III SA/Gl 1051/04

III SA/Gl 1051/04 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2006-03-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-10-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Janusz Nowacki /przewodniczący sprawozdawca/
Małgorzata Jużków
Małgorzata Walentek
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Sygn. powiązane
I GSK 1712/06 - Wyrok NSA z 2007-05-16
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia Janusz Nowacki (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Jużków, Sędzia WSA Małgorzata Walentek, Protokolant st. sekretarz sądowy Joanna Spadek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 marca 2006 przy udziale sprawy ze skargi "A" Sp. z o.o. w W. na Dyrektor Izby Celnej w K. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie Weryfikacja zgłoszenia celnego co do wartości celnej towaru, wymiaru należności celnych, określenia kwoty podatku od towarów i usług. Oddalono skargę
Uzasadnienie
Decyzją nr [...] z dnia [...]r. Naczelnik Urzędu Celnego w K. uznał zgłoszenie celne nr [...] z dnia [...] 2001r. za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej importowanego towaru oraz określił tę wartość na kwotę [...] zł oraz ustalił kwotę podatku od towarów i usług na sumę [...] zł.
W uzasadnieniu stwierdzono, iż w dniu [...] 2001r. Agencja Celna "[...]" działająca w imieniu "A" spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w W. dokonała zgłoszenia celnego obejmującego m.in. leki o nazwie [...]. Ogólną wartość towaru określono na kwotę [...] EUR. Do zgłoszenia dołączono faktury zakupu towaru. W czasie kontroli przeprowadzonej w spółce ujawniono umowę z firmą "B" z dnia [...] r. z której wynika, iż eksporter towarów udzieli importerowi finansowego upustu stanowiącego określony procent wartości z listy leków refundowanych. Ujawniono także umowę o dystrybucji i dostawach zawartą w dniu [...] r. w której wskazano leki objęte upustami. Wśród tych leków był również [...]. Ujawniono także noty kredytowe określające wysokość upustów udzielonych przez firmę "B" w 2000r. na 30% oraz w 2001r. na 30%. Organ celny uznał, iż w zgłoszeniu celnym z dnia [...] 2001r. zadeklarowano nieprawidłową wartość celną towaru gdyż oparto ją na fakturach i nie pomniejszono o wartość upustów przyznanych na towary na podstawie umów z [...] r. i z [...] r. Kwota tego upustu wynosiła w 2001r. 30%. Upusty te zostały przyznane stronie z chwilą podpisania umowy z [...] r. czyli przed dokonanym zgłoszeniem celnym. Wysokość upustu znana była dopiero po dopuszczeniu towaru do obrotu i w tej chwili importer winien zwrócić się do organu celnego z wnioskiem o korektę wartości celnej lecz tego nie uczynił. W związku z czym organ celny obniżył wartość celną towaru o 30% tzn. do kwoty [...] EUR czyli [...] zł. Podatek od towarów i usług wynosi 7% tej wartości czyli [...] zł. Mając to na uwadze organ celny orzekł jak w sentencji decyzji.
Od wymienionej decyzji odwołanie wniosła spółka "A". W obszernym uzasadnieniu odwołujący zarzucił organowi celnemu naruszenie przepisów art.2,7 i 91 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, przepisów art.120,121,122,124,127,178,180 § 1, 187 § 1,188,191,201 § 1 pkt.2 i § 2-3, 210 § 1 pkt.4 i 6 oraz § 4, 216 i 217 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa(Dz.U. nr 137 poz.926 z późn. zm.), przepisów art.21,23 § 1 i 9, 65 § 4 pkt.2a, 83 § 1-3, 85 § 1 i 246 § 2-3 ustawy z dnia 9 stycznia 1997r. Kodeks celny(Dz.U. nr 75 z 2001r. poz.802 z późn. zm.), Wyjaśnień dotyczących wartości celnej stanowiących załącznik do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 15 września 1999r.(Dz.U. nr 80 poz.908), przepisu art.11c ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym(Dz.U. nr 11 poz.50 z późn. zm.) a także art.68 i 69 Układu Europejskiego ustanawiającego stowarzyszenie między Rzeczypospolitą Polską z jednej strony a Wspólnotami Europejskimi i ich Państwami Członkowskimi z drugiej strony sporządzonego w Brukseli w dniu 12 grudnia 1991r.(Dz.U. nr 11 z 1994r. poz.38). W konkluzji odwołujący wnosił o uchylenie zaskarżonej decyzji i umorzenie postępowania.
Decyzją nr [...] z dnia [...] r. Dyrektor Izby Celnej w K. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu stwierdzono, iż zgodnie treścią art.23 § 1 i 9 Kodeksu celnego wartością celną towaru jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna w celu przywozu na polski obszar celny, ustalona o ile jest to konieczne z uwzględnieniem art.30 i 31. Ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej zostać dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane, mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy. Organ I instancji słusznie uznał, iż wartość celna towaru została zaniżona. Nie uwzględniała bowiem upustów udzielonych stronie przez eksportera. Strona zataiła przed organami celnymi, w dniu przyjęcia zgłoszenia, istnienie porozumień dotyczących upustu na zakupione towary. Umowy te nie zostały przedstawione ani też nie zgłoszono, iż ceny leków wskazanych w fakturach załączonych do zgłoszenia celnego nie są ostateczne. Eksporter zagwarantował bowiem spółce zniżkę oraz jej zakres przed dokonaniem zgłoszenia celnego. Strona wiedziała, że ceny nie są ostateczne i mogą ulec zmianie. Winna zatem przedstawić organowi celnemu umowę z dnia [...]r. oraz [...] r. lecz tego nie uczyniła. Mając na uwadze zapisy umów o upustach oraz przewidując skalę sprzedaży towarów powinna zadeklarować fakt przyznania jej upustów oraz określić ich wysokość według wiedzy na dzień zgłoszenia celnego. Po dokonaniu rozliczeń z eksporterem z tytułu upustu strona mogła także wystąpić z wnioskiem o uznanie zgłoszenia za nieprawidłowe w związku z przyznanym upustem czego również nie uczyniła. Niezasadny jest zarzut strony, iż fakt przyznania jej zniżki nie był pewny. Rabat został bowiem przyznany w umowie z [...] r. Nie jest to więc rabat przyznany ex-post. Organ celny I instancji trafnie obniżył wartość celną o kwotę upustu tzn. o 30%. W ocenie organu odwoławczego nie zostały także naruszone przepisy art.68 i 69 Układu Europejskiego oraz przepisy Konstytucji RP. Nie było też podstaw do zawieszenia postępowania na wniosek spółki i wystąpienia do Technicznego Komitetu Ustalania Wartości Celnej o uzyskanie opinii, gdyż rozstrzygnięcie tej sprawy nie było uzależnione od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego, bowiem takie w sprawie nie występowało. Niezasadny jest zarzut naruszenia art.11c ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. Zgodnie z treścią tego przepisu w przypadkach innych niż określone w art.11 ust.1 i 2 kwoty podatków należnych z tytułu importu towarów określa naczelnik urzędu celnego w drodze decyzji. W rozpoznawanej sprawie miała miejsce kontrola zgłoszenia celnego po zwolnieniu towaru a więc wystąpiła sytuacja inna niż wymieniona w art.11 ust.2 tj. weryfikacja zgłoszenia po jego przyjęciu. Z przepisu art.11c nie wynika, iż należności celne i podatkowe winny być rozstrzygnięte odrębnymi decyzjami. Właściwość naczelnika urzędu celnego jako organu podatkowego wynika z art.11 ust.5 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. Mając powyższe na uwadze organ odwoławczy utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji.
Na wymienioną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach złożyła spółka "A".
W obszernym uzasadnieniu strona skarżąca podniosła, iż organy celne dokonały błędnej interpretacji umów z [...]r. i [...] r. Upusty mogły być przyznane tylko za okresy przeszłe zaś ich uzyskanie obwarowane było szeregiem warunków. Umowy nie nakładały na sprzedawcę obowiązku udzielenia upustów. Upusty te miały wyłącznie charakter warunkowy i nie były przyznawane automatycznie. W chwili dokonania zgłoszenia przyznanie upustu nie było pewne a więc wartość celna towaru deklarowana przez spółkę była prawidłowa. Zgodnie z treścią art.23 § 9 Kodeksu celnego określając wartość celną towaru uwzględnia się jedynie te płatności dokonywane przez importera, które stanowiły warunek sprzedaży towaru a nie wszelkie płatności dokonywane na rzecz eksportera. W dniu zgłoszenia nieznana była kwota upustu a więc cena z faktury odpowiadała wartości transakcyjnej towaru. Organy celne naruszyły także przepisy art.68 i 69 Układu Europejskiego. Obniżenie wartości celnej po dokonaniu zgłoszenia jest sprzeczne z postępowaniem organów celnych państw Unii Europejskiej. Wartość transakcyjna, w ocenie skarżącego, nie może być rewidowana po dokonaniu importu. Organ odwoławczy nie ustosunkował się w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji do zarzutu nieuwzględnienia praktyki unijnej przez organy celne. Naruszono także przepisy rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych. Załącznik nr 6 do tego rozporządzenia przewiduje bowiem, iż w polu 45 należy wpisywać jedynie upusty potwierdzone to znaczy uwidocznione na fakturze. Takie upusty nie zostały natomiast potwierdzone na fakturach dołączonych do zgłoszenia celnego. Nie powinny zatem mieć wpływu na określenie wartości celnej towaru. Organy celne nie uwzględniły uregulowań przewidzianych w załączniku nr 6 do rozporządzenia z 10 listopada 1999r. Organy celne naruszyły także przepis art.11c ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług i podatku akcyzowym. Uregulowanie określone w tym przepisie nie przewiduje bowiem aby jedna decyzja zawierała rozstrzygnięcie co do należności celnych i podatków. W konkluzji strona skarżąca wnosiła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu I instancji.
Organ celny w odpowiedzi na skargę wnosił o jej oddalenie podtrzymując swoje stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z treścią art.1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. prawo o ustroju sądów administracyjnych/Dz.U. nr 153 poz.1269/ sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl zaś art.1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z treścią art.3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi/Dz.U. nr 153 poz.1270/ sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie.
W myśl zaś art.145 § 1 wymienionej ustawy sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie:
1./ uchyla decyzję lub postanowienie w całości lub w części jeżeli stwierdzi:
a./ naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy
b./ naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego
c./ inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy
2./ stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art.156 kodeksu postępowania administracyjnego lub innych przepisach
3./ stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w kodeksie postępowania administracyjnego lub innych przepisach.
Z wymienionych przepisów wynika, iż sąd bada legalność zaskarżonej decyzji czy jest ona zgodna z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz z prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Badając legalność zaskarżonej decyzji sąd nie stwierdził naruszenia przez organy celne przepisów prawa materialnego bądź procesowego w stopniu uzasadniającym ich uchylenie.
Sąd nie dopatrzył się po stronie organów celnych błędnej interpretacji postanowień umowy z dnia [...] r. na mocy której stronie skarżącej były udzielane upusty. Skarżąca spółka przyznała, że w roku 2000 i 2001 łączyła je ze sprzedawcą umowa ustna, która później została potwierdzona na piśmie umową z [...] r. Na istnienie umowy regulującej przyznawanie upustów wskazują także noty kredytowe wystawione przez sprzedawcę w ciągu roku 2000 i odnosząc się do leków zakupionych w kolejnych kwartałach 2000r. Za trafne należy uznać ustalenie, iż zakres zniżek i ich wysokość zostały sprecyzowane w pisemnej umowie zawartej [...] r. z mocą wsteczną od [...] r. Z umowy wynikało jednocześnie, iż upust był udzielony w wysokości 30 lub 40%(pkt.6.5). Opóźnienia w terminach płatności powodowały uchylenie przyznanych upustów i stanowiły podstawę do odstąpienia przez sprzedawcę od udzielenia pozostałych upustów dotyczących innych dostaw(pkt.6.8 umowy). Sam rabat był przyznany w chwili dokonywania zgłoszenia celnego, a po jego dokonaniu następowało jedynie jego określenie notami kredytowymi, które wystawiane były w sposób ciągły. Nie był to zatem tzw. rabat "ex post", kiedy czynność prawna będąca źródłem rabatu dokonana jest po zgłoszeniu celnym towaru. Wskazać przy tym można, że w granicach wolności kontraktowej strony mogą ułożyć stosunek prawny według swej woli, mogą również określić zasady i moment ustalenia ceny sprzedaży. Oznacza to, że cena ta nie musi być ustalona ostatecznie w chwili zawarcia umowy i że może być później skonkretyzowana lub zmieniona. Jeśli zatem po zawarciu umowy sprzedawca udzielił nabywcy świadczenia dotyczącego bezpośrednio towaru i to przed zapłaceniem jego ceny, to należy przyjąć, że świadczenie to jest elementem ceny i pozostawało w ścisłym związku czasowym z umową sprzedaży leku.
Nie można też zgodzić się z twierdzeniem strony skarżącej jakoby upusty te pozostawały bez wpływu na wartość celną towaru. Zgodnie z art.23 § 1 Kodeksu celnego wartością celną towaru jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art.30 i art.31 tej ustawy. Cena wynikająca z faktur załączonych do zgłoszenia celnego nie było ceną należną za towar, gdyż podlegała zmniejszeniu o upusty, których przyznanie nastąpiło przed zgłoszeniem towaru i nigdy nie stała się ceną faktycznie zapłaconą za towar(płatności te zawsze były pomniejszane o przyznane spółce upusty). Wartością celną towaru była tu wartość wynikająca z faktur handlowych pomniejszona o przyznane stronie skarżącej upusty. Była to cena należna w chwili zgłoszenia towaru, która z czasem stała się ceną faktycznie zapłaconą.
Nie można podzielić twierdzeń strony skarżącej, jakoby upusty te były "operacjami" niezależnymi od transakcji kupna-sprzedaży leków i również z tego względu pozostawały bez wpływu na wartość celną towaru. Trzeba tu mieć uwadze, iż zobowiązanie się eksportera towaru do udzielenia upustu finansowego dotyczyło transakcji zawieranych pomiędzy tymi stronami i że to zakup towaru skutkował uzyskaniem upustu, czyli zmniejszeniem ceny zakupionych leków. Upust ten pozostawał w związku z ilością zakupionych leków, jak i terminowością zapłaty za nie. Tak więc strona skarżąca płaciła za zakupione leki mniej, niż to wynikało z okazanych przez nią faktur, natomiast cel, na jaki przeznaczyła pieniądze, będące wynikiem realizacji przyznanego jej upustu nie może przekreślić faktu, iż upust dotyczył ceny zakupionych przez nią leków i polegał na jej zmniejszeniu.
Powoływanie art.23 § 9 Kodeksu celnego nie przystaje do stanu niniejszej sprawy. Przepis ten przewiduje doliczenie do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej wszelkich płatności dokonanych lub mających być dokonanymi jako warunek sprzedaży towarów. Żadnych tego typu płatności traktowanych jako warunek sprzedaży towarów organy celne nie doliczyły do ceny należnej, ani faktycznie zapłaconej.
Sąd nie podzielił też stanowiska strony skarżącej w kwestii naruszenia przez orzekające w sprawie organy art.23 § 1 w związku z art.85 § 1 Kodeksu celnego, wyrażającego się w przekonaniu, iż definicja wartości celnej zawarta w art.23 § 1 Kodeksu jest uzupełniona o treść art.85 § 1. Zasady ustalanie wartości celnej towaru zostały uregulowane w dziale III Kodeksu celnego, głównie w przytoczonym tu już art.23 § 1. Zarówno § 1 tego artykułu jak i jego § 9 odnoszą wartość celną towaru do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej i obejmującej wszelkie płatności dokonane lub mające być dokonane na rzecz sprzedającego towar. Chodzi tu zatem o cenę rzeczywistą i ostateczną. Ograniczenia ustalenia wartości transakcyjnej li tylko do momentu zgłoszenia celnego prowadzi do ustalenia wartości transakcyjnej tymczasowej, a więc nie ostatecznej i rzeczywistej. Przepis art.85 § 1 Kodeksu celnego dotyczy wymagalności należności celnych przywozowych i także z racji systemowych nie zawiera definicji wartości celnej towaru(tak też NSA w wyroku z 25 maja 2004r., sygn. akt GSK 53/04 – ONSAiWSA nr 2 poz.48).
Niezasadny jest zarzut naruszenia przez organy celne przepisów art.68 i 69 Układu Europejskiego z dnia 12 grudnia 1991r., stanowiących o dostosowaniu ustawodawstwa, w tym i celnego, do ustawodawstwa Wspólnoty oraz zarzut pominięcia praktyki unijnej w zakresie interpretacji przepisów celnych. Wynikający z wymienionych przepisów wymóg zbliżenia ustawodawstwa polskiego do istniejącego we Wspólnocie, w sensie stanowienia prawa, nie dotyczy organów administracji stosujących prawo. Natomiast co do zarzutu opartego na stwierdzeniu, iż praktyka unijna w zakresie interpretacji przepisów prawa celnego jest odmienna to należy zaznaczyć, iż dopiero od dnia członkostwa Polski w Unii Europejskiej polskie organy celne i sądy obowiązane są stosować się do wykładni wynikających z orzeczeń Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości lecz nie dotyczy to spraw, które wszczęte zostały przed dniem 1 maja 2004r. W niniejszej sprawie importowane towary zostały dopuszczone do obrotu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej w 2001r. czyli przed dniem akcesji.
Stanowisko organu odwoławczego w kwestii naruszenia artr.68 i 69 Układu Europejskiego zawarte zostało na stronie 9 uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Nie jest zatem uzasadniony zarzut faktycznego braku odniesienia się do zarzutu strony skarżącej dotyczącego naruszenia tych regulacji.
Nieuzasadniony jest zarzut skarżącej spółki naruszenia przepisów rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999r. w sprawie deklaracji skróconych i zgłoszeń celnych – załącznik nr 6 Instrukcja wypełniania dokumentu SAD. W tym zakresie spółka wywodzi, iż organy celne winny wziąć pod uwagę fakt, iż zgodnie z Instrukcją w polu 45 dokumentu SAD wpisane powinny być jedynie upusty potwierdzone, to znaczy uwidocznione na fakturze, tymczasem upusty udzielone jej przez eksportera towaru nie były uwidaczniane na fakturze. W istocie zapis taki widniał w rozporządzeniu Ministra Finansów z tym, że przyczyną uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe nie był fakt wypełnienia pola 45 dokumentu SAD, a fakt nieujawnienia umów, na mocy których przyznane zostały stronie skarżącej upusty, które miały bezpośredni wpływ na wartość celną towaru sprowadzonego przez stronę skarżącą. Z treści instrukcji w części dotyczącej pola 45 dokumentu SAD strona skarżąca nie może wyprowadzać wniosku, iż nie miała obowiązku ujawniania wspomnianych umów, bowiem była zobowiązana do prawidłowego zadeklarowania wartości celnej towaru a więc zadeklarowania jej w taki sposób, który by uwzględniał wszystkie elementy i postanowienia umów z kontrahentem zagranicznym, które rzutowały na wartość celną towaru oraz do dołączenia tych umów(dokumentów) do zgłoszenia celnego zgodnie z art.64 § 2 Kodeksu celnego. Argumentacja przytoczona w tym zakresie przez stronę skarżącą z zasady nie może skutkować uchyleniem decyzji wydanej na podstawie art.65 § 4 pkt.2 Kodeksu celnego w sytuacji, gdy zgłoszenie celne było nieprawidłowe nie dlatego, że nieprawidłowo wypełniono pole 45 dokumentu SAD, a dlatego, że nieujawnienie tych umów nie pozwalało na określenie rzeczywistej wartości celnej towaru. Argument ten stanowi jednocześnie odpowiedź na zarzut spółki naruszenie art.2 Konstytucji RP poprzez określenie negatywnych konsekwencji w związku z zastosowaniem się skarżącej spółki do obowiązujących przepisów prawa tj. załącznika nr 6 do rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 10 listopada 1999r.
Podobne poglądy, odnośnie zarzutów strony skarżącej, jak przedstawione w niniejszych rozważaniach wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 22 listopada 2005r. w sprawie I GSK 1175/05(nie publikowany).
Odnośnie zarzutu naruszenia przepisu art.11 c ust.1 ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. o podatku od towarów i usług oraz o podatku akcyzowym(Dz.U. nr 11 poz.50 z późn. zm.) to zgłoszenie celne zostało przyjęte w dniu [...] 2001r. pod rządami ustawy z dnia 8 stycznia 1993r. Zaskarżona decyzja natomiast została wydana w dniu [...] r. czyli w okresie obowiązywania ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług(Dz.U. nr 54 poz.535 z późn. zm.). W zakresie przepisów proceduralnych winny mieć zastosowanie przepisy obowiązujące w dniu wydania zaskarżonej decyzji. W podstawie prawnej zaskarżonej decyzji powinien zatem być wymieniony art.34 ust.1 ustawy z 11 marca 2004r. a nie przepis art.11c ust.1 ustawy z 8 stycznia 1993r. Uchybienie to pozostaje jednak bez wpływu na wynik sprawy gdyż oba przepisy są prawie identycznej treści i oba uprawniają naczelnika urzędu celnego do wydania decyzji określającej podatek od towarów i usług. Z przepisu art.34 ust.1 ustawy z 11 marca 2004r. nie wynika nakaz rozstrzygania dwoma decyzjami o należnościach celnych i o należnościach podatkowych. Z przepisu tego nie wynika również zakaz wydania jednej decyzji rozstrzygającej o obu należnościach. Skoro zatem w przepisie art.34 ust.1 nie ma nakazu wydania dwóch decyzji ani zakazu rozstrzygania o obu należnościach jedną decyzją to niezasadny jest zarzut strony skarżącej o niedopuszczalności wydawania jednej decyzji rozstrzygającej o obu należnościach. Aby można uznać, iż taka niedopuszczalność istnieje musiałoby to wynikać wyraźnie z treści przepisu a takiego sformułowania nie ma w art.34 ust.1 ustawy z dnia 11 marca 2004r.
Rozpoznając sprawę sąd nie stwierdził naruszenia przez organy celne przepisów prawa materialnego bądź przepisów postępowania administracyjnego mogących mieć wpływ na wynik sprawy. Mając to na uwadze, na podstawie art.151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r., sąd oddalił skargę spółki "A".