III SA/Gl 135/25

III SA/Gl 135/25 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2025-10-22
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący/
Dorota Fleszer /sprawozdawca/
Magdalena Jankiewicz
Symbol z opisem
6039 Inne, o symbolu podstawowym 603
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 735
art. 217
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 22 października 2025 r. sprawy ze skargi G. K. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia 25 listopada 2024 r. nr zaskarżonego aktu: SKO.K/41.3/2189/2024/18386/ŁZ w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o rejestracji pojazdu oddala skargę.
Uzasadnienie
G. K. (dalej: Skarżąca) wniosła skargę na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: SKO, Organ) z dnia 25 listopada 2024 r. nr SKO.K/41.3/2189/2024/18386/ŁZ uchylające postanowienie Prezydenta Miasta K. z 26 września 2024 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wydania zaświadczenia o żądanej treści i przekazujące sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji.
Z akt administracyjnych wynika, że pismem z 8.07.2024r. skarżąca zażądała wydania zaświadczenia zawierającego w swej treści m.in. stwierdzenie, że "w okresie od 29.09.2011r. do dnia 06.03.2017r. toczyło się postępowanie w sprawie rejestracji samochodu marki [...] o nr rej. [...] albowiem samochód nie był zarejestrowany". Prezydent Miasta K. wydał w dniu 8.08.2024r. zaświadczenie, w którym potwierdził że "ww. pojazd marki [...] o nr rej. [...] figurował w ewidencji jako zarejestrowany na rzecz R S.A. do dnia wydania decyzji o umorzeniu postępowania, tj. 06.03.2017r." nie potwierdził tym samym faktu o który wnioskowała Skarżąca w żądaniu z 8.07.24r., ponieważ jego zdaniem żądanie to nie jest zgodne ze stanem faktycznym. Pismem z dnia 30.08.2024 r. Skarżąca złożyła wniosek o wydanie postanowienia o odmowie wydania zaświadczenia o treści zgodnej z jej żądaniem z dnia 08.07.2024r. Organ I instancji odmówił wyżej opisanym postanowieniem wydania zaświadczenia ze względu na fakt, że treść owego żądania nie odpowiada stanowi faktycznemu, potwierdzonemu ewidencją pojazdów oraz posiadaną dokumentacją, brak jest więc podstaw do wydania zaświadczenia o żądanej treści. Prezydent Miasta K. wskazał, że zgodnie z przepisami z zakresu rejestracji pojazdów, tj. ustawą z dnia 20 czerwca 1997r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. z 2024r. poz 1251), rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 31 sierpnia 2022r. w sprawie rejestracji i oznaczania pojazdów, wymagań dla tablic rejestracyjnych oraz wzorów innych dokumentów związanych z rejestracją pojazdów (Dz. U. z 2022r. poz. 1847) oraz rozporządzeniem Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach (Dz.U. z 2022r. poz. 1849) wygaśnięcie decyzji o czasowej rejestracji pojazdu oraz upływ ważności pozwolenia czasowego nie skutkuje wykreśleniem pojazdu z ewidencji.
W dniu 21.10.2024r. Skarżąca wniosła zażalenie na ww. postanowienie Prezydenta Miasta K. wnioskując o jego uchylenie i przekazanie sprawy organowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania. Podniosła, że w uprzednich zaświadczeniach Prezydent Miasta K. potwierdził, że decyzja o czasowej rejestracji pojazdu [...] o nr rej. [...] została wydana w dniu 26.09.2011r. na okres 30 dni wygasła więc z mocy prawa z dniem 26.10.2011r. i nie została przedłużona. Skarżąca wskazała, że zakończenie rejestracji czasowej faktycznie nastąpiło z mocy prawa z dniem 26.10.2011r. i ta data powinna zostać przekazana do ewidencji pojazdów - Ministerstwa Cyfryzacji, dlatego wniosła o sprostowanie wpisu w ewidencji pojazdów i podanie faktycznej daty zakończenia czasowej rejestracji pojazdu nr rej. [...] w dniu 26.10.2011r.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Katowicach po rozpatrzeniu owego odwołania uchyliło postanowienie Prezydenta Miasta K., wskazując, że Skarżąca w wniosku z dnia 8.07.2024r. nie wskazała przepisu prawa, który zobowiązywałby ją do uzyskania zaświadczenia o żądanej treści ani też nie uzasadniła wniosku istnieniem swego interesu prawnego w uzyskaniu takiego zaświadczenia. Organ II instancji podkreślił, że z akt postępowania w żaden sposób nie wynika aby Skarżąca była właścicielem pojazdu [...] o nr ej. [...] lub czy na dzień złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia przysługiwał jej tytuł prawny do ww. pojazdu. SKO wyjaśniło, że G.K. nie była stroną postępowania o rejestrację ww. pojazdu gdyż nie była jego właścicielem. Organ wskazał, że w aktach sprawy znajdują się co prawda dokumenty wskazujące na fakt zawarcia w 2011 r. przez Stronę umowy leasingu - upoważnienie udzielone przez R S.A. z dnia 26.09.2011r. do używania ww. pojazdu - lecz wynika z niego, iż umowa została zawarta na 35 miesięcy. Sam fakt zawarcia umowy leasingu nie wskazuje zdaniem Organu na interes prawny Skarżącej. Nadto Organ podkreślił, że interes prawny winien być realny i aktualny na dzień złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia, a jak wynika z powyższych ustaleń umowa leasingu została zawarta w 2011 r. i trwała przez okres 35 miesięcy. Skarżąca więc zdaniem Organu nie wskazała na przesłanki z art. 217 § 1 k.p.a. niezbędne do wydania zaświadczenia. Jednocześnie Organ zauważył, że nie przeprowadzono postępowania wyjaśniającego (art. 218 § 2 k.p.a.) w celu ustalenia podstawy prawnej żądania a co za tym idzie spełnienia przesłanek do wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 k.p.a..
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach G.K. wydanemu postanowienia zarzuciła naruszenie:
- art. 10 k.p.a. zasady wysłuchania stron oraz zasady pogłębienia zaufania wyrażonej w art. 8 k.p.a. w zw. art. 138 par. 2 k.p.a. i z art. 144 ustawy z dnia 12 października 1994r. o samorządowych kolegiach odwoławczych.
- dopuszczenie dowodu z akt sprawy [...], w której skarżąca wykazała interes prawny i który został uwzględniony przez organ Prezydenta Miasta K. oraz Zaświadczenia Prezydenta Miasta K. z dnia 22.12.2016r. z którego wynika, iż do 6.03.2017r. w ewidencji jako datę zakończenia pierwszej rejestracji figurowała data 26.10.2011 r.
Skarżąca wniosła o uchylenie postanowienia Organu II instancji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania po wyznaczeniu przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze na podstawie art. 10 ust. 1 k.p.a. terminu Skarżącej do zapoznania się z aktami i możliwość wypowiedzenia się jej przed wydaniem postanowienia.
W uzasadnieniu skargi Skarżąca zarzuciła Organowi nieuzasadnioną odmowę wydania zaświadczenia, domagała się bowiem wydania zaświadczenia, że decyzja o czasowej rejestracji pojazdu nr rej. [...] ważna była w okresie od 29.09.2011r. do dnia 26.10.2011r. i wygasła z dniem 26.10.2011 r. z mocy prawa albowiem nie została przedłużona przez organ, gdyż takiego wniosku nie składał właściciel oraz że w okresie od 26.10.2011r. do 6.03.2017r. Nadto wskazała, że samochód nie był zarejestrowany albowiem toczyło się postępowanie w sprawie rejestracji samochodu zakończone wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania z urzędu z uwagi na nieodebranie dowodu rejestracyjnego i tablic przez właściciela R S.A. Zatem zdaniem Skarżącej dokonany wpis w ewidencji o czasowej rejestracji na wniosek do 29.03.2017r. był nieuprawniony i nosi znamiona czynu zabronionego.
W odpowiedzi na skargę SKO wniosło o oddalenie skargi, podtrzymując swoje stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga okazała się niezasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Natomiast według art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.) - dalej: p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje, postanowienia administracyjne (por. art. 3 § 2 pkt 1 i 2 p.p.s.a.).
Z kolei opierając się na art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Tytułem wprowadzenia wskazać należy, że postępowanie w sprawie wydawania zaświadczeń zostało uregulowane w przepisach Działu VII (art. 217 i dalsze ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz.U. z 2021 poz.735 ze zm.) – dalej: k.p.a.
Przedmiotem sporu w niniejszej sprawie jest ustalenie, czy Organ II instancji prawidłowo uznał, że Prezydent Miasta K. nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego (art. 218 § 2 k.p.a.) w celu ustalenia podstawy prawnej żądania a co za tym idzie spełnienia przesłanek do wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 k.p.a. oraz czy zbadał kwestię istnienia prawnego obowiązku w uzyskaniu zaświadczenia, oraz czy zasadnie odmówił wydania zaświadczenia o treści objętej wnioskiem.
Poddane kontroli Sądu postanowienia wydano w oparciu o regulacje zawarte w przepisach art. 217-219 k.p.a.
Przesłanki i tryb wydawania zaświadczeń wyznaczone zostały w art. 217 k.p.a. Jak wynika z § 1 tego przepisu organ administracji publicznej wydaje zaświadczenie na żądanie osoby ubiegającej się o zaświadczenie.
Zaświadczenie wydaje się – zgodnie art. 217 § 2 k.p.a. jeżeli:
1) urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa;
2) osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego.
Zaświadczenie powinno być wydane bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie siedmiu dni, o czym stanowi art. 217 § 3 k.p.a. Odmowa wydania zaświadczenia bądź zaświadczenia o treści żądanej przez osobę ubiegającą się o nie – jak wynika z regulacji art. 219 k.p.a. - następuje w drodze postanowienia, na które służy zażalenie.
Tym samym w sytuacji, gdy wnioskodawca nie wykaże swego interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia żądanej treści, bądź gdy nie istnieje taki przepis prawa, który wymagałby uzyskania stosownego zaświadczenia, organ administracji publicznej winien podjąć postanowienie odmowne (wyrok WSA w Warszawie z 24.02.2021 r., II SAB/Wa 474/20, LEX nr 3161103).
Przechodząc do oceny legalności podjętych przez organy rozstrzygnięć w sprawie, nakreślić należy specyfikę postępowania inicjowanego wnioskiem o wydanie zaświadczenia. Oznaczone w art. 217 k.p.a. okoliczności warunkujące uzyskanie zaświadczenia charakteryzują się odrębnością. Jak podkreślane jest w doktrynie, w pierwszym wypadku urzędowego potwierdzenia określonych faktów lub stanu prawnego wymaga przepis prawa. Nakłada to na organ administracji obowiązek wydania zaświadczenia, o ile stosowne dane znajdują się w jego posiadaniu. Interes prawny osoby ubiegającej się o wydanie zaświadczenia nie podlega badaniu, bowiem jest on z góry ustalony przez przepis prawa (A. Matan [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. Tom II. Komentarz do art. 104-269, wyd. III, Warszawa 2010, art. 217). W przypadku określonym w pkt 2 art. 217 § 2 (ubieganie się o zaświadczenie ze względu na interes prawny) organ obowiązany jest najpierw stwierdzić, czy osoba ubiegająca się o zaświadczenie ma interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. A. Matan [w:] G. Łaszczyca, C. Martysz, A. Matan, Kodeks postępowania ... op. cit.). Zaznaczyć tutaj należy, że główny ciężar obowiązku wykazania interesu prawnego w domaganiu się wydania zaświadczenia spoczywa na wnioskodawcy (wyrok NSA z 15.10.2015 r., I OSK 684/14, LEX nr 1932083; wyrok NSA z 31.03.2000 r., III SA 502/99, LEX nr 1692483). Tak więc osoba ubiegająca się o wydanie zaświadczenia powinna wykazać swój interes prawny lub powołać przepis prawny, dający podstawę tych starań (wyrok WSA w Gdańsku z 10.06.2021 r., III SA/Gd 96/21, LEX nr 3199525). W doktrynie trafnie przyjmuje się, że nie jest to zbytek formalizmu, lecz pewien środek ograniczenia żądania zaświadczeń i posługiwania się nimi. W obrocie prawnym zaświadczenia mogą bowiem wieść samodzielny żywot, niekoniecznie odpowiadając aktualnemu stanowi faktycznemu lub prawnemu po pewnym czasie i wobec tego pewna reglamentacja ich wystawiania spełnia postulat bezpieczeństwa obrotu prawnego (B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz. C. H. Beck Warszawa 2006, str. 818; por. Wyrok WSA w Warszawie z 24.02.2021 r., II SAB/Wa 474/20, LEX nr 3161103).
W orzecznictwie przyjmuje się, że interes prawny, aby mógł być zaspokojony przez administrację, musi być osobisty, własny, indywidualny oraz konkretny, dający się obiektywnie stwierdzić, aktualny i znajdujący swoją podstawę w przepisach prawa materialnego oraz potwierdzenie w okolicznościach faktycznych (por. wyrok NSA z 13 kwietnia 1997 r., II SA 940/97, CBOSA). Z kolei NSA akcentuje, aby interes prawny był przede wszystkim realny i aktualny, tzn. winien ściśle wiązać się z aktualnymi prawami bądź obowiązkami strony, związanymi z przedmiotem postępowania lub czynnościami organu, a nie z jej zamiarami na przyszłość (por. wyrok NSA 11.12.2020 r.,I OSK 2411/18, LEX nr 3166885).
Interes prawny pojawia się wówczas, gdy istnieje związek między obowiązującą normą prawa materialnego a sytuacją prawną konkretnego podmiotu prawa, polegający na tym, że akt stosowania tej normy może mieć wpływ na sytuację tego podmiotu w zakresie prawa materialnego. Przy tym interes prawny powinien być skonkretyzowany, a nie ewentualny (wyrok WSA w Gdańsku z 29.01.2020 r., II SA/Gd 385/19, LEX nr 2784855). Wobec powyższego, o istnieniu interesu prawnego można mówić, gdy dany podmiot wnosi żądanie we własnym imieniu, żądanie to oparte jest na konkretnej normie prawnej, a konieczność jego obiektywnego charakteru oznacza, że o istnieniu interesu prawnego decyduje nie przekonanie zainteresowanego, lecz ocena ustawodawcy. Kategoria interesu prawnego jest kategorią materialnoprawną i dlatego dla wykazania takiego interesu należy wskazać przepis prawa materialnego zobowiązujący organ do wydania dokumentu lub uprawniający wnioskującego do jego otrzymania (wyrok WSA w Warszawie z 27.07.2017 r., II SA/Wa 605/17, LEX nr 2400872).
Należy przy tym odróżnić interes faktyczny od interesu prawnego (por. wyrok NSA z 11.12.2020 r., I OSK 2411/18, LEX nr 3166885). W wyroku z 10.12.2021 r. NSA stwierdza, że kategoria interesu prawnego przeciwstawiana jest interesowi faktycznemu, gdy podmiot jest zainteresowany w wydaniu przez organ rozstrzygnięcia w określonej kwestii, ale nie ma ku temu podstaw prawnych. To rozróżnienie i warunek umocowania legitymacji procesowej w przepisie prawa nie pozwalają na zrelatywizowanie oceny do "realiów sprawy", okoliczności faktyczne związane ze sprawą i jej cechy indywidualne nie mogą przesądzić o statusie procesowym podmiotów (wyrok NSA z 10.12.2019 r., I OSK 1854/17, LEX nr 2782221).
Z akt sprawy wynika, że wnioskiem z dnia 8.07.2024r. Skarżąca zwróciła się do Prezydenta Miasta K. o wydanie zaświadczenia dotyczącego pojazdu [...] [...] o nr rej. [...] o następującej treści:
- "decyzja o czasowej rejestracji pojazdu nr rej. [...] ważna była w okresie od 29.09.2011r. do dnia 26.10.2011r. i wygasła z dniem 26.10.2011r. z mocy prawa albowiem nie została przedłużona,
- w okresie od 26.10.2011r. do, 06.03.2017r. toczyło się postępowanie w sprawie rejestracji samochodu albowiem samochód nie był zarejestrowany, zakończone wydaniem postanowienia o umorzeniu postępowania z urzędu z uwagi na nieodebranie dowodu rejestracyjnego przez właściciela R S.A."
Prezydent Miasta K., wydał kolejno zaświadczenia o treści:
- "decyzja o czasowej rejestracji pojazdu marki [...] , nr rej. [...] została wydana w dniu 26.09.2011r. na okres 30 dni i wygasła z dniem 26.10.2011r. (wygaśnięcie decyzji o czasowej rejestracji nie skutkuje wykreśleniem pojazdu z ewidencji),
- ww. pojazd figurował w ewidencji jako zarejestrowany na rzecz R S.A. do dnia wydania decyzji o umorzeniu postępowania, tj. 06.03.2017r.,
- w dniu 06.03.2017r. została wydana decyzja o umorzeniu postępowania w sprawie rejestracji ww. pojazdu, z powodu wygaśnięcia decyzji o czasowej rejestracji".
Na skutek żądania Skarżącej (pismo z dnia 30.08.2024r.) Prezydent Miasta K. wydał postanowienie stwierdzające, iż nie jest możliwe wydanie zaświadczenia o treści żądanej przez Stronę, że "w okresie od 29.09.2011r. do dnia 06.03.2017r. toczyło się postępowanie w sprawie rejestracji samochodu albowiem samochód nie był zarejestrowany", ponieważ stwierdzenie to nie jest zgodne ze stanem faktycznym, jako że pojazd marki [...] o nr ej. [...] figurował w ewidencji jako zarejestrowany na rzecz R S.A. do dnia wydania decyzji o umorzeniu postępowania, tj. 06.03.2017r.
Odnosząc się do powyższego należy zgodzić się z Organem odwoławczym, że Skarżąca w opisanym wniosku z dnia 8.07.2024r. ani nie wskazała przepisu prawa, który zobowiązywałby ją do uzyskania zaświadczenia o żądanej treści ani też nie uzasadniła wniosku istnieniem swego interesu prawnego w uzyskaniu zaświadczenia o żądanej treści. Podkreślenia wymaga, że z akt postępowania w żaden sposób nie wynika aby Skarżąca była właścicielem pojazdu [...] o nr rej. [...] lub czy na dzień złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia przysługiwał jej tytuł prawny do tego pojazdu. Organ II instancji słusznie wskazał, że G.K. nie była stroną postępowania o rejestrację ww. pojazdu gdyż nie była jego właścicielem. W aktach sprawy znajdują się co prawda dokumenty wskazujące na fakt zawarcia w 2011r. przez Skarżącą umowy leasingu - upoważnienie udzielone przez R S.A. z dnia 26.09.2011r. dla Skarżącej do używania ww. pojazdu - lecz wynika z niego, iż umowa została zawarta na 35 miesięcy.
Sąd podziela zatem stanowisko Organu, co do tego, że Skarżąca nie wskazała na przesłanki z art. 217 § 1 k.p.a. niezbędne do wydania zaświadczenia a Prezydent Miasta K. nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego (art. 218 § 2 k.p.a.) w celu ustalenia podstawy prawnej żądania a co za tym idzie spełnienia przesłanek do wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 k.p.a..
Sąd zgadza się z Organem odwoławczym co do tego, że sam fakt zawarcia umowy leasingu nie wskazuje na interes prawny Skarżącej, nadto interes prawny winien być realny i aktualny na dzień złożenia wniosku o wydanie zaświadczenia, a jak wynika z powyższych ustaleń umowa leasingu została zawarta w 2011r. i trwała przez okres 35 miesięcy.
Tymczasem wskazać należy, że zaświadczenie służy urzędowemu potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez organ administracji publicznej ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu, jeżeli określona osoba ubiega się o zaświadczenie ze względu na swój interes prawny w urzędowym potwierdzeniu określonych faktów lub stanu prawnego. W uzasadnieniu wyroku z 10.06.2021 r. WSA w Gdańsku słusznie zauważył, że dokument ten ma charakter wiążący, z definicji swej stwierdza bowiem będące jego przedmiotem dane kategorycznie.
Zgodnie z art. 218 § 1 k.p.a. zaświadczenie ma na celu potwierdzenie faktów albo stanu prawnego, wynikających z prowadzonej przez ten organ ewidencji, rejestrów bądź z innych danych znajdujących się w jego posiadaniu. Stosowanie zaś do art. 218 § 2 k.p.a., organ administracji publicznej, przed wydaniem zaświadczenia, może przeprowadzić w koniecznym zakresie postępowanie wyjaśniające. W postępowaniu tym ustala się, czy na podstawie informacji, którymi organ już dysponuje można potwierdzić fakty lub stan prawny.
W tym kontekście Organ odwoławczy prawidłowo zważył, że Prezydent Miasta K. nie zbadał kwestii czy wnioskująca o wydanie zaświadczenia Skarżąca dysponowała na moment złożenia wniosku wymaganym przez ustawę interesem prawnym, jednocześnie Organ I instancji nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego (art. 218 § 2 k.p.a.) w celu ustalenia podstawy prawnej żądania a co za tym idzie spełnienia przesłanek do wydania zaświadczenia na podstawie art. 217 § 2 k.p.a. Istnienie prawnego obowiązku w uzyskaniu zaświadczenia czy interesu prawnego Strony w jego uzyskaniu stanowi podstawowy warunek wydania zaświadczenia. Ich brak powoduje samoistną podstawę do odmowy wydania zaświadczenia a Prezydent Miasta K. tych kwestii nie zbadał, wiec należy zgodzić się z słusznym rozstrzygnięciem Organu odwoławczego, który postanowienie organu I instancji jako wadliwe uchylił.
Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił wniesioną skargę, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.