III SA/GL 1015/23

III SA/Gl 1015/23 - Wyrok WSA w Gliwicach
Data orzeczenia
2024-04-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-11-14
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach
Sędziowie
Barbara Orzepowska-Kyć
Krzysztof Wujek /przewodniczący/
Magdalena Jankiewicz /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6211 Przydział i opróżnienie lokalu mieszkalnego oraz kwatery tymczasowej w służbach mundurowych
Hasła tematyczne
Policja
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 171
art. 95 ust. 2 pkt 9
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz (spr.), Sędzia WSA Barbara Orzepowska-Kyć, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi S. Z. na decyzję Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach z dnia 22 sierpnia 2023 r. 43/LOK/2023 w przedmiocie opróżnienia lokalu mieszkalnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Nr 43/LOK/2023, znak: [...] z 22 sierpnia 2023r. Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach utrzymał w mocy decyzję Nr [...] Komendanta Miejskiego Policji w B. z 15 czerwca 2023r., o opróżnieniu przez skarżącego S. Z., byłego policjanta, lokalu mieszkalnego, przydzielonego mu z zasobów Policji.
W podstawie prawnej organ powołał art. 104, art. 268a ustawy z 14 czerwca 1960.r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023r., poz. 775), art. 95 ust. 2 pkt 9, art. 97 ust. 5, art. 98, ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t. j. Dz. U. z 2023 r., poz. 171), § 14 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżniania i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżniania tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów (Dz. U. z 2020 poz.947).
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy stwierdził, że skarżący na podstawie decyzji Komendanta Miejskiego Policji w B. z 31 marca 1999 r. nr [...] zamieszkuje w lokalu mieszkalnym składającym się z dwóch pokoi i pozostałych przynależności o powierzchni użytkowej 30,20 m2, w tym powierzchni mieszkalnej 22,20 m2 położonym w B.. Lokal ten stanowi własność gminy i pozostaje w dyspozycji Komendanta Miejskiego Policji w B..
Rozkazem Personalnym Komendanta Miejskiego Policji w B. z 10 października 2006 r. nr [...] skarżący został zwolniony ze służby w Policji z dniem 30 listopada 2006 r. na podstawie art. 41 ust. 3 w związku z art. 42 ust. 2 ustawy z 06 kwietnia 1990 r. o Policji.
Zgodnie z tym artykułem, jeżeli zwolniony policjant w ciągu 7 dni od przywrócenia do służby nie zgłosi gotowości niezwłocznego jej podjęcia, stosunek służbowy ulega rozwiązaniu na podstawie art. 41 ust. 3. Na dzień zwolnienia ze służby zainteresowany nie posiadał uprawnień emerytalnych, ale zachował prawo do lokalu mieszkalnego na podstawie art. 98 ustawy o Policji.
04 marca 2022 r. do Komendy Miejskiej Policji w B. wpłynął anonimowy wniosek o pozbawienie skarżącego prawa do lokalu mieszkalnego z uwagi na skazanie go na karę pozbawiania wolności i odbycie kary.
Z uzyskanych przez organ odpisów wyroków sądów karnych I i II instancji wynikało, że skarżący skazany został między innymi za przestępstwo z art. 258 Kodeksu karnego i za to na mocy tego przepisu została mu wymierzona kara pozbawienia wolności.
W związku z tą informacją, organ wszczął postępowanie administracyjne w sprawie opróżnienia lokalu mieszkalnego, zajmowanego przez skarżącego.
Po przeprowadzeniu postępowania, Komendant Miejski Policji w B. decyzją z 15 czerwca 2023 r. nr [...] zobowiązał skarżącego do opróżnienia lokalu mieszkalnego na podstawie art. 95 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.
Od powyższej decyzji skarżący złożył odwołanie. Wskazał w nim, iż nie zgadza się ze stanowiskiem KMP w B. uważając, że karygodne jest, aby organ wszczynał postępowanie administracyjne powołując się na anonimową informację. Zarzucił również, że w prowadzonym postępowaniu odrzucone zostały składane przez niego wnioski, które rzekomo miały zmierzać do przedłużenia prowadzonego postępowania.
Rozpoznając sprawę w postępowaniu odwoławczym, Komendant Wojewódzki Policji utrzymał mocy powyższe rozstrzygnięcie.
Stwierdził, że zgodnie z art. 97 ust. 5 ustawy o Policji, przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w artykułach 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4 następuje w formie decyzji administracyjnej.
Katalog przyczyn, których wystąpienie uzasadnia wydanie decyzji o opróżnieniu lokalu mieszkalnego jest zawarty w art. 95 ust. 2 i 3 ustawy o Policji.
Na podstawie art. 95 ust. 2 pkt 9 tej ustawy, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, wydaje się, jeżeli policjant został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek kamy pozbawienia praw publicznych za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.
Zgodnie zatem z art. 95 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, skazanie prawomocnym wyrokiem sądu za wymienione w nim przestępstwa implikuje konieczność opróżnienia lokalu mieszkalnego pozostającego w dyspozycji Policji.
Dowodem skazania jest wyrok Sądu Rejonowego w B. z 21 lutego 2012 r., sygn. akt [...] oraz wyrok Sądu Okręgowego w B. z 28 stycznia 2013 r. sygn. akt [...] orzekający wobec strony karę pozbawienia wolności. Do lokali pozostających w dyspozycji jednostek podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych przepisy ustawy z 21 czerwca 2001 r. o ochronie praw lokatorów, mieszkaniowym zasobie gminy i o zmianie Kodeksu cywilnego mają zastosowanie jedynie w ograniczonym zakresie; lex specialis wobec nich stanowią przepisy ustawy o Policji. Wydana na podstawie art. 95 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji decyzja zobowiązująca policjanta do opróżnienia lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90 ustawy, tj. będącego w dyspozycji organów podległych Ministrowi Spraw Wewnętrznych, jest decyzją związaną, zatem organy obu instancji nie mały możliwości wyboru rozstrzygnięcia i zobowiązane były do wydania decyzji nakazującej skarżącemu opróżnienie lokalu.
W skardze na to rozstrzygnięcie skarżący zarzucił obrazę niżej wymienionych przepisów, zasad oraz norm społecznych. W szczególności wskazał na art. 6, art. 7, art. 8 § 1 Kpa, obrazę zasady legalizmu zawartą w przepisach art. 10 § 1, art. 75 § 1 Kpa oraz art. 80 i 81, art. 107 § 3 Kpa.
Zarzucił organowi odwoławczemu niedopełnienie obowiązków oraz to, że chce szokujący karygodny brak nadzoru nad działalnością swoich podwładnych przykryć, zastąpić przywołaniem wyroku sprzed 10 lat, aby uniknąć wszelkiej, jakiejkolwiek odpowiedzialności czy to służbowej czy też innej. Wniósł "w oparciu o przepisy ujęte w art 136 par 1 KPA o skierowanie niniejszego zaskarżonego postępowania celem uzupełnienia i wyjaśnienia wszystkich wyżej podnoszonych przeze mnie zarzutów obrazy stosownych przepisów przywołując zasadę zaufania do władzy publicznej w myśl art 8 par 1 KPA o bezstronności i równym traktowaniu." Powołał się na przepisy o zasiedzeniu i na fakt zamieszkiwania w spornym lokalu ponad 24 lata, w tym 10 lat od przywołanego przez organ wyroku i nienaruszanie prawa po wcześniejszym zwolnieniu z uwagi na nienaganne zachowanie.
W podsumowaniu wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji lub "ewentualne zwrócenie celem uzupełnienia, wszechstronnego zbadania i udokumentowania niniejszego zaskarżonego postępowania."
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie jest zasadna.
Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t. j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem (legalności), jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W świetle art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j. Dz.U. z 2023 r., poz. 1634, ze zm.) - dalej także: ppsa, kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje m.in. orzekanie w sprawach skarg na decyzje administracyjne. Tylko zatem stwierdzenie, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, z naruszeniem prawa dającym podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub z innym naruszeniem przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy, może skutkować uchyleniem przez Sąd zaskarżonego aktu (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a, b, c ustawy).
Kwestie związane z mieszkaniami funkcjonariuszy Policji reguluje Rozdział 8 ustawy z 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j. Dz. U. z 2023, poz.171).
Zgodnie z art. 95 ust. 2 pkt 9 tej ustawy, decyzję o opróżnieniu lokalu mieszkalnego, o którym mowa w art. 90, wydaje się, jeżeli policjant został skazany prawomocnym wyrokiem sądu za przestępstwo umyślne lub przestępstwo skarbowe umyślne, ścigane z oskarżenia publicznego, popełnione w związku z wykonywaniem obowiązków służbowych i w celu osiągnięcia korzyści majątkowej lub osobistej, albo za przestępstwo określone w art. 258 Kodeksu karnego lub wobec którego orzeczono prawomocnie środek karny pozbawienia praw publicznych za przestępstwo lub przestępstwo skarbowe.
Stosownie do art. 97 ust.5 ustawy przydział i opróżnianie mieszkań oraz załatwianie spraw, o których mowa w artykułach 91, 92, 94 i 95 ust. 2-4 następuje w formie decyzji administracyjnej.
W wykonaniu delegacji zawartej w art. 97 ust. 1 ustawy o Policji, Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji wydał rozporządzenie z 18 maja 2005 r. w sprawie szczegółowych zasad przydziału, opróżnienia i norm zaludnienia lokali mieszkalnych oraz przydziału i opróżnienia tymczasowych kwater przeznaczonych dla policjantów. Z jego § 14 ust. 1 pkt 7 wynika, że decyzje w sprawach przydziału i opróżniania lokali mieszkalnych i tymczasowych kwater wydają będący dysponentami lokali komendanci powiatowi (rejonowi, miejscy) Policji - w stosunku do policjantów pełniących służbę w komendzie powiatowej (rejonowej, miejskiej) Policji, komisariatach Policji i innych podległych im jednostkach organizacyjnych Policji.
Z akt sprawy wynika, że skarżący wyrokiem Sądu Rejonowego w B. z 21 lutego 2021r. w sprawie [...] został skazany między innymi za przestępstwa określone w art. 258 Kodeksu karnego. Wyrok ten został zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego z 28 stycznia 2013r. sygn. akt [...] jedynie w zakresie wymiaru kary, a w pozostałym zakresie utrzymany w mocy. Tym samym spełniona została przesłanka obligująca organ I instancji do wydania decyzji nakazującej opróżnienie zajmowanego lokalu, pozostającego w zasobach, którymi dysponuje Komendant Miejski Policji.
Jak wynika z treści cytowanego przepisu, decyzja nakazująca opróżnienie lokalu w trybie art. 95 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji jest decyzją związaną, skoro przepis ten nakazuje organowi wydanie takiego rozstrzygnięcia nie pozostawiając żadnego marginesu swobody wyboru rozstrzygnięcia, co wynika ze sformułowania "wydaje się decyzję...", a nie np. "można wydać decyzję...".
Zatem decyzje wydane w obu instancjach uznać należy za zgodnie z prawem.
Przechodząc do oceny zawartych w skardze zarzutów naruszenia przepisów Kpa, Sąd ich nie podzielił. Organ dochował wszelkich wymogów w zakresie prawidłowego przeprowadzenia postępowania administracyjnego. W szczególności zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania, możliwości wzięcia w nim czynnego udziału i wypowiedzenia się co do dowodów, którymi dysponował. Zgromadził także dowody niezbędne dla rozstrzygnięcia, którymi w przedmiotowej sprawie są wyroki sądów karnych, gdyż tylko fakt skazania za określone przestępstwo jest relewantny z puntu widzenia decyzji o opróżnieniu lokalu w trybie, jaki zastosował organ.
Nie miały zatem znaczenia wnioski dowodowe strony, w tym o dołączenie do akt postępowania protokołów zawierających wyszczególnienie rzeczy, które – jak sam twierdzi - rzekomo zgubił i nie rozliczył się z nich, gdyż w żaden sposób nie mogą one podważyć faktu skazania skarżącego prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 258 Kk, a jak już Sąd wspomniał, jest to jedyna prawnie istotna okoliczność dla wydania decyzji w trybie art. 95 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji.
Kwestia, co stało się impulsem do wszczęcia z urzędu postępowania w przedmiocie opróżnienia lokalu, w szczególności, że było to anonimowe pismo zwracające uwagę, że były funkcjonariusz pomimo skazania prawomocnym wyrokiem za przestępstwo z art. 258 Kk nadal zajmuje mieszkanie w zasobach Policji, jest zupełnie pozbawiona znaczenia prawnego w świetle art. 95 ust. 2 pkt 9 ustawy o Policji, dlatego nie ma znaczenia dla sprawy.
Kwestia ewentualnego nadużycia uprawnień przez organy była przez skarżącego zarzucana w skardze tak ogólnikowo, że właściwie analiza tego zarzutu jest niemożliwa. Nie wiadomo bowiem ani jakiego organu, ani jakiego zdarzenia dotyczy.
Również podnoszona na str. 3 skargi kwestia zasiedzenia nie może wpłynąć na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, gdyż do jego stwierdzenia właściwy jest sąd powszechny, a skarżący nie tylko nie przedstawił orzeczenia w tym przedmiocie, ale w ogóle nie twierdził, że takowe postępowanie się toczyło bądź toczy.
Podsumowując, ponieważ skarga okazała się nieuzasadniona, Sąd - na podstawie art. 151 ppsa - orzekł o oddaleniu skargi.