III SA/Gl 1047/23

III SA/Gl 1047/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-04-10
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Adam Gołuch
Dorota Fleszer /sprawozdawca/
Małgorzata Herman /przewodniczący/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Drogi publiczne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 622
art. 99 ust. 1 i ust. 2 pkt 2
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Adam Gołuch, Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Protokolant Ewelina Cyroń, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 10 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi S. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 18 września 2023 r. nr SKO.4204.163.2023 w przedmiocie skierowania na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z 18 września 2023r. nr SKO.4204.163.2023 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie (dalej: SKO) po rozpatrzeniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 września 2023 r. odwołania S. L. (L.) (dalej: Skarżący) utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta C. (dalej: Prezydent) z 13 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie skierowania Skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kat. B.
Rozstrzygnięcie nastąpiło w następującym stanie faktycznym i prawnym.
Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach (dalej: Komendant Policji) pismem z dnia 9 czerwca 2023 r. skierował do Prezydenta wniosek o sprawdzenie kwalifikacji do kierowania pojazdem w ramach posiadanych uprawnień w stosunku do Skarżącego w związku z otrzymaniem 26 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego.
Pismem z 13 czerwca 2023 r. Prezydent zawiadomił Skarżącego o wszczęciu postępowania w sprawie skierowania na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji na wniosek Komendanta Policji. Natomiast w dniu 13 czerwca 2023 r. Prezydent wydał decyzję o skierowaniu Skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B.
Od tej decyzji Skarżący złożył odwołanie.
W odwołaniu zarzucił błąd w ustaleniach faktycznych polegający na uznaniu Skarżącego winnym popełnienia naruszeń przepisów ruchu drogowego, za które przypisano mu 26 punktów karnych, podczas gdy naruszeń tych dokonał R. L podając dane personalne Skarżącego i tworząc w ten sposób fałszywe dowody. Skarżący złożył w tym przedmiocie zawiadomienie na Komisariacie Policji.
Postanowieniem z dnia 21 sierpnia 2023r. SKO odmówiło zawieszenia postępowania uzasadniając to tym, że czynności podejmowane przez Skarżącego w celu zmiany osoby odpowiedzialnej za wskazane przez Komendanta Policji naruszenia przepisów ruchu drogowego nie stanowią zagadnienia wstępnego, o którym mowa w art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. W dniu 14 września 2023r. do SKO wpłynął wniosek pełnomocnika Skarżącego o reasumpcję postanowienia z dnia 21 sierpnia 2023 r. i zawieszenie postępowania do czasu prawomocnego zakończenia postępowania prowadzonego przez VI Komisariat Policji w C.
Po ponownej analizie akt sprawy SKO utrzymało decyzję w mocy.
W jej uzasadnieniu wskazało stan faktyczny i prawny sprawy. Jest bezspornym to, iż Komendant Policji pismem z dnia 9 czerwca 2023r. wystosował do Prezydenta wniosek o skierowanie na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji Skarżącego i poinformował o otrzymaniu przez niego liczby 26 punktów za naruszenia przepisów ruchu drogowego. Tak sformułowany wniosek był wystarczający do podjęcia postępowania przez Prezydenta.
SKO odniósł się do żądania reasumpcji, wskazując że taka instytucja nie występuje w przepisach postępowania administracyjnego, a postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania jest postanowieniem niezaskarżalnym zgodnie z k.p.a. Zainicjowane przez Skarżącego postępowanie nie ma wpływu na prawidłowość podjętego rozstrzygnięcia i nie może skutkować jego uchyleniem, ponieważ nie jest zagadnieniem wstępnym. Ewentualny wyrok w sprawie, o ile przyniesie zmianę w zakresie punktów karnych może stanowić podstawę do ubiegania się o zastosowanie trybów nadzwyczajnych wzruszenia decyzji. Do dnia rozpatrywania sprawy przez SKO nie wpłynęła żadna informacja od Komendanta Policji dotycząca ewentualnej zmiany liczby punków karnych zebranych przez Skarżącego, a tylko informacja pochodząca od tego organu może mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy.
W skardze Skarżący zaskarżył w całości decyzję zarzucając jej błąd w ustaleniach faktycznych - poprzez przyjęcie, że naruszył on przepisy ruchu drogowego i przekroczył liczbę 24 punktów (łącznie 26 punktów). Prezydent wydaje decyzję administracyjną o zatrzymaniu prawa jazdy w przypadku przekroczenia liczy 24 punktów za naruszenie przepisów ruchu drogowego otrzymanych na postawie art. 130 ust. 1 ustawy Prawo o ruchu drogowym, co upoważniało organ do zatrzymania Skarżącemu prawa jazdy i wezwania go do jego zwrotu w sytuacji, gdy faktycznie to R. L dopuścił się stworzenia fałszywych dowodów na szkodę Skarżącego, czym popełnił przestępstwo z art. 235 k.k. i tym samym doprowadził do wydania przeciwko Skarżącemu decyzji z dnia 13 czerwca 2023 r.
Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił także naruszenie przepisów proceduralnych, a mianowicie:
1) art. 6 k.p.a., art. 7 k.p.a., art. 7a k.p.a. i art. 77 § 1 k.p.a. - poprzez ich niezastosowanie w szczególności nie działania na podstawie przepisów prawa, naruszenie zasady prawdy obiektywnej, z której wynika obowiązek organu administracji publicznej wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych dla prawidłowego ustalenia stanu faktycznego sprawy jak i nie rozstrzygnięcie na korzyść strony wątpliwości co do treści normy prawnej w sytuacji gdy skarżoną decyzją odebrano stronie uprawnienia;
2) art. 8 § 1 k,p.a. - polegające na prowadzeniu postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonej decyzji w sposób, który nie pogłębia zaufania uczestników do władzy publicznej, nie kierowania się zasadami proporcjonalności, bezstronności i równego traktowania, co jest konsekwencją naruszenia wszystkich przepisów prawa wskazanych w zarzutach niniejszej skargi;
3) art. 10 § 1 w zw. z art. 10 § 2 k.p.a. - poprzez bezpodstawne przyjęcie, że Prezydent postąpił słusznie korzystając z przepis art. 10 § 1 w zw. z art. 10 § 2 k.p.a. przyjmując, że załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną i tym samym nie zapewnienie mu czynnego udziału w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwienie Skarżącemu wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, co w konsekwencji doprowadziło organ do błędnych ustaleń faktycznych i na ich podstawie wydanie zaskarżonego postanowienia;
4) art. 77 k.p.a. - poprzez niewyczerpujące zebranie i rozpatrzenie materiału dowodowego mającego znaczenie dla sprawy;
5) art. 80 k.p.a. - poprzez niewłaściwą ocenę zebranego w sprawie materiału dowodowego, zwłaszcza przez nieustosunkowanie się do wszystkich wniosków i zarzutów podnoszonych przez Skarżącego w trakcie toczącego się postępowania;
6) art. 107 § 1 i 3 k.p.a. - poprzez niezastosowanie się do obowiązku organu zawarcia w decyzji uzasadnienia faktycznego, które w myśl tego artykułu powinno w szczególności obejmować wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów na których się oparł oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej.
W związku z tymi zarzutami Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie na rzecz Skarżącego kosztów postępowania.
W uzasadnieniu podniósł, że organ administracyjny popełnił błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że Skarżący naruszył przepisy ruchu drogowego i przekroczył liczbę 24 punktów (łącznie 26 punktów). Tymczasem to nie Skarżący a R. L dopuścił się stworzenia fałszywych dowodów na szkodę Skarżącego. Zaraz po powzięciu informacji o dopuszczeniu się przez niego przestępstwa Skarżący złożył na Komisariacie Policji VI w C. zawiadomienie w tym przedmiocie.
SKO uznało za słuszne skorzystanie przez organ I instancji z art. 10 § 1 w zw. z art. 10 § 2 k.p.a. który bezpodstawnie przyjął, że załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Tym samym organ nie zapewnił Skarżącemu czynnego udziału w sprawie. Doprowadziło to do błędnych ustaleń faktycznych i na ich podstawie wydanie zaskarżonej decyzji.
W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniosło o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r. poz. 2429) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie natomiast do art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi i uchylenie decyzji następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy.
Według natomiast art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Oznacza to, że sąd bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze - w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.).
Mając na uwadze tak zakreślony zakres kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem decyzje obu instancji zostały wydane zgodnie z przepisami prawa procesowego i prawa materialnego.
Przedmiotem kontroli jest decyzja SKO z 18 września 2023r. utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta z 13 czerwca 2023 r. nr [...] w przedmiocie skierowania Skarżącego na egzamin sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kat. B.
Istotą sporu w niniejszej sprawie jest to, czy prawidłowo SKO orzekło o skierowaniu skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacje kierowcy w zakresie kategorii B prawa jazdy.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji jest art. 99 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2023 poz.622; dalej: u.k.p.). Jak wynika z jej treści starosta wydaje decyzję administracyjną o skierowaniu kierowcy lub osoby posiadającej pozwolenie na kierowanie tramwajem na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji w formie egzaminu państwowego, jeżeli istnieją uzasadnione zastrzeżenia co do ich kwalifikacji.
Zastosowanie w sprawie ma także art. 99 ust. 2 pkt 2 u.k.p., według którego starosta wydaje decyzję administracyjną, o której mowa w ust. 1 na wniosek organu kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego - w zakresie, o którym mowa w ust. 1 pkt 1.
NSA w wyroku z 15 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 2432/19 wskazał na potrzebę zarezerwowania przesłanki "uzasadnionych zastrzeżeń" do przypadków ewidentnych, które nie budzą wątpliwości co do okoliczności braku posiadania umiejętności praktycznych kierowania pojazdem przy jednoczesnym wykazywaniu braku wiedzy w zakresie przepisów ruchu drogowego. NSA podkreślił przy tym, że oprócz umiejętności kierowania pojazdem kierujący powinien bezpiecznie zachowywać się na drodze, współdziałać z innymi uczestnikami ruchu drogowego kierując się normami społecznymi w warunkach społecznie akceptowalnych. NSA definiując pojęcie kwalifikacji kierowcy stwierdził, że jest to niewątpliwie wiedza z zakresu przepisów ruchu drogowego, jak i umiejętności praktyczne kierowania pojazdem o określonej kategorii. Sama u.k.p nie zawiera definicji legalnej pojęcia "uzasadnione zastrzeżenia", co do kwalifikacji kierowcy, przyznając w ten sposób organom administracji pewien zakres uznania. Interpretując treść tego pojęcia, należy mieć na względzie funkcję, jaką pełni art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p., czyli zapewnienie bezpieczeństwa w ruchu drogowym, z czym związana jest ochrona życia i zdrowia uczestników ruchu drogowego. Pod tym pojęciem należy w konsekwencji rozumieć istotne wątpliwości, poparte obiektywnymi racjami i udokumentowanymi w odpowiedni sposób faktami, które przemawiają za przyjęciem, że z uwagi na naruszenia przepisów p.r.d. przez konkretnego kierowcę istnieje wobec takiego kierowcy konieczność zweryfikowania wiedzy i umiejętności koniecznych dla kierowania pojazdami (por. wyrok NSA z dnia 25 lipca 2018 r. sygn. akt I OSK 922/18). W innym orzeczeniu NSA wskazał, że art. 99 ust. 1 u.k.p. daje on możliwość reagowania przez organy państwa w razie wystąpienia istotnych wątpliwości co do tego, czy kierujący - pomimo formalnego posiadania kwalifikacji w następstwie wydania prawa jazdy określonej kategorii - ma rzeczywiste umiejętności i wiedzę uprawniające do kierowania pojazdami. Efektywna ochrona bezpieczeństwa ruchu drogowego wymaga bowiem, aby organ upoważniony do wydawania uprawnień do prowadzenia pojazdów czuwał nie tylko nad tym, aby otrzymały je osoby mające odpowiednie kwalifikacje, ale także aby dysponował instrumentami pozwalającymi na kontrolowanie, czy osoby, które są uprawnione do prowadzenia pojazdów, nie utraciły tych kwalifikacji (por. wyrok NSA z 15 czerwca 2020 r. sygn. akt I OSK 2194/190).
Sąd zwraca jednocześnie uwagę na konstrukcję treściową art. 99 ust. 1 pkt 1 u.k.p., według której cyt. "starosta wydaje decyzję administracyjną" oznacza to, że rozstrzygnięcie w tej sprawie ma charakter aktu związanego czyli w określonym stanie faktycznym organ musi wydać decyzję o określonej treści. Ponadto – na co wskazał NSA - analiza przywołanych przepisów wskazuje, że starosta (prezydent miasta na prawach powiatu) nie bada czy kierowca przekroczył wymaganą liczbę punktów. Wniosek o skierowanie kierowcy na badania składany jest bowiem przez organ kontroli ruchu drogowego lub dyrektora wojewódzkiego ośrodka ruchu drogowego już po ustaleniu przez ten organ, że kierowca, którego dotyczy wniosek, przekroczył minimalną, określoną przepisami liczbę punktów karnych (wyrok NSA z 8 lutego 2021 r., sygn. akt I OSK 2481/20).
Jednocześnie Sąd wyjaśnia, że w postępowaniu zakończonym zaskarżoną decyzją organ nie "docieka" okoliczności towarzyszących przypisywaniu naruszeń (prawidłowości naliczenia kierowcy punktów karnych za naruszenia przepisów ruchu drogowego) i wydaje rozstrzygnięcie w tej sprawie w oparciu o dane z ewidencji kierowców naruszających przepisy o ruchu drogowym, wskazane we wniosku organu kontroli ruchu drogowego.
W przedmiotowej sprawie Prezydenta wydał 13 czerwca 2023 r. decyzję o skierowaniu skarżącego na egzamin kontrolny sprawdzający kwalifikacji kierowcy w zakresie kategorii B prawa jazdy. Jej wydanie wynikało z tego, że Komendant Policji zwrócił się do Prezydenta wnioskiem z dnia 9 czerwca 2023 r. o kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy.
W takim stanie sprawy stwierdzić próba podważenia przez Skarżącego stanowiska orzekających w sprawie organów opierająca się na błędnym założeniu, że Prezydent w ramach postępowania wyjaśniającego jest uprawniony do tego, aby podważać skuteczność wpisów w ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego nie ma oparcia w obowiązującym porządku prawnym. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym ugruntowany jest pogląd co do tego, że kwestia prawidłowości dokonanych wpisów może być podnoszona przez osobę naruszającą przepisy ruchu drogowego w postępowaniu prowadzonym przed organami Policji. Inny organ administracyjny w toku prowadzonego przez siebie postępowania takich kompetencji nie posiada i jest związany treścią danych zawartych w ewidencji. Wysokość wpisu punktów karnych w ewidencji i prawidłowość ich usunięcia może być kwestionowania w odrębnym postępowaniu, a wydana w tym postępowaniu czynność podlega odrębnemu zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Kwestia ta nie może natomiast być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego jest przesłanką rozstrzygnięcia, ani też w postępowaniu sądowym kontrolującym decyzje wydane w takich sprawach. Przyjęcie poglądu, że organ administracji jest uprawniony do samodzielnego weryfikowania liczby punktów karnych prowadziłoby w rezultacie do tego, że to ten organ, a nie właściwy organ Policji, ustalałby ilość przypisanych danemu kierowcy punktów karnych. (por. wyrok NSA z 6 luty 2018 r. sygn. akt I OSK 1811/17, wyrok NSA z 8 lutego 2018 r. sygn. akt I OSK 1931/17, wyrok NSA z 4 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 127/13; wyrok NSA z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 474/22). Wobec powyższego osoba, która naruszyła przepisy ruchu drogowego może podejmować próbę zakwestionowania prawidłowości dokonanych wpisów w ewidencji, w postępowaniu prowadzonym przed organami Policji. Wpis do ewidencji prowadzonej przez Komendanta Wojewódzkiego Policji stanowi czynność materialnoprawną, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., a zatem przysługuje prawo wniesienia skargi na tę czynność do wojewódzkiego sądu administracyjnego. W przypadkach spornych tylko sąd administracyjny może stwierdzić nieprawidłowość dokonanego wpisu do wspomnianej wyżej ewidencji, lecz następuje to w odrębnym w stosunku do obecnego postępowaniu. Inny organ administracyjny w toku prowadzonego przez siebie postępowania, takich kompetencji nie posiada i, jak już wspomniano, jest związany treścią danych zawartych w ewidencji (por. wyrok NSA z dnia 13 lipca 2006 r., sygn. akt I OSK 1087/05; wyrok NSA z dnia 31 marca 2011 r., sygn. I OSK 1013/10). Kwestia ta – co podkreślił NSA - nie może być rozpatrywana ani w postępowaniu administracyjnym, w którym ilość punktów uwidocznionych w prowadzonej przez Policję ewidencji kierowców naruszających przepisy ruchu drogowego, jest przesłanką rozstrzygnięcia, ani też w postępowaniu sądowym prowadzonym ze skargi na decyzje wydane w takich sprawach (wyrok NSA z 11 stycznia 2023 r., sygn. akt II GSK 474/22).
W ocenie Sądu prawidłowym jest także stanowisko SKO w żądania Skarżącego w zakresie ponownej rozpatrzenia zażalenia na odmowę zawieszenia postępowania. Od nowelizacji art. 101 § 3 k.p.a., która weszła w życie 11 kwietnia 2011 r., aktualnie obowiązującą treść tego przepisu należy odczytywać w ten sposób, że zażalenie przysługuje wyłącznie na postanowienie o zawieszeniu postępowania ("w sprawie zawieszenia postępowania") oraz na postanowienie o odmowie podjęcia zawieszonego postępowania ("w sprawie odmowy podjęcia postępowania"). Oznacza to, że nie budzi obecnie wątpliwości, że zażalenie/wniosek o ponowne rozpatrzenia sprawy nie przysługuje na postanowienie o odmowie zawieszenia postępowania (por. wyrok NSA z 18 czerwca 2013 r., sygn. akt II OSK 2296/12; wyrok NSA z 12 lutego 2014 r., sygn. akt II OSK 2509/12; wyrok NSA z 28 maja 2014 r., sygn. akt II OSK 2975/12; wyrok NSA z 17 lipca 2014 r. , sygn. akt II GSK 1651/14; wyrok NSA z 16 grudnia 2014 r. , sygn. akt II OSK 862/13; wyrok NSA z 3 marca 2015 r, sygn. akt. II OSK 1542/16; wyrok NSA z 25 czerwca 2015 r. , sygn. akt II OSK 2855/13; wyrok NSA z 22 marca 2016 r. , sygn. akt I OSK 339/16, wyrok NSA z 1 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2372/14; wyrok NSA z 5 lipca 2016 r. , sygn. akt II OSK 2726/14; wyrok NSA z 9 kwietnia 2015 r. , sygn. akt II OSK 2147/13; wyrok NSA z 22 marca 2016 r. , sygn. akt I OSK 339/16; wyrok NSA z 3 stycznia 2017 r. , sygn. akt II OSK 885/15; wyrok WSA w Warszawie z 7.08.2019 r. , sygn. akt VI SA/Wa 2414/18).
Nie ma racji Skarżący podnosząc zarzut pozbawienia go możności obrony swych praw poprzez zastosowanie przez Prezydenta art. 10 § 1 w zw. z art. 10 § 2 k.p.a. i przyjęcie, że załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną. Zdaniem Sądu w okolicznościach sprawy nie można zarzucić organom naruszenia art. 10 § 1 i 2 k.p.a. Nie każde naruszenie ww. przepisu prowadzi do konieczności uchylenia decyzji wydanej przez organ, konieczne jest dodatkowe wykazanie, że pozbawienie Skarżącego możliwości zapoznania się z tym materiałem oraz możliwości składania wniosków dowodowych miało istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu z dnia 30 stycznia 2009 r. II SA/Op 15/2008). Skarżący tych okoliczności nie wykazał.
Sąd nie stwierdził w niniejszej sprawie takiego naruszenia przez organy obu instancji przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, jak również naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy. Organy zgodnie z przepisami prawa (art. 6 k.p.a.), prawidłowo, w oparciu o całokształt wystarczająco zebranego i rozpatrzonego materiału dowodowego (art. 77 § 1 k.p.a.) dokładnie wyjaśniły stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego (art. 7 k.p.a.). Na tej podstawie, zgodnie z wymogami art. 80 k.p.a., organy słusznie ustaliły, że w sprawie zaistniały podstawy do skierowania Skarżącego na kontrolne sprawdzenie kwalifikacji kierowcy, ze względu na uzasadnione zastrzeżenia co do Jego kwalifikacji, co znalazło wyczerpujące wyjaśnienie w uzasadnieniach decyzji obu instancji odpowiadających wymogom art. 107 § 3 k.p.a.
Z uwagi na powyższe skarga jako bezzasadna podlegała oddaleniu, o czym Sąd orzekł w wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.