III SA/Gl 136/25

III SA/Gl 136/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-09-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2025-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Beata Machcińska /sprawozdawca/
Magdalena Jankiewicz
Małgorzata Herman /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Przywrócenie terminu
Skarżony organ
Inspektor Transportu Drogowego
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 58 i art. 59
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Sędzia WSA Beata Machcińska (spr.), , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 30 września 2025 r. sprawy ze skargi N. N. Firma Usługowa "[...]" sp. z o.o. w S. na postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 16 grudnia 2024 r. nr BP.501.2392.2024.2408.KA12.646628 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę.
Uzasadnienie
Przedmiotem skargi N.N. Firma Usługowa "[...]" sp. z o.o. w S. (dalej także strona skarżąca, spółka lub Firma "[...]") jest postanowienie Głównego Inspektora Transportu Drogowego (dalej także GITD, organ administracji) z 16 grudnia 2024 r. w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
Stan sprawy przedstawia się następująco.
1. Decyzją z 17 lipca 2025 r. (nr [...], dalej Decyzja) GITD nałożył na spółkę karę pieniężna w wysokości 12.000,00 zł z tytułu wykonywania międzynarodowego przewozu drogowego niezgodnie z przepisami umowy międzynarodowej lub warunkami określonymi w zezwoleniu, zgodnie z lp. 3.2 załącznika nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 1539 ze zm.).
Przesyłka z Decyzją została uznana za doręczoną w trybie art. 44 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572 ze zm., dalej k.p.a.) w dniu 5 sierpnia 2024 r. wraz z pouczeniem o 14 dniowym terminie do wniesienia odwołania i wskazaniem organu, do którego należy złożyć odwołanie.
2. Pismem z dnia na 21 października 2024 r. strona skarżąca złożyła odwołanie od Decyzji.
3. Jednocześnie pismem z 22 października 2024 r. strona skarżąca wniosła o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wskazała na brak wiedzy o wydaniu Decyzji ze względu na brak doręczenia jej stronie skarżącej.
N.N. wyjaśnił, że jest w trakcie leczenia i w czasie awizowania przesyłki nie przebywał w domu, a nikt inny w przedsiębiorstwie nie mógł jej odebrać.
4. Postanowieniem z 16 grudnia 2024 r., nr [...], wydanym na podstawie art. 58 w zw. z art. 59 § 1 i 2 k.p.a., organ administracji odmówił spółce przywrócenia terminu do wniesienia odwołania.
W uzasadnieniu wyjaśnił, że z zebranego w sprawie materiału dowodowego wynika, że Decyzja została doręczona spółce w trybie art. 44 k.p.a. w wraz z pouczeniem o terminie i miejscu do złożenia odwołania.
Wskazał, że z informacji zawartych na kopercie wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru Decyzji wynika, iż została wysłana stronie skarżącej przesyłką nr: [...] nadaną 17 lipca 2024 r. za pośrednictwem Urzędu Pocztowego w K. na adres do korespondencji wskazany przez spółkę w Krajowym Rejestrze Sądowym. Następnie przesyłka, po dwukrotnej awizacji (19 lipca 2024 r. i 29 lipca 2024 r.), została zwrócona do adresata (powód: nie podjęto w terminie). W związku z powyższym organ administracji ustalił, że Decyzja została prawidłowo doręczona spółce w trybie zastępczym w dniu 5 sierpnia 2024 r.
Organ administracji zaznaczył, że czternastodniowy termin do wniesienia odwołania upływał 20 sierpnia 2024 r. (wtorek). Termin ten biegł od dnia następującego po dniu uznania Decyzji za doręczoną, a więc od dnia 6 sierpnia 2024 r. Natomiast wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania został nadany przez spółkę 22 października 2024 r.
Następnie GITD wskazał, że z akt sprawy wynika, że N. N. choruje od 2023 r., a zatem, mając świadomość choroby i długotrwałego leczenia, powinien sporządzić pełnomocnictwo do odbioru przesyłek listowych.
W ocenie organu administracyjnego nie ma podstaw do uznania, że Decyzja została doręczona spółce wadliwie. Organ administracyjny podkreślił, że okolicznością uzasadniającą konieczność przywrócenia spółce terminu do wniesienia odwołania od Decyzji nie jest nieodebranie przez spółkę korespondencji zawierającej ją. Samo przekonanie spółki, że niedoręczenie Decyzji nastąpiło z winy operatora pocztowego, gdyż nie chciał przekazać przesyłki osobom trzecim, nie daje podstawy do uznania wniosku za zasadny.
Organ administracji przytoczył wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego na poparcie stanowiska w sprawie.
Zdaniem organu administracji spółka, składając wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania, nie uprawdopodobniła, że nie miała możliwości wniesienia odwołania w terminie na skutek niezawinionych przez siebie okoliczności. Tym samym GITD stwierdził brak podstaw do uwzględnienia wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania.
5. Spółka nie zgodziła się ze stanowiskiem organu administracji i wniosła skargę na powyższe postanowienie, zarzucając naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy, tj.:
- art. 7 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez wydanie decyzji na podstawie błędnie ustalonego stanu faktycznego sprawy, a mianowicie strona skarżąca nie wykazała tego, że nie ponosi winy za uchybienie terminu do wniesienia odwołania. Zdaniem skarżącej organ administracji w sposób błędny dokonał ustalenia jakoby N. N. pomimo świadomości swojej choroby, nie powziął prawnych kroków w celu upoważnienia innych osób do odbioru przesyłek kierowanych do spółki, podczas gdy materiał dowodowy w aktach sprawy w sposób jednoznaczny wykazuje, że tenże w sposób wyczerpujący zabezpieczył spółkę przed ewentualnym brakiem możliwości czynnego działania w jego imieniu. A tylko i wyłącznie błąd ludzki w postaci błędnej interpretacji adresata spowodował, że przesyłka nie została wydana osobie do tego upoważnionej;
- art. 77 § 1 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy i nierozpatrzenie materiału dowodowego, a w szczególności odpisu z KRS-u z którego wynika czas powstania spółki oraz kto jest uprawniony do jej reprezentowania.
Zarzuciła również naruszenie art. 58 § 1 k.p.a. i art. 59 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie w sprawie pomimo tego, iż doszło do spełnienia wszelkich prawem przewidzianych przesłanek do przywrócenia terminu.
Wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości oraz zasądzenie na jej rzecz kosztów postępowania administracyjnego.
Ponadto strona skarżąca wniosła o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z wydruku pisma z Poczty Polskiej S.A. na okoliczność wykazania braku winy po stronie skarżącej w nieodebraniu przesyłki w przypisanym do tego terminie i tym samym w celu wykazania zasadności wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Wskazała jednocześnie, że możliwość powołania tego dowodu wystąpiła dopiero na obecnym etapie postępowania, albowiem strona skarżąca otrzymała to pismo już po terminie do wniesienia wniosku o przywrócenie terminu.
W uzasadnieniu wyjaśniła, że N. N. przez ponad 30 lat prowadził jednoosobową działalność gospodarczą. Wówczas faktycznie tylko i wyłącznie on mógł dokonywać samodzielnie takich czynności jak odbieranie adresowanych do niego przesyłek, w tym także tych związanych z jego działalnością. Gdy w 2022 r. zaczął podupadać na zdrowiu, by zapewnić prawidłowe funkcjonowanie swojej działalności oraz jej ciągłość, dokonał jej przekształcenia w spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością. Do jej zarządu powołał swojego syna P. N., któremu przyznał uprawnienia do samodzielnego reprezentowania spółki i prowadzenia jej spraw. Co oznaczało, że on, jako członek zarządu, miał prawo do odbierania wszelkiej korespondencji adresowanej do spółki. Wykazał więc należytą staranność w tym zakresie, a dokument odpisu z KRS, potwierdzający powyższe, znajduje się w aktach sprawy.
W lipcu, a więc w okresie odbioru przesyłki zawierającej Decyzję, P. N. był na poczcie i otrzymał jedynie informacje, że jest jakaś przesyłka zaadresowana na N. N., którą tylko on osobiście musi odebrać. Nic więcej mu nie powiedziano. W tym okresie N. N. nie był w stanie jej odebrać. Zatem to pracownik poczty błędnie wskazał adresata przesyłki i nieprawidłowo podał, że może ją odebrać jedynie N. N.. Gdyby bowiem nie doszło do tej omyłki przesyłkę mógłby odebrać P. N., który jak wyżej zostało wskazane jest upoważniony między innymi do tego rodzaju czynności.
Gdy tylko strona skarżąca uzyskała informację o tym, że jednak ta przesyłka nie była adresowana osobiście do N. N., ale do spółki, od razu złożyła stosowne pismo do Poczty Polskiej w celu uzyskania informacji, na jakiej podstawie odmówiono wydania tej przesyłki innemu członkowi zarządu spółki i dlaczego twierdzono, że musi ją osobiście odebrać N. N.. Reklamacja została rozpatrzona pozytywnie i wyrażono nadzieję na dalszą współpracę (pismo z 7 listopada 2024 r., stanowiące załącznik do skargi).
Tym samym strona skarżąca stwierdziła, że N. N. dokonał wszelkich działań mających na celu prawidłowe funkcjonowanie spółki i jej reprezentację na wypadek, gdyby z powodu swojego złego stanu zdrowia był niedyspozycyjny. Brak odbioru przesyłki w terminie nie był zatem spowodowany brakiem staranności i nieudzieleniem pełnomocnictwa do reprezentowania, a błędem pracownika poczty, który nieprawidłowo poinformował członka zarządu, że przesyłka nie jest adresowana do spółki, a do osoby fizycznej. Podkreśliła, że w sprawie nie chodzi o przesyłkę kierowaną do N. N., a do N. N. Firma Usługowa "[...]" sp. z o.o. co oznacza, że argumentacja organu administracji w tym zakresie jest całkowicie nieprawidłowa i nie zasługuje na uwzględnienie.
6. W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie, jednocześnie wnosząc o rozpoznanie sprawy na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm., dalej p.p.s.a.) i podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonym postanowieniu.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna.
Z akt sprawy wynika, że Decyzja została wysłana stronie skarżącej przesyłką nr: [...] nadaną 17 lipca 2024 r. za pośrednictwem Urzędu Pocztowego w K. na adres do korespondencji wskazany przez stronę skarżącą w Krajowym Rejestrze Sądowym. Następnie przesyłka, po dwukrotnej awizacji (19 lipca 2024 r. i 29 lipca 2024 r.), została zwrócona do adresata z adnotację: "Zwrot nie podjęto w terminie".
W związku z powyższym organ administracji prawidłowo ustalił, że Decyzja została doręczona stronie skarżącej w trybie art. 44 k.p.a. w dniu 5 sierpnia 2024 r.
Strona skarżąca nie przedstawiła żadnych argumentów, które by powyższe domniemanie doręczenia Decyzji w dniu upływu ostatniego dnia terminu wskazanego w art. 44 § 1 k.p.a. obaliły.
Zgodnie z art. 58 § 1 k.p.a. w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy.
W myśl ww. przepisu uprawdopodobnienie braku winy będzie miało miejsce wówczas, gdy zostanie wykazany konkretny związek pomiędzy określonym stanem (okolicznościami), a uchybieniem terminu (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 sierpnia 2025 r., sygn. akt I OSK 1641/22; z dnia 10 lipca 2024 r. sygn. II GSK 247/24, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl). Zważyć przy tym należy, że brak winy zachodzi wówczas, gdy zaistnieje rzeczywista przyczyna, która spowodowała uchybienie terminu, a strona nawet przy dołożeniu najwyższej staranności nie mogła tej przyczyny przezwyciężyć. Strona musi wykazać, że taka przyczyna uniemożliwiająca terminowe dokonanie czynności istotnie zaszła i że przyczyna ta była niezależna od strony. Należy podkreślić, że w przypadku przywracania terminu organ nie może posłużyć się uznaniem administracyjnym. Konieczne jest spełnienie przez stronę ustawowej przesłanki, tj. uprawdopodobnienia, że uchybienie nastąpiło bez jej winy. Uprawdopodobnienie jest zwolnione od ścisłych formalności w celu przyspieszenia postępowania w sprawie i polega na przekonaniu organu administracji o zgodności danych faktów z rzeczywistością w oparciu o wiarygodne środki dowodowe, jest jednak środkiem zastępczym dowodu w ścisłym znaczeniu, niedającym pewności, ale wyłącznie prawdopodobieństwo twierdzenia o jakimś fakcie. W sprawie przywrócenia terminu postępowanie przebiega w oparciu o argumenty przedstawione przez stronę, na której spoczywa ciężar wykazania braku winy w uchybieniu terminu. Jak podkreśla orzecznictwo, postępowanie w przedmiocie przywrócenia terminu do dokonania zaniedbanej czynności procesowej prowadzone jest na wniosek strony i opiera się na ocenie okoliczności przez stronę wskazanych. To strona ma uprawdopodobnić brak winy w niedochowaniu terminu, a nie organ ma dociekać przyczyn spóźnienia strony. Uprawdopodobnienie ma wynikać z rozumowania przeprowadzonego na podstawie faktów przedstawionych przez zainteresowanego, zasad logiki i doświadczenia życiowego (zob. wyroki NSA z dnia: 13 maja 2015 r., II GSK 562/14, 10 lipca 2024 r. sygn. II GSK 247/24 i przywoływane tam orzecznictwo, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl).
W ocenie Sądu strona skarżąca nie uzasadniła wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania w sposób pozwalający na jego uwzględnienie. Twierdzenie strony skarżącej, że pracownik poczty odmówił wydania przesyłki zawierającej Decyzje P. N. nie zostało wykazane. Również okoliczność, że strona skarżąca złożyła u operatora pocztowego stosowną reklamację również nie została wykazana - załączone do skargi pismo Poczty Polskiej nie jest odpowiedzią na złożoną formalnie reklamację i co istotne, niczego nie wyjaśnia.
Zatem zarzut naruszenia art. 58 k.p.a. jest niezasadny.
W ocenie Sądu organ działał w sprawie zgodnie z prawem (art. 6 k.p.a.), podjął wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy (art. 7 k.p.a.), a nadto zebrał i w sposób wyczerpujący rozpatrzył cały materiał dowodowy (art. 77 § 1 k.p.a.) oraz dokonał swobodnej jego oceny (art. 80 k.p.a.), co zresztą znalazło wyraz w uzasadnieniu wydanego postanowienia.
Mając powyższe na względzie, Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.