III SA/Gd 861/20

III SA/Gd 861/20 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2021-03-18
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2020-08-13
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bartłomiej Adamczak
Janina Guść
Jolanta Sudoł /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 5711/21 - Wyrok NSA z 2023-09-27
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 360
art. 41 ust. 2 pkt 7
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tj.
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść, Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 18 marca 2021 r. sprawy ze skargi S. B. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 10 czerwca 2020 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby oddala skargę.
Uzasadnienie
Komendant Powiatowy Policji w L. (w skrócie: - "Komendant Powiatowy"), po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego, które zostało wszczęte z urzędu w dniu 13 marca 2020 r., rozkazem personalnym z dnia 2 kwietnia 2020 r., nr [...], działając w oparciu o art. 41 ust. 2 pkt 7 w związku z art. 45 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.) oraz art. 108 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm.; dalej jako: "k.p.a."), zwolnił st. sierż. S. B. (zwanego dalej także jako: "policjant", "strona", "skarżący") ze służby w Policji z dniem 2 kwietnia 2020 r. Wymienionej decyzji organ pierwszej instancji nadał rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu rozkazu wskazano m.in., że S. B. został przyjęty do służby z dniem 6 listopada 2012 r. W okresie od 15 listopada 2012 r. do 17 maja 2013 r. przebywał na szkoleniu podstawowym w Wyższej Szkole Policji w S. Aktualnie zajmuje stanowisko policjanta Referatu Patrolowo Interwencyjnego Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w L. Podstawę dokonanych przez organ ustaleń faktycznych stanowiła dokumentacja zgromadzona w komórce kadrowej Komendy Powiatowej Policji w L. w zakresie absencji chorobowej strony, na którą składały się kopie druków ZUS ZLA oraz ewidencja czasu pracy (grafik służby i listy obecności). Na przedmiotową okoliczność organ pierwszej instancji dokonał analizy absencji policjanta wskazując, że od dnia 27 lutego 2019 r. nieobecność policjanta w służbie przedstawiała się w następujący sposób: od 27 lutego 2019 r. do 10 marca 2019 r. - niezdolność do pracy (ZUS ZLA nr [...]); 11 marzec 2019 r. - dzień wolny z tyt. sprawowania opieki nad zdrowym dzieckiem (raport z dnia 11 marca 2019 r.); od 12 marca 2019 r. do 19 marca 2019 r. - niezdolność do pracy (ZUS ZLA nr [...]); od dnia 20 marca 2019 r. do 31 marca 2019 r. - niezdolność do pracy (ZUS ZLA nr [...]); od dnia 1 kwietnia 2019 r. do dnia 8 maja 2019 r. - niezdolność do pracy (ZUS ZLA nr [...]); od dnia 9 maja 2019 r. do 26 czerwca 2019 r. - niezdolność do pracy (ZUS ZLA nr [...]); od dnia 27 czerwca 2019 r. do dnia 2 września 2019 r. - niezdolność do pracy (ZUS ZLA nr [...]); od dnia 3 września 2019 r. do dnia 30 października 2019 r. niezdolność do pracy (ZUS ZLA nr [...]); od dnia 31 października 2019 r. do dnia 18 grudnia 2019 r. - niezdolność do pracy (ZUS ZLA nr [...]); od dnia 19 grudnia 2019 r. do dnia 3 lutego 2020 r. - niezdolność do pracy (ZUS ZLA nr [...]); od dnia 4 lutego 2020 r. do dnia 6 kwietnia 2020 r. - niezdolność do pracy (ZUS ZLA nr [...]); zaświadczenie lekarskie z dnia 9 marca 2020 r. o treści: "pacjent leczony w dniach 01 kwietnia 2020r. - 9 marca 2020r. leczenie zakończone" i korekta zaświadczenia lekarskiego ZUS ZLA nr [...] w postaci: niezdolność do pracy od dnia 4 lutego 2020 r. do 9 marca 2020r. (ZUS ZLA nr [...]); 11 marca 2020 r. - dzień wolny z tyt. sprawowania opieki nad zdrowym dzieckiem (raport z dnia 12 marca 2020 r.); 12 marca 2020 r. - dzień wolny z tyt. sprawowania opieki nad zdrowym dzieckiem (raport z dnia 12 marca 2020 r.); niezdolność do pracy od dnia 13 marca 2020 r. do dnia 18 marca 2020 r. (ZUS ZLA nr [...]); od dnia 19 marca 2020 r. do dnia 1 kwietnia 2020 r. - urlop ojcowski (raport z dnia 12 marca 2020 r.).
Organ pierwszej instancji zwrócił ponadto uwagę, że policjant w 2019 r. wykazał się bardzo ograniczoną dyspozycyjnością, mianowicie biorąc pod uwagę korzystanie z urlopu wypoczynkowego oraz absencję chorobową, pełnił tylko 11 służb. Natomiast w 2020 r., do czasu wszczęcia postępowania administracyjnego w przedmiocie zwolnienia, nie przystąpił do żadnej służby. W dniu 10 marca 2020 r. policjant stawił się w macierzystej jednostce organizacyjnej Policji i powiadomił przełożonego o decyzji lekarza prowadzącego w zakresie skrócenia okresu leczenia przedkładając na tę okoliczność zaświadczenie lekarskie [...] wydane w dniu 09 marca 2020 r. Jednocześnie, drogą elektroniczną, do Komendy Powiatowej Policji w L. wpłynęło zaświadczenie lekarskie ZUS ZLA nr [...], które obejmowało krótszy okres leczenia, zgodnie z zaświadczeniem lekarskim [...] do dnia 9 marca 2020 r. W związku z informacją o zakończeniu leczenia policjant, w oparciu o art. 71b ustawy o Policji i na podstawie skierowania na badania kontrolne nr [...], w dniu 10 marca 2020 r. został poddany badaniom.
Pomimo orzeczonej zdolności do służby policjanta (orzeczenie z dnia 10 marca 2020 r., nr [...]) nie doszło do jej podjęcia. W dniu 12 marca 2020 r. policjant sporządził trzy raporty: dwa w sprawie zwolnienia od zajęć służbowych z tyt. opieki nad zdrowym dzieckiem w dniu 11 marca 2020 r. i w dniu 12 marca 2020 r., trzeci w sprawie udzielenia urlopu ojcowskiego na okres 14 dni, tj. od 19 marca 2020r. do 1 kwietnia 2020 r. Udzielono policjantowi zgody. W dniu 13 marca 2020 r. został zaplanowany przez przełożonego do służby, jednakże policjant nie stawił się w jednostce organizacyjnej Policji, a do Komendy Powiatowej Policji w L. drogą elektroniczną wpłynęło zaświadczenie lekarskie ZUS ZLA nr [...] o niezdolności do pracy od dnia 13 marca 2020 r. do 18 marca 2020 r. Zwolnienie posiadało kod literowy "A", co zgodnie z art. 57 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 25 czerwca 1999 r. o świadczeniach pieniężnych z ubezpieczenia społecznego w razie choroby i macierzyństwa (Dz. U. z 2019 r., poz. 645) oznacza niezdolność do pracy powstała po przerwie nieprzekraczającej 60 dni, spowodowana tą samą chorobą, która była przyczyną niezdolności do pracy przed przerwą.
Organ pierwszej instancji wskazał, że biorąc pod uwagę fakt, że nieobecność S. B. w służbie rozpoczęła się z dniem 27 lutego 2019 r., to 12 miesięczny okres zaprzestania służby z powodu choroby upłynął z dniem 27 lutego 2020 r. Organ zaznaczył przy tym, że pomimo przerwania ciągłości zwolnienia lekarskiego, co miało miejsce 11 marca 2019 r. (opieka nad dzieckiem zdrowym), nie nastąpiło przerwanie okresu nieświadczenia służby od czasu jej zaprzestania z powodu choroby, ponieważ faktyczne podjęcie służby przez policjanta nie miało miejsca. Zatem, w jego ocenie, spełniona została przesłanka wynikająca z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji.
Organ zaznaczył, że przyjęty przez policjanta modus operandi polegający na przerywaniu zwolnienia lekarskiego dniami wolnymi udzielonymi w związku ze sprawowaniem opieki nad zdrowym dzieckiem, co miało miejsce w dniu 11 marca 2019 r. oraz w dniach 11-12 marca 2020 r., nie ma wpływu na przerwanie biegu terminu zaprzestania służby z powodu choroby, gdyż nie powoduje ustania "ciągłości choroby", bowiem w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji jest mowa o okresie zaprzestania służby z powodu choroby, nie zaś o nieprzerwanym okresie korzystania przez policjanta ze zwolnień lekarskich. Również, bieg terminu z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji nie został przerwany wskutek dostarczenia przez policjanta zaświadczenia o zakończonym leczeniu z dniem 9 marca 2020 r. oraz orzeczenia lekarza medycyny pracy o braku przeciwwskazań do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. W tym zakresie organ podkreślił, że wydanie orzeczenia o zdolności policjanta do służby nastąpiło już po upływie 12 miesięcznego okresu ochronnego, o jakim mowa w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, dlatego nie warunkuje ono dopuszczalności rozwiązania stosunku służbowego z przyczyn przewidzianych w tym przepisie. Po upływie tego okresu dopuszczalne jest już rozwiązanie stosunku służbowego i to niezależnie od tego czy policjant jest nadal chory, czy też deklaruje on chęć powrotu do służby.
Organ pierwszej instancji wskazał, że oprócz samego faktu upływu 12 miesięcy zaprzestania służby przez policjanta z powodu choroby, mając na uwadze fakultatywny charakter art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, należałoby rozważyć również inne czynniki, w tym przede wszystkim rokowania na powrót policjanta do zdrowia. W tym zakresie organ zauważył, że biorąc pod uwagę fakt, iż policjant po otrzymaniu orzeczenia lekarza medycyny pracy o zdolności do pełnienia służby nie stawił się do jej podjęcia, tylko bezpośrednio po wykorzystaniu udzielonego wolnego z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem, udał się na kolejne zwolnienie lekarskie, istnieją uzasadnione przypuszczenia, że taki stan się utrzyma i policjant będzie kontynuował nieobecność w służbie. Tak postawa policjanta nie daje gwarancji faktycznego wykonywania przez niego zadań i czynności służbowych w przyszłości. Organ wskazał również w uzasadnieniu rozstrzygnięcia na skutki długotrwałej nieobecności policjanta w służbie związane z dezorganizacją pracy jednostki, co rzutuje ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli. Ponadto, zdaniem organu pierwszej instancji, za pozostawieniem S. B. w służbie nie przemawiają także posiadane przez niego kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe. Policjant posiada bowiem jedynie podstawowe kwalifikacje zawodowe i nie dysponuje innymi, szczególnymi kwalifikacjami, które wyróżniałyby go na tle innych policjantów. Dotychczasową służbę pełnił na niższych stanowiskach w pionie prewencji, a jego staż służby policjanta na dzień zwolnienia ze służby wynosi 7 lata, 4 miesiące i 27 dni.
Organ pierwszej instancji końcowo wskazał, że rygor natychmiastowej wykonalności decyzji nadał ze względu na ważny interes społeczny, który jest tożsamy z interesem służby, co wiąże się ze szczególnym statusem i zadaniami Policji będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności gwarantuje niezwłoczne wprowadzenie rozstrzygnięcia w życie celem ochrony interesu społecznego i interesu służby.
Zaskarżonym rozkazem personalnym z dnia 10 czerwca 2020 r., nr [...], Komendant Wojewódzki Policji w G. (zwany także - "Komendantem Wojewódzkim"), po rozpatrzeniu odwołania st. sierż. S. B., działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w związku z art. 127 § 2 i art. 268a k.p.a., utrzymał w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia 2 kwietnia 2020 r., nr [...].
Organ odwoławczy przychylił się do stanowiska organu pierwszej instancji, że w sprawie zaistniały przesłanki do zastosowania art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji.
Odnosząc się do poszczególnych zarzutów odwołania, Komendant Wojewódzki uznał, że nietrafiony jest zarzut naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 10 § 1 i 2 k.p.a. oraz art. 81 k.p.a. W tym zakresie organ odwoławczy wskazał, że w dniu 13 marca 2020 r. Komendant Powiatowy Policji w L. z urzędu wszczął postępowania administracyjne w kierunku zwolnienia S. B. ze służby w Policji na podstawie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. Zawiadomienie o wszczęciu przedmiotowego postępowania administracyjnego wraz z katalogiem przysługujących policjantowi praw oraz pismem informującym, że organ jest w posiadaniu wystarczającej dokumentacji umożliwiającej wydanie decyzji w przedmiocie zwolnienia, doręczono w dniu 13 marca 2020 r. matce S. B., która wspólnie z nim zamieszkuje (policjanta nie zastano w mieszkaniu). Zgodnie z notatką kom. K. W. wymieniona podebrała pisma, jednakże po zapoznaniu się z ich treścią, odmówiła pisemnego potwierdzenia ich odbioru. Wymienionej pozostawiono egzemplarz dokumentacji zaadresowanej dla S. B. W dniu 14 marca 2020 r. podjęto kolejne, trzykrotne próby skontaktowania się z policjantem, celem osobistego poinformowania go o wszczętym postępowaniu administracyjnym, a także z uwagi na kolejną absencję chorobową, w celu kontroli prawidłowości wykorzystania zwolnienia lekarskiego. Pierwszą próbę skontaktowania się z policjantem, pod adresem jego zamieszkania, podjęto o godz. 06:50 - nikt nie otworzył drzwi. Kolejną podjęto o 13:10 - na miejscu funkcjonariusze zastali matkę i żonę policjanta. Osoby te stwierdziły, że nie wiedzą gdzie jest S. B. Matka policjanta została jednocześnie poproszona o poinformowanie syna o konieczności telefonicznego skontaktowania się z jego przełożonym. O 19:00 podjęto trzecią próbę - ponownie nie zastano S. B. W rozmowie z domownikami ustalono, że S. B. udał się do miejscowości Ł. Zawiadomienie o wszczęciu postępowania próbowano również dostarczyć stronie za pomocą operatora Poczta Polska. Przesyłka była dwukrotnie awizowana. Nie można zatem, zdaniem organu odwoławczego, zarzucić organowi pierwszej instancji, że uniemożliwił stronie brania czynnego udziału w postępowaniu skoro sama strona unikała wszelkiego kontaktu z organem. Organ odwoławczy podkreślił przy tym, że strona jest uprawniona a nie zobowiązana do wypowiedzenia się na temat zgromadzonych dowodów. Z materiałami postępowania administracyjnego policjant zapoznał się dwanaście dni po wydaniu i osobistym zapoznaniu się z zaskarżoną decyzją, tj. w dniu 14 kwietnia 2020 r. Na powyższą okoliczność sporządzono protokół zapoznania strony z aktami postępowania administracyjnego.
Organ nie uznał również zarzutów strony dotyczących naruszenia przez organ pierwszej instancji art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. Według organu odwoławczego materiał na potrzeby prowadzonego postępowania został zebrany przez organ pierwszej instancji w sposób rzetelny, kompletny i wyczerpujący, a fakty i okoliczności zostały szczegółowo wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji.
Z dokumentacji zgromadzonej w postępowaniu wynika bezsprzecznie, że nieprzerwany okres zaprzestania służby z powodu choroby S. B. rozpoczął się w dniu 27 lutego 2019 r. Tylko do dnia zakończenia leczenia, to jest do 9 marca 2020 r., okres ten wyniósł 12 miesięcy i 11 dni. Jednakże policjant nie podjął świadczenia służby aż do dnia wydania zaskarżonej decyzji (10 marzec 2020 r. -skierowanie na badanie lekarskie, 11-12 marca 2020 r. - sprawowanie opieki na zdrowym dzieckiem, 13-18 marca 2020 r. absencja chorobowa, 19 marca - 1 kwietnia 2020 r. - urlop ojcowski). Oznacza to ziszczenie się w sprawie przesłanki z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji.
Zdaniem organu drugiej instancji Komendant Powiatowy przed podjęciem rozstrzygnięcia rozważył wnikliwie, czy pozostawić w służbie policjanta nie wykonującego żadnych czynności służbowych od ponad 12 miesięcy. Organ odwoławczy nadmienił, że "nagła" poprawa zdrowia S. B. zdeterminowana była chęcią uniknięcia przez niego zwolnienia ze służby w Policji, co i tak nie dawało gwarancji faktycznego wykonywania przez stronę zadań i czynności służbowych w przyszłości.
Komendant Wojewódzki nie zgodził się ze stroną, że organ przy podjęciu decyzji o zwolnieniu ze służby z Policji uwzględnił wyłącznie ostatni rok służby policjanta z pominięciem ośmioletniego doświadczenia w formacji mundurowej oraz zdolności do służby. Organ odwoławczy analizując zebrany w sprawie materiał dowodowy stwierdził, że Komendant Powiatowy dokonał analizy akt osobowych policjanta w oparciu, o które ustalono, że S. B. pomimo ośmioletniego doświadczenia w służbie w Policji posiada jedynie podstawowe kwalifikacje zawodowe i nie dysponuje innymi, szczególnymi kwalifikacjami, które wyróżniałyby go na tle innych policjantów. Pomimo przyjęcia do służby w dniu 6 listopada 2012 r. nadal zajmuje najniższe stanowisko służbowe, na jakie może być mianowany po ukończeniu szkolenia zawodowego podstawowego, to jest stanowisko policjanta w 2 grupie zaszeregowania.
Organ odwoławczy zwrócił uwagę m.in., że służbę w Policji może pełnić tylko osoba, która zdaje sobie sprawę z wagi pełnionych i nałożonych na nią obowiązków, a skarżący od ponad roku nie podejmował służby, a czas przebywania na zwolnieniach lekarskich przerywał dniami wolnymi, co świadczyć może o intencjonalności działania policjanta z zamiarem przerwania biegu 12 miesięcznego ochronnego okresu. Ponadto, S. B. również po zakończonym leczeniu i wydanym w dniu 10 marca 2020 r. orzeczeniem lekarskim o zdolności do służby nie podjął czynności służbowych. Kontynuował swoją absencję poprzez: sprawowanie opieki nad zdrowym dzieckiem, kolejnym zaświadczeniem ZUS ZLA oznaczonym kodem "A", urlopem ojcowskim.
Rozpatrując przedmiotową sprawę organ odwoławczy nie znalazł również podstaw do uchylenia nadanego zaskarżonej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. W ocenie Komendanta Wojewódzkiego, organ pierwszej instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności uwzględnił interes służby, tożsamy z interesem społecznym, wskazując na status i zdania Policji oraz bezpieczeństwo i porządek publiczny.
S. B. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na powyższy rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. nr [...], wnosząc o jego uchylenie w całości, a także wnosząc o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.
Zaskarżonemu rozkazowi personalnemu skarżący zarzucił:
I. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy tj.:
1. art. 10 § 1 i 2 k.p.a. i art. 81 k.p.a. na skutek:
a) uznania, że strona sama unikała wszelkiego kontaktu z organem, a w konsekwencji uznania, iż wobec uchylania się strony od składania wyjaśnień oraz zajmowania stanowiska, wobec materiału dowodowego, organ pierwszej instancji nie naruszył przepisów postępowania wydając rozstrzygnięcie w oparciu o dostępne mu dowodowy bez umożliwienia skarżącemu czynnego udziału postępowaniu oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów, jedynie na tej podstawie, że funkcjonariusze, których zadaniem było doręczenie skarżącemu decyzji o wszczęciu postępowania nie zastali skarżącego w domu, w sytuacji w której, organy administracji publicznej są zobowiązane do zapewnienia czynnego udziału strony w taki sposób, by nie miał on charakteru pozornego i mogą odstąpić od tej zasady jedynie w przypadkach wyraźnie wskazanych w ustawie, a które to nie wystąpiły w niniejszej sprawie,
b) pominięcie przez organ drugiej instancji dowodów z dokumentów załączonych do odwołania na okoliczność poprawy stanu zdrowia na skutek zastosowanego leczenia i przywrócenia sprawności funkcjonariuszowi wcześniej niż przewidywano pierwotnie oraz okresu usprawiedliwionej nieobecności na służbie z powodu problemów z kręgosłupem;
2. art. 77 § 1 k.p.a. i art. 80 k.p.a. poprzez:
a) pominięcie dokumentów przedłożonych przez stronę załączonych do odwołania od decyzji i podważenie wiarygodności dokumentacji lekarskiej lekarza prowadzącego oraz orzeczenia lekarza orzecznika stwierdzającego brak przeciwwskazań do pełnienia służby,
b) brak przeprowadzenia wnikliwej analizy akt osobowych skarżącego i wydanych w toku służby rozkazów świadczących o pozytywnej opinii służbowej skarżącego, udzielonych nagrodach oraz pochwałach,
c) uwzględnienie jedynie przebiegu ostatniego roku służby przy jednoczesnym pominięciu okoliczności, które przemawiałyby za pozostawieniem funkcjonariusza w służbie, tj. faktu, że skarżący jest funkcjonariuszem z prawie 8-letnim doświadczeniem, aktualne, na dzień wydania decyzji, legitymuje się zaświadczeniem lekarskim z dnia 10 marca 2020 r. potwierdzającym jego zdolność do służby w Policji bez ograniczeń oraz, że w dniu wydania decyzji skarżący był w pełni zdolny do pełnienia obowiązków służbowych, zaś niezdolność do służby nie miała charakteru trwałego;
3. art. 7 k.p.a. i wynikającej z tego przepisu zasady prawdy obiektywnej poprzez wydanie decyzji o zwolnieniu ze służby mimo braku konkretnej i realnie istniejącej przyczyny, dla której dalsze pozostawanie policjanta w służbie nie było możliwe, w sytuacji, w której skarżący spełniał wszelkie wymagania stawiane wobec funkcjonariuszy Policji, był zdolny do służby oraz był gotów ją pełnić;
4. art. 8 § 1 k.p.a. i wynikającej z tego przepisy zasady bezstronności poprzez wybiórczą ocenę materiału dowodowego i sformułowanie wniosków stronniczych oraz sprzecznych z zasadami logiki na skutek stwierdzenia, że:
a) strona unikała organu, w sytuacji gdy funkcjonariusze, których zadaniem było doręczenie skarżącemu decyzji o wszczęciu postępowania nie zastali skarżącego w domu,
b) orzeczenie lekarskie stwierdzało brak przeciwwskazań do pełnienia służby ponieważ pracodawca nie może dopuścić pracownika do pracy bez aktualnego orzeczenia stwierdzającego brak przeciwwskazań, nie zaś dlatego, że stan zdrowia skarżącego w momencie przeprowadzenia badania nie stanowił przeciwskazania do pełnienia służby,
c) przebywanie na zwolnieniach lekarskich przez skarżącego stanowiło intencjonalne działanie, a przerwanie dodatkowymi dniami wolnymi miało na celu jedynie przerwanie 12 - miesięcznego okresu, w sytuacji, w której dwóch niezależnych od siebie lekarzy - lekarz prowadzący oraz lekarz orzecznik potwierdziło poprawę stanu zdrowia skarżącego,
d) skarżący posiada jedynie podstawowe kwalifikacje zawodowe i nie dysponuje innymi kwalifikacjami, które wyróżniałyby go na tle innych policjantów podczas, gdy skarżący ukończył studia wyższe uzyskując tytuł licencjata oraz magistra na wydziałach pedagogicznych o kierunkach edukacji obronnej oraz bezpieczeństwa publicznego i zarządzania kryzysowego, a w toku służby uzyskiwał pozytywne opinie służbowe, nagrody oraz pochwały,
a w konsekwencji wydanie decyzji jedynie w oparciu o dokumenty zgromadzone w aktach postępowania, tj. zwolnienia lekarskie, ewidencję czasy pracy oraz wnioski/raporty związane z udzieleniem dni wolnych oraz nieuwzględnienie okoliczności, które przemawiałyby za pozostawieniem funkcjonariusza w służbie tj. faktu, że w dniu wydania decyzji skarżący był w pełni zdolny do pełnienia obowiązków służbowych, jest funkcjonariuszem z prawie 8-letnim doświadczeniem i zwolnienie policjanta ze służby w sytuacji, w której nie upłynął nieprzerwany okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby.
II. błąd w ustaleniach faktycznych poprzez przyjęcie, że:
a) upłynęło 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby przez skarżącego z powodu choroby, podczas gdy skarżący nie przebywał nieprzerwanie na zwolnieniu lekarskim przez okres 12 miesięcy, albowiem dnia 11 marca 2019 r. funkcjonariuszowi udzielono dnia wolnego w celu sprawowania opieki nad dzieckiem, leczenie zostało zakończone z dniem 9 marca 2020 r., a w dniach od 11-12 marca 2020 r. funkcjonariusz sprawował opiekę nad dzieckiem, zaś w okresie od 19 marca do 1 kwietnia 2020 r. przebywał na urlopie ojcowskim,
b) strona unikała wszelkiego kontaktu z organem, jedynie na tej podstawie, że funkcjonariusze, których zadaniem było doręczenie skarżącemu decyzji o wszczęciu postępowania nie zastali skarżącego w domu,
c) poprawa zdrowia skarżącego była zdeterminowana chęcią uniknięcia przez niego zwolnienia ze służby i podważenie wiarygodności dokumentacji lekarskiej lekarza prowadzącego oraz orzeczenia lekarza orzecznika stwierdzającego brak przeciwskazań do pełnienia służby leczenia w sytuacji, w której poprawa stanu zdrowia została potwierdzona przez dwóch niezależnych od siebie lekarzy,
d) skarżący posiada jedynie podstawowe kwalifikacje zawodowe i nie dysponuje innymi kwalifikacjami, które wyróżniałyby go na tle innych policjantów podczas, gdy skarżący ukończył studia wyższe uzyskując tytuł licencjata oraz magistra na wydziałach pedagogicznych o kierunkach edukacji obronnej oraz bezpieczeństwa publicznego i zarządzania kryzysowego, a w toku służby uzyskiwał pozytywne opinie służbowe, nagrody oraz pochwały;
III. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj.:
1. art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji poprzez jego niewłaściwą wykładnię i uznanie, że okres 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby nie musi być nieprzerwany, a czas przebywania na urlopie ojcowskim, sprawowania opieki nad zdrowym dzieckiem, wlicza się do czasu absencji z powodu choroby, a w konsekwencji jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie decyzji o zwolnieniu, mimo iż funkcjonariusz był zdolny do służby, bez rozważenia interesu policjanta i interesu społecznego przemawiającego za pozostawieniem go w służbie;
2. art. 108 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i wydanie rozkazu z naruszeniem przepisów o nadaniu rygoru natychmiastowej wykonalności, w sytuacji, gdy nie było to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami, bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony, zaś policjant był zdolny do pełnienia służby, a zwolnienie to nastąpiło w okresie obowiązywania stanu epidemii na terenie RP nakładającego na policjantów dodatkowe zadania związane z ochroną zdrowia i życia ludności.
Skarżący wnioskował również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów uzupełniających z dokumentów załączonych do skargi, tj.: a) dyplomów ukończenia studiów wyższych na okoliczność posiadania wyższych kwalifikacji zawodowych, b) odpisów rozkazów personalnych na okoliczność, że skarżący uzyskiwał pozytywne opinie służbowe, nagrody oraz pochwały - w celu wykazania, że istnieją okoliczności przemawiające za pozostawieniem funkcjonariusza na służbie.
W uzasadnieniu skargi pełnomocnik skarżącego przedstawił argumentację na poparcie podniesionych zarzutów.
W odpowiedzi na skargę Komendant Wojewódzki Policji w G. wniósł
o jej oddalenie. Odnosząc się do poszczególnych zarzutów skargi organ wskazał, że nie znajduje podstaw do ich uwzględnienia.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a."), uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Kontrola Sądu w rozpoznawanej sprawie obejmowała ocenę legalności merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy i co do zasady sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji (w niniejszej sprawie rozkazu personalnego) z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wskazane kryteria Sąd uznał, że złożona skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli sądowej S. B. uczynił rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 10 czerwca 2020 r., nr [...], utrzymujący w mocy rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w L. z dnia 2 kwietnia 2020 r., nr [...] w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby w Policji.
Podstawę materialno-prawną zapadłego rozstrzygnięcia stanowił art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 360 ze zm.). Przepis ten stanowi, że policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Dla zastosowania tego przepisu konieczne jest równoczesne spełnienie trzech przesłanek, a mianowicie: zaprzestanie służby, choroba funkcjonariusza powodująca zaprzestanie służby oraz upływ 12 miesięcy (por. wyrok NSA z dnia 30 czerwca 2015 r., sygn. akt I OSK 770/14).
Natomiast użycie w powyższym przepisie przez ustawodawcę słowa "może" oznacza, że zaskarżony rozkaz personalny (decyzja) ma charakter uznaniowy. Oznacza to, że podejmowany jest w ramach tzw. uznania administracyjnego (organ nie ma więc nakazu ustalenia określonej jego treści). Także w poglądach orzecznictwa wskazuje się, że rozstrzygnięcie wydawane w oparciu o ww. przepis podejmowane jest w ramach uznania administracyjnego. Przedmiotem zatem badania takiej decyzji w kontroli sądowej jest wyłącznie zakres dokonanego przez organ uznania, oraz to czy organ uzasadnił rozstrzygnięcie wystarczająco zindywidualizowanymi przesłankami, tak aby nie można mu było zarzucić dowolności. Sąd ocenia zatem czy przy podjęciu decyzji spełniona została powinność uwzględnienia interesu społecznego oraz słusznego interesu strony, określona w art. 7 k.p.a. Nie może natomiast wkraczać w słuszność dokonanego przez organ wyboru i oceniać celowości wydanego aktu (por. wyrok NSA z dnia 7 listopada 2019 r., sygn. akt I OSK 2286/18).
Stosunek służbowy policjanta ma charakter administracyjnoprawny. Różni się on od stosunku pracy specyficznymi warunkami zatrudnienia, w szczególności charakteryzuje go - dyspozycyjność i podległość - z którą związany jest czas służby uregulowany w sposób odmienny od ogólnie obowiązujących zasad. Istotne z punktu widzenia interesu służby, zwłaszcza patrząc przez pryzmat przywilejów, z których korzystają policjanci, jest to, aby osoby pełniące służbę w Policji w sposób należyty wykonywały przydzielone im obowiązki.
Nie było w sprawie kwestionowane, że skarżący z dniem 27 lutego 2019 r. zaprzestał służby z powodu choroby i do dnia wydania rozkazu personalnego przez organ pierwszej instancji, tj. do 2 kwietnia 2020 r. nie podjął czynności służbowych (okres 12 miesięcy zaprzestania pełnienia służby, jak wskazał organ pierwszej instancji, upłynął z dniem 27 lutego 2020 r.). W tym czasie policjant przebywał na zwolnieniach lekarskich, jednak jak podnosił w skardze profesjonalny pełnomocnik, skarżący w dniach: 11 marca 2019 r. i 11-12 marca 2020 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim w celu sprawowania opieki nad dzieckiem, a także od dnia 19 marca do dnia 1 kwietnia 2020 r. korzystał z urlopu ojcowskiego. Tym samym, w jego cenie nie można uznać, że upłynął okres 12 miesięcy zaprzestania służby z powodu choroby, zwłaszcza, że w dniu wydania ww. decyzji, skarżący był gotowy do służby.
Z powyższym stanowiskiem skarżącego nie można się zgodzić.
W pierwszej kolejności należy zaznaczyć, że jak podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych w omawianej regulacji chodzi jedynie o nieprzerwany okres zaprzestania służby z powodu choroby, nie zaś o nieprzerwany okres korzystania przez policjanta ze zwolnień lekarskich. Taka interpretacja przepisu art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji jest ugruntowana w judykaturze (zob. wyrok NSA z dnia 24 lutego 2010 r., sygn. akt I OSK 1188/09). Ponadto, jak słusznie podniósł Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 19 czerwca 2013 r., sygn. akt I OSK 1353/12 - " nie można utożsamiać zwolnień lekarskich, które funkcjonariusz otrzymuje z uwagi na własną chorobę ze zwolnieniami wydawanymi z tytułu opieki przez policjanta nad członkiem jego rodziny (...)". Ponadto, "(...) do przerwania okresu, o jakim mowa w omawianym przepisie, mogłoby dojść jedynie wówczas, gdyby policjant po zakończeniu własnych zwolnień lekarskich stawił się do służby i został dopuszczony do wykonywania czynności służbowych. Sam fakt otrzymania zwolnienia lekarskiego z tytułu opieki nad chorym członkiem rodziny, bez uprzedniego zgłoszenia się i dopuszczenia do służby nie może zatem wywoływać takich konsekwencji, jak tego oczekiwał skarżący. Nie mogła być zatem skuteczna, podjęta przez niego, próba przerwania wspomnianego okresu w celu zapobieżenia dopuszczalności rozwiązania z nim stosunku pracy".
Pogląd ten znalazł odzwierciedlenie w wyroku WSA w Gdańsku z dnia 15 września 2016 r., sygn. akt III SA/Gd 466/16 wydanym na tle analogicznego unormowania art. 43 ust. 3 pkt 6 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. "Nie można w ocenie Sądu utożsamiać zwolnień lekarskich, które funkcjonariusz otrzymuje z uwagi na własną chorobę ze zwolnieniami wydanymi z tytułu opieki funkcjonariusza nad członkiem rodziny czy też wynikającymi z urlopu na żądanie. Tak więc skorzystanie przez funkcjonariusza ze zwolnienia z powodu opieki nad członkiem rodziny bądź z urlopu na żądanie nie może być uznane jako przerwa w okresie 12 miesięcy, o których mowa w art. 43 ust. 3 punkt 6 ustawy o Państwowej Straży Pożarnej. Sam bowiem fakt otrzymania zwolnienia lekarskiego lub urlopu na żądanie bez uprzedniego zgłoszenia się i dopuszczenia do służby nie może wywoływać konsekwencji polegających na przerwaniu powyższego okresu 12-miesięcznego skutkującego zwolnieniem ze służby z powodu choroby". Powyższe stanowisko Sąd orzekający w pełni akceptuje.
Kontynuując rozważania, to poza sporem było, że po wykorzystaniu pierwszego zwolnienia w celu sprawowania opieki nad zdrowym dzieckiem w dniu 11 marca 2019 r. skarżący nie podjął czynności służbowych lecz przebywał na dalszych własnych zwolnieniach lekarskich (zwolnienie lekarskie od 12 marca 2019 r. - 19 marca 2019 i nast. w aktach admin). Zatem w świetle dokonanych powyżej rozważań, przedmiotowa czynność nie mogła doprowadzić do skutecznego przerwania 12-miesięcznego okresu, które uwarunkowane jest zgłoszeniem gotowości do pełnienie służby i dopuszczeniem do niej. Podobnie, jak w przypadku drugiego analogicznego zwolnienia z tytułu opieki nad zdrowym dzieckiem w dniach 11-12 marca 2020 r., które również nie mogło doprowadzić do przerwy tego okresu.
Nie może przy tym ujść uwadze, że skarżący przebywając na kolejnym zwolnieniu lekarskim - od dnia 4 lutego 2020 r. do dnia 6 kwietnia 2020 r. - przed upływem tego okresu, przedłożył zaświadczenie lekarskie [...] z dnia 09 marca 2020 r. o zakończeniu w tej dacie leczenia, zaś drogą elektroniczną do Komendy Powiatowej Policji w L. wpłynęło zaświadczenie lekarskie ZUS ZLA nr [...], które skorygowało okres leczenia do dnia 9 marca 2020 r. (zamiast 6 kwietnia 2020r.). Podejmowane czynności spowodowały, że w dniu 10 marca 2020r. skarżący już nie przebywał na zwolnieniu lekarskim. Przedmiotowa data, nie można uznać, że jest przypadkowa. W realiach niniejszej sprawy gdyby bowiem doszło do przerwania w dniu 11 marca 2019 r., na skutek zwolnienia w celu sprawowania opieki nad zdrowym dzieckiem, biegu okresu ochronnego liczonego od 27 lutego 2019 r. (własne zwolnienia lekarskie od 27 lutego do 10 marca 2019 r. i następne od 12 marca 2019 r.), to wraz z dniem 10 marca 2020 r. upłynąłby termin 12 miesięcy zaprzestania pełnienia przez skarżącego służby.
W związku ze skróceniem okresu przebywania na zwolnieniu lekarskim, skarżący został skierowany na badania kontrolne (skierowanie nr [...]) i orzeczeniem lekarskim z dnia 10 marca 2020 r., nr [...] została stwierdzona zdolność skarżącego do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Nie można w zaistniałej sytuacji czynić organowi zarzutu, że mimo przedłożenia ww. dokumentacji lekarskiej organ skierował skarżącego na badania. Zatem w dniu 10 marca 2020 r. skarżący, nie tylko zakończył pobyt na zwolnieniu lekarskim, ale był zdolny również do służby, jednak do podjęcia przez niego czynności służbowych nie doszło.
Skarżący sporządził bowiem trzy raporty: dwa w sprawie zwolnienia z tytułu opieki nad zdrowym dzieckiem w dniu 11 marca 2020 r. i w dniu 12 marca 2020 r. oraz w sprawie udzielenia urlopu ojcowskiego na okres 14 dni, tj. od 19 marca 2020r. do 1 kwietnia 2020 r. Natomiast już w dniu 13 marca 2020 r. wpłynęło zaświadczenie lekarskie ZUS ZLA nr [...] o niezdolności policjanta do pracy od dnia 13 marca 2020 r. do 18 marca 2020 r. Skarżący więc bezpośrednio po wykorzystaniu wolnego z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem w dniach 11-12 marca 2020 r., przedstawił kolejne swoje zwolnienie lekarskie, co nie mogło jak już zaznaczono, skutkować przerwaniem dwunastomiesięcznego okresu. Ponadto, podjęcie tej czynności nastąpiło już po upływie tego okresu. Skarżący zatem mógł zostać zwolniony ze służby z dniem 2 kwietnia 2020 r.
Konstatując, do przerwania okresu, o jakim mowa w przepisie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, mogłoby dojść, gdyby przed upływem okresu ochronnego skarżący, po zakończeniu własnych zwolnień lekarskich stawił się do służby i został dopuszczony do wykonywania czynności służbowych. Z taką zaś sytuacją nie mamy do czynienia w niniejszej sprawie. Nie może budzić wątpliwości, że w przyjętym przez organy okresie 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby liczonym od dnia 27 lutego 2019 r. skarżący zaprzestał jej pełnienia, nie podjął czynności służbowych, jak też nie przerwał biegu okresu dwunastomiesięcznego, mimo podejmowanych w tym kierunku czynności. Zatem w dniu wydania decyzji przez organ pierwszej instancji upłynął termin przewidziany w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, a powoływanie się na zgłoszenie gotowości do pełnienia służby w dniu 2 kwietnia 2020 r., nie mogło odnieść oczekiwanego przez skarżącego skutku. W tym aspekcie sprawy, organ prawidłowo wskazał, że przerwa może dotyczyć tylko okresu ochronnego, natomiast po jego upływie, w świetle dyspozycji ww. przepisu ustawy, dopuszczalne jest rozwiązanie stosunku służbowego, i to niezależnie od tego czy policjant jest nadal chory lub czy deklaruje chęć powrotu do służby z uwagi na odzyskanie zdolności fizycznych i psychicznych do wykonywania zadań służbowych.
Wobec powyższego uznać należy, że w przypadku skarżącego spełniona została przesłanka zwolnienia ze służby określona w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji.
Niemniej, możliwość dalszego pozostawienia skarżącego w służbie, jak podnosi się w orzecznictwie sądów administracyjnych, powinna być oceniana punktu widzenia określonych w ustawie zadań Policji, interesu służby i interesu policjanta, a ponadto uprawnień i obowiązków przełożonych w zakresie zapewnienia prawidłowego działania kierowanych przez nich jednostek oraz kształtowania składu osobowego podległego im zespołu funkcjonariuszy. Taka dostateczna ocena została przez organy w niniejszej sprawie dokonana. Wbrew zarzutom skargi, organy obu instancji rozważyły interes społeczny i interes indywidualny skarżącego (art. 7 k.p.a.), zaś wobec poczynionych ustaleń w sprawie prawidłowe jest rozstrzygnięcie, które zawiera wyjaśnienie przyczyn uwzględnienia interesu społecznego nad interesem indywidualnym strony, który przemawiał za zwolnieniem skarżącego ze służby.
Jest oczywiste, że z punktu widzenia interesu służby istotne jest, aby osoby pełniące służbę w Policji należycie wykonywały przydzielone im obowiązki.
Jak słusznie argumentował organ pierwszej instancji, długotrwała nieobecność policjanta w służbie dezorganizuje pracę jednostki oraz wiąże się z przydzielaniem zwiększonej ilości zadań pozostałym funkcjonariuszom Referatu Patrolowo-Interwencyjnego. Obciążanie funkcjonariuszy dodatkowymi zadaniami zmniejsza ich efektywność oraz negatywnie wpływa na jakość i terminowość realizowanych zadań. Ponadto, rodzi konflikty i napięcia oraz wpływa demotywująco na pozostałych policjantów. Taki stan rzutuje ujemnie na ważny interes służby, jakim jest zapewnienie bezpieczeństwa obywateli poprzez wykonywanie zadań przez wszystkich policjantów.
Niezależnie od powyższego, organ odwoławczy trafnie podniósł, że pojęcie "służba" wiąże się nierozerwalnie z pojęciem "poświęcania się".
Służbę w Policji może pełnić tylko osoba, która zdaje sobie sprawę z wagi pełnionych i nałożonych na nią obowiązków. Osoba, która takiej świadomości nie ma jest nieprzydatna dla tego rodzaju służby mundurowej, gdyż nie realizuje jej ważnego interesu. Ponadto, skarżący od ponad roku nie podejmował służby, a czas przebywania na zwolnieniach lekarskich przerywał dodatkowymi dniami wolnymi oraz skracał czas trwania niezdolności, co może świadczyć o intencjonalności działania z zamiarem przerwania biegu 12-miesięcznego ochronnego okresu. W konsekwencji organ uznał, że nie można dać stronie przymiotu powoływania się na ochronę swojego indywidualnego interesu.
Zgodzić się należy, że długotrwała nieobecność skarżącego w służbie miała wpływ zarówno na organizację, jak i efektywność działania jednostki Policji, w której pełnił służbę. Niewątpliwie skutkowała chociażby zablokowaniem etatu i brakiem możliwości zatrudnienia na jego miejsce innego funkcjonariusza a także powodowała konieczność zapewnienia przez jednostkę tej formacji prawidłowej realizacji zadań, poprzez zobowiązanie funkcjonariuszy (dla których stanowiło do dodatkowe obciążenie), do wykonywania przez długi czas czynności skarżącego. W takiej sytuacji indywidualny interes policjanta, nie może mieć pierwszeństwa nad interesem społecznym.
Organ pierwszej instancji stwierdził, że za pozostawieniem skarżącego w służbie nie przemawiają również posiadane przez niego kwalifikacje oraz doświadczenie zawodowe. Wskazał, że ma on jedynie podstawowe kwalifikacje zawodowe i nie dysponuje innymi, szczególnymi kwalifikacjami, które wyróżniałyby go na tle innych policjantów. Dotychczasową służbę pełnił jedynie na niższych stanowiskach w pionie prewencji, a na dzień zwolnienia posiadał niespełna ośmioletni staż służby. Organ odnosił się przede wszystkim do kwalifikacji zawodowych skarżącego, będącego policjantem (nie zaś do jego wykształcenia ogólnego). Dokonanej w tym zakresie oceny nie mogą podważyć dołączone do skargi dokumenty, w tym potwierdzające ukończenie studiów licencjackich i magisterskich. Nieuprawnione jest twierdzenie, że organ uwzględnił tylko ostatni rok służby skarżącego. Jak podniesiono w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, organ dokonał analizy akt osobowych i wskazał m.in., że mimo podjęcia służby w dniu 6 listopada 2012 r. skarżący nadal zajmuje najniższe stanowisko służbowe, na jakie może być mianowany po ukończeniu szkolenia zawodowego podstawowego, to jest stanowisko policjanta w 2 grupie zaszeregowania. Przedstawiona argumentacja w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w decyzji ją poprzedzającej wskazuje, że podejmując w 2020 r. decyzję o zwolnieniu ze służby, organy nie przekroczyły granic uznania administracyjnego. Fakt otrzymania przez skarżącego nagrody motywacyjnej i pochwały w 2016 r. czy nagrody motywacyjnej w 2013 r., nie czyni decyzji dowolnymi. Trzeba zaznaczyć, że skarżący został zwolniony ze służby, ponieważ upłynęło 12 miesięcy od zaprzestania służby z powodu choroby, to uwzględniając argumentację w zaskarżonej decyzji, nie ma znaczenia, czy po upływie tego okresu jego stan zdrowia mógłby mu pozwalać na podjęcie służby, czy też nie. Ponadto, organ dodatkowo wskazał, że biorąc pod uwagę, że policjant po otrzymaniu orzeczenia lekarza medycyny pracy o zdolności do pełnienia służby nie stawił się do jej podjęcia, tylko bezpośrednio po wykorzystaniu udzielonego wolnego z tytułu sprawowania opieki nad dzieckiem, udał się na kolejne zwolnienie lekarskie, istnieją uzasadnione przypuszczenia, że taki stan się utrzyma i policjant będzie kontynuował nieobecność w służbie. Trzeba pamiętać, że orzeczenie lekarskie z dnia 10 marca 2020 r., nr [...], stwierdziło zdolność do wykonywania służby, zaś organ bezskutecznie oczekiwał, że skarżący w dniu 13 marca 2020 r. stawi się w jednostce (skarżący został zaplanowany w tym dniu do służby).
Podsumowując, wbrew zarzutom skargi, organy podejmując decyzję w przedmiocie zwolnienia skarżącego ze służby nie naruszyły wskazanych w skardze przepisów postępowania, zaś Wojewódzki Komendant w uzasadnieniu decyzji ustosunkował się do podnoszonych przez stronę zarzutów oraz wskazał przesłanki, którymi kierował się przy wydaniu orzeczenia oraz dowody, na których się oparł. Mając na uwadze treść art. 7 k.p.a., który nakazuje uwzględnić interes społeczny i słuszny interes obywatela, organy dokonały ich wyważenia i uzasadniły przyjęcie interesu społecznego, który wynika ze szczególnego charakteru Policji, jako formacji opartej na dyspozycyjności funkcjonariuszy i ich gotowości do wykonywania zadań dla dobra społeczeństwa.
Ponadto, organy obu instancji dostatecznie uzasadniły nadanie rozkazowi rygoru natychmiastowej wykonalności, wskazując na ważny interes społeczny, który jest tożsamym z interesem służby. I tak, organ pierwszej instancji wskazał, że ważny interes społeczny wiąże się ze szczególnym statusem i zadaniami Policji, będącej formacją służącą społeczeństwu i przeznaczoną do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego. Policja jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania. Roli swej nie może wypełniać w przypadku, gdy w jej szeregach znajdują się funkcjonariusze, którzy służby tej z przyczyn pozamerytorycznych nie mogą pełnić. Dalsze pozostawienie w służbie funkcjonariusza, który przez okres ponad 12 miesięcy nie realizował żadnych ustawowych zadań Policji pozostaje w sprzeczności z interesem służby. Nadanie zaś decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności gwarantuje niezwłoczne wprowadzenie rozstrzygnięcia w życie celem ochrony interesu społecznego, jak i interesu służby. Także w ocenie organu drugiej instancji, organ nadając rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności uwzględnił interes służby, tożsamy z interesem społecznym wyrażającym się szczególnym statusem i zadaniami Policji mającymi bezpośredni wpływ na bezpieczeństwo i porządek publiczny realizowany przez osoby spełniające warunki określone przepisami ustawy o Policji. Przedstawioną w tym zakresie argumentację należy podzielić, i to niezależnie od istnienia w dacie rozstrzygania stanu pandemii.
W świetle dokonanych powyżej rozważań nie można uznać, aby doszło do naruszenia wskazanych w skardze przepisów k.p.a. w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Nie każde bowiem stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie decyzji w całości lub w części. Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 a, b, c p.p.s.a., stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w świetle poczynionych uwag, nie pozwala na stwierdzenie istnienia takiego rodzaju wadliwości w niniejszej sprawie. Nie można również uznać, aby przywołane przez pełnomocnika skarżącego uchybienia w świetle poczynionych rozważań, taki charakter miały. Organy zbadały istotne okoliczności faktyczne sprawy. Nie naruszyły przy tym podstawowych zasad postępowania administracyjnego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy, w tym zasady prawdy obiektywnej (art. 7, art. 75 i art. 77 § 1 k.p.a.) oraz oceniły dowody zgodnie z art. 80 k.p.a. Zdaniem Sądu zgromadzony w sprawie materiał był wystarczający dla prawidłowego rozstrzygnięcia sprawy. Fakt, że skarżący nie zgadza się z oceną i argumentacją organów, nie uzasadnia zarzutu naruszenia prawa w zakresie postępowania. Ponadto, zarzut naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. może odnieść skutek tylko wówczas, gdy strona wykaże, że zarzucane uchybienie uniemożliwiło jej dokonanie konkretnych czynności procesowych (por. postanowienie NSA z dnia 22 marca 2012 r. sygn. akt II GSK 431/12).
Przede wszystkim jednak, organy w sposób dostateczny uzasadniły swoje stanowisko, które nie nosi cech dowolności. Przedstawiona w nich argumentacja zasługuje na uwzględnienie, a uzasadnienie faktyczne jest wystarczające dla prawidłowego rozstrzygnięcia. Niewątpliwe nie mamy do czynienia z przekroczeniem granic uznania administracyjnego, ani wpływu wytkniętych uchybień na wynik sprawy.
Na zakończenie trzeba wskazać, że sąd administracyjny, co do zasady, nie prowadzi postępowania dowodowego i nie dokonuje ustaleń stanu faktycznego rozpoznawanej sprawy (art. 106 § 3 p.p.s.a.).
Podsumowując dokonane rozważania, należy uznać, że brak było podstaw do wzruszenia i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonego rozkazu personalnego. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę jako niezasadną .
Sąd wydał w niniejszej sprawie wyrok na posiedzeniu niejawnym na podstawie art.133 § 1 zdanie drugie p.p.s.a. w zw. z art. 15 zzs⁴ ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r., poz. 374 ze zm.). Zarządzeniem Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku nr 49/2020 z dnia 19 października 2020 r. odwołano rozprawy, utrzymując działalność orzeczniczą Sądu w trybie rozpoznawania spraw na posiedzeniach niejawnych.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).