III SA/Gd 71/26

III SA/Gd 71/26 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2026-03-12
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-02-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bartłomiej Adamczak /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6338 Agencje doradztwa personalnego i agencje zatrudnienia
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 § 1 pkt 1 i § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w dniu 12 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. D. na pismo Marszałka Województwa Pomorskiego z dnia 3 lutego 2026 r., nr PO.7073.2.JD.26; PO.7073.2.3.JD.26 w przedmiocie pozostawienia wniosku bez rozpoznania postanawia odrzucić skargę.
Uzasadnienie
W dniu 31 grudnia 2025 r. A. D. (zwany dalej także "wnioskodawcą", "skarżącym") wystąpił do Marszałka Województwa Pomorskiego z wnioskiem o wpis do rejestru agencji zatrudnienia.
Pismami z dnia 14 stycznia 2026 r. Marszałek Województwa Pomorskiego potwierdził przyjęcie ww. wniosku i wezwał wnioskodawcę do złożenia prawidłowo wypełnionego wniosku oraz jego uzupełnienia o wskazane dokumenty w terminie 14 dni pod rygorem pozostawienia sprawy w aktach bez rozpoznania (k. 26-28 akt sądowych).
Na skutek nieuzupełnienia wskazanych w wezwaniu braków formalnych wniosku, pismem z dnia 29 stycznia 2026 r. (nr PO.7073.2.JD.26; PO.7073.2.2.JD.26), Marszałek Województwa Pomorskiego pozostawił wniosek o wpis do rejestru agencji zatrudnienia w aktach sprawy bez rozpoznania.
Następnie, w odpowiedzi na złożone w dniu 29 stycznia 2026 r. przez skarżącego ponaglenie, zaskarżonym pismem z dnia 3 lutego 2026 r. (nr PO.7073.2.JD.26; PO.7073.2.3.JD.26), Marszałek Województwa Pomorskiego ponownie poinformował wnioskodawcę o powodach pozostawienia przedmiotowego wniosku bez rozpoznania.
W wywiedzionej na ww. pismo z dnia 3 lutego 2026 r. skardze A. D. wskazał jedynie, że "to już kolejna niepoprawna odpowiedź, z WUP w Gdańsku".
W odpowiedzi na skargę Marszałek Województwa Pomorskiego wniósł o jej oddalenie wykazując brak podstaw do merytorycznego rozpoznania wniosku.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 – dalej jako "p.p.s.a."), sądy administracyjne powołane są do rozpoznawania spraw sądowoadministracyjnych.
Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne - stosownie do art. 3 § 2 p.p.s.a. - obejmuje orzekanie w sprawach skarg na:
1) decyzje administracyjne;
2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty;
3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które przysługuje zażalenie;
4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2025 r. poz. 1691), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2025 r. poz. 111, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z dnia 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2025 r. poz. 1131, 1423, 1820 i 1863), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw;
4a) pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających, opinie w sprawie opodatkowania wyrównawczego, opinie zabezpieczające w sprawie opodatkowania wyrównawczego i odmowy wydania opinii zabezpieczających w sprawie opodatkowania wyrównawczego;
4b) opinie, o których mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, i odmowy wydania tych opinii;
5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej;
6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej;
7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego;
8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a;
9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw.
Ponadto, sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (art. 3 § 2a p.p.s.a.) oraz także w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach (art. 3 § 3 p.p.s.a.).
Z przytoczonych przepisów wynika, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie wyłącznie w sprawach ściśle przez ustawę określonych. Rolą sądu administracyjnego jest więc uprzednie zbadanie każdej z wniesionych skarg pod względem jej dopuszczalności. Dopiero stwierdzenie, że dana sprawa podlega kognicji sądów administracyjnych będzie otwierało drogę do merytorycznej oceny kwestionowanego aktu, czynności, bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania.
Z tego względu, przed przystąpieniem do merytorycznego rozstrzygnięcia sprawy zainicjowanej skargą, sąd w pierwszej kolejności bada przesłanki dopuszczalności takiej skargi, w tym spełnienie wymogów formalnych oraz przedmiot skargi pod kątem ww. katalogu z art. 3 p.p.s.a.
Analiza przedmiotu skargi w niniejszej sprawie prowadzi do wniosku, że zaskarżony akt to pismo Marszałka Województwa Pomorskiego z dnia 3 lutego 2026 r. informujące o wcześniejszym pozostawieniu sprawy bez rozpoznania (odrębnym pismem tego organu z dnia 29 stycznia 2026 r.), a więc wywierającym skutki, jak pismo, o którym mowa w art. 64 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2025 r., poz. 1691 - dalej jako: "k.p.a."). Zgodnie z powołanym przepisem, jeżeli podanie nie spełnia innych wymagań ustalonych w przepisach prawa, należy wezwać wnoszącego do usunięcia braków w wyznaczonym terminie, nie krótszym niż siedem dni, z pouczeniem, że nieusunięcie tych braków spowoduje pozostawienie podania bez rozpoznania. O ile w przeszłości była to kwestia sporna, to współcześnie, jak wynika z orzecznictwa i piśmiennictwa, pozostawienie podania bez rozpoznania, a tym bardziej ponowne zawiadomienie o tymże skutku, nie wymaga wydania ani decyzji administracyjnej, ani postanowienia, gdyż jest to czynność materialno-techniczna, o której należy zawiadomić pisemnie wnoszącego podanie z podaniem przyczyn pozostawienia podania bez rozpoznania (zob. P. M. Przybysz [w:] Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz aktualizowany, LEX/el. 2024, art. 64; A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2024, art. 64).
Skoro zaskarżone pismo nie jest decyzją ani postanowieniem należało rozstrzygnąć, czy pismo to jest aktem wymienionym w ww. art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. W uchwale 7 Sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 3 września 2013 r. (sygn. akt I OPS 2/13) udzielono odpowiedzi na pytanie, czy nieuprawnione pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) jest inną czynnością z zakresu administracji publicznej, o której mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., czy też stanowi bezczynność, na którą służy skarga stosownie do treści art. 3 § 2 pkt 8 tej ustawy. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że na pozostawienie podania bez rozpoznania (art. 64 § 2 k.p.a.) przysługuje skarga na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. A zatem środkiem ochrony strony przed niezasadnym pozostawieniem jej wniosku bez rozpoznania – wobec braku dopuszczalności skargi na takie pismo – jest możliwość wniesienia skargi na bezczynność organu, stosownie do art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. Oczywiście pozostawienie podania bez rozpoznania na podstawie art. 64 § 2 k.p.a. nie w każdym przypadku oznacza zasadność skargi na nierozpatrzenie sprawy w przewidzianym terminie, a będzie to uzależnione od tego, czy organ administracji publicznej rzeczywiście miał podstawy do powołania się na normę zawartą w tym przepisie. Te rozważania byłyby jednak przedmiotem sprawy sądowej zainicjowanej skargą na bezczynność organu.
Stosownie do art. 58 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę jeżeli sprawa nie należy do właściwości sądu administracyjnego. Sąd odrzuca skargę postanowieniem. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym (art. 58 § 3 p.p.s.a.).
W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest pismo nie objęte kognicją sądów administracyjnych stosownie do art. 3 p.p.s.a., wobec czego - na podstawie art. 58 § 1 pkt 1 i § 3 p.p.s.a. - Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił skargę.
Powołana w treści uzasadnienia uchwała Naczelnego Sądu administracyjnego dostępna jest w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).