IV SA/Po 562/21

IV SA/Po 562/21 - Wyrok WSA w Poznaniu
Data orzeczenia
2021-10-06
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2021-06-18
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu
Sędziowie
Katarzyna Witkowicz-Grochowska
Maciej Busz /przewodniczący sprawozdawca/
Monika Świerczak
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Pomoc społeczna
Sygn. powiązane
I OSK 222/22 - Wyrok NSA z 2022-10-14
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję I i II instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 1409
art. 2 ust. 1 pkt 2 j
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1409 z późn. zm.).
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maciej Busz (spr.) Sędzia WSA Monika Świerczak Asesor sądowy WSA Katarzyna Witkowicz-Grochowska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 6 października 2021 r. sprawy ze skargi J. W. na decyzję Wojewody z dnia [...] kwietnia 2021 r. nr [...] w przedmiocie odmowy uznania za osobę bezrobotną 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z dnia [...] marca 2021 r. znak [...]; 2. zasądza od Wojewody na rzecz skarżącej [...] zł ([...]) tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
IV SA/Po 562/21
UZASADNIENIE
Starosta Ś. decyzją z [...].03.2021 r. nr [...] z dnia [...].03.2021 r. wydaną na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020r., poz. 1409 z późn. zm., dalej u.p.z. ) oraz art. 104, art. 105, art. 151 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r., poz. 256 z późn. zm., dalej k.p.a.), po wznowieniu postępowania objętego postanowieniem znak: [...] z dnia [...].02.2021 r.
1. uchylił decyzję [...] z dnia [...].10.2020r. o uznaniu J. W. (dalej jako skarżąca) z dniem [...].10.2020r. za osobę bezrobotną;
2. odmówił uznania J. W. z dniem [...].10.2020r. za osobę bezrobotną;
3. uchylił decyzję znak: [...] z dnia [...].10.2020r. orzekającej o przyznaniu skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych:
. od dnia [...].10.2020r. w wysokości [...] zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych 90 dnia posiadania prawa do zasiłku,
. od dnia [...].01.202 Ir. w wysokości [...] zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku;
4. umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku od dnia [...].10.2020r.
W uzasadnieniu decyzji wyjaśniono, że w dniu [...].10.2020r. w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ś. skarżąca złożyła wniosek opatrzony podpisem potwierdzonym profilem zaufanym elektronicznej platformy usług administracji publicznej celem dokonania rejestracji. Biorąc pod uwagę powyższe tj. złożone oświadczenia, przedłożoną dokumentację oraz obowiązujące przepisy prawa, decyzją znak z dnia [...] z dnia [...].10.2020r. orzeczono o uznaniu skarżącej z dniem [...].10.2020r. za osobę bezrobotną.
Natomiast decyzją znak [...] z dnia [...].10.2020r. orzeczono o przyznaniu skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych:
- od dnia [...].10.2020r. w wysokości [...] zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych 90 dnia posiadania prawa do zasiłku,
- od dnia [...].01.2021 r. w wysokości [...] zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku.
W dniu [...].02.2021r. skarżąca złożyła pisemne oświadczenie, z którego wynika, że otrzymała świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Do przedmiotowego oświadczenia załączyła kopię decyzji Burmistrza Ś. znak: [...] z dnia [...].02.2021r., orzekającej o przyznaniu jej świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej od dnia [...].09.2020r. do [...].11.2022r.
Zasiłek dla bezrobotnych skarżąca pobrała natomiast za okres od dnia [...].10.2020r. do dnia [...].01.2021r.
Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020r., poz. 1409 z późn. zm.), bezrobotnym jest m.in. osoba która, nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego.
Organ wskazał, że przytoczona powyżej regulacja prawa jednoznacznie wskazuje, iż w związku z pobieraniem świadczenia pielęgnacyjnego od dnia [...].09.2020r., skarżąca bezsprzecznie nie spełnia warunków do posiadania statusu osoby bezrobotnej od [...].10.2020r., a co za tym idzie i prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Odwołanie od powyższej decyzji w ustawowym terminie wniosła J. W. zarzucając naruszenie przepisów m.in. ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, w szczególności art. 2 ust. 1 pkt 2 lit j u.p.z. poprzez dokonanie niewłaściwego ich zastosowania, jak i błędne uznanie, jakoby zachodziły przesłanki do uchylenia decyzji [...] z dnia [...].10.2020r. i w konsekwencji odmowę uznania jej za osobę bezrobotną z dniem [...].10.2020r, jak i polegające na uchyleniu decyzji nr [...] z dnia [...].10.2020r orzekającej o przyznaniu zasiłku dla bezrobotnych.
Wojewoda decyzją z [...].04.2021 r. nr [...] utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy.
W uzasadnieniu swej decyzji organ odwoławczy wskazał, że skarżąca zarejestrowała się za pośrednictwem elektronicznej platformy e-PUAP w Powiatowym Urzędzie Pracy w Ś. jako osoba bezrobotna (rejestracja pełna). Decyzją Starosty [...] z dnia [...].10.2020 r., znak: [...] orzeczono o uznaniu J. W. z dniem [...].10.2020 r. za osobę bezrobotną. Decyzja została skutecznie doręczona w dniu [...].10.2020 r. (UPD-ldentyfikator Poświadczenia: [...]). Decyzją z dnia [...].10.2020 r., znak: [...] Starosta Ś. orzekł o przyznaniu skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...].20.2020 r. na okres 180 dni. Przedmiotowa decyzja została osobiście odebrana przez nią w dniu [...].10.2020 r. podczas obowiązkowej wizyty w PUP.
W dniu [...].02.2021 r. skarżąca stawiła się w PUP w Ś. i przedłożyła decyzję Burmistrza Ś. z dnia [...].02.2021 r. znak: [...] o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej od dnia [...].09.2020 r. do dnia [...].11.2022 r. Jednocześnie skarżąca złożyła "oświadczenie" w przedmiotowej sprawie, informując, że z dniem [...].09.2020 r. otrzymała świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz.U. z 2020 r., poz. 111). Z uzasadnienia przedmiotowej decyzji wynika, że skarżąca w związku z rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej nabyła uprawnienia i otrzymała świadczenie pielęgnacyjne w związku z opieką nad niepełnosprawnym dzieckiem od dnia [...].09.2020r., tj. miesiąca złożenia wniosku o wydanie orzeczenia, do [...].11.2022 r., tj. ostatniego dnia miesiąca, w którym upływa termin ważności orzeczenia o niepełnosprawności.
W skutek powyższego organ działając na podstawie art. 149 § 1 k.p.a. w związku z art. 145 § 1 pkt 5, art. 147 oraz art. 150 § 1 k.p.a., wznowił z urzędu postępowanie administracyjne w sprawie: uznania J. W. za osobę bezrobotną z dniem [...].10.2020 r., zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...].10.2020 r., znak: [...] oraz o przyznaniu prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia [...].10.2020 r." na okres 180 dni, zakończonej decyzją ostateczną z dnia [...].03.2020 r., znak: [...]
W oparciu o udokumentowany materiał zgromadzony w aktach osobowych skarżącej organ II instancji stwierdził, że decyzja Organu I instancji została wydana zgodnie z przepisami art. 107 § 3 k.p.a., bowiem uzasadnienie decyzji Organu I instancji znajduje uzasadnienie w ustalonym stanie faktycznym. Organ I instancji właściwie orzekł o uchyleniu decyzji Starosty [...] z dnia [...].10.2020 r. znak: [...], o uznaniu za osobę bezrobotną z dniem 12 .10.2020 r. oraz o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem [...].10.2020 r.
Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia niniejszej sprawy stanowią przepisy u.p.z., tj. art. 2 ust. 1 pkt 2 lit j i art. 33 ust. 4 pkt 1 u.p.z.
Organ wskazał, że przepis art. 2 ust. 1 pkt 2 ustawy określa definicje bezrobotnego przyjmując, iż oznacza to osobę, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g lub lit. i, j, 1, lub cudzoziemca - członka rodziny obywatela polskiego, niezatrudnioną i niewykonującą innej pracy zarobkowej, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie albo innej pracy zarobkowej, albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu tej szkoły lub w szkole wyższej gdzie studiuje w formie studiów niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, o ile spełnia wymogi wskazane w punktach a-m.
W szczególności, zgodnie z art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j ustawy, za bezrobotnego może być uznana osoba, która "nie pobiera, na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania".
Natomiast, zgodnie z art. 33 ust. 4 pkt 1 u.p.z. "Starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego, który: nie spełnia warunków, o których mowa wart. 2 ust. 1 pkt 2."
Zgodnie z art. 145 §1 pkt 5 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nieznane organowi, który wydał decyzję. Stan faktyczny rozpoznawanej sprawy, sprowadza się do tego, że J. W. została zarejestrowana w dniu [...].10.2020 r. jako bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych. W dniu [...].02.2021 r. J. W. stawiła się w PUP w Ś. i przedłożyła decyzję Burmistrza Ś. z dnia [...].02.2021r., znak: [...] o przyznaniu świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej od dnia [...].09.2020 r. do dnia [...].11.2022 r. Z uzasadnienia ww. decyzji wynika, że świadczenie zostało przyznane J. W. zgodnie z art. 17 ustawy o świadczeniach rodzinnych od dnia [...].09.2020 r., tj. miesiąca złożenia wniosku o wydanie orzeczenia o stopniu niepełnosprawności dla niepełnosprawnego dziecka (art. 24 ust. 2a ustawy o świadczenia rodzinnych). Ponadto, J. W. złożyła "Oświadczenie" potwierdzając fakt, że z dniem [...].09.2020 r. otrzymała świadczenie pielęgnacyjne na podstawie art. 17 ust. 1 pkt 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. W myśl art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. "j" u.p.z. status osoby bezrobotnej może uzyskać osoba, która m.in. nie pobiera na podstawie przepisów ustawy o świadczeniach rodzinnych świadczenia pielęgnacyjnego. Pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego wyklucza możliwość uzyskania statusu osoby bezrobotnej. Natomiast w przypadku kiedy osoba zarejestrowana, jako bezrobotna, co zachodzi w rozpatrywanej sprawie, złożyła wniosek o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego i oczekuje na decyzję o jego przyznaniu może dokonać rejestracji i pozostawać w rejestrze osób bezrobotnych z tym że fakt przyznania i pobrania tego świadczenia powoduje, że osoba bezrobotna przestaje spełniać ustawowe warunki, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. i skutkuje w myśl art. 33 ust. 4 tej ustawy, utratą statusu osoby bezrobotnej z dniem jego przyznania. W rozpatrywanej sprawie data przyznania to [...].09.2020 r.
W związku z powyższym J. W. wskutek nabycia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przyznanego na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych od dnia [...].09.2020 r. z tym dniem przestała spełniać warunki uprawniające do pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych. Artykuł 2 ust. 1 pkt 2 lit. j u.p.z. w sposób jednoznaczny określa warunki jakie musi spełniać osoba rejestrująca się w urzędzie i/lub pozostająca w ewidencji osób bezrobotnych. W przypadku nie wypełnienia treści powołanego powyżej artykułu przedmiotowej ustawy organ administracji winien dokonać wyrejestrowania z ewidencji z dniem zaprzestania spełniania jego warunków. W rozpatrywanej sprawie uchylenie decyzji o przyznaniu prawda do zasiłku dla bezrobotnych i umorzenie postępowania w sprawie jego przyznania stanowi logiczną konsekwencję, uchylenia decyzji z dnia [...].10.2020 r. o przyznaniu statusu osoby bezrobotnej i orzeczenia o jego odmowie w związku z brakiem wypełnienia treści art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z.. Świadczenie publiczno-prawne jakim jest zasiłek dla bezrobotnych przysługuje i jest wypłacany wyłącznie osobom bezrobotnym pozostającym w rejestrze osób bezrobotnych po spełnieniu określonych warunków wynikających z treści art. 71 u.p.z. Skoro, więc J. W. z dniem [...].10.2020 r. nie spełniała wymogów do uznania za osobę bezrobotną to bezspornie nie mogło jej przysługiwać prawo do zasiłku dla bezrobotnych.
Skargę na powyższą decyzje w ustawowym terminie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu J. W. wnosząc o jej uchylenie oraz o uchylenie poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego przez błędną wykładnię tj.: art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j u.p.z.
W uzasadnieniu skargi skarżąca zakwestionowała sposób rozumienia art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j u.p.z., który jest kluczowy do prawidłowego rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. W ocenie organu, w skutek nabycia przez skarżącą prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przyznanego na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych od dnia [...].09.2020 r. z tym dniem przestała spełniać warunki uprawniające do pozostawania w ewidencji osób bezrobotnych. W ocenie skarżącej sposób rozumienia przywołanego przepisu przez organ jest błędny.
Według skarżącej dopiero z chwilą wydania decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego przyznanego na podstawie ustawy o świadczeniach rodzinnych, powinna ona utracić status bezrobotnego, pomimo iż świadczenie to przyznane zostało z mocą wsteczną.
Wojewoda w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie podtrzymując swą dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje:
Skarga okazała się zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 j.t. z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., zwanej dalej – p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Z brzmienia art. 145 § 1 p.p.s.a. wynika, że w przypadku, gdy sąd stwierdzi bądź to naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, bądź to naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, bądź wreszcie inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, wówczas - w zależności od rodzaju naruszenia – uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części, albo stwierdza ich nieważność bądź niezgodność z prawem. Zgodnie z art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części.
Nie ulega więc wątpliwości, że zaskarżona decyzja lub postanowienie mogą ulec uchyleniu tylko wtedy, gdy organom administracji publicznej można postawić uzasadniony zarzut naruszenia prawa, czy to materialnego, czy to procesowego, jeżeli naruszenie to miało, bądź mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przy tym z mocy art. 134 § 1 p.p.s.a. tejże kontroli legalności sad dokonuje także z urzędu, nie będąc związany zarzutami i wnioskami powołaną podstawą prawną.
Niniejsza sprawa została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym, zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału IV z 24 czerwca 2021 r., wydanym na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.), zmienionej ustawą z dnia 14 maja 2020 r. o zmianie niektórych ustaw w zakresie działań osłonowych w związku z rozprzestrzenianiem się wirusa SARS-CoV-2 (Dz. U. z 2020 r., poz. 875).
Przedmiotem kontroli w niniejszym postępowaniu jest prawidłowość decyzji Wojewody z [...].04.2021 r. nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty [...] z [...].03.2021 r., nr [...] z dnia [...].03.2021 r. , którą organ:
1. uchylił decyzję [...] z dnia [...].10.2020r. o uznaniu J. W. (dalej jako skarżąca) z dniem [...].10.2020r. za osobę bezrobotną;
2. odmówił uznania J. W. z dniem [...].10.2020r. za osobę bezrobotną;
3. uchylił decyzję znak: [...] z dnia [...].10.2020r. orzekającej o przyznaniu skarżącej prawa do zasiłku dla bezrobotnych:
• od dnia [...].10.2020r. w wysokości [...] zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych 90 dnia posiadania prawa do zasiłku,
• od dnia [...].01.202 Ir. w wysokości [...] zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku;
4. umorzył postępowanie w sprawie przyznania prawa do zasiłku od dnia [...].10.2020r.
Sąd wskazuje, że podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2020r., poz. 1409 z późn. zm., dalej u.p.z. ).
Stosownie do art. 2 ust. 1 pkt 2 lit. j ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy bezrobotnym – jest osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 1 i 2 lit. a-g, lit. i, j, l oraz osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. ha, która bezpośrednio przed rejestracją jako bezrobotna była zatrudniona nieprzerwanie na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej przez okres co najmniej 6 miesięcy, oraz osoba, o której mowa w art. 1 ust. 3 pkt 3 i 4, niezatrudniona i niewykonująca innej pracy zarobkowej, zdolna i gotowa do podjęcia zatrudnienia w pełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub w danej służbie albo innej pracy zarobkowej albo jeżeli jest osobą niepełnosprawną, zdolną i gotową do podjęcia zatrudnienia co najmniej w połowie tego wymiaru czasu pracy, nieuczącą się w szkole, z wyjątkiem uczącej się w szkole dla dorosłych lub przystępującej do egzaminu eksternistycznego z zakresu programu nauczania tej szkoły lub w szkole wyższej, gdzie studiuje na studiach niestacjonarnych, zarejestrowaną we właściwym dla miejsca zameldowania stałego lub czasowego powiatowym urzędzie pracy oraz poszukującą zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, jeżeli nie pobiera na podstawie przepisów o świadczeniach rodzinnych, świadczenia pielęgnacyjnego, specjalnego zasiłku opiekuńczego lub dodatku do zasiłku rodzinnego z tytułu samotnego wychowywania dziecka i utraty prawa do zasiłku dla bezrobotnych na skutek upływu ustawowego okresu jego pobierania.
W niniejszej sprawie decyzją [...] dnia [...] z dnia [...].10.2020r. orzeczono o uznaniu skarżącej z dniem [...].10.2020r. za osobę bezrobotną. Natomiast decyzją znak [...] z dnia [...].10.2020r. orzeczono o przyznaniu jej prawa do zasiłku dla bezrobotnych:
- od dnia [...].10.2020r. w wysokości [...] zł brutto miesięcznie w okresie pierwszych 90 dnia posiadania prawa do zasiłku,
- od dnia [...].01.2021 r. w wysokości [...] zł brutto miesięcznie w okresie kolejnych dni posiadania prawa do zasiłku.
Następnie skarżącej przyznano decyzją Burmistrza Ś. z dnia [...] lutego 2021 r. świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Świadczenie to zostało przyznane z mocą wsteczną od dnia [...].09.2020 r. Problem jaki zatem się wyłania, to określenie daty, z którą skarżąca winna utracić status osoby bezrobotnej, a mianowicie wskazanie, czy datą tą jest data wydania decyzji przyznającej świadczenie pielęgnacyjne, czy też datą tą jest data, od której to świadczenie przysługuje ([...] września 2020 r.).
Rozstrzygnięcia organów obu instancji w ocenie Sądu nie są prawidłowe. Należy podkreślić, że przepis art. 2 ust.1 pkt 2 lit. j u.p.z. w zakresie zwrotu "nie pobiera" powinien być rozumiany zgodnie z jego językowym znaczeniem. Pobieranie świadczenia pielęgnacyjnego następuje w oparciu o decyzję przyznającą prawo do takiego świadczenia. Zatem dopiero z chwilą wydania decyzji istnieje podstawa prawna do jego pobierania. Przyznanie świadczenia z mocą wsteczną nie czyni przedstawionego rozumowania błędnym, gdyż również w takim przypadku podstawa prawna pobierania świadczenia – w postaci indywidualnej decyzji administracyjnej – istnieje dopiero z chwilą jej wydania, a właściwie z chwilą gdy decyzja ta stanie się ostateczna.
Sąd wskazuje na to, iż ustawodawca w art. 2 ust. 1 pkt 2 u.p.z. rozróżnia pojęcia "pobierania" (lit. j) oraz "nabycia prawa" (lit. c) do świadczenia. Użycie w tej samej jednostce redakcyjnej dwóch różnych pojęć, a mianowicie pojęcia "pobierania" i "nabycia prawa" wskazuje, że pojęciom tym winno być nadane różne znaczenie i nie są to synonimy.
Dlatego też pozbawienie statusu bezrobotnego winno nastąpić z chwilą wydania ostatecznej decyzji przyznającej prawo do świadczenia pielęgnacyjnego, także w sytuacji, gdy prawo do tego świadczenia przyznane zostało z mocą wsteczną.
Osoba zarejestrowana jako bezrobotna może ubiegać się o świadczenie pielęgnacyjne, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r., a dopiero fakt pobrania takiego świadczenia pozbawia ją statusu bezrobotnego, o którym mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2j ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (por. wyrok NSA, sygn. akt I OSK 175/07).
Podsumowując należy wskazać, że przyznanie statusu bezrobotnego uniemożliwia fakt pobierania świadczenia pielęgnacyjnego, a nie sam fakt jego przyznania (por. wyrok NSA, sygn. akt. I OSK 286/16).
Uznając, że zaskarżona decyzja oraz poprzedzająca ją decyzja organu I instancji zostały wydane z naruszeniem przepisów w zakresie wyżej opisanym, Sąd działając na podstawie art.145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. orzekł jak w sentencji.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 p.p.s.a.