III SA/GD 742/18

III SA/Gd 742/18 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2019-01-30
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-10-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Rischka
Ewa Wojtynowska /przewodniczący sprawozdawca/
Irena Wesołowska
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GSK 923/19 - Wyrok NSA z 2023-05-18
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2017 poz 2137
art. 29 ust. 1 i 2
Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa - tekst jedn.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Wojtynowska (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Elżbieta Rischka, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz sądowy Agnieszka Rupińska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 30 stycznia 2019 r. sprawy ze skargi F.L. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w G. z dnia 27 lipca 2018 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia kwoty nadmiernie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 27 lipca 2018 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR), po rozpatrzeniu odwołania L. L., będącej pełnomocnikiem F. L. (dalej: skarżący), od decyzji Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (dalej: Kierownik Biura Powiatowego ARiMR) z dnia 10 maja 2018 r. w sprawie ustalenia kwoty nadmiernie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego, utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Podstawą rozstrzygnięcia był następujący stan faktyczny:
Wnioskiem z dnia 11 maja 2007 r. F. L. zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR o przyznanie płatności do gruntów rolnych z tytułu jednolitej płatności obszarowej do powierzchni 40,85 ha, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych do powierzchni 19,59 ha, uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych (płatności zwierzęcej) do powierzchni 1,02 ha oraz płatności do upraw roślin energetycznych do powierzchni 19,80 ha. Do wniosku strona załączyła umowę dostawy z dnia 10 maja 2007 r. zawartą pomiędzy Panem F. L. a "A" S. A.
W dniu 25 lutego 2008 r. wnioskodawca, po uprzednim wezwaniu, przedłożył oświadczenie, w którym poinformował, że zgodnym zamiarem i celem umowy było wykorzystanie ekwiwalentu ilościowego surowca objętego umową, tj. wierzby energetycznej ([...] sp.) do wykorzystania na terytorium Wspólnoty do produkcji energii cieplnej.
Następnie do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR wpłynęły Informacje o ilościach energetycznych (surowców) odebranych od wnioskodawców, z których wynika, że w okresie od dnia 21 listopada, w którym został złożony wniosek o przyznanie płatności, do dnia 1 maja następnego roku F. L. dostarczył "A" S. A. 173 840 kg wierzby. W dniu 29 maja 2008 r. do Biura Powiatowego ARiMR w C. wpłynęło Oświadczenie o dostawie roślin energetycznych do zatwierdzonej pierwszej jednostki przetwórczej, w którym w sekcji VIII. Informacje dotyczące ilości dostarczonych roślin energetycznych wnioskodawca podał masę netto w m3. W związku z tym organ wezwał rolnika do poprawy błędnie wypełnionej sekcji VIII, po czym F. L. złożył Deklarację o ilości zebranych i dostarczonych roślin energetycznych do zatwierdzonej pierwszej jednostki przetwórczej, w której wskazał masę zebranej wierzby energetycznej w decytonach (dt) w ilości 790,45 dt.
Decyzją z dnia 4 września 2008 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał F. L. płatności do gruntów rolnych na rok 2007, w tym: -jednolitą płatność obszarową w wysokości 12 317,91 zł, - uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 5 777,29 zł, - uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości 447,54 zł oraz - płatność do uprawy roślin energetycznych w wysokości 2 364,62 zł.
Decyzję doręczono w dniu 5 września 2008 r., a płatności przyznane w/w decyzją zostały w dniu 19 września 2008 r. przekazane na rachunek bankowy wskazany przez stronę we wniosku o wpis do ewidencji producentów.
Decyzją z dnia 23 stycznia 2015 r. Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR stwierdził w trybie art. 156 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania administracyjnego nieważność decyzji z dnia 4 września 2008 r. W uzasadnieniu wskazał, że organ przyznając w/w płatności rażąco naruszył obowiązujące przepisy prawa, bowiem F. L. nie osiągnął wymaganej wielkości plonu reprezentatywnego, który zgodnie z § 1 pkt 14 rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 14 marca 2007 r. w sprawie plonów reprezentatywnych roślin energetycznych (Dz. U. z 2007 r. nr 55, poz. 364 ze zm.) wynosi 80 dt suchej masy na 1 ha uprawy wierzby energetycznej.
Decyzją z dnia 19 marca 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR przyznał F. L. płatności do gruntów rolnych na rok 2007, w tym: -jednolitą płatność obszarową w wysokości 12 317,91 zł, - uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni grupy upraw podstawowych w wysokości 5 777,29 zł, - uzupełniającą płatność obszarową do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych w wysokości 447,54 zł oraz odmówił przyznania płatności do uprawy roślin energetycznych, gdyż F. L. nie osiągnął wymaganej wielkości plonu reprezentatywnego, który wynosi 80 dt suchej masy na 1 ha uprawy wierzby energetycznej.
F. L. w dniu 3 kwietnia 2015 r. złożył odwołanie od decyzji. Dnia 15 czerwca 2015 r. organ odwoławczy wydał decyzję o uchyleniu decyzji z dnia 19 marca 2015 r. i przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji wskazując, że Kierownik Biura Powiatowego ARiMR rozpatrując sprawę ponownie winien przeanalizować zasadność zastosowania wobec rolnika sankcji wynikających z art. 51 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U.UE.L.04.141.18).
Decyzją z dnia 17 sierpnia 2015 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR odmówił przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2007, nakładając jednocześnie na wnioskodawcę sankcje wynikające z treści art. 51 rozporządzenia nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. F. L. w dniu 1 września 2015 r. złożył odwołanie od wydanej decyzji. Dnia 9 grudnia 2015 r. organ odwoławczy wydał decyzję o uchyleniu decyzji z dnia 17 sierpnia 2015 r. i odmowie przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2007 z sankcjami wieloletnimi. W uzasadnieniu decyzji organ powołał się na niespełnienie przez wnioskodawcę warunku określonego w § 1 pkt 14 rozporządzenia z dnia 14 marca 2007 r., co skutkowało nałożeniem sankcji wynikających z treści art. 51 rozporządzenia nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r.
Na wydaną decyzję strona w dniu 14 stycznia 2016 r. złożyła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który w dniu 24 maja 2016 r. wyrokiem (sygn. akt I SA/Gd 214/16) oddalił ją. Wyrokiem z dnia 31 stycznia 2019 r. Naczelny Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę kasacyjną.
Decyzją z dnia 20 września 2017 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ustalił F. L. kwotę nadmiernie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w łącznej wysokości 20 907,36 zł. W uzasadnieniu organ wskazał, że kwota ta stanowi różnicę pomiędzy kwotą płatności wypłaconą w dniu 19 września 2008 r. w wysokości 20 907,36 zł na mocy decyzji w sprawie płatności do gruntów rolnych na rok 2007 wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w dniu 4 września 2008 r., a kwotą płatności w wysokości 0,00 zł ustaloną na mocy decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i odmowie przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2007 z sankcjami wieloletnimi wydaną przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu 9 grudnia 2015 r. Ponadto, organ przeanalizował możliwość odstąpienia od obowiązku ustalenia kwoty do zwrotu stwierdzając, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły. Od powyższej decyzji Pani L. L., będąca pełnomocnikiem Pana F. L., wniosła w ustawowym terminie, odwołanie do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR.
Decyzją z dnia 2 lutego 2018 r. organ odwoławczy uchylił skarżoną decyzję i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji, wskazując w uzasadnieniu, iż Kierownik Biura Powiatowego ARiMR zobligowany jest zbadać kwestię przesłanek umożliwiających ewentualne wykluczenie obowiązku zwrotu nienależnie pobranych płatności określonych w art. 73 ust. 4 i 5 rozporządzenia nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., ustalić prawidłową kwotę do zwrotu wynikającą z powyższych ustaleń, a następnie wydać decyzję w sprawie w oparciu o zgromadzony materiał dowodowy oraz obowiązujące przepisy prawa.
Decyzją z dnia 10 maja 2018 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR ustalił Panu F. L. kwotę nadmiernie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego w łącznej wysokości 20 907,36 zł.
W uzasadnieniu organ wskazał, że kwota ta stanowi różnicę pomiędzy kwotą płatności wypłaconą w dniu 19 września 2008 r. w wysokości 20 907,36 zł na mocy decyzji w sprawie płatności do gruntów rolnych na rok 2007 wydaną przez Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w dniu 4 września 2008 r., a kwotą płatności w wysokości 0,00 zł ustaloną na mocy decyzji o uchyleniu zaskarżonej decyzji w całości i odmowie przyznania płatności do gruntów rolnych na rok 2007 z sankcjami wieloletnimi wydaną przez Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR w dniu 9 grudnia 2015 r. Ponadto, organ przeanalizował możliwość odstąpienia od obowiązku ustalenia kwoty do zwrotu oraz przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu, stwierdzając, że w niniejszej sprawie nie wystąpiły.
Od powyższej decyzji Pani L. L., będąca pełnomocnikiem Pana F. L., wniosła odwołanie do Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR Podniosła, że sprawa przyznana płatności na rok 2007 jest nadal nie rozstrzygnięta, bowiem pomimo oddalenia jej skargi przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, złożyła skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie. Nadmieniła, że do dnia dzisiejszego Sąd nie rozpatrzył jej skargi, stąd nie rozumie dlaczego prowadzone są jakiekolwiek wyjaśnienia, a decyzje z lat poprzednich są unieważniane. Dodała, że w okresie kiedy chciała założyć plantację wierzby energetycznej konsultowała się zarówno z pracownikami Biura Powiatowego ARiMR i Oddziału Regionalnego ARiMR, uzyskując informację, że uprawa tej rośliny nie będzie miała żadnych konsekwencji karnych. Na koniec wskazała, że w wyniku jej odwołania od decyzji w sprawie przyznania płatności ONW na 2010 rok, Prezes ARiMR wydał pozytywną dla niej decyzję.
Decyzją z dnia 27 lipca 2018 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał na przepisy mające zastosowanie w niniejszej sprawie, w szczególności na treść art. 73 ust. 1 i 3 rozporządzenia Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) Nr 1782/2003 ustanawiającym wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników (Dz.U.UE.L.04.141.18) oraz podniósł, że z akt rozpatrywanej sprawy wynika, iż płatności przyznane decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 4 września 2008 r. w łącznej wysokości 20 907,36 zł zostały w dniu 19 września 2008 r. przekazane na rachunek bankowy wskazany przez stronę we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Jednakże w wyniku stwierdzenia nieważności w/w decyzji, Dyrektor [...] Oddziału Regionalnego ARiMR decyzją z dnia 9 grudnia 2015 r. uchylił w całości rozstrzygnięcie organu I instancji i odmówił skarżącemu: -przyznania jednolitej płatności obszarowej i nałożył sankcję w wysokości 5 970,49 zł, która będzie potrącana z płatności, do której rolnik jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu 3 lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności, - przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, - przyznania uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych oraz -przyznania płatności do upraw roślin energetycznych i nałożył sankcję w wysokości 1 684,32 zł, która będzie potrącana z płatności, do której rolnik jest uprawniony z tytułu wniosków składanych w ciągu 3 lat kalendarzowych następujących po roku kalendarzowym, w którym stwierdzono niezgodności. Powyższe oznacza, że z powodu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, na podstawie której F. L. uzyskał płatności, należy uznać, że strona utraciła uprawnienie do uzyskania tych płatności, w związku z czym środki pieniężne w wysokości 20 907,36 zł, przekazane na rachunek bankowy strony w dniu 19 września 2008 r., zostały pobrane nadmiernie.
Organ II instancji podniósł, że zgodnie z art. 73 ust. 1 i 3 rozporządzenia nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r., w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zobowiązany jest do jej zwrotu. Natomiast przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności zostały określone w art. 73 ust. 4 i 5 rozporządzenia. Stosownie do art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. obowiązek zwrotu nienależnie pobranych płatności nie ma zastosowania pod warunkiem łącznego spełnienia następujących przesłanek: -płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwej władzy, - błąd ten nie mógł w zwykłych okolicznościach zostać wykryty przez rolnika. Jednakże w przypadku, jeśli błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, obowiązek zwrotu nie powstaje wyłącznie wówczas, jeżeli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności.
Organ wskazał, że w niniejszej sprawie płatności, wypłacone w dniu 19 września 2008 r., na podstawie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 4 września 2008 r., wynikały z pomyłki ARiMR, bowiem w dniu wydawania w/w decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR posiadał informację, z których wynikałoby, że F. L. nie dopełnił koniecznych formalności do uzyskania prawa do płatności do upraw roślin energetycznych. Niemniej w przypadku stwierdzenia, iż płatność została dokonana na skutek błędu Agencji, dla zastosowania przytoczonej powyżej regulacji konieczne jest jednoczesne stwierdzenie, że błąd ten nie mógł w zwykłych okolicznościach zostać wykryty przez stronę. W przedmiotowej sprawie nie można uznać, że błąd ten nie mógł w zwykłych okolicznościach zostać wykryty przez stronę, bowiem skarżący składając wniosek o przyznanie płatności na rok 2007 miał świadomość, że może nie wywiązać się z obowiązku dostarczenia plonu reprezentatywnego wierzby energetycznej w ilości 80 dt, co wynika z jego wyjaśnień w piśmie odwoławczym od decyzji z dnia 17 sierpnia 2015 r.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wniesionej na powyższą decyzję F. L. wyjaśnił, że w okresie ubiegania się o płatności do roślin energetycznych nie miał szerokiej wiedzy, że roślina potrzebuje kilku lat cięć technologicznych, aby otrzymać wymagany plon. Zarzuca, że organ nie poinformował we właściwym czasie skarżącego o skutkach braku wywiązania się z warunków ubiegania się o pomoc. Okres, w którym składał wniosek o dopłaty był trudny dla rolnika, spowodował kłopoty, co skutkowało, że w konsekwencji zrezygnował z uprawy tej rośliny.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie.
\Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga jest bezzasadna.
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej przeprowadzonej przez Sąd była decyzja Dyrektora [...] Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymująca w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego ARiMR, którą ustalono kwotę nadmiernie pobranych płatności w ramach systemów wsparcia bezpośredniego.
Zaznaczyć trzeba, że wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji nastąpiło po uprzednim stwierdzeniu nieważności decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 4 września 2008 r. przyznającej płatności w łącznej wysokości 20 907,36 zł, które zostały w dniu 19 września 2008 r. przekazane na rachunek bankowy wskazany przez stronę we wniosku o wpis do ewidencji producentów. Oznacza to, że z powodu wyeliminowania z obrotu prawnego decyzji, na podstawie której F. L. uzyskał płatności, strona utraciła uprawnienie do uzyskania tych płatności, w związku z czym środki pieniężne w wysokości 20 907,36 zł, przekazane na rachunek bankowy strony w dniu 19 września 2008 r., zostały pobrane nadmiernie.
Stosownie do art. 29 ust. 1, ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (Dz. U. z 2017 r., poz. 2137), powoływanej dalej jako "ustawa o ARiMR" stanowi, że ustalenie kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych środków publicznych:
1) pochodzących z funduszy Unii Europejskiej;
2) krajowych, przeznaczonych na:
a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej,
b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej
- następuje w drodze decyzji administracyjnej.
Przedmiotem badania w postępowaniu o wydanie decyzji z art. 29 ust. 1 jest więc ustalenie, czy w danej sprawie doszło do nienależnego lub nadmiernego pobrania środków pochodzących z wymienionych w tym przepisie funduszy. Sytuacja, w której dochodzi do nienależnego pobrania takich środków występuje niewątpliwie wtedy, gdy wspomniane środki zostaną przyznane na podstawie decyzji administracyjnej (oraz nastąpi ich wypłata), a następnie decyzja ta zostanie ostatecznie wyeliminowana z obrotu prawnego, co też miało miejsce w tej sprawie.
Na kwotę nadmiernie pobranych płatności składały się kwoty płatności w wysokości: 12 317,91 zł z tytułu jednolitej płatności obszarowej, 5 777,29 zł z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni grupy upraw podstawowych, 447,54 zł z tytułu uzupełniającej płatności obszarowej do powierzchni roślin przeznaczonych na paszę, uprawianych na trwałych użytkach zielonych oraz 2 364,62 zł z tytułu płatności do upraw roślin energetycznych.
W dniu złożenia wniosku o przyznanie płatności obowiązywało Rozporządzenie Komisji (WE) nr 796/2004 z dnia 21 kwietnia 2004 r. ustanawiające szczegółowe zasady wdrażania wzajemnej zgodności, modulacji oraz zintegrowanego systemu administracji i kontroli przewidzianych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 1782/2003 ustanawiającego wspólne zasady dla systemów pomocy bezpośredniej w zakresie wspólnej polityki rolnej oraz określonych systemów wsparcia dla rolników.
Zgodnie z art. 73 ust. 1 w zw. z ust. 3 tego rozporządzenia w przypadku dokonania nienależnej płatności, rolnik zwraca daną kwotę powiększoną o odsetki obliczone za okres między powiadomieniem o obowiązku rolnika do zwrotu oraz zwrotem lub potrąceniem. Zgodnie z art. 73 ust. 4 ww. rozporządzenia, obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli dana płatność została dokonana na skutek pomyłki właściwego organu lub innego organu oraz jeśli błąd nie mógł zostać wykryty przez rolnika. Jednakże w przypadku gdy błąd dotyczy elementów stanu faktycznego związanych z obliczaniem danej płatności, akapit pierwszy stosuje się jedynie, jeśli o decyzji o zwrocie nie powiadomiono zainteresowanego w terminie 12 miesięcy od płatności. Ust. 5 zaś stanowi, że obowiązek zwrotu określony w ust. 1 nie ma zastosowania, jeżeli okres między datą płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności jest dłuższy niż dziesięć lat. Jednakże jeśli beneficjent działał w dobrej wierze, okres wskazany akapicie pierwszym jest ograniczony do czterech lat.
Zasadnie przyjęto, że nie zaistniały przesłanki, o których mowa w art. 73 ust. 4 rozporządzenia nr 796/2004, skutkujące brakiem obowiązku zwrotu przez skarżącego nienależnie pobranych płatności. Jak wynika z akt sprawy płatności wypłacone w dniu 19 września 2008 r. na podstawie decyzji Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 4 września 2008 r., wynikały z pomyłki ARiMR, gdyż w dniu wydawania decyzji Kierownik Biura Powiatowego ARiMR posiadał informację, z których wynikało, że F. L. nie dopełnił koniecznych formalności do uzyskania prawa do płatności do upraw roślin energetycznych. Rację ma organ odwoławczy, że nie można uznać, iż błąd ten nie mógł w zwykłych okolicznościach zostać wykryty przez stronę, bowiem skarżący składając wniosek o przyznanie płatności na rok 2007 miał świadomość, że może nie wywiązać się z obowiązku dostarczenia plonu reprezentatywnego wierzby energetycznej w ilości 80 dt. Również z tego powodu nie można uznać, że w świetle art. 73 ust. 5 rozporządzenia Komisji nr 796/2004 strona działała w dobrej wierze, co skutkowałoby przyjęciem krótszego okresu między data płatności pomocy a datą pierwszego powiadomienia beneficjenta przez właściwe władze o nieuzasadnionym charakterze danej płatności, wykluczającego obowiązek zwrotu płatności pobranej nadmiernie. Zwrócić należy uwagę, że F. L. posiadał wiedzę o stanie swojej plantacji wierzby energetycznej i mógł przewidzieć, że ilość zebranego plonu reprezentatywnego może nie przekroczyć 80 dt. W deklaracji skarżący wskazał, że z powierzchni 19,80 ha uprawy roślin energetycznych zebrał 790,45 dt wierzby energetycznej, co oznacza, że wielkość suchej masy uzyskanej przez niego w przeliczeniu na 1 ha wyniosła jedynie 39,92 dt (790,45 dt /19,80 ha). Powyższe znajduje odzwierciedlenie w wyjaśnieniach skarżącego w piśmie odwoławczym od decyzji z dnia 17 sierpnia 2015 r.
Niezasadny jest zarzut skarżącego dotyczący braku stosownych pouczeń o skutkach niewywiązania się z przewidywanego plonu. Rolnik ubiegając się o płatności obowiązany był znać zasady przyznawania płatności oraz pomocy finansowej objętych wnioskiem. Nadto, skarżący w dniu 11 maja 2007 r. podpisał oświadczenie o znajomości zasad programu. Wnioskodawca zatem ponosi konsekwencje nie wywiązania się z przyjętych na siebie zobowiązań wynikających z braku wiedzy.
Sąd rozpoznając niniejszą sprawę, będąc związany dyspozycją art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r., poz. 1302) nie stwierdził naruszeń prawa materialnego bądź procesowego, które powodowałoby konieczność wyeliminowania zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego.
Mając na uwadze powyższe, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę.