III SA/GD 868/19

III SA/Gd 868/19 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2020-06-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2019-12-23
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jacek Hyla /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Sudoł
Paweł Mierzejewski
Symbol z opisem
6042 Gry losowe i zakłady wzajemne
Hasła tematyczne
Kara administracyjna
Sygn. powiązane
II GSK 999/20 - Wyrok NSA z 2023-03-10
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 847
art. 1 ust. 2, art. 4 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 3 i ust. 4, art. 14 ust. 3, art. 51 ust. 1 oraz art. 89 ust. 1 pkt 1-2 i ust. 2 pkt 1
Ustawa z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Asesor WSA Magdalena Dobek-Rak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 25 czerwca 2020 r. sprawy ze skargi "A" Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w K. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej [...] z dnia 7 listopada 2019 r. nr [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gry hazardowej z naruszeniem regulaminu oddala skargę.
Uzasadnienie
"A" sp. z o.o. z siedzibą w K. (Spółka) wniosła skargę decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w [...] z dnia 7 listopada 2019 r. [...] w przedmiocie wymierzenia kary pieniężnej z tytułu urządzania gry hazardowej.
W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:
W wyniku przeprowadzonej w dniach 8 i 17 listopada 2017 r. kontroli
w należącym do Spółki punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych - bukmacherskich mieszczącym się przy ul. [...] w G. Naczelnik [... ]Urzędu Celno
-Skarbowego w [...] wszczął z urzędu postępowanie, które zakończone zostało wydaniem w dniu 19 marca 2019 r. decyzji znak [...], mocą której organ pierwszej instancji nałożył na Spółkę karę pieniężną w wysokości 50.000,00 zł z tytułu urządzania gry hazardowej – zakładów wzajemnych w wymienionym punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych – bukmacherskich, z naruszeniem zatwierdzonego regulaminu zakładów wzajemnych – bukmacherskich.
Po rozpoznaniu odwołania Spółki, zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] uchylił w całości decyzję Naczelnika [... ] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] z dnia 19 marca 2019 r. i wymierzył Spółce karę pieniężną w wysokości 10.000,00 zł z tytułu urządzania gry hazardowej – zakładów wzajemnych w punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych-bukmacherskich, z naruszeniem zatwierdzonego regulaminu zakładów wzajemnych-bukmacherskich.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że w wyniku przeprowadzonych czynności kontrolujący stwierdzili, iż w naziemnym punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych przy ul. [...] w G. istnieje możliwość zawierania zakładów wzajemnych przez sieć internet z pominięciem naziemnej obsługi.
Zgodnie z udzielonym zezwoleniem z dnia 13 maja 2016 r. znak [...] wydanym przez Ministra Finansów i załączonym zatwierdzonym regulaminem zakładów wzajemnych – bukmacherskich, "przyjmowanie zakładów dokonywane jest po opublikowaniu kursów zakładów w punktach przyjmowania zakładów "A" sp. z o.o. pod nadzorem pracowników lub osób upoważnionych przez Spółkę. Zakłady będą przyjmowane przez osoby spełniające wymogi ustawy o grach hazardowych (...)".
Po analizie materiału dowodowego organ stanął na stanowisku, że Spółka naruszyła warunki zezwolenia poprzez urządzanie zakładów wzajemnych
– bukmacherskich, niezgodnie z ich regulaminem w zakresie przyjmowania zakładów
i wypłatę wygranych przez terminale i bankomat, a nie przez pracowników
(art. 17 ust. 1, art. 25 ust. 2 i art. 25 ust. 4).
W regulaminie zakładów wzajemnych – bukmacherskich brak jest zapisów o tym, by Spółka mogła przyjmować zakłady wzajemne – bukmacherskie przy wykorzystaniu terminali elektronicznych "B", w których można wpłacać i wypłacać pieniądze przez klientów "A" online (internetowych), poza obsługą punktów naziemnych. Ponadto w regulaminie nie znajdują się informacje o zawieraniu zakładów przez graczy poprzez terminale powiązane z bankomatem "B". W punktach naziemnych, zgodnie z regulaminem, możliwe jest przyjmowanie zakładów jedynie przez obsługę punktu.
Wszelkie zmiany stanu faktycznego odnośnie przyjmowania zakładów wzajemnych powinny być natomiast zgłaszane Ministrowi Finansów we wniosku
o zmianę regulaminu. Przed wprowadzeniem terminali do stacjonarnych punktów przyjmowania zakładów wzajemnych Spółka powinna, zgodnie z art. 61 ustawy o grach hazardowych, przedłożyć projekt regulaminu zawierający zapisy w tym zakresie
i stosownie do art. 60 tejże ustawy uzyskać akceptację ministra właściwego do spraw finansów publicznych, czego jednak Spółka nie uczyniła. Zatwierdzony regulamin zakładów wzajemnych – bukmacherskich organizowanych w naziemnych punktach
nie przewiduje możliwości samodzielnego zawierania przez graczy zakładów
za pośrednictwem terminali (art. 17 ust. 1 ww. regulaminu). W regulaminie dla punktów stacjonarnych wskazano, iż wygrane odbiera się w punkcie (art. 25 ust. 1 ww. regulaminu), podstawą do wypłaty jest kupon (art. 25 ust. 2 ww. regulaminu ), który jest dowodem zawarcia zakładu. W przypadku wątpliwości pracownik punktu ma prawo wylegitymować okaziciela kuponu (art. 25 ust. 4 ww. regulaminu). Organ stanął na stanowisku, że pomimo, iż Spółka posiada równolegle zezwolenie na urządzanie zakładów zarówno w punktach stacjonarnych jak i przez Internet, to urządzanie zakładów musi odbywać się zgodnie z regulaminem zatwierdzonym oddzielnie dla punktów stacjonarnych i przez sieć Internet. W związku z tym, bez zmian
w zatwierdzonym regulaminie niedozwolone było wykorzystywanie przez Spółkę terminali oraz bankomatu "B" w opisany sposób.
Odnosząc się do wyjaśnień Spółki, jakoby w przedmiotowym punkcie nie były przyjmowane zakłady wzajemne za pośrednictwem terminali organ wskazał, że przeczą temu m.in. zeznania pracownika punktu (który został przeszkolony przez Spółkę).
Z materiału dowodowego wynika ponadto, że Spółka złożyła wniosek do Ministerstwa Finansów o zatwierdzenie zmian w "Regulaminie zakładów wzajemnych
– bukmacherskich, które organizowane są przez Spółkę na terenie punktów przyjmowania zakładów", w których m.in. zawarto zapisy dotyczące możliwości wykorzystania w stacjonarnych punktach terminali służących do przyjmowania zakładów wzajemnych – bukmacherskich.
Zgodnie natomiast z art. 89 ust. 4 pkt 2 lit. a ustawy o grach hazardowych, wysokość kary pieniężnej w przypadku gier urządzanych na podstawie koncesji lub zezwolenia można wymierzyć do kwoty 200.000 zł. Ponownie analizując materiał dowodowy organ odwoławczy wziął jednak pod uwagę pozyskane informacje
z Departamentu Podatków Sektorowych Lokalnych oraz Podatku od Gier Ministerstwa Finansów oraz od Spółki dotyczące funkcjonowania podmiotu i wypłaconych wygranych za lata 2016 i 2017 i uznał, że wymierzona przez Naczelnika [... ] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] w decyzji z dnia 19 marca 2019 r. wysokość kary, tj. 50.000,00 zł, jest niewspółmiernie wysoka do dokonanego naruszenia przepisów ustawy o grach hazardowych. Z tego powodu organ stwierdził, że zasadne będzie wymierzenie kary pieniężnej w wysokości 10.000,00 zł.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Spółka wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, zarzucając jej naruszenie:
1) przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 191 Ordynacji podatkowej, prowadzące do błędu w ustaleniach faktycznych, poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i dokonanie oceny całkowicie dowolnej, wyrażające się w przyjęciu, że Spółka urządzała gry hazardowe
z naruszeniem warunków udzielonego zezwolenia i zatwierdzonego regulaminu w punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych – bukmacherskich, zlokalizowanym przy ul. [...] w G.,
2) prawa materialnego, tj. art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 ustawy o grach hazardowych, poprzez nałożenie na stronę obowiązku zapłaty kary pieniężnej pomimo braku udowodnienia jakiekolwiek winy po stronie Spółki.
Zdaniem skarżącej, ustalenia zawarte w zaskarżonej decyzji są nieprawdziwe,
a wymierzenie kary pieniężnej całkowicie bezzasadne. Spółka prowadzi działalność
w sposób maksymalnie transparentny i w pełnej zgodzie z obowiązującymi przepisami prawa. Spółka stawia również na innowacje technologiczne, aby jeszcze bardziej uatrakcyjnić ofertę firmy dla klientów, rozwijać się i zatrudniać kolejnych pracowników. Skarżąca uiszcza wszystkie należności publicznoprawne od prowadzonej działalności. Ponadto przed rozpoczęciem poszczególnych działań Spółka każdorazowo informowała o tym Naczelnika [...] Urzędu Celno – Skarbowego w K., który zatwierdzał planowane przez Spółkę działanie i stosowną informację załączał do akt weryfikacyjnych. Naczelnik tego Urzędu nigdy nie wytknął jakichkolwiek nieprawidłowości. Co więcej, legalność dotychczasowego funkcjonowania potwierdził również szereg kontroli prowadzonych przez funkcjonariuszy Służby Celnej.
Sankcja z art. 89 ustawy o grach hazardowych jest sankcją karną, której celem jest zadanie dolegliwości, wymierzenie kary za niezgodne z prawem zachowanie się adresata normy prawnej. Pod tym pojęciem należy rozumieć wszystkie te konsekwencje nakładane na sprawcę konkretnego czynu, których dolegliwość nie znajduje dostatecznego uzasadnienia w celach restytucyjnych, zabezpieczających lub egzekucyjnych, daje się natomiast zracjonalizować jako powstrzymanie innych od naruszenia danej normy, nakazu lub zakazu, lub też zaspokojenie naruszonego poczucia sprawiedliwości. Kary pieniężne z ustawy o grach hazardowych odpowiadają przytoczonemu pojęciu sankcji karnej, albowiem trudno się w nich dopatrzeć jakichkolwiek innych celów poza represją za naruszenie prawa i prewencją, czyli powstrzymywaniem od naruszania go w przyszłości. Podmiot odpowiedzialny ma prawo dowodzenia okoliczności ekskulpujących. W praktyce może chodzić np. o błąd co do prawa i może uwolnić się od odpowiedzialności jeżeli wykaże, że uczynił wszystko, czego można było od niego rozsądnie wymagać, aby nie dopuścić do naruszenia norm ustawy.
Karą pieniężną może być ukarana wyłącznie spółka, która w pełni świadomie działała wbrew ustawie, przepisom wykonawczym lub regulaminowi. Strona nie ponosi natomiast żadnej winy w powyższym zakresie i dopełnia wszelkich starań,
aby prowadzona przez nią działalność była w pełni zgodna z prawem.
Odnosząc się do zarzucanego przez organ rzekomego przyjmowania przez Spółkę zakładów wzajemnych przy wykorzystaniu terminala "B" Spółka podniosła, że posiada dwa zezwolenia Ministra Finansów z dnia 13 maja 2016 r. na urządzanie zakładów wzajemnych-bukmacherskich, o których mowa w art. 2 ust. 2 pkt 2 ustawy o grach hazardowych na okres sześciu lat w punktach naziemnych oraz przez sieć Internet. Organ w zaskarżonej decyzji rozpatrywał jedynie prowadzenie działalności Spółki jedynie przez pryzmat posiadanego zezwolenia nr [...] pomijając, że Spółka posiada również drugie zezwolenie na urządzanie zakładów wzajemnych przez sieć Internet. Zezwolenie to nie zawiera żadnych ograniczeń w zakresie możliwości urządzania zakładów wzajemnych – bukmacherskich przez sieć Internet. Gracze mają całkowitą dowolność lokalizacyjną, w ramach terenu Polski, a także pełną swobodę technologiczną w zakresie urządzeń za pośrednictwem, których łączą się z siecią Internet. Oznacza to, że gracz w dowolnej lokalizacji na terenie Polski posiadający dowodowe urządzenie umożliwiające dostęp do Internetu może zawrzeć na stronie [...] zakład oferowany przez Spółkę.
Terminale znajdujące się w punkcie stacjonarnym umożliwiały klientom dostęp do strony [...] i zawieranie na niej zakładów zarejestrowanym klientom. Zakłady zawarte przez sieć Internet na stronie [...], nawet te zawarte na terenie punktów stacjonarnych (naziemnych) Spółki, ale nie u obsługi, tylko za pomocą terminali płatniczych (czyli przez stronę [...]), są umieszczane wyłącznie w rejestrach zakładów internetowych, a nie stacjonarnych i nie są widoczne w raportach i wykazach dotyczących zakładów stacjonarnych, lecz tylko i wyłącznie w raportach i wykazach zakładów internetowych.
Wszelkie zakłady stacjonarne zawierane są w sposób wymagający przyjęcia zakładu przez obsługę lokalu. Zakłady dokonywane przez sieć Internet na stronie [...] nie wymagają z kolei udziału w zakładzie obsługi i klient samodzielnie może dokonać zakładów. Terminale i "bankomat" same w sobie nie przyjmują żadnych zakładów, zakłady odbywają się na stronie [...] (zakłady internetowe dokonywane przez zarejestrowanych graczy) bądź są przyjmowane u obsługi (zakłady stacjonarne, nie wymagające ujawniania swoje tożsamości i rejestracji na [...].). Terminal i "bankomat" jest jedynie sposobem płatności, a nie jej odbiorcą.
Ponadto legalność przyjmowania zakładów wzajemnych przez sieć Internet
na terenie stacjonarnych punktów przyjmowania zakładów do tej pory nie budziła żadnych wątpliwości prawnych. Także Minister Finansów uznał, że przepisy dopuszczają przyjmowanie zakładów wzajemnych w punktach także przez sieć Internet 9wyrok NSA z dnia 8 grudnia 2015r. w sprawie II GSK 3025/15). Strona działała w usprawiedliwionym przekonaniu swojej legalności, wobec takiego stanowiska Ministra Finansów.
Strona podkreśliła, że zakłady internetowe na terminalach wymagały od klientów spełnienia wszystkich wymogów prawnych – takich samych, jak przy korzystaniu
ze strony [...] np. w swoim domu. Z decyzji organu wynika, że strona nie może przyjmować zakładów przez stronę [...], a zatem przez stronę, na którą posiada ważne zezwolenie Ministra Finansów, jeżeli zakłady zostałyby dokonane przez klientów korzystających z terminali komputerowych, i znajdowaliby się oni na terenie naziemnych punktów przyjmowania zakładów. Jest to działanie całkowicie sprzeczne z przepisami prawa, jak i udzielonym zezwoleniem, które nie warunkują przecież możliwości przyjęcia zakładu na stronie [...] od lokalizacji gracza, czy sprzętu, z którego wchodzi na naszą stronę internetową. Decyzja o udzieleniu zezwolenia nie zawiera żadnych ograniczeń co do tego, z jakich urządzeń mogą korzystać klienci, którzy obstawiają zakłady za pośrednictwem Internetu. W tej sytuacji trudno zrozumieć, dlaczego organ zakazuje korzystania z terminali w zakresie internetowych zakładów.
Z technologicznego punktu widzenia, nie ma żadnej różnicy w korzystaniu
z Internetu za pośrednictwem terminala, tabletu, laptopa, smartfonu, telefonu, czy też zwykłego komputera stacjonarnego. W przypadku każdego z tych urządzeń, zasady korzystania z sieci Internet są identyczne. Ponadto Spółka nie ma żadnej możliwości kontrolowania graczy (klientów) w zakresie tego, na jakich urządzeniach korzystają
z Internetu i obstawiają zakłady logując się na stronie [...]. Nie ma też technicznej możliwości, aby wprowadzić w tym zakresie jakiekolwiek ograniczenia. Ponadto, nie ma również jakiegokolwiek powodu, aby odpowiednie zapisy wprowadzać w tym zakresie do regulaminu dotyczącego punktów stacjonarnych. W Spółce obowiązuje bowiem odrębny regulamin przyjmowania zakładów przez sieć Internet i w pełni obowiązuje
on również w odniesieniu do terminali internetowych.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U z 2019 r., poz. 2167), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej.
W myśl art. 1 § 2 wymienionej ustawy kontrola, o której mowa w § 1 sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie zaś do art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, że sąd bada legalność zaskarżonej decyzji,
tj. jej zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej.
Przeprowadzając kontrolę w wyżej zakreślonych granicach sąd uznał, że skarga nie jest zasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
Jak wynika z akt sprawy, 8 i 17 listopada 2017 r. funkcjonariusze celno-skarbowi przeprowadzili kontrolę w punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych – bukmacherskich położonym w G. przy ul. [...]. Zakres kontroli obejmował przestrzeganie przepisów prawa regulujących urządzanie i prowadzenie gier hazardowych.
W toku kontroli ustalono, że w punkcie znajdowało się jedno urządzenie "B" umożliwiające rejestrację graczy, a także obsługę graczy już zarejestrowanych. Urządzenie to nie było obsługiwane przez pracowników punktu naziemnego. Ustalono także, iż w lokalu znajdowały się trzy terminale, które służyły do przeglądu ofert z możliwością wydruku ofert, którymi klienci byli zainteresowani. Z takim wydrukiem klient udawał się do okienka w którym zawierało się zakład i otrzymywał od przyjmującego kupon.
Zgodnie z art. 1 ust. 2 ustawy z dnia 19 listopada 2009 r. o grach hazardowych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 847 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "u.g.h.", grami hazardowymi są gry losowe, zakłady wzajemne, gry w karty, gry na automatach.
W myśl art. 6 ust. 3 u.g.h., działalność w zakresie zakładów wzajemnych może być prowadzona – stosownie do udzielonego zezwolenia – wyłącznie w punktach przyjmowania zakładów wzajemnych albo przez sieć Internet po uzyskaniu zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych. Działalność w zakresie określonym w ust. 1-3 jest prowadzona na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie
i udzielonej koncesji lub udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy (art. 6 ust. 4 u.g.h.).
Zgodnie z art. 51 ust. 1 u.g.h., organ właściwy w sprawie udzielenia koncesji
lub zezwolenia może, na wniosek podmiotu, który je uzyskał, dokonać zmiany koncesji lub zezwolenia. W myśl art. 51 ust. 2 pkt 1 lit. e u.g.h., zmiana, o której mowa w ust. 1, może dotyczyć, w przypadku koncesji na prowadzenie kasyna gry lub zezwolenia
na prowadzenie salonu gry bingo pieniężne lub na urządzanie zakładów wzajemnych, adresów stron internetowych wykorzystywanych do urządzania zakładów wzajemnych, z tym że wskutek zmiany zezwolenia nie może nastąpić zwiększenie pierwotnej liczby takich stron internetowych.
W myśl art. 60 ust. 1 u.g.h., podmiot ubiegający się o koncesję lub zezwolenie przedstawia organowi właściwemu do ich udzielenia, do zatwierdzenia, projekt regulaminu urządzanej gry hazardowej. Regulamin gry hazardowej, a także jego każdorazową zmianę, zatwierdza minister właściwy do spraw finansów publicznych,
z wyjątkiem ust. 3 (art. 60 ust. 2 u.g.h.).
W rozpoznawanej sprawie nie było sporne, że skarżąca posiada aktualne dwa zezwolenia na urządzanie zakładów wzajemnych – bukmacherskich: pierwsze dotyczące punktów stacjonarnych na podstawie decyzji Ministra Finansów z dnia
13 maja 2016 r. znak [...] oraz drugie na urządzanie zakładów wzajemnych – bukmacherskich przez sieć Internet na podstawie decyzji Ministra Finansów nr [...] z 13 maja 2016 r.
Skarżąca legitymuje się zatwierdzonymi przez powyższe zezwolenia regulaminami.
Spór w niniejszej sprawie dotyczy oceny legalności zaskarżonej decyzji opartej na ustaleniu, że skarżąca spółka naruszyła warunki udzielonego zezwolenia i zatwierdzonego regulaminu w stacjonarnym punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych – bukmacherskich, zlokalizowanym pod adresem przy
ul. [...] w G., w którym stwierdzono również przyjmowanie zakładów przez sieć Internet przy pomocy urządzenia "B".
Zgodnie z art. 4 ust. 1 pkt 2 u.g.h., ilekroć w ustawie jest mowa o punkcie przyjmowania zakładów wzajemnych – rozumie się przez to wydzielone miejsce,
w którym przyjmowane są zakłady totalizatora lub bukmacherstwa, na podstawie zatwierdzonego regulaminu. Ustawa definiuje pojęcie punktu przyjmowania zakładów wzajemnych uznając zatem za taki punkt wydzielone miejsce, w którym przyjmowane są zakłady totalizatora lub bukmacherstwa, na podstawie zatwierdzonego regulaminu. Niewątpliwie chodzi tu więc o miejsce w rozumieniu przestrzeni fizycznej, a nie wirtualnej. W taki też sposób został określony punkt przyjmowania zakładów wzajemnych – bukmacherskich w decyzji Ministra Finansów nr [...] z 13 maja 2016 r. (pkt II). Aktualne jest zatem stanowisko NSA, wyrażone w wyroku z 19 listopada 2019 r., w sprawie II GSK 2558/15, że tym miejscem – punktem przyjmowania zakładów nie mogła być witryna internetowa (strona internetowa). Powyższe potwierdza obecnie treść art. 14 ust. 3 u.g.h., który stanowi, że przyjmowanie zakładów wzajemnych jest dozwolone – stosownie do udzielonego zezwolenia – wyłącznie w punktach przyjmowania zakładów wzajemnych lub przez sieć Internet na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy. W sposób wyraźny art. 14 ust. 3 u.g.h. rozróżnia dwie drogi przyjmowania zakładów: w punkcie przyjmowania zakładów lub przez sieć Internet.
Podkreślenia wymaga, że dysponowanie przez skarżącą zezwoleniami
na urządzanie zakładów zarówno w punktach stacjonarnych, jak również przez Internet, nie zmienia faktu, że urządzanie zakładów musi odbywać się zgodnie z regulaminem zatwierdzonym oddzielnie dla punktów stacjonarnych i przez sieć Internet.
Wychodząc z takiego założenia, sąd podziela stanowisko organu przedstawione w zaskarżonej decyzji, że tylko zapisy regulaminu są punktem odniesienia do oceny, czy urządzający gry hazardowe narusza jego warunki.
Za zasadne uznać należy zatem stanowisko organów administracji, że skarżąca naruszyła warunki regulaminu zatwierdzonego decyzją Ministra Finansów nr [...] z 13 maja 2016 r. o zezwoleniu na urządzanie zakładów wzajemnych bukmacherskich w punktach naziemnych poprzez naruszenie zatwierdzonego regulaminu w zakresie przyjmowania zakładów i wypłaty wygranych przez terminale i bankomat, a nie przez pracowników (art. 17 ust. 1, art. 25 ust. 2, art. 25 ust. 4).
W regulaminie zakładów wzajemnych bukmacherskich przyjmowanych
w punktach naziemnych brak jest odpowiednich zapisów o możliwości przyjmowania zakładów wzajemnych – bukmacherskich przy wykorzystaniu terminali internetowych powiązanych z bankomatem "B", ustawionych w naziemnych punktach. Ponadto skarżąca nie występowała do Ministra Finansów o zmianę regulaminów, a w nich nie ma informacji o zawieraniu zakładów przez graczy poprzez terminale powiązane z bankomatem "B". W punktach naziemnych, zgodnie z regulaminem, możliwe jest przyjmowanie zakładów jedynie przez obsługę punktu. Tymczasem na terminalach powiązanych z bankomatem "B" gracz sam mógł zawierać zakłady oraz dokonywać wypłat wygranych bez udziału obsługi punktu. Wszelkie zmiany stanu faktycznego odnośnie przyjmowania zakładów wzajemnych powinny być zgłaszane Ministrowi Finansów we wniosku o zmianę regulaminu, który jest dokumentem określającym szczegółowe zasady i warunki prowadzenia zakładów wzajemnych. Skarżąca przed wprowadzeniem terminali do stacjonarnych punktów przyjmowania zakładów wzajemnych powinna, zgodnie z art. 61 u.g.h., przedłożyć projekt regulaminu zawierający zapisy w tym zakresie i stosownie do art. 60 u.g.h., uzyskać akceptację ministra właściwego do spraw finansów publicznych. Skarżąca nie uzyskała zgody ministra właściwego do spraw finansów publicznych w postaci zatwierdzenia zmian w regulaminie gier hazardowych, w którym opisane zostałyby szczegółowe zasady użytkowania terminali oraz bankomatu "B". Zatwierdzony regulamin zakładów wzajemnych – bukmacherskich organizowanych w naziemnych punktach nie przewiduje możliwości samodzielnego zawierania przez graczy zakładów za pośrednictwem terminali (art. 17 ust. 1). W regulaminie dla punktów stacjonarnych wskazano, że wygrane odbiera się w punkcie (art. 25 ust. 1), a podstawą do wypłaty jest kupon (art. 25 ust. 2), który jest dowodem zawarcia zakładu. W przypadku wątpliwości pracownik punktu ma prawo wylegitymować okaziciela kuponu (art. 25 ust. 4). Uregulowania art. 17 ust. 1, art. 25 ust. 1, 2 i 4 regulaminu dla punktów stacjonarnych dotyczą wyłącznie zawierania zakładów i wypłaty wygranych w punkcie, w których to czynnościach uczestniczy gracz i pracownik punktu.
W związku z powyższym, bez zmian w zatwierdzonym regulaminie niedozwolone było wykorzystywanie terminali i połączonego z nimi bankomatu "B" do przyjmowania zakładów i wypłaty wygranych w punktach stacjonarnych.
W ocenie sądu umieszczenie w stacjonarnym punkcie przyjmowania zakładów terminali internetowych powoduje konsekwencję w postaci naruszenia regulaminu zakładów przyjmowanych w punktach stacjonarnych z uwagi na to, że w regulaminie tym nie ma mowy o funkcjonowaniu w tych punktach terminali internetowych do obstawiania zakładów internetowych.
Wbrew stanowisku skarżącej Spółki, zgodnie z art. 14 ust. 3 u.g.h., przyjmowanie zakładów wzajemnych jest dozwolone – stosownie do udzielonego zezwolenia – wyłącznie w punktach przyjmowania zakładów wzajemnych lub przez sieć Internet na zasadach i warunkach określonych w zatwierdzonym regulaminie i udzielonym zezwoleniu, a także wynikających z przepisów ustawy.
Podkreślić należy, że prowadzenie gier hazardowych (w tym zakładów wzajemnych) to sfera specyficznej aktywności gospodarczej poddana szczególnemu reżimowi, który niewątpliwie ogranicza wolność prowadzenia działalności gospodarczej, ale w sposób zgodny z art. 22 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej. Ograniczenia tego wymaga ważny interes publiczny, a mianowicie potencjalna możliwość wystąpienia w związku z tą działalnością szeregu zjawisk patologicznych.
Skoro omawiany rodzaj działalności gospodarczej poddany jest tak daleko idącej reglamentacji, to wykładnia poszczególnych uregulowań ustawowych, które jej dotyczą powinna być ścisła, a nie rozszerzająca. Sankcjonowanie rozszerzenia możliwości urządzania i prowadzenia tej działalności może być bowiem tylko efektem wprost wyrażonej w przepisach prawa woli ustawodawcy.
Zdaniem sądu, w niniejszej sprawie istniały wystarczające podstawy do przyjęcia, że skarżąca urządzała gry hazardowe z naruszeniem warunków udzielonego zezwolenia i zatwierdzonego regulaminu zakładów przyjmowanych w punkcie stacjonarnym. Przeprowadzonej przez organy ocenie dowodów nie można postawić zarzutu dowolności, a przez to naruszenia art. 191 o.p.
Organy administracji w sposób prawidłowy zebrały materiał dowodowy i dokonały oceny zgromadzonych dowodów w oparciu o cały materiał dowodowy. Istotne
i niesporne elementy stanu faktycznego sprawy, to udostępnienie graczom w punkcie przyjmowania zakładów urządzenia pozwalającego na przyjmowanie zakładów
i dokonywanie wypłat wygranych bez udziału obsługi punktu o nazwie "B" oraz treść regulaminu będącego załącznikiem do decyzji zezwalającej na urządzanie zakładów wzajemnych – bukmacherskich w punktach naziemnych z 13 maja 2016r.
W stanie faktycznym, ustalonym przez organy administracji, prawidłowe jest stanowisko, że skarżąca Spółka była podmiotem urządzającym zakłady wzajemne – bukmacherskie z naruszeniem warunków udzielonego zezwolenia i zatwierdzonego regulaminu w rozumieniu art. 89 ust. 1 pkt 2 u.g.h. i z tego względu słusznie stała się adresatem decyzji o nałożeniu kary pieniężnej wydanej na podstawie tego przepisu. W regulaminie brak jest bowiem jakiejkolwiek wzmianki o możliwości udostępnienia graczom w "naziemnym" punkcie przyjmowania zakładów, specjalistycznego urządzenia pozwalającego na przyjmowanie zakładów przez Internet i umożliwiającego zarazem dokonywanie wypłat. Na tym właśnie polega niewątpliwe naruszenie regulaminu. Nie jest trafne porównanie sytuacji umieszczenia przez spółkę bukmacherską w punkcie przyjmowania zakładów, specjalistycznego urządzenia umożliwiającego grę bez udziału obsługi danego punktu, z możliwością wniesienia do punktu przez gracza własnego urządzenia połączonego z Internetem, umożliwiającego grę poprzez tę sieć. Zasadnicza różnica polega oczywiście na tym, że lokalizacja urządzenia "B" i udostępnienie go graczom stanowi efekt działania skarżącej spółki (które to działanie podlega szczególnej prawnej reglamentacji), zaś korzystanie z własnego urządzenia elektronicznego przez graczy wynika wyłącznie z ich woli i możliwości technicznych.
Odnosząc się do zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego,
tj. art. 89 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 pkt 1 u.g.h. poprzez nałożenie na skarżącą spółkę obowiązku zapłaty kary pieniężnej, pomimo nieudowodnienia jakiejkolwiek jej winy, stwierdzić należy, że kary pieniężne przewidziane w art. 89 u.g.h. są karami administracyjnymi, które są nakładane niezależnie od winy podmiotu naruszającego prawo. Odpowiedzialność wynikająca z tej regulacji nie jest zależna od elementu zawinienia, lecz ma charakter obiektywny. Dla zastosowania powyższego przepisu decydujące znaczenie ma zatem sam obiektywny fakt naruszenia prawa.
Powyższa ocena prawna zbieżna jest z oceną dokonaną przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi w wyrokach wydanych w podobnych stanach faktycznych i prawnych (por. wyroki z 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 122/19,
z 24 kwietnia 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 131/19 i z 21 maja 2019 r. sygn. akt III SA/Łd 219/19 dostępne w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl).
W tym stanie sprawy, uznając, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa Sąd oddalił skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.