III SA/Gl 1198/21

III SA/Gl 1198/21 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2022-02-28
Data wpływu
2021-09-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Krzysztof Wujek /przewodniczący/
Magdalena Jankiewicz /sprawozdawca/
Piotr Pyszny
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 1661/22 - Wyrok NSA z 2024-03-21
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uzupełniono wyrok
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 157 § 1, art. 135
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2021 poz 735
art. 138
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.) Asesor WSA Piotr Pyszny po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 28 lutego 2022 r. sprawy ze skargi M. M. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. z dnia [...]r. nr [...] w przedmiocie odmowy ponownego naliczania i wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za niewykorzystany urlop w kwestii wniosku o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2021 r. 1) uzupełnia wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 2 grudnia 2021 r. w ten sposób, że dotychczasową treść oznacza jako "1)" i dodaje: "2) w pozostałym zakresie skargę oddala, 3) zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. na rzecz skarżącego kwotę 480 zł (słownie: czterysta osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania", 2) oddala wniosek o uzupełnienia wyroku z pozostałym zakresie.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr [...] z [...] r. Komendant Wojewódzki Policji w K. utrzymał w mocy decyzję nr [...] z [...]r. Komendanta Miejskiego Policji w M., odmawiającą skarżącemu M.M. wypłaty wyrównania ekwiwalentu pieniężnego za 57 dni niewykorzystanego urlopu wypoczynkowego i dodatkowego w związku ze zwolnieniem ze służby w Policji.
W skardze na tę decyzję pełnomocnik skarżącego będący radcą prawnym domagał się uchylenia zarówno zaskarżonej decyzji, jak i poprzedzającej ją decyzji Komendanta Miejskiego Policji w M. nr [...] z [...] r. Wnosił także o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego.
W wyroku z 2 grudnia 2021 r. sygn. akt III SA/Gl 1198/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach uchylił jedynie decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w K.. Nie orzekł o żądaniu dotyczącym decyzji organu pierwszej instancji ani o kosztach zastępstwa procesowego.
Pełnomocnik skarżącego pismem z [...] r. wniósł o uzupełnienie powyższego wyroku poprzez zamieszenie w nim rozstrzygnięcia co do oddalenia lub uchylenia decyzji pierwszoinstancyjnej Komendanta Miejskiego Policji oraz co do kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu zakończonym wyrokiem z 2 grudnia 2021r. Wniósł ponadto o zasądzenie na jego rzecz kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu w przedmiocie uzupełnienia wyroku.
Rozpoznając wniosek o uzupełnienie wyroku, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje:
W myśl art. 157 § 1 z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.- dalej powoływana jako P.p.s.a.), strona może zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu.
Taka sytuacja może nastąpić wówczas, gdy sąd pominął w wyroku niektóre akty lub czynności objęte skargą albo orzekł tylko co do części rozstrzygnięcia w zaskarżonym akcie, nie ustosunkowując się do pozostałej części zaskarżonego rozstrzygnięcia (por. T. Woś, H. Knysiak-Molczyk, M. Romańska "Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz", LexisNexis, Warszawa 2009, Wyd. 3, s. 648 i nast.).
W rozpatrywanej sprawie zaistniała wyłącznie pierwsza z hipotez, skoro w sentencji wyroku z 2 grudnia 2021 r. nie orzekając w przedmiocie uchylenia decyzji Komendanta Miejskiego Policji ani w zakresie kosztów zastępstwa procesowego Sąd nie orzekł o całości żądania skargi.
W świetle art. 135 P.p.s.a sąd rozpoznając sprawę stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Przytoczony przepis zobowiązuje zatem sąd do orzekania nie tylko w kwestii legalności zaskarżonej decyzji organu odwoławczego, ale także w kwestii legalności poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej o ile Sąd uzna, że zaistniały określone w tym przepisie przesłanki, w szczególności jeżeli jest to niezbędne dla jej końcowego załatwienia. Takiej zaś sytuacji Sąd nie stwierdził.
Wyjaśniając powyższe stanowisko zauważyć należy, że organ odwoławczy – po uchyleniu przez Sąd decyzji utrzymującej w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyje - zobowiązany będzie do ponownego rozpatrzenia sprawy.
Rodzaje decyzji, jakie może wydać organ odwoławczy określa art. 138 Kpa.
Zgodnie z § 1 organ odwoławczy wydaje decyzję, w której:
1) utrzymuje w mocy zaskarżoną decyzję albo
2) uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części, albo
3) umarza postępowanie odwoławcze.
§ 2. Organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy.
Z powyższego wynika, że organ odwoławczy – jeśli nie orzeka co do istoty sprawy lub nie umarza postępowania, do czego jednak muszą istnieć przesłanki - winien przekazać sprawę organowi pierwszej instancji jeśli konieczne jest jej wyjaśnienie, co w praktyce oznacza konieczność przeprowadzenia postępowania dowodowego. Natomiast w przedmiotowej sprawie stan faktyczny jest tyleż prosty, co bezsporny, a spór dotyczy jedynie prawa materialnego i zastosowania art. 115a ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2020r., poz. 360) w związku z art. 9 ust. 1 ustawy z 14 sierpnia 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach dotyczących wsparcia służb mundurowych nadzorowanych przez ministra właściwego do spraw wewnętrznych, o zmianie ustawy o Służbie Więziennej oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. poz. 1610 - art. 1 pkt 16 w zw. z art. 48).
Z powyższego wynika, że w badanym stanie faktycznym organ odwoławczy nie jest zobligowany do uchylenia decyzji organu I instancji w celu ponownego jej rozpoznania i może wydać decyzję zmieniającą stanowisko organu I instancji we własnym zakresie. W takim przypadku nie jest spełniona przesłanka niezbędności uchylenia także decyzji I instancji dla końcowego załatwienia sprawy, co obligowałoby Sąd do uchylenia także decyzji Komendanta Miejskiego. Natomiast za celowością przyjętego rozwiązania przemawiają względy ekonomiki procesowej i uproszczenie procedury ponownego rozpatrywania sprawy i jej skrócenie tylko do jednej instancji.
W związku z tym Sąd uwzględnił wniosek o uzupełnienie wyroku w ten sposób, że:
- oddalając skargę w pozostałym zakresie oddalił tym samym wniosek o uchylenie decyzji organu I instancji;
- zasądził natomiast na rzecz pełnomocnika strony zwrot kosztów zastępstwa procesowego za udział w postępowaniu głównym.
Nadto oddalił wniosek o uzupełnienie wyroku w pozostałym zakresie, w szczególności w zakresie kosztów zastępstwa procesowego w postępowaniu wywołanym wnioskiem o uzupełnienie wyroku, albowiem brak jest podstawy prawnej do przyznania pełnomocnikowi kosztów z tego tytułu. Koszty te ujęte są bowiem w przyznanym już w wyroku uzupełniającym wynagrodzeniu pełnomocnika za prowadzenie sprawy w postępowaniu przed WSA w Gliwicach.