych przez prokuratora czynności, najpierw wydaje on postanowienie, a dopiero potem może zlecić jego wykonanie administracyjnemu organowi egzekucyjnemu. Zlecając wykonanie właściwemu organowi egzekucyjnemu prokurator wydaje zarządzenie o zabezpieczeniu. Podobna sytuacja ma miejsce w wypadku wykonania orzeczenia w części dotyczącej egzekucji należności pieniężnych, ponieważ art. 26 § 1, 2 i 3 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji przewiduje, że nawet gdy należność wynika z orzeczenia sądu wierzyciel ma obowiązek wystawienia tytułu wykonawczego według określonego wzoru.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Na wstępie należy przypomnieć, iż instytucja zabezpieczenia majątkowego przewidziana w przepisach ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. – Kodeks postępowania karnego (Dz. U. Nr 89, poz. 555 ze zm.) zwanej dalej k.p.k. ma na celu zapewnienie możliwości wykonania kar i środków karnych o charakterze majątkowym, które mogą być orzeczone w przyszłym wyroku, jak również roszczeń odszkodowawczych, co do których możliwe jest rozstrzygnięcie o nich w postępowaniu karnym. Ma ona przeciwdziałać potencjalnemu ukryciu, sprzedaniu, czy też pozbyciu się w inny sposób mienia przez oskarżonego, a jej szybka realizacja może być warunkiem właściwej i całkowitej realizacji wyroku skazującego oskarżonego na kary majątkowe oraz zasądzającego roszczenia majątkowe. Treść przepisu art. 293 § 1 k.p.k. wskazuje, iż postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym może być wydane na etapie postępowania przygotowawczego, tj. od momentu wydania postanowienia o przedstawieniu konkretnej osobie zarzutów do momentu wniesienia aktu oskarżenia do sądu. Musi ono określać zakres i sposób zabezpieczenia. Z tego też typu sytuacją mamy do czynienia na gruncie rozpatrywanej sprawy, ponieważ postanowieniem z [...] r. Prokurator Prokuratury Okręgowej w G. – działając w oparciu o przepisy art. 291, 292 i 293 § 1 k.p.k. – zdecydował o zabezpieczeniu na mieniu podejrzanego R. Ż. grożącego przepadku oraz kary grzywny. Jako sposób zabezpieczenia wskazano zajęcie wymienionych w tym postanowieniu ruchomości w postaci [...] samochodów oraz zajęcie pieniędzy zgromadzonych na wskazanych rachunkach bankowych. W uzasadnieniu stwierdził, iż podejrzanemu zarzucono popełnienie między innymi przestępstwa z art. 299 § 1 i 5 w związku z art. 12 kodeksu karnego, za które można orzec przepadek przedmiotów pochodzących bezpośrednio i pośrednio z przestępstwa. Nadto – jak wskazano - Sąd władny jest w tym przypadku orzec karę grzywny w wysokości do [...] zł oraz przepadek korzyści w kwocie [...] zł. Postanowieniem z [...] r. Sąd Rejonowy w G. pod sygn. akt [...] postanowieniu Prokuratora o zabezpieczeniu majątkowym w części dotyczącej zajęcia ruchomości nadał klauzulę wykonalności.
Powyższe postanowienie o zabezpieczeniu Prokurator skierował do wykonania do Naczelnika Urzędu Skarbowego w R..
Z okoliczności sprawy wynika zatem, iż istota zaistniałego między stronami sporu sprowadzała się do ustalenia organu właściwego rzeczowo do wykonania obowiązku nałożonego postanowieniem Prokuratora Okręgowego w G. o zabezpieczeniu majątkowym. W tej mierze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach podzielił stanowisko skarżącego. Wskazać należy, iż wykonywanie orzeczeń w postępowaniu karnym odbywa się w oparciu o przepisy ustawy z 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (Dz. U. Nr 90, poz. 557 ze zm.) zwanej dalej k.k.w., a zatem celem ustalenia organu właściwego do wykonania wskazanego wyżej postanowienia o zabezpieczeniu, należy odnieść się do przepisów tejże ustawy, w szczególności przepisów normujących postępowanie egzekucyjne. Analiza tych regulacji wskazuje, iż wprawdzie na mocy art. 25 § 1 k.k.w. egzekucję zasądzonych roszczeń cywilnych, orzeczonej grzywny, świadczenia pieniężnego, należności sądowych oraz zobowiązania określonego w art. 52 kodeksu karnego prowadzi się według przepisów kodeksu postępowania cywilnego, jeżeli niniejsza ustawa nie stanowi inaczej, a z mocy § 2 tego przepisu przepis ten stosuje się również do wykonania postanowień o zabezpieczeniu roszczeń cywilnych będących przedmiotem postępowania karnego oraz grzywny, natomiast przepis art. 27 k.k.w. stanowi, iż egzekucję środka karnego przepadku oraz nawiązki na rzecz Skarbu Państwa prowadzi urząd skarbowy według przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, jeżeli niniejsza ustawa nie stanowi inaczej, tym niemniej w okolicznościach rozpatrywanej sprawy w pełni znajduje zastosowanie przywoływany wielokrotnie przez skarżącego przepis art. 195a § 1 k.k.w. Przepis ten statuuje zasadę, iż jeżeli jednym postanowieniem zabezpieczono grożący przepadek oraz grzywnę, obowiązek naprawienia szkody oraz zadośćuczynienia za doznaną krzywdę, świadczenie pieniężne albo nawiązkę, sąd lub prokurator, który wydał to postanowienie, może zlecić jego wykonanie w całości organowi, o którym mowa w art. 187 k.k.w., a więc urzędowi skarbowemu. Podkreślenia wymaga fakt, iż przepis ten w brzmieniu nadanym przez art. 3 pkt 12 ustawy z 13 czerwca 2003 r. o zmianie ustawy – Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. Nr 111, poz. 1061) obowiązuje od 1 lipca 2003 r. Tym samym znajduje on w pełni zastosowanie w realiach niniejszej sprawy.
Za nietrafne zatem uznać należało stanowisko organu odwoławczego wyrażone w odpowiedzi na skargę, jakoby przepis art. 292 § 1 k.p.k. definitywnie zwalniał administracyjne organy egzekucyjne od realizacji tego typu zabezpieczeń. Wskazać bowiem należy, że treść tego przepisu wskazuje jedynie na generalne odesłanie do przepisów ustawy z 17 listopada 1964 r. – Kodeks postępowania cywilnego (Dz. U. Nr 43, poz.296 ze zm.) zwaną dalej k.p.c., w szczególności przepisu art. 747 k.p.c. w zakresie sposobu zabezpieczenia roszczeń majątkowych oraz grzywien. Jeśli zaś chodzi o zabezpieczenie grożącego przepadku, to w przepisie art. 292 § 2 k.p.k. ustawodawca zrezygnował z odesłania do k.p.c. i w sposób odmienny wymienił możliwe sposoby zabezpieczenia (przepis ten stanowi zarazem lex specialis względem przepisu § 1 art. 292 k.p.k.) stanowiąc, iż zabezpieczenie grożącego przepadku następuje przez zajęcie ruchomości, wierzytelności i innych praw majątkowych oraz przez ustanowienie zakazu zbywania i obciążania nieruchomości. Zakaz ten podlega ujawnieniu w księdze wieczystej, a w jej braku, w zbiorze złożonych dokumentów. Dopuszcza się tutaj również ustanowienie zarządu nad nieruchomością lub przedsiębiorstwem oskarżonego, czego nie przewiduje ustawa o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Należy zatem przyjąć, iż przepis art. 292 k.p.k. określa różne sposoby zabezpieczenia w zależności od jego przedmiotu. Stąd – mając na uwadze treść przywołanego już przepisu art. 27 k.k.w. - wniosek, iż zabezpieczenie grożącego przepadku wykonuje urząd skarbowy według przepisów o postępowaniu egzekucyjnym w administracji ze zmianami wynikającymi z k.k.w. i przy uwzględnieniu sposobów zabezpieczenia wymienionych w treści § 2 art. 292 k.p.k., natomiast zabezpieczenie grożącej grzywny, nawiązki, świadczenia pieniężnego oraz roszczeń cywilnych następuje – co do zasady - według procedury cywilnej, ale w sytuacji, o której mowa w treści art. 195a k.k.w., tj. kiedy dojdzie do swoistego zbiegu przedmiotów zabezpieczenia, a sąd lub prokurator zleci jego wykonanie urzędowi skarbowemu, obowiązek ten będzie również spoczywał na tymże, wyznaczonym, organie, który działa we właściwym dla siebie trybie w odniesieniu do całości zleconego mu zabezpieczenia. Wprawdzie w przepisie art. 195a § 1 i § 2 k.k.w. nie zawarto wyraźnego uregulowania kwestii trybu prowadzenia zabezpieczenia i egzekucji, ale za uprawnione trzeba uznać w tym zakresie zastosowanie analogicznego rozwiązania, jakie zawarte jest w art. 773 Kodeksu postępowania cywilnego, który stanowi, że w przypadku zbiegu egzekucji administracyjnej i sądowej kwestię dalszego prowadzenia egzekucji rozstrzyga sąd, postanawiając, który organ egzekucyjny – sądowy czy administracyjny - ma dalej prowadzić łącznie egzekucje w trybie właściwym dla danego organu. Także w sytuacji dokonania przez prokuratora lub sąd wyboru zgodnie z art. 195a k.k.w. jednego organu w postaci urzędu skarbowego do dokonania łącznego zabezpieczenia (a po wydaniu wyroku – łącznej egzekucji) winna mieć zastosowanie zasada, że wyznaczony organ egzekucyjny działa w trybie dla niego właściwym, tak jak przy zbiegu egzekucji.
Nie budzi wątpliwości, że naczelnik urzędu skarbowego, będący administracyjnym organem egzekucyjnym, działa wyłącznie w oparciu o ustawę o postępowaniu egzekucyjnym w administracyjnym. Argumentu tego użyto jednak w postanowieniu tego organu oraz utrzymującym je w mocy postanowieniu Dyrektora Izby Skarbowej w K. w sposób wadliwy, pozostający w sprzeczności z art. 3 w związku z art. 2 § 1 pkt 5 oraz z art. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, które to przepisy – wbrew stanowisku obu organów - mają zastosowanie w spornej sprawie i stanowią podstawę (łącznie z art. 195a k.k.w.) do wykonania zabezpieczenia w tej sprawie przez urząd skarbowy.
I tak, art. 27 Kodeksu karnego wykonawczego przesądza o tym, że środek karny przepadku oraz nawiązka na rzecz Skarbu Państwa to "należności pieniężne przekazane do egzekucji administracyjnej na podstawie innych ustaw", o których mowa w art. 2 § 1 pkt 5 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, a ponieważ żaden przepis szczególny nie przewiduje w tym zakresie trybu egzekucji sądowej – w stosunku do kary przepadku oraz nawiązki na rzecz Skarbu Państwa ma wprost zastosowanie art. 3 powołanej ustawy.
W tym miejscu należy podkreślić, że w zaskarżonym postanowieniu organy obu instancji całkowicie pominęły fakt, że prokurator dokonał zabezpieczenia także na poczet przepadku, a co do właściwości administracyjnego organu egzekucyjnego i takiegoż trybu postępowania w tym zakresie nie mogło być jakichkolwiek wątpliwości.
Trudniejsza, bo wymagające dokonania wykładni przepisów we wzajemnym ich powiązaniu, jest odpowiedź na pytanie, w oparciu o jaki przepis ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji prowadzona może być egzekucja (a tym samym także zabezpieczenie) grzywny, roszczeń odszkodowawczych i innych środków karnych (prócz przepadku), o których mowa w art. 291 § 1 k.p.k. i art. 25 k.k.w.
W tym zakresie należy przyjąć, że zasadniczo należności te podlegają egzekucji prowadzonej według przepisów Kodeksu postępowania cywilnego, ale art. 25 k.k.w., który o tym stanowi, przewiduje możliwość wyjątku, którym jest niewątpliwie art. 195a tej ustawy. Skoro tak, to przekazanie przez prokuratora lub sąd postanowienia o zabezpieczeniu tych należności urzędowi skarbowemu na mocy art. 195a k.k.w., powoduje, że do wymieniowych obowiązków stosuje się egzekucję administracyjną na podstawie "odrębnych ustaw" w rozumieniu art. 4 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Reasumując tę część wywodów należy zatem stwierdzić, że art. 195a Kodeksu karnego wykonawczego stanowi podstawę do dokonania przez uprawniony organ (prokuratora lub sąd) wyboru urzędu skarbowego jako organu właściwego do wykonania zabezpieczenia środków karnych i innych należności w postępowaniu karnym łącznie z zabezpieczeniem przepadku, czym jednocześnie przesądza o trybie administracyjnym postępowania egzekucyjnego.
Art. 195a § 1 k.k.w. przewiduje zatem odstępstwo od zasady określającej właściwość sądowych organów egzekucyjnych, przewidzianej w art. 25 k.k.w. Oceny tej nie podważa również – jak twierdzi organ odwoławczy – fakt zaopatrzenia postanowienia o zabezpieczeniu majątkowym w sądową klauzulę wykonalności, a tym samym uznanie, iż takie orzeczenie może być wykonywane jedynie przez komornika sądowego działającego w oparciu o przepisy kodeksu postępowania cywilnego. Rację bowiem ma skarżący, który twierdzi, iż nadanie klauzuli wykonalności ma znaczenie generalnego dozwolenia egzekucji na podstawie danego tytułu egzekucyjnego. Co istotne, postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym wymaga zaopatrzenia w klauzulę wykonalności tylko wtedy, gdy zmierza do zabezpieczenia roszczeń majątkowych oraz grzywny, zaś postanowienia o zabezpieczeniu wykonania innych niż w/w orzeczeń nie wymagają zaopatrzenia w klauzulę wykonalności. Podstawą egzekucji środka karnego przepadku jest przesłany urzędowi skarbowemu przez sąd wyrok podlegający wykonaniu ze wzmianką na odpisie lub wyciągu o wykonalności. Do wniosku takiego prowadzi zresztą treść przepisu art. 11 § 1 k.k.w. W odniesieniu zaś do postanowień o zabezpieczeniu mają zastosowanie przepisy szczególne, tj. kodeks postępowania karnego, ustawa o prokuraturze i wydany na jej podstawie regulamin urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury, które to przepisy mają zastosowanie na mocy art. 170 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. § 170 powołanego regulaminu przewiduje, że prokurator przesyła organowi egzekucyjnemu postanowienie o zabezpieczeniu majątkowym, a w piśmie przewodnim wskazuje mienie podejrzanego, ujawnione w toku postępowania przygotowawczego i miejsce, w którym się ono znajduje, a w przypadku dokonania tymczasowego zajęcia przez Policję – dołącza jeden egzemplarz protokołu tego zajęcia. Spełnienie tych wymogów należy uznać za wystarczającą podstawę do działania organu egzekucyjnego.
Sąd orzekający w tej sprawie w pełni podziela stanowisko Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach zaprezentowane w wyroku z dnia 2 czerwca 2006 r., sygn. akt I SA/Gl 1895/05.
W świetle powyższych okoliczności uzasadnione jest stanowisko skarżącego, iż żądanie zabezpieczenia skierowane do właściwego organu nie wymaga szczególnej formy, w szczególności nie ma tutaj zastosowania przepis art. 156 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji.
Z powyższych względów, Sąd uznał iż postanowienia obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 195a k.k.w, art. 3 § 1 i art. 4 oraz art. 157 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przy czym naruszenie tych przepisów miało istotny wpływ na wynik sprawy, więc na mocy art. 145 § 1 pkt. 1 lit. c orzekł jak w sentencji wyroku.