III SA/Gl 1101/23

III SA/Gl 1101/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-04-24
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-12-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Brandys-Kmiecik /przewodniczący sprawozdawca/
Dorota Fleszer
Magdalena Jankiewicz
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Zatrudnienie
Sygn. powiązane
I OSK 1941/24 - Wyrok NSA z 2025-01-14
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1526
art. 201 § 1, art. 202 § 5
Ustawa z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych - t.j.
Dz.U. 2023 poz 735
art. 2 ust. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Dz.U. 2023 poz 775
art. 107 § 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik (spr.), Sędzia WSA Dorota Fleszer, Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi J. J. (J.) na decyzję Wojewody Śląskiego z dnia 12 października 2023 r. nr PSIII.8640.418.3.2023 w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją nr PSIII.8640.418.3.2023 z 12 października 2023 r. Wojewoda Śląski, po rozpatrzeniu odwołania J.J. (dalej jako: Strona, skarżący), od decyzji Starosty [...] z 6 lipca 2023 r. nr [...], orzekającej o utracie statusu osoby bezrobotnej - utrzymał w mocy pierwszoinstancyjne rozstrzygnięcie.
W podstawie prawnej wskazano art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 735 ze zm.), art. 138 § 1 pkt 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.; dalej K.p.a.).
W uzasadnieniu przedstawiono stan faktyczny sprawy i argumentacje prawną. Podkreślono, że Strona otrzymała decyzję organu I instancji, którą uchylono decyzje będące przedmiotem wznowienia postępowania (tj. z 2.12.2021 o uznaniu strony za osobę bezrobotną z dniem 1.12.2021 r., z 13.12.2021 r. o przyznaniu stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 1.12.2021 r., z 23.05.2022 r. o pozbawieniu strony statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 17.05.2022 r. z powodu otrzymania jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej) oraz orzeczono o odmowie uznania Strony za osobę bezrobotną z dniem 1 grudnia 2021 r. z powodu niespełnienia warunków do uznania za osobę bezrobotną i umorzono postępowanie w pozostałym zakresie jako bezprzedmiotowe. Z uzasadnienia decyzji wynika, że 20 kwietnia 2023 r. wpłynęło do Powiatowego Urzędu Pracy pismo Komendy Powiatowej Polieji w T. informujące o pełnieniu przez Stronę funkcji członka Zarządu firmy R Sp. z o.o. (Nr KRS [...]) w okresie od 6 grudnia 2019 r. do 22 grudnia 2022 r. W związku z tym, w ocenie organu I instancji, Strona pełniąc ww. funkcję obowiązana jest do prowadzenia spraw spółki i jej reprezentacji, nie jest więc zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Nie spełnia zatem przesłanek osoby bezrobotnej wyrażonych w art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy.
Kwestionując powyższe w złożonym odwołaniu Strona wniosła o uchylenie w/w decyzji i zarzuciła naruszenie:
1. art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy poprzez nieprawidłową interpretację pojęcia zdolności i gotowości do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy, polegającą na przyjęciu, że pełnienie funkcji członka zarządu bez odniesienia się do faktycznie wykonywanych przez Odwołującego czynności i zakresu obowiązków, wyklucza jego zdolność i gotowość do podjęcia pracy w pełnym wymiarze czasu pracy;
2. art. 7, art. 9 oraz art. 77 Kpa poprzez niewyjaśnienie wszystkich kluczowych okoliczności sprawy, w tym niedokonania oceny działalności spółki R sp. z o.o. w dacie rejestracji Odwołującego;
3. art. 107 § 3 w związku z art. 8 i art. 11 Kpa poprzez niewykazanie na jakiej podstawie faktycznej organ I instancji uznał, że Odwołujący nie był zdolny i gotowy do podjęcia zatrudnienia.
Zaskarżoną decyzją Wojewoda Śląski, po rozpatrzeniu odwołania, utrzymał w mocy rozstrzygnięcie pierwszoinstancyjne w pełni podzielając wyrażone w nim stanowisko. Analizując akta ustalono bowiem, że Strona 1 grudnia 2021 r. została zarejestrowany w PUP jako bezrobotny uzyskując prawo do zasiłku. Status ten utraciła z dniem 17 maja 2022 r., w związku z otrzymaniem jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej. Natomiast 20 kwietnia 2023 r. wpłynęło do PUP pismo z Wydziału do Walki z Przestępczością Gospodarczą Komendy Powiatowej Policji w T. informujące m.in., że Strona w okresie od 6 grudnia 2019 r. do 22 grudnia 2022 r. pełniła funkcję członka zarządu firmy R Sp. z o.o., nr KRS [...]. W dniu 26 kwietnia 2023 r. organ zatrudnienia złożył w Komendzie Powiatowej Policji w T. zawiadomienie o podejrzeniu popełnienia przestępstwa przez stronę oraz wniósł o wszczęcie postępowania przygotowawczego bowiem w/w pobrał nienależnie zasiłek dla bezrobotnych za okres od 1 grudnia 2021 r. do 16 maja 2022 r. w kwocie 6.190,90 zł oraz środki na podjęcie działalności gospodarczej w kwocie 33.000,00 zł, ponieważ w czasie rejestracji jako osoba bezrobotna pełnił funkcję członka zarządu w R Sp. z o.o.
Zatem stwierdzono, że zasadnie PUP 22 maja 2023 r. wydał postanowienie nr [...], wznawiając z urzędu w trybie art. 145 § 1 pkt 5 K.p.a. postępowanie zakończone decyzjami ostatecznymi z 2 grudnia 2021 r. o uznaniu strony za osobę bezrobotną i z 13 grudnia 2021 r. o przyznaniu stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych - z dniem 1 grudnia 2021 r. oraz z 23 maja 2022 r. o pozbawieniu strony statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 17 maja 2022 r. z powodu otrzymania jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej. Następnie wydał 6 lipca 2023 r. decyzję uchylając w całości w/w decyzje będące przedmiotem wznowienia i orzekając o odmowie uznania Strony za osobę bezrobotną z dniem 1 grudnia 2021 r., z powodu niespełnienia warunków do uznania za osobę bezrobotną i umarzając postępowanie w pozostałym zakresie jako bezprzedmiotowe.
Organ odwoławczy wskazał na prawa i obowiązki wspólników w spółkach prawa handlowego oraz zarządu, który prowadzi sprawy spółki i ją reprezentuje. W związku z tym członek zarządu działającej spółki z o.o. nie posiada pełnej gotowości do podjęcia pracy, co wyklucza posiadanie statusu osoby bezrobotnej, a w konsekwencji prawa do zasiłku. Przytoczył brzmienie art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz treść przepisów ustawy z 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 1467 ze zm.). Zaakcentował, że Strona tej funkcji się nie zrzekła, nie została zawieszony w swoich prawach, ani też w żaden inny sposób nie wykazała, że ujawniony w rejestrze skład zarządu w tym okresie był nieaktualny. Okoliczność, iż nie pobiera wynagrodzenia nie wpływa na ocenę, iż skarżący jest co najmniej prowadzącym działalność Spółki.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na powyższą decyzję ostateczną Strona zakwestionowała jej prawidłowość wnosząc o uchylenie rozstrzygnięć obu instancji i zasądzenie kosztów. Podtrzymała w całości zarzuty odwołania. Dodatkowo zarzucając naruszenie art. 31 ust. 3 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady proporcjonalności przy pozbawieniu skarżącego statusu osoby bezrobotnej, a w konsekwencji pozbawienie uprawnień skarżącego do zabezpieezenia społecznego, zasiłku dla bezrobotnych oraz jednorazowych środków na podjęcie działalności gospodarczej, w sytuacji, w której skarżący w spornym okresie nie wykonywał pracy zarobkowej, nie osiągał dochodów, wywiązywał się z obowiązków osoby bezrobotnej oraz aktywnie poszukiwał możliwości pozyskania pracy.
W obszernym uzasadnieniu zaakcentowano, że gotowość do podjęcia pracy musi być oceniana również w kategoriach obiektywnych, przez co należy rozumieć rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy; niedopuszczalne jest dokonywanie tej oceny w sposób hipotetyczny, w całkowitym oderwaniu od okoliczności faktycznych konkretnej sprawy. Obiektywna ocena oznacza bowiem dokonanie oceny danej sytuacji faktycznej, na podstawie obiektywnych kryteriów, którymi winny być: przedmiot i zakres prowadzonej przez spółkę działalności, rodzaje i wymiar podjętych przez skarżącego czynnośei w ramach pełnionej funkcji, fakt otrzymywania lub nieotrzymywania wynagrodzenia za pełnioną funkcję: te elementy stanu faktycznego stanowią bowiem kryteria obiektywne (tj. niezależne od woli i deklaracji skarżącego) oceny jego gotowośei do podjęcia zatrudnienia w sytuacji pełnienia przez niego funkcji członka zarządu spółki. Przyjmowanie natomiast z góry założenia, że każdy fakt pełnienia funkcji członka zarządu spółki prawa handlowego oznacza brak gotowości do podjęcia zatradnienia nie jest oceną obiektywną, lecz hipotetyczną, albowiem jest dokonywana nie na podstawie stanu faktycznego sprawy, a na podstawie hipotetycznych założeń organu administracji.
Podkreślono, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu bez wynagrodzenia, a zatem nie można uznać, iż pełnienie tej funkcji miało charakter pracy zarobkowej. Nie do zaakceptowania jest sytuacja, w której organ, pomimo zeznań Strony, w których skarżący wskazał na ograniczoną działalność spółki oraz zakres podejmowanych czynności w ramach pełnionej funkcji (wymieniając dwie czynności, jakich w spornym okresie dokonał jako członek zarządu) jednoznacznie stwierdził, iż funkcja ta nie była przeszkodą do podjęcia pracy zarobkowej, uznał a priori (bez jakiegokolwiek odniesienia do konkretnego stanu faktycznego niniejszej sprawy), iż pełnienie funkcji członka zarządu czyniło ze skarżącego osobę niezdolną i niegotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy. Takie działanie organu stanowi naruszenie art. 7 K.p.a., art. 9 K.p.a. oraz art. 77 K.p.a. Powołano się na orzecznictwo na poparcie wnoszonych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Na rozprawie sądowej strony sporu podtrzymały swoje stanowiska. Na pytanie Sądu strona skarżąca wyjaśniła, że nadal prowadzi skutecznie swoją działalność gospodarczą; spółka także nadal funkcjonuje w obrocie gospodarczym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Natomiast według art. 3 § 1 i 2 pkt. 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634, dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej obejmuje między innymi orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonej decyzji (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a, b, c P.p.s.a.). Przy rozstrzyganiu spraw Sąd nie kieruje się zasadami słuszności, sprawiedliwości społecznej, wyjątkowymi, w ocenie skarżącego, okolicznościami, które miałyby uzasadniać niezastosowania jakiegoś przepisu prawa, bądź interpretację sprzeczną z treścią przepisu.
Dokonując oceny zaskarżonej decyzji w zakresie zgodności z prawem należy stwierdzić, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu, a przeprowadzone w określonych na wstępie ramach badanie jej zgodności z prawem wykazało, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem nie można organom zarzucić naruszenia przepisów prawa. Przedmiotem kontroli Sądu jest decyzja ostateczna utrzymująca w mocy decyzję organu I instancji w przedmiocie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej.
Na wstępie wskazać trzeba, że za podstawę wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane w zaskarżonym rozstrzygnięciu, albowiem nie stwierdził naruszenia prawa procesowego w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy będący ustawową definicją osoby bezrobotnej, co oznacza osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g oraz i-m oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3, 4 i 4a, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkołach dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły oraz uczącej się w branżowej szkole II stopnia i szkole policealnej, prowadzącej kształcenie w formie stacjonarnej lub zaocznej, lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli spełnia określone w poszczególnych podpunktach przesłanki.
Zdaniem strony skarżącej, organy bezpodstawnie orzekły o utracie przez nią statusu osoby bezrobotnej, co strona argumentowała nieodpłatnym pełnieniem funkcji członka zarządu spółki, tylko podjętymi dwoma czynnościami w spornym czasie, deklarowaną gotowością do podjęcia zatrudnienia, które to zatrudnienie w ocenie skarżącej nie kolidowałoby z pełnioną przez nią funkcją w zarządzie spółki prawa handlowego.
Sąd nie podziela tej argumentacji i za prawidłowe uznaje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji, utrzymującej w mocy decyzję organu pierwszej instancji o pozbawieniu skarżącej statusu osoby bezrobotnej z dniem 1 grudnia 2021 r. z powodu braku gotowości do podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. W ocenie Sądu, organy orzekające w sprawie przeprowadziły prawidłową wykładnię art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy oraz zasadnie uznały (na zasadzie rozumowania a contrario), że skarżący nie spełniał przesłanek normatywnych osoby bezrobotnej. Subsumpcję stanu faktycznego organy przeprowadziły na podstawie materiału dowodowego, który należało uznać za wystarczający z punktu widzenia zastosowanej normy prawa materialnego.
Przede wszystkim gotowość do podjęcia pracy musi oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy, ponieważ z tą kwestią wiąże się nabycie określonych praw podmiotowych do świadczeń publicznoprawnych. Gotowość do podjęcia zatrudnienia oznacza, że dana osoba ma zamiar, chęć i możliwość wykonywania pracy i jednocześnie nie występują żadne przeszkody po stronie tej osoby, aby świadczyć pracę. Gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych, istniejących po stronie zainteresowanego.
W nawiązaniu do okoliczności spornych w sprawie należy zaakcentować, że kwestia spełnienia "warunku gotowości do podjęcia pracy" przez członka zarządu spółki prawa handlowego, w tym, również pełniącego tę funkcję nieodpłatnie była już przedmiotem licznych rozważań sądów administracyjnych. Przykładowo w wyrokach - WSA we Wrocławiu z dnia 16 października 2014 r., sygn. akt IV SA/Wr 247/14, WSA w Gliwicach z dnia 11 lipca 2017 r. sygn. akt IV SA/Gl 1145/16, WSA w Bydgoszczy z dnia 21 grudnia 2021 r. sygn. akt II SA/Bd 1139/21, NSA z dnia 25 maja 2016 r. sygn. akt I OSK 1982/14 i z dnia 16 stycznia 2018 r., sygn. akt I OSK 2666/17, w których zajęto stanowisko zbieżne z tym, jakie zaprezentowały organy orzekające w sprawie.
Podkreślić należy, że powołanie do pełnienia funkcji członka zarządu z jednej strony stanowi wewnętrzny stosunek organizacyjny, z drugiej zaś posiada też inne cechy (por. wyrok WSA w Bydgoszczy z dnia 7 września 2011 r., sygn. akt II SA/Bd 719/11). Z powołaniem wiążą się określone prawa i obowiązki, do których odpowiednio stosuje się przepisy kodeksu cywilnego. Z cywilistycznego punktu widzenia jest to rodzaj umowy nienazwanej, do której mają odpowiednie zastosowanie przepisy o zleceniu (por. art. 202 § 5 k.s.h.). Oznacza to, że powołanie do pełnienia funkcji członka zarządu to nawiązanie stosunku organizacyjnego jak też innego stosunku prawnego. Zatem dopóki nie dojdzie do podjęcia uchwały o odwołaniu z pełnienia funkcji członka zarządu, bądź rezygnacji z pełnienia tej funkcji, powołany członek zarządu ma określone prawa i obowiązki. W tym miejscu trzeba zauważyć, że zakres obowiązków i praw członków zarządu spółki wynika wprost z art. 201 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1526 ze zm.), zgodnie z którym "zarząd prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę". Przez prowadzenie spraw w doktrynie rozumie się proces polegający na wydawaniu decyzji, podejmowaniu uchwał, opinii, organizowaniu działalności przedsiębiorcy oraz - w pewnych sytuacjach - osobistej realizacji czynności wykonawczych w ten sposób, aby były one zgodne z przedmiotem działania danego podmiotu, w celu realizacji jego zadań i osiągnięcia jak najlepszych wyników gospodarczych (A. Kidyba, Prawo handlowe, s. 121). Z kolei reprezentacja spółki to sfera jej funkcjonowania na zewnątrz, relacji z osobami trzecimi (zob. A. Kidyba, Prawo handlowe, s. 129). Obejmuje ona przede wszystkim czynności prawne dokonywane przez spółkę w obrocie cywilnoprawnym. Do sfery tej należy również zaliczyć występowanie spółki jako osoby prawnej przed organami administracyjnymi i sądami (M. Dumkiewicz Małgorzata, Kodeks spółek handlowych. Komentarz do art. 201 k.s.h., LEX).
Przedstawione dotąd uwagi prowadzą do wniosku, że w sytuacji pełnienia przez daną osobę funkcji w zarządzie spółki prawa handlowego, rzeczywiste możliwości podjęcia przez nią pracy są co najmniej ograniczone w stosunku do tych, jakie istnieją, gdy bezrobotny nie wykonuje żadnego zajęcia.
Co w tym miejscu wymaga zauważenia, zgodnie z orzecznictwem, które Sąd w składzie orzekającym w całości podziela, nie jest rzeczą organu administracji publicznej monitorowanie i wykazywanie, czy i w jakim wymiarze czasowym, i kiedy członek zarządu podejmuje działania na rzecz spółki (por. wyrok WSA w Gliwicach z dnia 26 sierpnia 2020 r., sygn. akt III SA/Gl 184/20), a tym samym badanie, czy mimo pełnionej funkcji mógłby podjąć zatrudnienie w pełnym wymiarze czasu pracy.
Zatem sprawowanie więc funkcji członka zarządu spółki kapitałowej stanowiło okoliczność dającą podstawę do stwierdzenia utraty przez Skarżącego statusu osoby bezrobotnej na zasadzie rozumowania a contrario do art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Podkreślić także należy, że w orzecznictwie sądowoadministrcyjnym ugruntowany jest pogląd, że wykonywanie obowiązków prezesa zarządu spółki prawa handlowego powoduje brak pełnej gotowości do podjęcia zatrudnienia, także w niepełnym wymiarze (wyrok WSA w Gdańsku z 25 stycznia 2024r., sygn. akt III SA/Gd 422/23). W przypadku pełnienia funkcji członka zarządu istotne znaczenie ma nie to, czy takie czynności wykonywane są odpłatnie, lecz to, że na osobie pełniącej taką funkcję w spółce ciążą określone zadania. W myśl art. 201 § 1 k.s.h. zarząd jako jedyny prowadzi sprawy spółki i reprezentuje spółkę. Oznacza to, że w zakresie działalności gospodarczej jest on jedynym upoważnionym do prowadzenia tejże działalności. Okoliczność braku zawarcia pisemnej umowy o pracę (czy innej) nie ma znaczenia. Trzeba nadto wskazać, że gotowości do pracy nie można sprowadzać wyłącznie do czynników subiektywnych, istniejących po stronie zainteresowanego. Jak już podkreślono na wstępie rozważań, musi być ona oceniana również w kategoriach obiektywnych i oznaczać rzeczywistą, faktyczną i aktualną możliwość podjęcia pracy. Zakres obowiązków członka zarządu stanowi istotną przeszkodę w podjęciu zatrudnienia, pełnej dyspozycyjności skarżącego, co nie wymaga szczegółowych ustaleń ze strony organu administracji. (wyrok WSA we Wrocławiu z 18 kwietnia i 11 maja 2023r., sygn. akt IV SA/Wr 503, 739/22).
Wbrew więc twierdzeniom skarżącego, przedstawione przez niego argumenty nie wyczerpują znamion z art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy.
Nadto zauważyć należy, że skarżący został pouczony o prawach i obowiązkach osoby bezrobotnej, a także o konsekwencjach niedochowania ustawowych wymogów. Dowodem na to jest własnoręczny podpis skarżącego złożony na dokumentach załaczonych do akt sprawy; był zatem świadomy ciążących na nim obowiązków oraz konsekwencji prawnych wynikających z ich niedopełnienia.
Reasumując stwierdzić należy, że organy nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego i ustaliły istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności. Sąd ocenił także zupełność uzasadnienia zaskarżonej decyzji i stwierdził jej zgodność z wymogami określonymi w art. 107 § 3 k.p.a. Skoro zaskarżona decyzja nie zawiera uchybień o charakterze procesowym, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy oraz nie narusza przepisów prawa materialnego, to tym samym brak jest podstaw do uwzględnienia wniesionej skargi.
Odnosząc się do zarzutów skargi stwierdzić więc należy, że nie zasługują one na uwzględnienie. W tym miejscu wskazać należy, że w każdym postępowaniu organ administracji publicznej zobowiązany jest do zgromadzenia dowodów mających znaczenie dla rozstrzygnięcia danej sprawy i poczynienia na tej podstawie niezbędnych ustaleń faktycznych. O tym, jakie ustalenia faktyczne są konieczne dla załatwienia sprawy, decydują prawidłowo wyłożone przepisy prawa materialnego, nie zaś subiektywne przekonanie strony. Żaden organ prowadzący postępowanie nie ma obowiązku przeprowadzenia wszystkich dowodów wnioskowanych przez stronę. Nie może on pominąć jedynie wskazywanych środków dowodowych, gdy nie zostały wyjaśnione sporne fakty mające znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy. Tak więc tylko nieustalenie okoliczności mających takie znaczenie dla sprawy można uznawać za naruszenie reguł procedowania, które mogłyby mieć wpływ na treść ustaleń faktycznych, a w konsekwencji na treść orzeczenia kończącego postępowanie w danej sprawie. A takich uchybień skarżący nie wskazywał.
Zdaniem Sądu w rozpoznawanej sprawie nie doszło do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy. Wszystkie fakty, które miały istotne znaczenie, zostały przez organy prawidłowo ustalone i rozważone w sposób niezbędny dla rozstrzygnięcia sprawy. Także ocena tych ustaleń dokonana przez organ nie może być uznana za niezgodną z prawem.
Mając na uwadze powyższe Sąd na zasadzie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił.
-----------------------
10