III SA/GD 80/20

III SA/Gd 80/20 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2020-10-08
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2020-01-15
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bartłomiej Adamczak /sprawozdawca/
Jacek Hyla /przewodniczący/
Symbol z opisem
6192 Funkcjonariusze Policji
Hasła tematyczne
Policja
Sygn. powiązane
III OSK 4212/21 - Wyrok NSA z 2024-05-15
Skarżony organ
Komendant Policji
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 145 pat. 1 pkt 1 lit a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2019 poz 161
art. 38 ust. 2 pkt 4
Ustawa z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Protokolant Asystent sędziego Joanna Karpińska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 24 września 2020 r. sprawy ze skargi K. K. na rozkaz personalny Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] z dnia 30 października 2019 r., nr [...] w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe 1. uchyla zaskarżony rozkaz personalny oraz rozkaz personalny Komendanta Powiatowego Policji w [...] z dnia 4 września 2019 r., nr [...]; 2. zasądza od Komendanta Wojewódzkiego Policji w [...] na rzecz skarżącej K. K. kwotę 497 (czterysta dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Komendant Powiatowy Policji w S. rozkazem personalnym nr [...] z dnia 4 września 2019 r. – na podstawie art. 32 ust. 1 i 2, art. 38 ust. 2 pkt 4 oraz art. 103 ust. 1, art. 104 ust. 3 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm.- dalej zwanej "ustawą o Policji") w zw. z § 9 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z dnia 6 grudnia 2001 r. w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego (t.j.: Dz. U. z 2015 r., poz. 1236 ze zm.) oraz art. 107 § 1, art. 108 § 1, art. 127a § 1 i 2, art. 130 § 3 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm. – dalej jako: "k.p.a.") - zwolnił z dniem 4 września 2019 r. K. K. – Naczelnika Wydziału Prewencji (dalej zwaną także "stroną", "skarżącą") z zajmowanego stanowiska, cofnął jej dodatek funkcyjny oraz mianował z dniem 5 września 2019 r. na stanowisko asystenta Wydziału Dochodzeniowo–Śledczego Komendy Powiatowej Policji w S. w 5 grupie zaszeregowania, z uposażeniem zasadniczym w kwocie 2.970 zł, ustalonym przy zastosowaniu mnożnika 1,95 kwoty bazowej i przyznał dodatek służbowy w kwocie 500 zł miesięcznie. Jednocześnie – na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy o Policji – stwierdzono, że K. K. zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia, według stanowiska służbowego, przy zastosowaniu mnożnika 2,441. Rozkazowi personalnemu nadano – na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. - rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że z dniem 21 grudnia 2018 r. w Komendzie Powiatowej Policji w S. zaczął obowiązywać nowy rozkaz w sprawie zmian organizacyjno–etatowych, na podstawie którego likwidacji uległa część komórek organizacyjnych, w tym także Wydział Prewencji wraz ze znajdującymi się w ich strukturze stanowiskami służbowymi.
W związku z prawomocnym wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 kwietnia 2019 r. (sygn. akt III SA/Gd 156/19) uchylone zostały rozkazy personalne organów obu instancji (rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 14 stycznia 2019 r. oraz rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 4 grudnia 2018 r.), jednakże nie stwierdzono o ich nieważności.
Organ podkreślił wyłączną kompetencję przełożonego do kształtowania polityki kadrowej w kierowanej jednostce organizacyjnej Policji i wskazał, że w dniu 4 września 2019 r. w rozmowie z K. K. przedstawił jej aktualnie wakujące stanowiska i zaproponował K. K. stanowisko asystenta. Wskazał, że dokonana została dokładna analiza wakujących stanowisk, w związku z czym zaproponowano stronie jedno z nich - o najwyższej grupie zaszeregowania, uwzględniając słuszny interes strony, a także zgodne z wykształceniem, doświadczeniem zawodowym oraz podkreślanymi w sprawie administracyjnej osiągnięciami nadkom. K. w służbie w Policji (laureatka Ogólnopolskiego Konkursu Służby Kryminalnej).
Organ wyjaśnił, że na dzień rozmowy, stan etatów w Komendzie Powiatowej Policji w S. przedstawiał się następująco: 83 etaty policyjne, w tym 9 wakatów co stanowi 10,8% w etacie jednostki. Wolne stanowiska to: asystent - 4 wakaty; detektyw - 1 wakat oraz referent – 4 wakaty. W grupach zaszeregowania 6-9 (kierownik ogniwa/specjalista - naczelnik wydziału) są już mianowani funkcjonariusze na podstawie decyzji ostatecznych, a mianowanie na stanowiska naczelników wydziałów nastąpiło w styczniu 2019 r., po obligatoryjnej weryfikacji i uzyskaniu pozytywnej informacji Inspektora Nadzoru Wewnętrznego.
Zgodnie z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji przeniesienie policjanta na niższe stanowisko służbowe może mieć miejsce wówczas, gdy kumulatywnie spełnione zostaną dwie przesłanki, a więc likwidacja zajmowanego stanowiska służbowego i jednocześnie brak możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.
Stanowisko służbowe naczelnika Wydziału Prewencji zostało zlikwidowane i wyłączone z etatu Komendy Powiatowej Policji w S., dlatego - wobec zmian w etacie jednostki Policji - Komendant Powiatowy Policji w S. zobowiązany był do dostosowania faktycznego zatrudnienia funkcjonariusza Policji do zmienionego etatu jednostki. Aktualnie nie ma w Komendzie Powiatowej Policji w S. wolnego równorzędnego ani podobnego do oczekiwań strony stanowiska służbowego. Domaganie się zaś stanowiska zajmowanego przez innego policjanta może naruszać, prócz oczywistego szczególnie ważnego interesu społecznego, jaki przejawia się w prawidłowej realizacji ustawowych zadań służbowych przez sprawnie działającą jednostkę Policji, także słuszny interes osoby mianowanej decyzją ostateczną na stanowisko służbowe.
Nadkomisarz K. K. wyraziła zgodę na mianowanie na wyżej wymienione stanowisko służbowe. W związku z powyższym, organ - kierując się szczególnie ważnym interesem społecznym, tożsamym z interesem służby, wynikającym z konieczności zachowania ciągłości służby i realizacji zadań Policji wynikających z katalogu zawartego w art. 1 ust. 2 ustawy o Policji, a także ważnym interesem strony w postaci zapewnienia zatrudnienia i mianowania na stanowisko adekwatne do wykształcenia i doświadczenia zawodowego - mianował stronę na stanowisko asystenta Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Powiatowej Policji w S., z zachowaniem prawa do stawki uposażenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia wg stanowiska służbowego, na podstawie art. 103 ust. 1 ustawy o Policji.
Cofnięcie dodatku funkcyjnego nastąpiło w związku z mianowaniem na nowe stanowisko służbowe i zaprzestaniem realizacji zadań na stanowisku kierowniczym, na którym przysługuje dodatek funkcyjny. W § 8 ust. 3 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego określono, że dodatek funkcyjny należny jest na tych stanowiskach, które wymieniono w tabeli nr 4 stanowiącej załącznik do wspomnianego rozporządzenia. W tej grupie nie znalazło się stanowisko "asystenta", któremu podporządkowano piątą grupę uposażenia.
Wysokość przyznanego dodatku służbowego uzależniono od charakteru i zakresu czynności służbowych na stanowisku, na którym nastąpiło mianowanie, a także od rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych. Zgodnie z analizą wysokości dodatków służbowych na stanowiskach asystentów i równoważnych stanowiskach detektywów w Komendzie Powiatowej Policji w S., dodatek przyznany nadkom. K. znajduje się w górnym pułapie i przekracza średnią kwotę dla tej jednostki Policji.
Organ wyjaśnił, że mianowanie na stanowisko asystenta nie oznacza braku możliwości awansu w przyszłości i nie jest jednoznaczne z zamknięciem ścieżki rozwoju zawodowego i drogi do awansu. Uznanie takiego stanu jako ostatecznego jest błędne bowiem oznaczać mogłoby, że każdy policjant mianowany na jakiekolwiek stanowisko służbowe, za wyjątkiem stanowiska Komendanta Głównego Policji, nie miałby żadnych szans na awans w stanowisku, niezależnie czy jest "policjantem", "referentem", "asystentem", czy zostaje mianowany na inne stanowisko służbowe.
Wykonanie decyzji nieostatecznej ma charakter wyjątkowy, dlatego też przesłanki nadania decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności poddawane są wykładni ścisłej. Jedną z tych przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Może to nastąpić wówczas, gdy w danym czasie i danej sytuacji nie można się obejść bez wykonania praw lub obowiązków, o których rozstrzyga się w decyzji, ponieważ zwłoka w ich wykonaniu zagraża dobrom chronionym określonym w art. 108 § 1 k.p.a. Organ I instancji miał na uwadze szczególnie ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania oraz zagwarantowania tego działania, co czyni koniecznym niezwłoczne dostosowanie sytuacji kadrowej w jednostce i komórce organizacyjnej do aktualnych potrzeb służby. Realizacja tych celów następuje także poprzez kształtowanie struktur Policji oraz sytuacji kadrowej w sposób najbardziej, według założeń właściwych przełożonych, odpowiadający potrzebom do skutecznej i sprawnej realizacji zadań i obowiązków ustawowych. Zachodzi tutaj też ważny interes strony przemawiający w potrzebie natychmiastowego uregulowania sytuacji kadrowej nadkom. K. wobec likwidacji zajmowanego przez nią stanowiska służbowego i konieczności niedopuszczenia do pozostawania przez policjantkę bez przydziału służbowego. Brak zastosowania powyższego artykułu spowodowałby wstrzymanie wykonania decyzji w przypadku wniesienia odwołania i pozostawiłby stronę w stanie nieuregulowanej sytuacji kadrowej, a w tym prawa do uposażenia. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności wynika również z faktu, że wobec aktualnej liczby wakatów w Komedzie Powiatowej Policji w S., skutkującej brakiem policjantów, którzy będą wykonywać określonego rodzaju obowiązki służbowe, tym bardziej istnieje potrzeba działania w tym nadzwyczajnym trybie. Rygor natychmiastowej wykonalności decyzji ma więc zapewnić nie tylko prawidłową realizację zadań wynikających z art. 1 ustawy o Policji, ale też jest wykonaniem ustawowej dyrektywy do uwzględnienia słusznego interesu strony i zapewnienia zatrudnienia oraz możliwości wykonywania zadań, do których policjantka została przygotowana.
Po rozpatrzeniu odwołania strony Komendant Wojewódzki Policji w G. rozkazem personalnym nr [...] z dnia 30 października 2019 r. - na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 127 § 2 i art. 268 a k.p.a. - utrzymał w mocy rozkaz personalny organu I instancji.
W obszernym uzasadnieniu organ odwoławczy przedstawił szczegółowo dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie związanej z przeniesieniem służbowym skarżącej począwszy od wydania rozkazu organizacyjnego Nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 21 listopada 2018 r.
Odnosząc się do argumentów strony organ przywołał art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji zaznaczając, że w takim przypadku nie musi zaproponować policjantowi bezpośrednio niższego stanowiska; powinien jednak wydać rozstrzygnięcie opierając się na prawidłowo przeprowadzonym postępowaniu, zgodnie z przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego.
Uwzględniając wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zawarte w wyroku z 25 kwietnia 2019 r. (sygn. akt III SA/Gd 156/19) organ zaznaczył, że ma jednocześnie świadomość, iż rozpatrując ponownie sprawę zwolnienia nadkom. K. K. z poprzednio zajmowanego stanowiska i mianowania na nowe, istnieją nowe okoliczności oraz związany z nimi stan faktyczny i prawny dotyczący stanowisk policyjnych, które zostały przekształcone oraz tych, które nowo powstały w wyniku reorganizacji. Uwzględniając twierdzenie Sądu zawarte w cytowanym wyroku, że skoro likwidowano całe wydziały i etaty, zlikwidowano wszystkie stanowiska, to wszystkie stanowiska nowo powstające należało postrzegać jako wolne pod kątem poszukiwania odpowiedniego etatu dla nadkom. K. K., organ wyjaśnił, że w obecnym stanie faktycznym etaty, które na skutek reorganizacji były na dzień 21 grudnia 2018 r. wolne, po uprawomocnieniu się cytowanego wyroku i ponownym rozpatrywaniu sprawy administracyjnej, są etatami obsadzonymi przez innych policjantów, zgodnie z posiadanymi przez nich kwalifikacjami i wymaganym prawnie stażem służby. Wolne stanowiska, które można było zaproponować nadkom. K. K. znajdują się na wykazie wakatów stanowiącym załącznik do rozmowy kadrowej z 4 września 2019 r. Niemożliwym jest w tym stanie rzeczy zwolnienie innego policjanta z grupy zaszeregowanej od 6 do 9 (bowiem w takim zakresie grup zaszeregowania chciałaby być mianowana nadkom. K. K.) jedynie w celu obsadzenia na jego stanowisku nadkom. K. K., bowiem działanie takie byłoby działaniem bezprawnym. W dniu przeprowadzania ponownej rozmowy kadrowej z zainteresowaną (tj. 4 września 2019 r.) nie istniało żadne zbliżone pod względem równorzędności stanowisko służbowe, na które mogłaby zostać mianowana policjantka. Wykaz wakatów przedłożony do wiadomości zainteresowanej zgodny był ze stanem faktycznym.
Organ odwoławczy wskazał, że odnośnie możliwości mianowania policjanta na stanowiska kierownicze, należy zgodzić się z zapatrywaniem Sądu, iż w ustawodawstwie nie ma konstrukcji rezerwowania stanowisk, jednakże stwierdzenie, że stanowiska zostały przewidziane dla innych funkcjonariuszy wynikało stąd, że organ planował ich mianowanie na danych stanowiskach, jednakże z uwagi na nowo obowiązujące przepisy dotyczące obowiązku weryfikowania funkcjonariuszy przez Inspektora Nadzoru Wewnętrznego (art. 6i ustawy o Policji) zmuszony był zaczekać z decyzją o mianowaniu na stanowisko naczelnika wydziału na informację od Inspektora Nadzoru Wewnętrznego.
Ponadto z uwagi na specyfikę stanowisk kierowniczych nie można domagać się, by każdy funkcjonariusz, którego stanowisko uległo likwidacji powinien być mianowany na takie stanowisko niejako automatycznie, jeśli wcześniej również zajmował stanowisko kierownicze lub inne oficerskie. Czym innym są stanowiska tzw. wykonawcze, a czym innym stanowiska kierownicze. Te ostatnie są stanowiskami o szczególnym charakterze, wymagające istnienia - poza doświadczeniem zawodowym i wiedzą merytoryczną z danej dziedziny policyjnej - również swego rodzaju zaufania ze strony przełożonego (pomimo, iż nie mówimy w tym momencie o stanowiskach z kręgu tych, na które się policjantka powołuje) i akceptacji ze strony przełożonego właściwego w sprawach osobowych oraz gotowości dawania przez policjanta rękojmi za właściwe funkcjonowanie nadzorowanej komórki. Kwestie sukcesów zawodowych, doświadczenia zawodowego, stażu służby, na które powołuje się nieustannie skarżąca są istotne, lecz nie stanowią wyłącznych argumentów do mianowania na stanowisko kierownicze i nie są jedynymi absolutnymi kryteriami. Można nie być karanym dyscyplinarnie i można posiadać pozytywną opinią służbową a mimo to można nie być branym pod uwagę przy mianowaniu (ponownym mianowaniu) na stanowisko kierownicze. Negatywna opinia służbowa czy ukaranie karą dyscyplinarną z pewnością stanowią przeszkodę do takiego awansu, lecz brak tych elementów nie powoduje, iż mianowanie na stanowisku kierowniczym jest w takim przypadku obligatoryjne czy oczywiste.
Mianując nadkom. K. K. na nowe stanowisko służbowe wzięto pod uwagę interes strony oraz służby. Policjantka ma bowiem duże doświadczenie służbowe w pionie kryminalnym i w pracy dochodzeniowo-śledczej. Posiada też liczne szkolenia zawodowe zdobyte w tym obszarze (ostatnie doskonalenie zawodowe ukończone zostało przez nią w 2015 r.). Doświadczenie zawodowe nadkom. K. K. zdobyte w pionie kryminalnym, a także jej przeszkolenia zawodowe w tym zakresie uzasadniają mianowanie jej w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym. Dotychczasowe doświadczenie zawodowe nadkom. K. K. poparte dokonaniami, na które powołuje się, zostanie pozytywnie wykorzystane podczas służby na nowym stanowisku, tym bardziej, iż jest ono związane z rodzajem służby dotychczas wykonywanej przez wiele lat przez skarżącą, zgodnie z nabytymi w służbie kwalifikacjami.
W odniesieniu do przyznania stronie dodatku służbowego w wysokości 500 zł miesięcznie organ wskazał, że dodatek służbowy - mimo, że jest powszechnie przyznawany na stanowiskach wykonawczych - ma charakter fakultatywny, a w omawianym przypadku nadkom. K. K. nie przysługuje już dodatek funkcyjny w związku z mianowaniem jej na stanowisko wykonawcze (art. 104 ust. 2 i 3 ustawy o Policji). Wysokość dodatku służbowego uzależniona jest od oceny wywiązywania się policjanta z obowiązków i realizacji zadań służbowych, ze szczególnym uwzględnieniem ich charakteru i zakresu oraz rodzaju i poziomu posiadanych przez policjanta kwalifikacji zawodowych (§ 9 ust. 2 rozporządzenia w sprawie szczegółowych zasad otrzymywania i wysokości uposażenia zasadniczego policjantów, dodatków do uposażenia oraz ustalania wysługi lat, od której jest uzależniony wzrost uposażenia zasadniczego). Organ I instancji wziął te wszystkie elementy pod uwagę i przyznał nadkom. K. K. dodatek służbowy w górnej granicy wysokości dodatków służbowych przyznawanych na stanowisku asystenta i detektywa w jednostce. Natomiast zgodnie z art. 103 ust. 1 ustawy o Policji, jako policjantka przeniesiona na stanowisko służbowe zaszeregowane do niższej grupy uposażenia zasadniczego nadkom. K. K. zachowuje prawo do stawki uposażenia pobieranego na ostatnio zajmowanym stanowisku, do czasu uzyskania wyższej stawki uposażenia według stanowiska służbowego, co zostało wykazane w sentencji i w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Organ odwoławczy wskazał, że krytyka skarżącej w zakresie mianowania poszczególnych osób na stanowiska kierownicze czy grupy oficerskie w jednostce jest niewskazana, gdyż właściwa obsada kadrowa leży w gestii przełożonego właściwego w sprawach osobowych. Elementy takie, jak wykształcenie zawodowe, doświadczenie, posiadany stopień służbowy brane są pod uwagę, jednakże nie są one wartościami bezwzględnymi, którymi kieruje się komendant danej jednostki Policji przy zarządzaniu podległą sobie kadrą. Zagadnienie sprawnego zarządzania jednostką i właściwej obsady stanowisk jest o wiele bardziej złożone niż sugeruje to odwołująca się (m.in. krytycznie odnosząc się do mianowania na stanowisku naczelnika wydziału innej osoby). Wszystkie odniesienia w odwołaniu do niewłaściwej - zdaniem skarżącej - polityki kadrowej Komendanta Powiatowego Policji w S. w zakresie obsady poszczególnych stanowisk w jednostce, należy odrzucić, gdyż aspekty te powinny znajdować się poza kręgiem zainteresowania, a przynajmniej oficjalnej oceny nadkom. K. K. Zagadnienia te nie są związane z omawianą procedurą administracyjną i zaskarżoną decyzją a sfery te leżą również poza obrębem kognicyjnym sądów administracyjnych.
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu I instancji w zakresie nadania rozstrzygnięciu rygoru natychmiastowej wykonalności wskazując, że jedną z przesłanek jest "niezbędność" niezwłocznego wprowadzenia rozstrzygnięcia decyzji w życie. Organ I instancji nadając zaskarżonemu rozstrzygnięciu rygor natychmiastowej wykonalności miał na uwadze ważny interes społeczny przejawiający się szczególnym statusem i zadaniami Policji, która jako formacja służąca społeczeństwu i przeznaczona do ochrony bezpieczeństwa ludzi oraz utrzymania bezpieczeństwa i porządku publicznego jest jedną z instytucji, której szczególna rola i zhierarchizowana struktura wymaga skutecznego i prawidłowego działania oraz zagwarantowania ciągłości tego działania, co czyni koniecznym niezwłoczne dostosowywanie sytuacji kadrowej w poszczególnych jednostkach i komórkach organizacyjnych do aktualnych potrzeb służby i do wprowadzanych zmian organizacyjnych. Nadanie decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności nastąpiło z uwzględnieniem interesu służby a zarazem interesu społecznego przejawiającego się potrzebą zapewnienia ciągłości funkcjonowania Policji i wypełniania jej ustawowych zadań w kontekście wprowadzonych zmian organizacyjnych w jednostce, jak również z uwzględnieniem interesu strony przejawiającego się w potrzebie uregulowania sytuacji kadrowej policjantki wobec likwidowanego zajmowanego przez nią stanowiska służbowego (w przypadku wniesienia odwołania przez stronę pozostawałaby w stanie nieuregulowanej sytuacji kadrowej, a w tym bez prawa do uposażenia).
W ocenie organu odwoławczego w obliczu przedstawionego stanu rzeczy i przeprowadzonej argumentacji, wyeliminować należy twierdzenie o naruszeniu art. 8 i art. 77 § 1 k.p.a., bowiem przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji organ I instancji miał na względzie zarówno interes społeczny, jak i interes strony, a także zbadał dogłębnie i bezstronnie stan faktyczny sprawy i dokonał jego analizy. Strona winna mieć na względzie, że ograniczoność decyzyjna organu z uwagi na stan faktyczno-prawny (brak szerokiej gamy stanowisk wyższej rangi, które można byłoby zaproponować do obsadzenia stronie) nie oznacza, iż organ nie zbadał dokładnie sprawy i nie kierował się dobrem strony przy rozstrzyganiu.
Organ odwoławczy stwierdził, że wniosek dowodowy o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z dokumentu w postaci struktury organizacyjnej Komendy Powiatowej Policji w S., z opisem stanowisk kierowniczych w grupach od 6 do 8, nie zostaje uwzględniony z uwagi na jego bezużyteczność dla sprawy, bowiem skarżąca poprzez ten dowód pragnie wskazać na możliwość mianowania jej na stanowisko równorzędne lub zbliżone do dotychczasowego. Możliwość aktualnego mianowania na jakiekolwiek stanowisko kierownicze zostaje wykazana poprzez zestawienie wakatów istniejących na dzień wydania zaskarżonej decyzji, a zatem jest już udowodniona w postępowaniu poprzez inny dowód (vide: wykaz wakatów w Komendzie Powiatowej Policji w S. na dzień 4 września 2019 r. - załącznik do protokołu z rozmowy w sprawie propozycji mianowania policjanta na niższe stanowisko służbowe). Zgodnie zatem z art. 78 § 2 k.p.a. ten wniosek dowodowy zostaje odrzucony.
Przychylając się do pozostałych wniosków dowodowych skarżącej, zawartych w odwołaniu, opisanych na wstępie, dokonano analiz dokumentów, w szczególności: wydanych decyzji administracyjnych przez Komendanta Powiatowego Policji w S., przebiegu służby policjantów, akt osobowych poszczególnych funkcjonariuszy, opisu dokonanych mianowań na stanowiska oficerskie i kierownicze od dnia 21 grudnia 2018 r. dokonując szczegółowego opisu profilu nadkom. K. K. w zakresie wykształcenia i uzyskanych dodatkowych kwalifikacji, ukończonych kursów, otrzymanych nagród i wyróżnień, przebiegu służby, zajmowanych stanowisk oraz innych policjantów w ramach dokonanych od 21 grudnia 2018 r. mianowań w Komendzie Powiatowej Policji w S. na stanowiska oficerskie i kierownicze w odniesieniu do następujących stanowisk: Naczelnika Wydziału Organizacji Służby i Prewencji Kryminalnej; Naczelnika Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego; Kierownika Referatu Ruchu Drogowego; Specjalisty Jednoosobowego Stanowiska ds. Zarządzania Kryzysowego i Spraw Obronnych Wydziału Organizacji Służby i Prewencji Kryminalnej; Specjalisty Zespołu do Walki z Przestępczością Gospodarczą Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego; Specjalisty Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego; a także Dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Organizacji Służby Prewencji Kryminalnej, podkreślając - w odniesieniu do tego ostatniego – że Komendant Powiatowy Policji w S. prawomocny wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 kwietnia 2019 r., sygn. akt III SA/Gd 156/19 otrzymał dopiero w dniu 27 sierpnia 2019 r., a zatem z tą datą dopiero posiadał wiedzę o obowiązku ponownego zbadana sprawy i poszukiwaniu stosownego etatu dla nadkom. K. K., co poza tym, z uwagi na wypełnienie w celu zajmowania tego stanowiska specjalistycznych kryteriów mianowanie skarżącej nie byłoby aktualnie możliwe.
Organ stwierdził, że realizując powyższe wnioski dowodowe wypełnił tym samym wytyczne Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w zakresie wykazania, jakimi kryteriami kierował się organ przy poszczególnych mianowaniach funkcjonariuszy na stanowiska oficerskie i kierownicze po dokonanej reorganizacji jednostki i z jakich powodów wybrano innych funkcjonariuszy do mianowania na poszczególne stanowiska służbowe, nie wybierając przy tym kandydatury nadkom. K. K. i dlaczego zadecydowano, że w innych przypadkach poszczególni policjanci nie zostaną mianowani na niższe stanowiska służbowe po reorganizacji.
Organ zaznaczył, że w konfrontacji z dokonaną analizą kwalifikacji zawodowych poszczególnych policjantów, ich wiedzy merytorycznej, doświadczenia zawodowego w poszczególnych pionach i komórkach organizacyjnych w zestawieniu ze stażem służby, kwalifikacjami zawodowymi skarżącej, jej doświadczeniem zawodowym mianowanie ich na dane stanowiska służbowe w grupach od 6 do 9 jest uzasadnione, natomiast z uwagi na ograniczoność w jednostce etatów o tak wysokich grupach zaszeregowania nie było możliwym mianowanie nadkom. K. K. na inne podobne stanowisko służbowe. Organ stwierdził ponadto, że nawet jednak gdyby uznać, że poszczególni funkcjonariusze nie zasługiwali na to, by zajmować równorzędne stanowiska lub awansować w przyszłości, to - jak wspomniano na wstępie - z uwagi na zmienione okoliczności sprawy (istnienie prawomocnych decyzji o mianowaniach na poszczególne stanowiska i brak wakatów na stanowiskach oficerskich i kierowniczych) nie jest aktualnie możliwe mianowanie nadkom. K. K. na inne, bardziej zbliżone do poprzednio zajmowanego stanowisko bez naruszania praw innych policjantów i interesu służby. Należy zatem odrzucić zarzuty skarżącej o niezastosowaniu się do poleceń zawartych w ww. wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, naruszeniu przepisów k.p.a., w tym niedokonaniu rzetelnej analizy etatowo-kadrowej pod kątem obsady etatów osobami o najwyższych kwalifikacjach i doświadczeniu zawodowym.
Odnośnie zarzutu dotyczącego braku pozyskania dla jednostki etatu zbliżonego rangą do zajmowanego dotychczas przez skarżącą, organ wskazał, że podczas rozmowy kadrowej udzielił stronie w tym zakresie stosownej informacji, wyjaśniając na czym polega trudność w zdobywaniu nowych etatów dla jednostki. W stanie obecnym jest to niemożliwe z uwagi na narzucone odgórnie kryteria wyrażone w procentowym udziale etatów oficerskich do ogółu etatów w jednostce. Komendant Wojewódzki Policji w G. Organ wskazał także, że organy nie umniejszają kwalifikacji i doświadczenia zawodowego nadkom. K. K., dostrzegając przy tej okazji również walory innych funkcjonariuszy i ich predyspozycje (niejednokrotnie lepsze) do zajmowania poszczególnych stanowisk oficerskich i kierowniczych. Wszystkie osoby mianowane na stanowiska kierownicze i zbliżone do dotychczasowego stanowiska skarżącej spełniają prawne wymogi do zajmowania tych stanowisk i są funkcjonariuszami niekaranymi dyscyplinarnie (wbrew sugestiom skarżącej). Można zgodzić się ze skarżącą, że jej potencjał zawodowy byłby lepiej wykorzystany na wyższym stanowisku służbowym, niż stanowisko asystenta, jednakże nie istnieje aktualnie w jednostce żadne wolne wyższe stanowisko służbowe, które można byłoby zaproponować policjantce do obsadzenia przez nią, tak by zaspokoić jej indywidualny interes i interes społeczny, na który powołuje się skarżąca (przejawiający się możliwością czynienia użytku z kwalifikacji zawodowych i doświadczenia zawodowego).
K. K. zaskarżyła powyższy rozkaz personalny do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, wnosząc o jego uchylenie oraz o uchylenie rozkazu go poprzedzającego w całości, jak również o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego w sprawie według norm przepisanych oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie - na podstawie art. 106 § 3 ustawy-Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dalej: "p.p.s.a.") - następujących dowodów:
- z dokumentu w postaci pisemnej analizy KPP w S. dotyczącej ilości wydanych rozkazów personalnych dotyczących mianowań funkcjonariuszy w KPP w S. w okresie od dnia 4 grudnia 2018 r. do dnia 4 września 2019 r. na stanowiska zaszeregowane do grup zaszeregowania wyższych niż skarżąca (z określeniem wydziału i stanowiska służbowego) oraz z dokumentu w postaci uzasadnienia do Rozkazu organizacyjnego w Komendzie Powiatowej Policji w S. - na okoliczność możliwości mianowania skarżącej na stanowisko równorzędne lub najbardziej zbliżone do uprzednio zajmowanego, a co najmniej wyższe niż zaszeregowane w grupie 5;
- z dokumentu w postaci struktury organizacyjnej KPP w S. wraz z ilością i opisem stanowisk kierowniczych zaszeregowanych w grupach zaszeregowania (6-8) oraz dokumentu w postaci uzasadnienia do Rozkazu organizacyjnego w Komendzie Powiatowej Policji w S. - na okoliczność ilości takich etatów, możliwości mianowania skarżącej na stanowisko równorzędne lub najbardziej zbliżone do równorzędnego, mając na względzie posiadane przez nią kwalifikacje, doświadczenie zawodowe, przeszkolenia oraz postawę etyczną w służbie, w tym posiadane dotychczas niekwestionowane zaufanie przełożonych;
- z dokumentu w postaci rozkazu personalnego Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 3 grudnia 2019 r. [...] w przedmiocie czasowego tj. od dnia 9 grudnia 2019 r. do dnia 8 czerwca 2020 r. delegowania skarżącej do pełnienia służby w Komendzie Powiatowej Policji w K. - na okoliczność braku uzasadnienia do zasilenia przez skarżącą wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w S. z uwagi na rzekome braki kadrowe i zwiększone obowiązki, który to argument stanowił przesłankę mianowania skarżącej, po zlikwidowaniu zajmowanego przez nią stanowiska Naczelnika Wydziału Prewencji, na stanowisko asystenta tego wydziału.
Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. art. 153 p.p.s.a. w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji poprzez nieuwzględnienie oceny prawnej i wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w prawomocnym orzeczeniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 kwietnia 2019 r. (sygn. akt III SA/Gd 156/19), w szczególności w zakresie:
- niewyjaśnienia z jakich przyczyn organ uznał, że to właśnie inni funkcjonariusze, a nie skarżąca są bardziej predysponowani do mianowania na stanowiska naczelnika lub inne stanowiska najbardziej zbliżone do zajmowanego przez skarżącą, mając na względzie kryteria takie jak: posiadane kwalifikacje, doświadczenie zawodowe, w tym na stanowiskach kierowniczych, posiadane przeszkolenia oraz stopień służbowy oraz osiągnięcia w służbie, za które nie można uznać przytoczenia przez organ II instancji niepełnego opisu kwalifikacji funkcjonariuszy, którzy zostali obsadzenia na stanowiskach kierowniczych po reorganizacji Komendy Powiatowej Policji w S.;
- niewskazania jakimi kryteriami kierował się organ przy ponownym obsadzaniu stanowisk kierowniczych i wykonawczych najbardziej zbliżonych pod względem kwalifikacji i doświadczenia do zajmowanego przed reorganizacją przez skarżącą, skoro nie decydowały o tym jedynie - jak wskazuje organ - kwalifikacje, doświadczenie zawodowe, w tym na stanowiskach kierowniczych, zaufanie do skarżącej - nie kwestionowane w stosunku do skarżącej;
- niewyjaśnienia przyczyn, z uwagi na które, nie można było powierzyć skarżącej stanowiska zbliżonego do zajmowanego przed reorganizacją lecz o 4 grupy zaszeregowania niższe, mając na względzie dodatkowo, że już po przeprowadzeniu reorganizacji dochodziło do zmian kadrowych (mianowania funkcjonariuszy o niższych niż skarżąca kwalifikacjach i doświadczeniu zawodowym, stopniu służbowym, na stanowiska wyższe niż zajmowane przez skarżącą);
2. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 w zw. z art. 75 k.p.a. poprzez niezebranie i nierozpatrzenie, w sposób wszechstronny i rzetelny, całego materiału dowodowego istotnego dla rozstrzygnięcia sprawy, w tym pominięcie zgłoszonych przez skarżącą dowodów, nieuwzględnienie interesu strony oraz niedokonanie przez organ w toku postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozkazu personalnego:
- rzetelnej analizy etatowo-kadrowej pod kątem obsady poszczególnych stanowisk służbowych, w tym kierowniczych, osobami o najwyższych kwalifikacjach i doświadczeniu zawodowym, której brak doprowadził do odwołania skarżącej z zajmowanego stanowiska naczelnika i mianowania jej na stanowisko o 4 grupy niższe, w sytuacji, kiedy stanowiska kierownicze - równorzędne, jak również najbardziej zbliżone do ostatnio zajmowanego przez skarżącą, zostały obsadzone funkcjonariuszami o niższych od skarżącej kwalifikacjach zawodowych, doświadczeniu zawodowemu - w tym kierowniczemu oraz często posiadających dużo niższy staż i niższe wyniki w służbie, co pozostaje w sprzeczności z ważnym interesem służby jak i istotnym interesem skarżącej, a także stanowi obejście prawa;
- braku podjęcia przez organ starań w celu pozyskania stanowiska odpowiedniego - równorzędnego lub najbardziej zbliżonego do ostatnio przez skarżącą zajmowanego mając na względzie interes służby przejawiający się koniecznością wykorzystania wysokokwalifikowanej kadry, w szczególności, że już po reorganizacji KPP w S. organ dokonywał zmian kadrowych mianując innych funkcjonariuszy o znacznie niższych parametrach kadrowych niż skarżąca na stanowiska wyższe w tym w 6 i 8 grupie zaszeregowania, a zatem wyższe niż zajmowane przez skarżącą;
- analizy posiadanych przez skarżącą kwalifikacji oraz doświadczenia zawodowego i wyników w służbie w kontekście opisu nowego stanowiska, na które została mianowana, a także zajmowania przez nią dotychczas stanowiska naczelnika wydziału, w aspekcie maksymalnego wykorzystania jej potencjału zawodowego w interesie służby, za którą nie można uznać twierdzenia, iż jej niekwestionowane przez organ kwalifikacje i doświadczenie zostaną wykorzystane na nowym stanowisku asystenta i w obszarze (dochodzeniowo-śledczym) w którym w KMP w S. istnieją duże potrzeby z uwagi na braki kadrowe, w sytuacji kiedy dotychczasowego Zastępcę Naczelnika Wydziału Kryminalnego organ przeniósł do Komisariatu w D. do obowiązków biurowych, a skarżącą obecnie delegował czasowo do Komendy Powiatowej Policji w K., co przyczyniło się do wadliwego ustalenia stanu faktycznego sprawy, skutkującego wadliwą subsumpcją przepisów materialnych, co miało bezpośredni wpływ na rozstrzygnięcie podjęte w sprawie;
3. art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a. w zw. z art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji poprzez sporządzenie uzasadnienia zaskarżonego rozkazu w sposób ogólnikowy i lakoniczny, nie odpowiadający kryteriom wskazanego przepisu, w szczególności, polegający na:
- uchyleniu się organu od wyjaśnienia w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego, do czego został zobligowany prawomocnym wyrokiem WSA w Gdańsku z dnia 25 kwietnia 2019 r. (sygn. akt III SA/Gd 156/19) z jakich przyczyn organ uznał, że to właśnie inne osoby są bardziej predystynowane do mianowania na stanowiska, na które mogła zostać mianowana skarżąca - stanowiska równorzędne lub zbliżone do równorzędnych - odpowiadających posiadanym przez skarżącą kwalifikacjom i doświadczeniu zawodowemu, za które to nie można uznać wskazanych w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego wybiórczych opisów przebiegu służby funkcjonariuszy obsadzonych po reorganizacji na stanowiskach kierowniczych i wykonawczych najbardziej zbliżonych do tych zajmowanych przez skarżącą, z uwagi na niepełną ich charakterystykę i brak odniesienia do osiągnięć i parametrów służby skarżącej;
- uchylenie się organu od wyjaśnienia dlaczego skarżąca posiadając wysokie kwalifikacje, doświadczenie zawodowe i stopień oficerski, a także osiągnięcia w służbie, czego organ nie kwestionuje, została mianowana na stanowisko aż o 4 grupy zaszeregowania niższe, w sytuacji kiedy jej dotychczasowi podwładni (o niższych parametrach kadrowych) zostali mianowani na wyższe od niej stanowiska służbowe, uchylenie się organu od konkretnej odpowiedzi jakie to kryteria zadecydowały o pominięciu skarżącej na stanowisko równorzędne lub najbardziej zbliżone do zajmowanego przed reorganizacją, skoro - jak wskazuje organ II instancji - nie były to tylko kryteria związane z wykształceniem, doświadczeniem zawodowym, zaufaniem, co do którego organ nie zgłosił w stosunku do skarżącej żadnych zastrzeżeń;
- nie wyjaśnienie na czym w ocenie organu polega słuszny interes społeczny w sytuacji odwołania ze stanowiska naczelnika skarżącej - doświadczonego funkcjonariusza o wysokich kwalifikacjach, w tym kierowniczych z osiągnięciami w służbie o nieposzlakowanej opinii i mianowanie jej na stanowisko służbowe o 4 grupy zaszeregowania niższe, a na stanowisko naczelnika mianowanie funkcjonariusza o niższych parametrach kadrowych, w tym nie posiadającego żadnego doświadczenia w zarządzaniu zasobami ludzkimi, zważywszy, iż oczekiwaniem społecznym jest by formacja odpowiedzialna za bezpieczeństwo obywateli korzystała ze sprawdzonej kadry zarządzającej o najwyższych kwalifikacjach i doświadczeniu, a nie eksperymentowała z osobami nie posiadającymi doświadczenia na takich stanowiskach w obliczu istotnych braków kadrowych;
- nie wyjaśnienie jakimi kryteriami kierował się organ mianując na naczelnika Wydziału Organizacji Służby i Prewencji Kryminalnej KPP w S. dyżurnego tej Komendy - karanego dyscyplinarnie, nie posiadającego przygotowania i doświadczenia na stanowiskach kierowniczych, a skarżącą - dotychczasowego naczelnika Wydziału Prewencji o nieposzlakowanej opinii, dodatkowo będącej finalistką ogólnokrajowego konkursu Policjant Wydziału Kryminalnego, na stanowisko asystenta w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym obniżając dodatek służbowy, albowiem za takie nie można - wbrew twierdzeniom organu uznać - potrzeb organizacyjnych pionu dochodzeniowo-śledczego i braków kadrowych w tym obszarze w KMP w S., zważywszy, iż funkcjonariusza posiadającego doświadczenie w tym zakresie organ przeniósł na stałe do Komisariatu w D. do realizacji pomocy prawnych, a skarżącą aktualnie delegował czasowo rozkazem personalnym z dnia 3 grudnia 2019 r. [...] do Komendy Powiatowej Policji w K.;
- nie wyjaśnienie jakie działania podjął organ w celu zabezpieczenia, a następnie mianowania skarżącej na stanowisko równorzędne lub najbardziej zbliżone do poprzednio zajmowanego, mając na względzie, iż skarżąca zakwestionowała pierwotny rozkaz personalny odwołujący ją z zajmowanego stanowiska, a Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w kwietniu 2019 r. prawomocnie uchylił wszystkie rozstrzygnięcia organu w przedmiotowym zakresie uznając je za nielegalne;
4. naruszenie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji poprzez jego przedwczesne zastosowanie w sytuacji przeprowadzenia postępowania administracyjnego poprzedzającego wydanie zaskarżonego rozkazu personalnego z naruszeniem art. 7, art. 77 § 1 , art. 75 § 1, art. 80 k.p.a. w zw. z art. 6 k.p.a. a także art. 107 § 3 w zw. z art. 11 k.p.a., co miało bezpośredni wpływ na nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego sprawy, a co za tym idzie wadliwą subsumpcję przepisów prawa materialnego prowadzącą do wydania zaskarżonego rozkazu personalnego.
Skarżąca podniosła, że Komendant Wojewódzki Policji w G. nie zakwestionował oceny prawnej ani wytycznych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, o czym świadczy uprawomocnienie się wyroku z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie sygn. akt III SA/Gd 156/19, co oznacza, że przyjął wytyczne do wykonania, a zatem organ obowiązany był wyjaśnić, z jakich przyczyn uznał, że to właśnie inne osoby były bardziej predysponowane, niż skarżącą do mianowania ich na stanowiska - równorzędne dla skarżącej, a także dlaczego skarżącą została mianowana na stanowisko niższe aż o 4 grupy zaszeregowania. Dodatkowo Sąd zobowiązał organ do wykazania interesu społecznego (interesu służby) i interesu skarżącej przy podjęciu rozstrzygnięcia o mianowaniu skarżącej na stanowisko niższe aż o 4 grupy zaszeregowania. Sąd zwrócił także uwagę, że uzasadnienie rozkazu - w przypadku mianowania skarżącej na stanowisko o 4 grupy niższe, w sytuacji kiedy organ przyznaje, że na stanowisko dla niej równorzędne, tj. naczelnika wydziału, zostaje mianowana osoba bez doświadczenia na stanowiskach kierowniczych, o niższym stopniu służbowym i bez doświadczenia na takim stanowisku - nie może ograniczać się do stwierdzenia, że nie było dla skarżącej stanowiska równorzędnego, a polityka kadrowa leży w gestii przełożonych.
Tymczasem zaskarżony rozkaz personalny, jak i rozkaz go poprzedzający są powieleniem rozkazów uchylonych przez Sąd, gdyż rozstrzygnięcie ponownie sprowadza się do obniżenia skarżącej stanowiska o 4 grupy, obniżenia dodatku służbowego do kwoty 500 zł i mianowania na stanowisko asystenta w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym KPP w S., co wg skarżącej oznacza, że nie zostały wykonane żadne zalecenia zawarte w ww. orzeczeniu Sądu z dnia 25 kwietnia 2019 r., a ocena prawna w nim wyrażona została całkowicie zlekceważona.
Według skarżącej uzasadnienie zaskarżonego rozkazu personalnego nie wskazuje czytelnych kryteriów jakimi kierował się organ dokonując oceny prawidłowości mianowania skarżącej na zajmowane stanowiska asystenta, a nawet kryteriów decydujących jednoznacznie o obsadzie stanowisk kierowniczych i oficerskich. Organy obu instancji nie wyjaśniły, co w rozpatrywanej sprawie było decydującym, jednoznacznym i absolutnym kryterium warunkującym brak mianowania skarżącej na stanowisko równorzędne lub najbardziej zbliżone do zajmowanego, a mianowanie na stanowisko asystenta o 4 grupy zaszeregowania niższe niż dotychczas zajmowane, bez etatu oficerskiego.
Wbrew twierdzeniom organów nie można uznać za takie kryterium potrzeb organizacyjnych w Wydziale Dochodzeniowo-Śledczym KPP w S. (w tym braków kadrowych, zwiększonej liczby postępowań przygotowawczych, czy nowelizacji przepisów Kodeksu karnego), zważywszy na to, że jeden z najbardziej doświadczonych funkcjonariuszy Wydziału Kryminalnego przed reorganizacją, tj. Zastępca Naczelnika Wydziału Kryminalnego KPP w S., został po reorganizacji, wraz z zajmowanym stanowiskiem, przeniesiony do Posterunku Policji w D. do realizacji prac biurowych, w tym pomocy prawnych, natomiast skarżąca, jako były Naczelnik Prewencji, rzekomo tak niezbędna dla wzmocnienia Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego KPP w S., rozkazem z dnia 3 grudnia 2019 r. na okres 6 miesięcy została delegowana do Komendy Powiatowej Policji w K..
Organ nie wyjaśnił również w zaskarżonym rozkazie, na czym polegał przy podjęciu rozstrzygnięcia o tej treści "ważny interes społeczny" utożsamiany w takim przypadku z "interesem służby", zważywszy, że obiektywnie w interesie służby jest piastowanie najwyższych stanowisk kierowniczych w formacji mundurowej odpowiedzialnej za bezpieczeństwo obywateli przez osoby o najwyższych kwalifikacjach, postawie moralnej (nie karanych dyscyplinarnie) i doświadczeniu zawodowemu.
Nie wyjaśniono także dlaczego skarżąca została mianowana na stanowisko aż o 4 grupy zaszeregowania niższe, mając na względzie pogląd wyrażony przez Sąd, że obniżenie stanowiska nie oznacza, iż można funkcjonariusza mianować na stanowisko dowolnie niższe.
Ponadto organy nie rozważyły szczegółowo i dogłębnie, z dołożeniem należytej staranności, całego materiału dowodowego. Skarżąca zwróciła uwagę na odrzucenie przez organ wniosków dowodowych zgłoszonych przez stronę, które to miały na celu wykazanie jakie i ile stanowisk w grupach (6-9) w ramach nowoutworzonej struktury KPP w S. mogła z zachowaniem zasady równorzędności stanowisk objąć skarżąca, a także stanowisk najbardziej zbliżonych do zajmowanego przez nią, a także kiedy i przez kogo zostały one objęte. Nie dokonano rzeczowej analizy wakatów w Komendzie Powiatowej Policji w S., które pojawiały się od czasu reorganizacji w tej jednostce, tj. 21 grudnia 2018 r. do czasu wydania zaskarżonego rozkazu personalnego.
Skarżąca zaznaczyła, że z chwilą wydania pierwszego rozkazu personalnego wobec niej o mianowaniu jej na niższe stanowisko służbowe w związku z reorganizacją w grudniu 2018 r. i jego zaskarżenia, jak wynika z akt postępowania oraz treści wyroku Sądu z dnia 25 kwietnia 2019 r., stanowiska naczelników KPP w S. nie były jeszcze obsadzone (nie wydano rozkazów personalnych, które wydano dopiero w 2019 r.), a zatem do czasu prawomocnego wyjaśnienia sprawy dotyczącej mianowania skarżącej na niższe stanowisko (co trwało 4 miesiące mając na względzie datę wyroku Sądu), organ mógł jedynie powierzyć obowiązki funkcjonariuszom na tych stanowiskach, zważywszy, że były to osoby - jak sam organ wskazał - w niektórych przypadkach nie posiadające odpowiednich kwalifikacji i doświadczenia do zarządzania zasobami ludzkimi w wydziałach KPP, a zatem nawet wskazane było powierzenie im obowiązków w celu ich weryfikacji na nowych stanowiskach. Mimo racjonalnych przesłanek organ nie skorzystał z tej możliwości, która niewątpliwie ułatwiłaby rozwiązanie niniejszej sprawy obecnie.
Skarżąca podkreśliła, że przez 9 lat nadzorowała pracę dyżurnych, a zatem z powodzeniem mogłaby objąć stanowisko dyżurnego, mając na względzie, iż mianowanie funkcjonariusza na to stanowisko nastąpiło już w czasie, kiedy po zwrocie akt z Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku toczyło się postępowanie w przedmiocie mianowania skarżącej na stanowisko i, co należy zakładać, poszukiwanie stanowiska najbardziej zbliżonego do dotychczas przez nią zajmowanego.
Skarżąca nie podzieliła poglądu organu, wg którego nie była bezpośrednio odpowiedzialna za pracę dyżurnych KPP w S. przez 9 lat. Skarżąca wskazała, że od grudnia 2013 r. samodzielnie kierowała Wydziałem Prewencji i Ruchu Drogowego, najpierw jako zastępca naczelnika (pod kilkumiesięczną nieobecność naczelnika, tj. do lipca 2014 r.), a od lipca 2014 r. jako naczelnik wydziału, czyli przez 5 lat sprawowała nadzór samodzielnie, a przez pozostały okres współnadzorowała komórkę Dyżurnych. Od początku jej służby w pionie prewencji, czyli od 2011 r. do 20 grudnia 2018 r. sprawowała czynny nadzór nad dyżurnymi, zarówno podczas nieobecności naczelnika, jak i podczas jego obecności na zasadach partnerskiej współpracy. Skarżąca zaznaczyła, że obecny Komendant Powiatowy Policji w S. nie posiada w tym zakresie rzetelnych informacji, gdyż wówczas nie pełnił służby w tej jednostce. Wyjaśniła, że zarządzając Wydziałem, czy to jako zastępca naczelnika, czy też jako naczelnik, planowała służby dyżurnych, analizowała potrzeby w tym zakresie, była administratorem podstawowych systemów informatycznych, na których pracują nawet aktualnie dyżurni, tworzyła algorytmy, wydawała polecenia w zakresie realizacji zadań na stanowisku kierowania, rozliczała służbę dyżurnych, odpowiadała za ich działania. Poza tym skarżąca wprowadzała nowoczesne rozwiązania w służbie na Stanowisku Kierowania (Stanowisko Kierowania jest to oficjalna nazwa tzw. dyżurki, czyli stanowiska, na którym pracują dyżurni, i nie ma ono nic wspólnego ze stanowiskiem kierowniczym). Co więcej, skarżąca wnioskowała o nagrody, awanse, odznaczenia i medale dla dyżurnych, motywowała do zwiększania kwalifikacji zawodowych, a jeśli była taka potrzeba prowadziła także postępowania wyjaśniające i dyscyplinarne dyżurnym. Dlatego nie można umniejszać umiejętności nadzorującego dyżurnych naczelnika (który posiada wiedzę od najprostszych czynności po holistyczne spojrzenie na pracę tego stanowiska), nad umiejętności dyżurnego, przyjęcie bowiem proponowanego przez organ rozumienia, prowadziłoby do uznania, że komendant nie posiada wiedzy w zakresie służby patrolowej, czy kryminalnej, bo nie pełni, czy wcześniej nie pełnił służby na takich stanowiskach, a wobec czego nie może pełnić służby na żadnym innym stanowisku, którego nie piastował w przeszłości, a nad którym sprawował wcześniej jedynie nadzór.
Odnosząc się do oceny analizy kadrowej dokonanej przez organ w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu skarżąca wskazała, że informacje tam przytoczone są bardzo ogólnikowe i niepełne, przedstawiając jednocześnie własną, szczegółową analizę porównawczą kwalifikacji jej osoby z kwalifikacjami poszczególnych policjantów wskazanymi w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu, akcentując przypadki, gdy organ umniejsza rangę stanowiska naczelnika wydziału (jakie uprzednio zajmowała), czy w których skarżąca posiada lepsze kwalifikacje do pełnienia funkcji na danym stanowisku. W ocenie skarżącej zasadnym i rzetelnym byłoby przywołanie wszystkich jej zasług i kwalifikacji oraz zestawienie ich z zasługami i kwalifikacjami tych policjantów w kontekście obsadzenia konkretnego stanowiska, a szczególnie tych o charakterze kierowniczym, skoro to one stanowiły istotne czynniki dla wyboru tych osób. Poza tym, organy pominęły kwestię zasług skarżącej z kręgu nadzorowania prewencji, a także fakt posiadanego przez nią doświadczenia w zakresie zarządzania zasobami ludzkimi. Wskazała, że nietrafne jest również twierdzenie organu, iż nie mogła zostać mianowana na etat dyżurnego, bo nie złożyła odpowiedniego raportu w tej sprawie, mając na względzie, że w świetle art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, to organ jest zobowiązany do poszukiwania stanowiska równorzędnego dla skarżącej.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie w całości podtrzymując swoją dotychczasową argumentację.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm. - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a.") uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, natomiast – stosownie do art. 135 p.p.s.a. - sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia.
Dokonując kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że złożona skarga zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu jest rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 30 października 2019 r. utrzymujący w mocy rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 4 września 2019 r. orzekający o: zwolnieniu z dniem 4 września 2019 r. K. K. – Naczelnika Wydziału Prewencji z zajmowanego stanowiska, cofnięciu dodatku funkcyjnego i mianowaniu z dniem 5 września 2019 r. na stanowisko asystenta Wydziału Dochodzeniowo–Śledczego Komendy Powiatowej Policji w S. w 5 grupie zaszeregowania, z uposażeniem zasadniczym w kwocie 2.970 zł ustalonym przy zastosowaniu mnożnika 1,95 kwoty bazowej oraz przyznaniu dodatku służbowego w kwocie 500 zł miesięcznie.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonych rozkazów stanowiły przepisy ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (t.j.: Dz. U. z 2019 r., poz. 161 ze zm. – dalej zwanej "ustawą o Policji"), w brzmieniu obowiązującym na dzień ich wydania, a ściślej mówiąc art. 38 ust. 2 pkt 4 tej ustawy, zgodnie z którym policjanta można przenieść na niższe stanowisko służbowe w przypadku likwidacji zajmowanego stanowiska służbowego lub z innych przyczyn uzasadnionych potrzebami organizacyjnymi, gdy nie ma możliwości mianowania go na inne równorzędne stanowisko.
Jednocześnie – co równie istotne przy ocenie legalności wydanych w niniejszej sprawie rozstrzygnięć – podkreślenia wymaga, że przedmiotowa sprawa była już rozpatrywana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2019 r. (sygn. akt III SA/Gd 156/19) uchylił rozkaz personalny nr [...] Komendanta Wojewódzkiego Policji w G. z dnia 14 stycznia 2019 r. oraz rozkaz personalny nr [...] Komendanta Powiatowego Policji w S. z dnia 4 grudnia 2018 r. w przedmiocie przeniesienia na niższe stanowisko służbowe K. K. tj. na stanowisko asystenta Wydziału Dochodzeniowo–Śledczego Komendy Powiatowej Policji w S. w 5 grupie zaszeregowania (czyli przeniesienia skarżącej na to samo stanowisko, co w rozpoznawanej obecnie sprawie). Jednocześnie też podkreślić należy, że ww. wyrok nie został przez żadną ze stron skutecznie zaskarżony i stał się prawomocny z dniem 20 czerwca 2019 r. (vide: postanowienie o stwierdzeniu prawomocności wyroku o sygn. akt III SA/Gd 156/19 z dnia 26 sierpnia 2019 r. w aktach tej sprawy – k. 36).
Zgodnie z przepisem art. 153 p.p.s.a. ocena prawna i wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w orzeczeniu sądu wiążą w sprawie organy, których działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. W doktrynie przyjmuje się, że wskazania co do dalszego postępowania stanowią następstwo dokonanej przez sąd oceny prawnej i dotyczą sposobu działania w toku ponownego rozpoznania sprawy, mając na celu uniknięcie błędów już popełnionych oraz wskazanie kierunku, w którym powinno zmierzać przyszłe postępowanie dla uniknięcia jego wadliwości. Naruszenie zaś przez organ administracji publicznej art. 153 p.p.s.a. w razie złożenia skargi powoduje konieczność uchylenia zaskarżonego aktu bądź czynności (zob. A. Kabat [w:] B. Dauter, B. Gruszczyński, A. Kabat, M. Niezgódka-Medek, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Wolters Kluwer, Warszawa 2011, s. 426-428).
Przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże ich w sprawie. Związanie sądu administracyjnego oznacza, że nie może on w przyszłości, orzekając w tej samej sprawie, formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz jest zobowiązany do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Niezastosowanie się przez organ administracji publicznej przy ponownym wydaniu decyzji do oceny prawnej wyrażonej przez sąd w wyroku, narusza zasadę związania organu oceną prawną i oznacza, że podjęty akt lub czynność są wadliwe (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12, LEX nr 1487724).
Podkreślenia wymaga także to, że art. 153 p.p.s.a. zawiera postanowienie o wiążącym charakterze "wskazań co do dalszego postępowania", jako drugiego – obok "oceny prawnej" – wiążącego elementu uzasadnienia orzeczenia sądu administracyjnego. Między oceną prawną a wskazaniami co do dalszego postępowania zachodzi ścisły, immanentny związek. Ocena prawna dotyczy dotychczasowego postępowania tych organów w sprawie, podczas gdy wskazania określają sposób ich postępowania w przyszłości, stanowiąc niejako konsekwencję oceny prawnej, a zwłaszcza (chociaż nie wyłącznie) oceny przebiegu postępowania przed organami administracyjnymi i rezultatu tego postępowania w postaci materiału procesowego zebranego w danej sprawie (por. wyroki NSA: z dnia 30 lipca 2009 r., sygn. akt II FSK 451/08, LEX nr 526493 oraz z dnia 15 stycznia 2014 r., sygn. akt II GSK 1762/12, LEX nr 1452730).
Celem "wskazań co do dalszego postępowania" jest niewątpliwie – jak zostało to już zasygnalizowane - zapobieżenie w przyszłości, przy ponownym rozpoznawaniu sprawy przez organ, błędom stwierdzonym przez sąd administracyjny w trakcie kontroli zaskarżonego rozstrzygnięcia wydanego w konkretnej sprawie, a ich pełna realizacja (w zgodzie z wyrażoną i zaprezentowaną w wyroku oceną prawną) ma prowadzić do osiągnięcia stanu, który - zdaniem Sądu przeprowadzającego kontrolę działalności organu w danej sprawie – ma zagwarantować rozstrzygnięcie tej sprawy w zgodzie z obowiązującym prawem. Oczywistym jest zatem, że prowadząc ponownie postępowanie w takiej sprawie organy administracji muszą podjąć wszelkie możliwe czynności i działania, tak by doprowadzić do pełnej realizacji i wykonania wydanego wyroku Sądu.
Mając to na uwadze należy wskazać, że w powołanym powyżej, prawomocnym wyroku z dnia 25 kwietnia 2019 r. (sygn. akt III SA/Gd 156/19) tut. Sąd m.in. stwierdził, iż "w przypadku takim jak w niniejszej sprawie, gdy reorganizacji ulega cała jednostka organizacyjna Policji, a jeden z funkcjonariuszy [tj. skarżąca – przyp. WSA] zostaje mianowany nie tylko na niższe stanowisko służbowe, ale na stanowisko służbowe aż o cztery grupy niższe, uzasadnienie rozkazu personalnego o mianowaniu policjanta na niższe stanowisko służbowe nie może ograniczać się do stwierdzenia, że brak jest miejsc równorzędnych, na które policjant mógłby być mianowany albo że na równorzędne stanowiska wytypowano innych funkcjonariuszy, wobec czego nie ma stanowisk równorzędnych, na które policjant mógłby być mianowany, albo że polityka kadrowa pozostaje poza kognicją sądów administracyjnych. Organy nie mogą uchylać się od wyjaśnienia, z jakich przyczyn uznały, że to właśnie inne osoby są bardziej predestynowane do mianowania na stanowiska, na które mógłby zostać mianowany – jako na stanowiska dla niego równorzędne - ten właśnie funkcjonariusz, który mianowany jest na stanowisko niższe".
Sąd zaznaczył także, że "brak możliwości mianowania funkcjonariusza na stanowisko równorzędne nie oznacza, że można go mianować na dowolnie niższe stanowisko. Organy w niniejszej sprawie nie wyjaśniły w przekonujący sposób także przyczyn, dla których – w sytuacji całkowitej reorganizacji jednostki – nie można było powierzyć skarżącej stanowiska zbliżonego do stanowiska dotychczas przez nią zajmowanego. (...) Skarżąca jako funkcjonariusz Policji ma pozytywną opinię, duże doświadczenie służbowe, liczne szkolenia zawodowe, a jej służba ma nienaganny przebieg. W tej sytuacji decyzja o mianowaniu skarżącej na stanowisko niższe bez właściwego wykazania braku możliwości mianowania jej na stanowisko równorzędne podważa także pogląd organu odwoławczego, że podjęte rozstrzygnięcie uwzględnia słuszny interes społeczny i słuszny interes skarżącej".
Mając to na uwadze Sąd wskazał, że "nie sposób uznać zaskarżonych rozkazów personalnych za niewadliwe. (...) Organ pierwszej instancji nie wyjaśnił powodów, dla których uznał, że możliwe jest przeniesienie skarżącej na stanowisko niższe. Z kolei argumentacja organu odwoławczego oparta jest o błędne założenia, a wydana przez organ ten decyzja nie wyjaśnia – w ocenie Sądu – w sposób rzetelny i przekonujący przyczyn uznania, że brak było stanowisk równorzędnych do stanowiska zajmowanego dotychczas przez skarżącą i zaakceptowania mianowania skarżącej na stanowisko niższe. (...) Organy nie wykazały braku możliwości mianowania skarżącej na stanowisko równorzędne w sytuacji określonej art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji".
Jak wynika z uzasadnienia powołanego wyroku Sąd przy ponownym rozpoznaniu tej sprawy zobowiązał organy policji do wyjaśnienia przyczyn, dla których uznano, że to inni funkcjonariusze są bardziej predestynowani do mianowania na stanowiska, na które mogłaby zostać mianowana – jako na stanowiska dla niej równorzędne – skarżąca, która mianowana została na stanowisko niższe, a co więcej, zobowiązano również organy policji do wyjaśnienia w przekonujący sposób, z jakich przyczyn przeniesiono (mianowano) skarżącą na dowolnie niższe stanowisko (bowiem o 4 grupy zaszeregowania niższe, niekierownicze i nieobjęte etatem oficerskim) w sytuacji, gdy skarżąca jako funkcjonariusz Policji ma pozytywną opinię, duże doświadczenie służbowe, liczne szkolenia zawodowe, a jej służba miała nienaganny przebieg. Sąd stwierdził, że w takiej sytuacji decyzja o mianowaniu skarżącej na stanowisko niższe "bez właściwego wykazania braku możliwości mianowania jej na stanowisko równorzędne" nie wskazuje na to, by podjęte w tej sprawie rozstrzygnięcie uwzględniało słuszny interes społeczny i słuszny interes skarżącej.
W ocenie Sądu organy policji, prowadząc postępowanie i ponownie rozpoznając sprawę dotyczącą przeniesienia (dotychczasowego) naczelnika Wydziału Prewencji Komendy Powiatowej Policji w S. na niższe stanowisko służbowe zgodnie z treścią prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 25 kwietnia 2019 r. (sygn. akt III SA/Gd 156/19), nie uczyniły w pełni zadość wskazanym przez Sąd w tym wyroku zaleceniom mającym na celu rozpoznanie i rozstrzygnięcie sprawy przeniesienia służbowego skarżącej w zgodzie z prawem, czyli z poszanowaniem zaprezentowanej w tym wyroku przez Sąd wykładni art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji oraz wskazaniami jego prawidłowego zastosowania w tej sprawie.
W ocenie Sądu należy podzielić stanowisko skarżącej, że organy nie wyjaśniły w sposób należyty, pożądany i oczekiwany w świetle przedstawionych zaleceń Sądu (istotnych) powodów, dla których ze stanowiska kierowniczego przeniesiono skarżącą na wykonawcze i niższe o aż 4 grupy zaszeregowania stanowisko służbowe, a także nie wskazały przekonujących w świetle istniejącego w sprawie stanu faktycznego okoliczności wskazujących na rzeczywisty brak możliwości przeniesienia (mianowania) skarżącej - w sytuacji likwidacji zajmowanego dotychczas przez nią stanowiska służbowego w Komendzie Powiatowej Policji w S. - na inne równorzędne stanowisko, tj. inne stanowisko kierownicze w KPP w S.. Tym samym w istocie nie wykazały rzeczywistego braku możliwości mianowania skarżącej na stanowisko równorzędne (kierownicze), co w świetle oceny wyrażonej w powołanym wyroku tut. Sądu z dnia 25 kwietnia 2019 r. nie daje podstawy do stwierdzenia, że podjęte w tej sprawie przez organy rozstrzygnięcie zostało wydane z uwzględnieniem słusznego interesu społecznego (w tym interesu służby) i słusznego interesu skarżącej.
Zaznaczenia wymaga, że sytuacja mająca miejsce w rozpoznawanej sprawie, jest sytuacją szczególną, bowiem dotyczy funkcjonariusza zajmującego dotychczas (przez kilka lat wcześniej) stanowisko kierownicze – tj. naczelnika w 9 grupie zaszeregowania, który zostaje przeniesiony na stanowisko znacząco niższe w hierarchii służbowej, bowiem na stanowisko wykonawcze – tj. asystenta w 5 grupie zaszeregowania. W tej sytuacji – na co w istocie zwracał już uwagę tut. Sąd – możliwość dokonania tak radykalnego przeniesienia służbowego funkcjonariusza musi być szczególnie przekonująco i wszechstronnie wyjaśniona i uzasadniona przez organ, tak by nie było jakichkolwiek wątpliwości, że podjęta w tej sprawie decyzja (wydany rozkaz personalny) jest wynikiem wyłącznie oceny merytorycznej a nie pozamerytorycznej. Organ w tej sytuacji musi wykazać, że jego decyzja – skutkująca de facto degradacją służbową policjanta - nie ma charakteru szykany wobec tego funkcjonariusza ze strony kierownictwa organu lecz jest wynikiem faktycznego braku możliwości przeniesienia policjanta na stanowisko równorzędne, czyli stanowisko o charakterze kierowniczym, jak najbardziej zbliżone do dotychczasowej grupy zaszeregowania przenoszonego policjanta. Co więcej, konieczność takiego właśnie działania organu nabiera dodatkowego znaczenia w sytuacji, w której w sprawie przeniesienia służbowego tego samego policjanta wypowiedział się już Sąd i wydał w tej sprawie prawomocny wyrok, nakazując organom ponowne przeprowadzenie postępowania i ponowne rozważenie – na podstawie art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji – możliwości przeniesienia skarżącej na równorzędne stanowisko czyli stanowisko kierownicze. W zaistniałej zatem sytuacji organy policji rozpoznające niniejszą sprawę obowiązane były więc do podjęcia wszelkich kroków, by doprowadzić do wykonania prawomocnego wyroku tut. Sądu w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 156/19. Zaznaczyć przy tym należy, że orzeczenie prawomocne wiąże nie tylko strony i sąd, który je wydał, lecz również inne sądy i inne organy państwowe, a w przypadkach w ustawie przewidzianych także inne osoby (art. 170 p.p.s.a.), natomiast wyrok prawomocny ma powagę rzeczy osądzonej tylko co do tego, co w związku ze skargą stanowiło przedmiot rozstrzygnięcia (art. 171 p.p.s.a.). Przedmiotem rozstrzygnięcia w sprawie prawomocnie osądzonej wyrokiem tut. Sądu z dnia 25 kwietnia 2019 r. (sygn. akt III SA/Gd 156/19) było zwolnienie skarżącej z zajmowanego stanowiska służbowego w związku z jego likwidacją spowodowaną reorganizacją struktury organizacyjnej Komendy Powiatowej Policji w S. i przeniesienie jej na inne (nierównorzędne) stanowisko służbowe. Z tego zatem powodu wykonanie ww. wyroku polegać winno na doprowadzeniu do umożliwienia przeniesienia skarżącej policjantki na równorzędne stanowisko służbowe.
Mając to na uwadze należy zaznaczyć, że w niniejszej sprawie organy policji miały - a przynajmniej mieć powinny - świadomość tego, że tut. Sąd wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2019 r. uchylił uprzednio wydane rozkazy personalne w przedmiotowej sprawie i wyrok ten stał się prawomocny, i w tej sytuacji powinny były podjąć wszelkie kroki zmierzające do zapewnienia rzeczywistej możliwości wykonania tego wyroku. W zaistniałej zatem sytuacji wszelkie zmiany kadrowe na stanowiskach służbowych w Komendzie Powiatowej Policji w S., a w szczególności takie, które prowadziły do zwolnienia obsady stanowisk kierowniczych, jako stanowisk umożliwiających przeniesienie nadkomisarz K. K. - w związku z dokonaną w grudniu 2018 r. likwidacją dotychczas zajmowanego przez nią stanowiska służbowego (Naczelnika Wydziału Prewencji KPP w S.) – na stanowisko równorzędne (tj. stanowisko kierownicze w tej samej Komendzie Policji), powinny być uwzględnione i wykorzystane przez organ do obsady (przeniesienia) na te stanowiska skarżącej w celu realizacji dyspozycji art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, ale również w celu wykonania prawomocnego wyroku tut. Sądu. Akceptacja stanowiska odmiennego w okolicznościach niniejszej sprawy i zaakceptowanie w istocie poglądu prezentowanego w tej sprawie przez organy policji prowadziłaby do tego, że ochrona sądowa byłaby czysto iluzoryczna.
Mając to na uwadze należy zaznaczyć, że z akt sprawy wynika, iż w dniu 1 sierpnia 2019 r. (a zatem już po uprawomocnieniu się wyroku tut. Sądu z dnia 25 kwietnia 2019 r.) – w związku z wakatem powstałym po awansie jednego z dotychczasowych dyżurnych, który został mianowany na stanowisko Naczelnika Wydziału Organizacji Służby i Prewencji Kryminalnej – w Komendzie Powiatowej Policji w S. zostało obsadzone stanowisko Dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Organizacji Służby i Prewencji Kryminalnej, na które - rozkazem personalnym nr [...] z dnia 19 lipca 2019 r. – mianowano (awansowano) policjanta zajmującego dotychczas stanowisko asystenta. W ocenie Sądu – w okolicznościach niniejszej sprawy – zwolnienie wymienionego stanowiska służbowego otwierało możliwość powierzenia skarżącej stanowiska zbliżonego do zajmowanego przed reorganizacją (stanowiska kierowniczego). Zaniechania takiego działania przez organ nie może uzasadniać ani fakt, że Komendant Powiatowy Policji w S. otrzymał prawomocny wyrok tut. Sądu w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 156/19 w dniu 27 sierpnia 2019 r. i dopiero z tą datą posiadał wiedzę o obowiązku ponownego zbadania sprawy i poszukania stosownego etatu dla nadkomisarz K. K., ani też niespełnienie przez skarżącą "specjalistycznych kryteriów mianowania" na Dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Organizacji Służby i Prewencji Kryminalnej KPP w S., na które wskazuje organ II instancji. Jak już zostało powyżej wyjaśnione, organy policji (czyli w niniejszej sprawie Komendant Wojewódzki Policji w G. jak również Komendant Powiatowy Policji w S.) – należycie wykonując swoje kompetencje, a także dbając o interes służby oraz słuszny interes skarżącej - od momentu uprawomocnienia się wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 156/19 winny posiadać wiedzę o konsekwencjach prawnych tego wyroku i przygotować się do realnej możliwości jego wykonania, a zatem w sytuacji zwolnienia się w Komendzie Powiatowej Policji w S. stanowiska kierowniczego (tj. stanowiska Dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Organizacji Służby i Prewencji Kryminalnej) winny uwzględnić tę sytuację (choćby poprzez czasowe – do momentu zwrotu akt sprawy i przeprowadzenia ze skarżącą rozmowy kadrowej z przełożonym w sprawach osobowych - powierzenie tego stanowiska innemu funkcjonariuszowi), stwarzając tym samym możliwość mianowania skarżącej na stanowisko równorzędne (kierownicze) w świetle dyspozycji art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji oraz ww. wyroku w sprawie o sygn. akt III SA/Gd 156/19. Nie można zatem w okolicznościach niniejszej sprawy przyjąć za uzasadnione twierdzenia organów o braku w Komendzie Powiatowej Policji w S. wolnego równorzędnego ani podobnego do oczekiwań skarżącej stanowiska służbowego. Także odwołanie się do bliżej nieoznaczonych "aktów" (tj. poleceń I Zastępcy KWP w G. oraz wytycznych Naczelnika Sztabu KWP w G. o konieczności poddania się kandydatów na Dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Organizacji Służby i Prewencji Kryminalnej KPP w S. weryfikacji w ramach służb członka rezerwy kadrowej na stanowisko dyżurnego) czy też konieczności złożenia akcesu (raportu) i akceptacji przez przełożonego w sprawach osobowych przynależności do rezerwy kadrowej, nie może – w ocenie Sądu – usprawiedliwiać braku "zabezpieczenia" przez organy stanowiska służbowego i rozważenia przeniesienia skarżącej na stanowisko służbowe Dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Organizacji Służby i Prewencji Kryminalnej KPP w S., gdyż z jednej strony, to w obowiązku organu, który ponownie, na skutek przeprowadzonej kontroli sądowoadministracyjnej, rozpoznaje sprawę, jest doprowadzenie do realizacji dyspozycji art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji i umożliwienie przeniesienia funkcjonariusza na inne równorzędne stanowisko, a z drugiej strony nie powinno być obojętne dla organu to, że skarżąca w poprzednich latach z racji pełnionej funkcji nadzorowała pracę dyżurnych i niewątpliwie posiadała kwalifikacje i doświadczenie zawodowe, by pełnić służbę na takim stanowisku służbowym.
Za nieprzekonujący należało uznać też argument organów orzekających w niniejszej sprawie o potrzebie mianowania skarżącej na stanowisko asystenta Wydziału Dochodzeniowo–Śledczego KPP w S. w celu wzmocnienia pionu dochodzeniowo-śledczego i uzupełnienia braków kadrowych w tym obszarze w KPP w S., skoro skarżąca została rozkazem z dnia 3 grudnia 2019 r. na okres 6 miesięcy delegowana do Komendy Powiatowej Policji w K..
W odniesieniu natomiast do wydanego w niniejszej sprawie pierwszoinstancyjnego rozkazu personalnego należy podkreślić, że – tak samo jak w kontrolowanej wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2019 r. sprawie i pomimo jasnych wskazań Sądu – Komendant Powiatowy Policji w S. ponownie nie wyjaśnił z jakich powodów (m.in. z uwagi na interes służby) skarżąca nie może zostać przeniesiona na stanowisko kierownicze i dlaczego inne osoby są bardziej predestynowane do mianowania na tego rodzaju stanowiska. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego nr [...]- poza wskazaniem i odniesieniem się do istniejącego i aktualnego na dzień 4 września 2019 r. stanu wakatów w KPP w S. i stwierdzenia, że "aktualnie nie ma w Komendzie Powiatowej Policji w S. wolnego równorzędnego ani podobnego do oczekiwań strony stanowiska służbowego", a "domaganie się zaś stanowiska zajmowanego przez innego policjanta może naruszać, prócz oczywistego szczególnie ważnego interesu społecznego, jaki przejawia się w prawidłowej realizacji ustawowych zadań służbowych przez sprawnie działającą jednostkę Policji, jego słusznego interesu, jako osoby mianowanej decyzją ostateczną na stanowisko służbowe", brak jest bowiem jakiegokolwiek, pogłębionego uzasadnienia w tym zakresie. Tym samym organ I instancji nie wypełnił zaleceń wynikających z wyroku tut. Sądu z dnia 25 kwietnia 2019 r., z którego wyraźnie wynikało, że uzasadnienie rozkazu personalnego o mianowaniu skarżącej na niższe stanowisko służbowe nie może ograniczać się jedynie do stwierdzenia, że brak jest miejsc równorzędnych, na które mogłaby być mianowana albo że na równorzędne stanowiska wytypowano już innych funkcjonariuszy, wobec czego nie ma stanowisk równorzędnych, na które skarżąca mogłaby być mianowana, gdyż konieczne w niniejszej sprawie było wyjaśnienie i wskazanie przez organ z jakich przyczyn uznaje, że to właśnie inne osoby są bardziej predestynowane do mianowania na stanowiska, na które mogłaby zostać mianowana – jako na stanowiska dla niej równorzędne – skarżąca i z jakich powodów została mianowana na stanowisko niższe. Takiej analizy i wyjaśnień nie zawiera rozkaz personalny wydany przez Komendanta Powiatowego Policji w S..
Podsumowując w ocenie Sądu w sytuacji, gdy w sprawie został wydany prawomocny wyrok tut. Sądu uchylający dotychczasowe rozkazy personalne o przeniesieniu służbowym policjanta, to w obowiązku organów policji ponownie rozpoznających tę sprawę pozostaje podjęcie wszelkich możliwych działań, by zabezpieczyć wszystkie okoliczności umożliwiające wykonanie tego wyroku i przeniesienie funkcjonariusza na stanowisko równorzędne stosownie do art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji. W świetle powyższego należy więc przyjąć, że wobec zwolnienia innego równorzędnego stanowiska służbowego w Komendzie Powiatowej Policji w S. (a w każdym razie stanowiska zbliżonego do stanowiska uprzednio zajmowanego przez skarżącą w porównaniu ze stanowiskiem, na które została mianowana) w czasie, kiedy toczyło się postępowanie w przedmiocie przeniesienia skarżącej na inne równorzędne stanowisko służbowe, a więc okresie poszukiwania dla skarżącej stanowiska najbardziej zbliżonego do dotychczas przez nią zajmowanego, organy policji winny uwzględnić zaistniały wakat i dokonać jego obsady zgodnie z dyspozycją art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji, tj. z uwzględnieniem możliwości przeniesienia i mianowania na to stanowisko skarżącej. Nieuwzględnienie takiej możliwości i nierozważenie możliwości przeniesienia skarżącej na wolne (zwolnione) stanowisko Dyżurnego Zespołu Dyżurnych Wydziału Organizacji Służby i Prewencji Kryminalnej KPP w S. stanowiło, w okolicznościach niniejszej sprawy, naruszenie art. 153 p.p.s.a. oraz art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ w zw. z art. 135 p.p.s.a. uchylił decyzje – rozkazy personalne organów obu instancji (punkt 1. sentencji wyroku).
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organy zobowiązane będą do uwzględnienia oceny prawnej zawartej w niniejszym wyroku, a w szczególności uznania, że skoro w niniejszej sprawie został wydany prawomocny wyrok tut. Sądu z dnia 25 kwietnia 2019 r. uchylający dotychczasowe rozkazy personalne o przeniesieniu służbowym skarżącej, to w obowiązku organów policji pozostaje podjęcie wszelkich możliwych działań, by zabezpieczyć wszystkie okoliczności umożliwiające wykonanie tego wyroku i mianowanie przenoszonego policjanta – zgodnie z dyspozycją art. 38 ust. 2 pkt 4 ustawy o Policji – na inne stanowisko służbowe równorzędne ze stanowiskiem, które uległo, tak jak w rozpoznawanej sprawie, likwidacji.
O kosztach postępowania (punkt 2. sentencji wyroku) Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. oraz § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 265), zasądzając na rzecz strony skarżącej od organu 497 złotych tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego (480 zł) oraz opłaty skarbowej od pełnomocnictwa (17 zł).