III SA/Gd 999/16

III SA/Gd 999/16 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2016-12-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2016-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jolanta Sudoł /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6331 Zasiłek dla bezrobotnych
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2016 poz 645
art. 71, art. 73, art. 78 ust. 4
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy
Dz.U. 2016 poz 718
art. 145  par. 1 pkt 1 a, b, c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut, Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 grudnia 2016 r. sprawy ze skargi R. Z. na decyzję Wojewody [...] z dnia 20 września 2016 r., nr [...] w przedmiocie zasiłku dla bezrobotnych oddala skargę.
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia 20 września 2016 r., wydaną na podstawie m.in. art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 2 ust. 1 pkt 2, art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.), utrzymał w mocy decyzję Starosty [...] z dnia 4 sierpnia 2016 r., wydaną w oparciu o art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. b, art. 71 tej ustawy, na mocy której orzeczono o odmowie przyznania R. Z. prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 1 lutego 2016 r.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w dniu 2 lutego 2015 r. strona została zarejestrowana w Powiatowym Urzędzie Pracy w [...] (dalej również jako - "PUP") jako osoba bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 2 lutego 2015 r. do dnia 2 lutego 2016 r., tj. do dnia upływu maksymalnego okresu jego przysługiwania.
Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w [...] Inspektorat w S. pismem z dnia 15 czerwca 2016 r. poinformował organ o przyznaniu R. Z. prawa do renty z tytułu niezdolności do pracy w okresie od dnia 1 lutego 2015 r. do dnia 31 stycznia 2016 r.
Starosta [...], na podstawie art. 78 ust. 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wydał w dniu 21 czerwca 2016 r. decyzję o utracie przez stronę na czas oznaczony, tj. od dnia 2 lutego 2015 r. do dnia 31 stycznia 2016 r. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych (za okres przysługiwania renty z tytułu niezdolności do pracy).
Organ odwoławczy wskazując na regulację art. 71 i 78 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wyjaśnił, że nie ma możliwości zastosowania przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 i art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy. Organ podał, że przepis ten obliguje do weryfikowania wylegitymowania się przez osobę bezrobotną okresem uprawniającym do zasiłku dla bezrobotnych przez okres, co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy. Spełnianie wymogów art. 71 ww. ustawy w odniesieniu do zarejestrowania strony w PUP, jako osoby bezrobotnej, zostało już zweryfikowane decyzją organu I instancji z dnia 2 lutego 2015 r. Uznano ją wówczas za osobę bezrobotną i przyznano od tego dnia prawo do zasiłku dla bezrobotnych. Zatem niedopuszczalne było ponowne ocenianie spełniania wymogów art. 71 ww. ustawy.
Po utracie przez R. Z. na czas oznaczony statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych (od dnia 2 lutego 2015 r. do dnia 31 stycznia 2016 r.) nie miała miejsca ponowna rejestracja strony w charakterze osoby bezrobotnej. Po okresie ich utraty na czas oznaczony, na mocy art. 78 ust. 4 ustawy, następuje przywrócenie tego statusu oraz pozostałego po utracie prawa do zasiłku dla bezrobotnych okresu jego przysługiwania bez konieczności ponownej rejestracji w powiatowym urzędzie pracy. Wskutek tego, brak było podstaw do stwierdzenia, że strona wylegitymowała się okresem uprawniającym do zasiłku dla bezrobotnych w postaci pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy przez okres, co najmniej 365 dni w okresie 18 miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP.
Dodano także, że w dniu 1 lutego 2016 r., od którego strona wnioskuje o przyznanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych miała ona jeszcze prawo do tego świadczenia przyznane w związku rejestracją w PUP i także z tego powodu nie było możliwe przyznanie stronie prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 1 lutego 2016 r.
Organ wyjaśnił również, że w sprawie bez znaczenia był fakt wypłaty renty z tytułu niezdolności do pracy jednorazowo. Ustalono, że wypłata renty nastąpiła w formie skapitalizowanej. Przepis art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy nie stanowi, iż w tej sytuacji nie ma on zastosowania. Istotne było za jaki okres ją pobrano, a strona pobrała rentę za okres jej przysługiwania, czyli od dnia 1 lutego 2015 r. do dnia 31 stycznia 2016 r.
R. Z. skierowała skargę na powyższą decyzję Wojewody [...] do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jej zmianę poprzez ustalenie, że jest osobą bezrobotną zarejestrowaną z dniem 27 czerwca 2016 r. z prawem do zasiłku dla bezrobotnych.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła:
- naruszenie art. 71 ust. 1 pkt 2 w zw. z ust. 2 pkt 3 ustawy o promocji zatrudniania i instytucjach rynku pracy poprzez przyjęcie, że skoro skarżąca po zakończeniu 365-dniowego okresu korzystania z renty inwalidzkiej powróciła 2 lutego 2016 r. na jeden dzień, nie może na podstawie wniosku z dnia 27 czerwca 2016 roku nabyć prawa do statusu bezrobotnej z przywołaniem się na 365-dniowy okres pobierania renty inwalidzkiej;
- błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę zaskarżonej decyzji polegający na ustaleniu, że na skutek braku ponownej rejestracji w Powiatowym Urzędzie Pracy po utracie na czas oznaczony statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku dla bezrobotnych, brak jest podstaw do stwierdzenia, że skarżąca wylegitymowała się okresem uprawniającym do zasiłku dla bezrobotnych w postaci pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy przez okres co najmniej 365-dni w okresie 18-miesięcy poprzedzających dzień zarejestrowania w PUP, gdy tymczasem skarżąca 27 czerwca 2016 r. złożyła wniosek o przyznanie zasiłku dla bezrobotnych jedynie błędnie wskazując datę początkową wnioskowanego świadczenia na dzień 1 lutego 2016 r.
Wnosiła również o przyjęcie oświadczenia, że złożonym wnioskiem domagała się zarejestrowania jako bezrobotna oraz przyznania z dniem jego złożenia, tj. 27 czerwca 2016 r . prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że do dnia 31 stycznia 2015 r. przebywała na rencie inwalidzkiej z tytułu nieudolności do pracy. Po upływie okresu uprawniającego do renty inwalidzkiej, skarżąca dnia 2 lutego 2015 r. zarejestrowana została w PUP jako bezrobotna z prawem do zasiłku dla bezrobotnych do 1 lutego 2016 r. W związku z przyznaniem wyrokiem Sądu Okręgowego w G. prawa do renty inwalidzkiej na okres od 1 lutego 2015 r. do 31 stycznia 2016 r., skarżąca na ten okres utraciła status osoby bezrobotnej i prawo do zasiłku dla bezrobotnych, gdyż otrzymywała w tym czasie rentę inwalidzką. Po upływie okresu prawa do renty inwalidzkiej, tj. na dzień 1 lutego 2016 r, skarżąca powróciła do statusu bezrobotnej.
Twierdziła, że we wniosku złożonym do organu błędnie określiła termin początkowy prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Zdaniem skarżącej organ winien był uznać, że wniosek z dnia 27 czerwca 2016 r. jest to wniosek o zarejestrowanie osoby bezrobotnej, która w 18-miesiącach poprzedzających jego złożenie przez 365-dni przebywała na rencie inwalidzkiej i dokonać tej rejestracji oraz ustalić prawo do zasiłku dla bezrobotnych poczynając od dnia złożenia wniosku, czyli od dnia 27 czerwca 2016 r.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko reprezentowane w sprawie. W jej uzasadnieniu organ podkreślił związanie organów treścią żądania oraz wskazał na możliwość złożenia odrębnego wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 1066) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 718), dalej również jako - "p.p.s.a." sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając niniejszą sprawę w świetle tych kryteriów Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie została podjęta z naruszeniem przepisów prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy.
Skarga jest niezasadna.
Przedmiotem kontroli sądowej w niniejszej sprawie jest decyzja Wojewody z dnia 20 września 2016 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia 4 sierpnia 2016 r., którą odmówiono R. Z. (dalej jako - "skarżąca" lub "strona") przyznania zasiłku dla bezrobotnych.
Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącej, w którym żądała przyznania prawa do zasiłku dla bezrobotnych z dniem 1 lutego 2016 r.
Na wstępie rozważań trzeba podnieść, że z przywołanych przepisów ustaw wynika jednoznacznie, że sądy administracyjne sprawują jedynie kontrolę nad działalnością administracji publicznej. Kognicja sądu nie pozwala na wydanie wyroku, który uwzględniałby zgłoszone żądania, gdyż ustawodawca nie wyposażył sądów administracyjnych w takie uprawnienia. Sądy nie dokonują również ustaleń faktycznych, gdyż orzekają na podstawie akt sprawy (art. 133 § 1 p.p.s.a.), zaś postępowanie dowodowe zostało ograniczone tylko do możliwości przeprowadzenia dowodów uzupełniających z dokumentów w sytuacji określonej w dyspozycji przepisu art. 106 § 3 p.p.s.a.
Dlatego też zgłoszone w petitum skargi żądania strony w punkcie 3 i w punkcie 4, nie mogły zostać przez Sąd administracyjny uwzględnione, ani skutkować oczekiwanym przez stronę rozstrzygnięciem.
Należy podkreślić, że skarżąca poprzez wniesienie przedmiotowej skargi dążyła przede wszystkim do dokonania zmiany treści wniosku z dnia 27 czerwca 2016 r. inicjującego postępowanie w niniejszej sprawie w zakresie wskazanej, jak twierdziła błędnie w nim daty - 1 lutego 2016 r. oraz określenia żądania, które miało obejmować, zdaniem skarżącej, nie tylko przyznanie zasiłku dla bezrobotnych, ale również dokonanie rejestracji. Można tu zaznaczyć, że skarga została sporządzona przez profesjonalnego pełnomocnika, który reprezentował skarżącą w niniejszej sprawie.
W świetle poczynionych uwag odnośnie kognicji sądu administracyjnego, trzeba podkreślić, że po pierwsze: Sąd orzekający nie jest uprawniony do - "przyjęcia oświadczenia" - zawartego w punkcie 3 petitum skargi modyfikującego treść złożonego w dniu 27 czerwca 2016 r. wniosku (oświadczenia woli skarżącej) w zakresie daty, od której domaga się świadczenia oraz treści zgłoszonego żądania. Skarżąca bowiem wnosiła o przyjęcie oświadczenia, że przedmiotowym wnioskiem domaga się zarejestrowania jako bezrobotna oraz przyznania z dniem jego złożenia prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Po drugie: Sąd nie mógł również zmienić decyzji administracyjnych - "poprzez ustalenie" - że "skarżąca jest osobą bezrobotną zarejestrowaną z dniem 27 czerwca 2016 roku z prawem do zasiłku dla bezrobotnych począwszy od tego dnia" (punkt 4 petitum skargi).
Zamierzony więc przez skarżącą skutek w postaci zmiany treści złożonego wniosku, który zapoczątkował postępowanie administracyjne, nie mógł nastąpić na etapie postępowania sądowoadministracyjnego. Tym bardziej, że do momentu wniesienia skargi do Sądu, skarżąca nie twierdziła, że wniosek miał inną treść lub że dotyczył innej daty.
Wprost przeciwnie, w odwołaniu wywiedzionym od decyzji organu I instancji skarżąca domagała się przyznania świadczenia zgodnie z treścią wniosku. Odwołująca się wniosła o uchylenie zakwestionowanej decyzji i "przyznania mi prawa do zasiłku zgodnie ze złożonym wnioskiem". Zatem w toku postępowania administracyjnego żądanie nie nasuwało wątpliwości samej skarżącej, jak również rozpoznających jej wniosek organów.
Przedmiotem zawartego we wniosku z dnia 27 czerwca 2016 r. żądania było przyznanie zasiłku dla bezrobotnych (co też zostało prawidłowo ustalone i przyjęte przez organy obu instancji). Skarżąca w tym wniosku domagała się tylko przyznania zasiłku dla bezrobotnych, i jak wynika z jego treści, żądała przyznania tego świadczenia od dnia 1 lutego 2016 r., gdyż utraciła z dniem 31 stycznia 2016 r. prawo do renty ("w związku z przyznaniem mi renty do 31.01.2016 r."). Nie może więc ujść uwadze, że skarżąca we wniosku zawarła przyczyny takiego (a nie innego) sformułowania żądania.
Zatem nie można przyjąć, że wskazana we wniosku data 1 lutego 2016 r. jest przypadkowa. Data ta nawiązuje bowiem bezpośrednio do daty utraty przez skarżącą innego świadczenia, tj. daty 31 stycznia 2016 r., do której zostało przyznane jej prawo do renty. Dlatego nie może zasługiwać na aprobatę stanowisko skarżącej zawarte w skardze, że data ta została przez nią błędne (wadliwie) wskazana. Brak jest też jakichkolwiek podstaw do podzielenia poglądu, aby wniosek ten stanowił również - wbrew jego brzmieniu - wniosek o zarejestrowanie. Przeczy temu bowiem oczywista treść wniosku.
Wobec jednoznacznej treści zgłoszonego przez stronę żądania nie można stawiać zarzutu organom, że przedmiotowy wniosek został przez nie rozpoznany, i to w granicach przez niego wyznaczonych. Trudno też w okolicznościach niniejszej sprawy uznać, że wymagał on podjęcia przez organ czynności wyjaśniających (jak wywodził pełnomocnik skarżącej na rozprawie sądowej). Wniosek był jasny i nie nasuwał wątpliwości, a organy zostały związane zawartym w nim żądaniem. Na marginesie można zaznaczyć, że czym innym jest treść żądania, a czym innym jego zasadność (nie można tych pojęć utożsamiać).
Przechodząc dalej, to zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o art. 71 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz.U. z 2016 r., poz. 645 ze zm.), zwanej w dalszej części uzasadnienia "ustawą".
Z art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy wynika, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowania się we właściwym powiatowym urzędzie pracy, z zastrzeżeniem art. 75, jeżeli w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania, łącznie przez okres co najmniej 365 dni:
a) był zatrudniony i osiągał wynagrodzenie w kwocie co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy, z zastrzeżeniem art. 104a-105; w okresie tym nie uwzględnia się okresów urlopów bezpłatnych trwających łącznie dłużej niż 30 dni;
b) wykonywał pracę na podstawie umowy o pracę nakładczą i osiągał z tego tytułu dochód w wysokości co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę;
c) świadczył usługi na podstawie umowy agencyjnej lub umowy zlecenia albo innej umowy o świadczenie usług, do których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. - Kodeks cywilny stosuje się przepisy dotyczące zlecenia, albo współpracował przy wykonywaniu tych umów, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę w przeliczeniu na okres pełnego miesiąca, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2;
d) opłacał składki na ubezpieczenia społeczne z tytułu prowadzenia pozarolniczej działalności lub współpracy, z zastrzeżeniem art. 104b ust. 2, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,
e) wykonywał pracę w okresie tymczasowego aresztowania lub odbywania kary pozbawienia wolności, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,
f) wykonywał pracę w rolniczej spółdzielni produkcyjnej, spółdzielni kółek rolniczych lub spółdzielni usług rolniczych, będąc członkiem tej spółdzielni, przy czym podstawę wymiaru składek na ubezpieczenia społeczne i Fundusz Pracy stanowiła kwota co najmniej minimalnego wynagrodzenia za pracę,
g) opłacał składkę na Fundusz Pracy w związku z zatrudnieniem lub wykonywaniem innej pracy zarobkowej za granicą u pracodawcy zagranicznego w państwie niewymienionym w art. 1 ust. 3 pkt 2 lit. a-c, w wysokości 9,75% przeciętnego wynagrodzenia za każdy miesiąc zatrudnienia,
h) był zatrudniony za granicą i przybył do Rzeczypospolitej Polskiej jako repatriant,
i) był zatrudniony, pełnił służbę lub wykonywał inną pracę zarobkową i osiągał wynagrodzenie lub dochód, od którego istnieje obowiązek opłacania składki na Fundusz Pracy.
Zgodnie z art. 71 ust. 2 pkt 3 ustawy, do 365 dni, o których mowa w ust. 1 pkt 2, zalicza się również okresy pobierania renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w pkt 1, renty szkoleniowej oraz przypadające po ustaniu zatrudnienia, wykonywania innej pracy zarobkowej albo zaprzestaniu prowadzenia pozarolniczej działalności okresy pobierania zasiłku chorobowego, macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli podstawę wymiaru tych zasiłków i świadczenia, z uwzględnieniem kwoty składek na ubezpieczenia społeczne, stanowiła kwota wynosząca co najmniej minimalne wynagrodzenie za pracę.
Zarówno w orzecznictwie sądów administracyjnych i literaturze prawa przyjmuje się, że powyższe przepisy nie mają charakteru uznaniowego. Przepis art. 71 ust. 1 ustawy jest przepisem o charakter bezwzględnie obowiązujący i nie daje organom administracji publicznej uprawnień do uznaniowego rozstrzygania w zakresie zasiłku przyznawanego bezrobotnym. Ustawodawca jednoznacznie i w sposób zupełny określił przesłanki wymagane do ustalenia uprawnień do zasiłku dla bezrobotnych. Mają więc one charakter bezwzględnie obowiązujący i nie uprawniają organów administracji do uznaniowego przyznawania prawa do zasiłku dla bezrobotnych (prawo to mogą otrzymać wyłącznie osoby spełniające kryteria przyjęte w ustawie).
Przepis art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy stanowi jednoznacznie, że prawo do zasiłku przysługuje bezrobotnemu (...) jeżeli na dzień rejestracji legitymuje się okresem uprawniającym do zasiłku wynoszącym co najmniej 365 dni, który przypada w okresie 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy.
Trzeba pokreślić, że organy zatrudnienia nie mogą przyjmować innego, aniżeli określony wyraźnie w ustawie - okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania się w powiatowym urzędzie pracy - do ustalenia uprawnień danej osoby do nabycia zasiłku dla bezrobotnych.
Oznacza to, że organy w prowadzonym postępowaniu zobowiązane są ustalić jedynie, czy zaistniały wskazane w ustawie przesłanki przyznania zasiłku, a w razie ich braku nie mogą oceniać przyczyn, dla których wymagane przesłanki się nie ziściły. Organy w prowadzonym postępowaniu zobowiązane są ustalić jedynie, czy zaistniały wskazane w ustawie przesłanki.
Treść art. 71 ust. 1 pkt 2 ustawy jest jasna, zrozumiała i niebudząca wątpliwości. Gramatyczna wykładnia cytowanego przepisu daje podstawę do odczytania i do stosowania go w ten sposób, że organ bada - okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień rejestracji.
Bezspornym było w sprawie, że skarżąca zarejestrowała się jako osoba bezrobotna w PUP w S. w dniu 2 lutego 2015 r.
W tym też dniu wydano decyzję na podstawie, której skarżąca została uznana za osobę bezrobotną z dniem 2 lutego 2015 r. oraz zostało jej przyznane prawo do zasiłku dla bezrobotnych poczynając od dnia 2 lutego 2015 r. W podstawie prawnej decyzji organu I instancji przywołano art. 73 ust. 1 pkt 2 ustawy, dotyczący okresu pobierania zasiłku wynoszący w tym przypadku - 365 dni (zasiłek dla bezrobotnych został więc przyznany skarżącej na maksymalny okres jego przysługiwania, tj. do dnia 2 lutego 2016 r.).
Nie było w sprawie kwestionowane, że skarżąca w dacie rejestracji, tj. w dniu 2 lutego 2015 r. spełniała wymogi art. 71 ustawy.
Jak wynika z zaświadczenia PUP w S. z dnia 21 czerwca 2016 r. znajdującego się w aktach administracyjnych sprawy, skarżąca pobierała przysługujący jej zasiłek dla bezrobotnych w okresie od 2 lutego 2015 r. do 31 stycznia 2016 r.
Ponadto, w dniu 1 lipca 2016 r. została przekazana skarżącej przez Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w G., Inspektorat w S. (dalej jako - "ZUS") jednorazowa wypłata renty z tytułu niezdolności do pracy (zaświadczenie ZUS z dnia 28 lipca 2016 r. w aktach administracyjnych). Poza sporem bowiem było, że w okresie od dnia 2 lutego 2015r. do 31 stycznia 2016 r. skarżącej została przyznana wyrokiem sądu powszechnego z dnia 24 maja 2016 r. renta z tytułu niezdolności do pracy.
W związku z przyznaniem skarżącej renty, Starosta S. na podstawie art. 78 ust. 4 ustawy wydał w dniu 21 czerwca 2016 r. decyzję o utracie przez skarżącą: statusu osoby bezrobotnej od dnia 2 lutego 2015 r. do dnia 31 stycznia 2016 r. oraz prawa do zasiłku dla bezrobotnych od dnia 2 lutego 2015 r. do dnia 31 stycznia 2016 r. (tj. za okres przysługiwania renty z tytułu niezdolności do pracy).
Stosownie do art. 78 ust. 4 ustawy w przypadku przyznania bezrobotnemu prawa do emerytury, świadczenia przedemerytalnego, renty z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku macierzyńskiego, zasiłku w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę na okres, w którym był bezrobotny, pozbawienie statusu bezrobotnego i prawa do zasiłku następuje za okres, za który przyznano emeryturę, świadczenie przedemerytalne, rentę z tytułu niezdolności do pracy lub służby, o której mowa w art. 71 ust. 2 pkt 1, rentę szkoleniową, rentę socjalną, zasiłek macierzyński, zasiłek w wysokości zasiłku macierzyńskiego, zasiłek chorobowy, świadczenie rehabilitacyjne lub rentę rodzinną w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę.
W konsekwencji skarżąca została pozbawiona prawa do zasiłku oraz statusu bezrobotnej na okres do 31 stycznia 2016 r. Zatem z dniem 1 lutego 2016 r. skarżącej zostało przywrócone (automatycznie) prawo do zasiłku dla bezrobotnych oraz status osoby bezrobotnej (co nie było kwestionowane w niniejszej sprawie). Na mocy bowiem art. 78 ust. 4 ustawy, skarżąca została pozbawiona prawa do zasiłku i statusu, ale tylko za okres, za który przyznano rentę z tytułu niezdolności do pracy. W konsekwencji też za ten jeden dzień przysługiwało jej prawo do świadczenia (zasiłku dla bezrobotnych przyznane w związku z rejestracją dokonaną przez skarżącą w dniu 2 lutego 2015 r. w PUP), i z tym też dniem prawa tego nie mogła ponownie uzyskać.
Jednak, co jest istotne, dla nabycia prawa do zasiłku dla bezrobotnych podstawowe znaczenie ma moment rejestracji w urzędzie pracy.
Prawo do zasiłku przysługuje za każdy dzień kalendarzowy od dnia zarejestrowana się we właściwym urzędzie pracy, przy spełnieniu pozostałych wymogów ustawowych (art. 71 ust. 1 ustawy). Ponadto, jak już zostało wcześniej podniesione, organy zatrudnienia nie mogą przyjmować innego, aniżeli określony wyraźnie w tym przepisie ustawy okres 18 miesięcy bezpośrednio poprzedzających dzień zarejestrowania w powiatowym urzędzie pracy do ustalenia uprawnień danej osoby do nabycia zasiłku dla bezrobotnych.
W niniejszej sprawie rejestracja skarżącej w urzędzie pracy miała miejsce w dniu 2 lutego 2015 r.
Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy organy nie były uprawnione do przyjęcia innej daty (innego momentu) rejestracji dla oceny spełnienia przez skarżącą przesłanek przyznania zasiłku dla bezrobotnych. Zostały one zresztą już ocenione i znalazły odzwierciedlenie w ww. decyzji z dnia 2 lutego 2015 r. przyznającej stronie świadczenie. Ponadto, jak wynika również z dokonanych powyżej rozważań, brak było jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że skarżąca we wniosku z dnia 27 czerwca 2016 r. domagała się rejestracji.
Podsumowując, uzyskanie prawa do zasiłku dla bezrobotnych obwarowane jest spełnieniem szeregu przesłanek o naturze formalnej i faktycznej. Niespełnienie ich wyklucza możliwość nabycia przedmiotowego prawa przez osobę bezrobotną. Przepisy ustawy o promocji zatrudnienia regulujące kwestie związane z nabyciem prawa do zasiłku mają charakter bezwzględnie obowiązujący (decyzje pozbawione są cech uznaniowości). Organy orzekające w niniejszej sprawie były więc związane dyspozycjami obowiązujących przepisów ustawy, jak i treścią złożonego wniosku, które obligowały je do odmowy przyznania świadczenia.
Jak podnosi się w orzecznictwie ustawa o promocji zatrudnienia jest jedną z ustaw tworzących system zabezpieczenia społecznego w Polsce, do którego należy m.in. ustawa z dnia 17 grudnia 1998 r. o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych, (Dz.U. z 2016 r., poz. 887). Ustawy te tworzą system zabezpieczenia społecznego, realizujący w szczególności art. 65-66, art. 67-71, art. 74-76 i 81 Konstytucji RP. Założeniem tego systemu jest spójność i wzajemne uzupełnianie się instytucji zabezpieczenia społecznego. Zabezpieczenie społeczne opiera się na zasadach pomocniczości i solidarności, zakotwiczonych w preambule Konstytucji RP. Z zasady pomocniczości wynika podział zadań między obywateli, stowarzyszenia, fundacje, samorządy terytorialne i państwo (W. Łączkowski, Etyczne aspekty finansowania potrzeb socjalnych ze środków publicznych, RPEiS 1/04/8 i n.).
W nielicznych przypadkach, w których ustawodawca dopuszcza na podstawie wyraźnych regulacji ustawowych możliwość uzyskiwania przez jedną osobę różnych świadczeń z zabezpieczenia społecznego, na podstawie więcej niż jednej z ustaw, w tym samym okresie, w sferze zabezpieczenia społecznego obowiązuje zasada, że jedno świadczenie wyklucza inne świadczenie na koszt podatników, bądź że wartość jednego świadczenia uwzględnia się przy przyznawaniu innego świadczenia. Renta z tytułu częściowej niezdolności do pracy, i zasiłek dla bezrobotnych, są świadczeniami zabezpieczenia społecznego, które wzajemnie się wykluczają (por. wyrok WSA w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2008 r., sygn. akt IV SA/Po 361/08 orzeczenie dostępne w Internecie).
Na zakończenie rozważań, należy wskazać, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie decyzji w całości lub w części. Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1) a, b, c ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
W ocenie Sądu, brak jest podstaw do stwierdzenia istnienia takiego charakteru naruszeń w przedmiotowej sprawie. Podsumowując dokonane rozważania, należy uznać, że brak było podstaw do wzruszenia i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonych decyzji.
Wobec powyższego Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku na podstawie art.151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę jako bezzasadną.