III SA/Gd 7/26

III SA/Gd 7/26 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2026-03-31
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2026-01-05
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jolanta Sudoł /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6260 Statut
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Skarżony organ
Rada Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 58 § 1 pkt 5a
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 31 marca 2026 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi M. B. na uchwałę Rady Gminy Sierakowice z dnia 19 czerwca 2012 r., nr XIX/221/12 w sprawie uchwalenia Statutu Gminy Sierakowice postanawia: 1. odrzucić skargę, 2. zwrócić skarżącemu M. B. kwotę 300 (trzysta) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi.
Uzasadnienie
M. B. (dalej także jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na uchwałę Rady Gminy Sierakowice z dnia 19 czerwca 2012 r. nr XIX/221/12 w sprawie uchwalenia Statutu Gminy Sierakowice (t.j.: Dz. Urz. Woj. Pom. z 2019 r. poz. 4464), zaskarżając ją w części, tj. w zakresie § 124
i § 125 w związku z § 54, § 55, § 56, § 42 ust. 1 i § 45 ust. 5 oraz § 1 do § 6 Załącznika Nr 8 do Statutu Gminy.
Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucił naruszenie art. 11b ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2025 r. poz. 1153 ze zm.; powoływanej dalej jako: "u.s.g."), art. 7-10 ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz art. 61 Konstytucji RP, wnosząc o jej skorygowanie.
W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy Sierakowice, działając przez profesjonalnego pełnomocnika, wniósł o jej oddalenie, podnosząc, w pierwszej kolejności, że skarżący nie wykazał interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały nr XIX/221/2012, zatem nie ma legitymacji do jej zaskarżenia.
Odnosząc się merytorycznie do treści skargi, wskazano, że treść załącznika nr 8 do Statutu Gminy Sierakowice nie narusza przepisów obowiązującego prawa, w tym u.s.g. Wyjaśniając przy tym, że żaden przepis u.s.g. (ani jakiejkolwiek innej ustawy ) nie nakłada obowiązku zawiadomienia na BIP lub tablicy ogłoszeń o terminie miejscu i przedmiocie posiedzenia komisji rady gminy, jak również nie obliguje do zawiadomienia o ww. kwestiach osoby, które złożyły skargę. Brak jest także w przepisach obowiązku publikacji na BIP lub stronie internetowej urzędu protokołu z posiedzeń komisji rady gminy. Na marginesie odnotowano, że protokoły posiedzeń komisji rady gminy są każdorazowo udostępniane przez Biuro Rady Gminy Sierakowice na wniosek.
Również zapisy § 124 i § 125 w związku z § 54-56 i § 42 ust. 1 zaskarżonej uchwały pozostają w zgodzie z prawem. Skarżący nie określił, na czym polega niezgodność ww. zapisów Statutu z prawem i jakie ewentualnie przepisy aktów wyższego rzędu zostały naruszone. Za chybione uznano także zarzuty dotyczące niezgodności z prawem § 45 zaskarżonej uchwały, podając, że żaden przepis prawa nie zobowiązuje Przewodniczącego Rady Gminy do odczytywania podczas sesji oświadczeń osoby, która złożyła skargę na działalność Wójta.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Podstawę prawną wniesionej przez skarżącego skargi stanowił art. 101 ust.
1 u.s.g., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Skuteczne wniesienie skargi w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., umożliwiające sądowi jej merytoryczne rozpoznanie, następuje zatem w sytuacji, gdy skarżący wykaże naruszenie interesu prawnego unormowaniami zaskarżonej uchwały.
Skarżący winien udowodnić, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jego sferę prawnomaterialną, pozbawia go przykładowo pewnych uprawnień albo uniemożliwia ich realizację (por. wyrok NSA z dnia 1 marca 2005 r., sygn. akt OSK 1437/04). Skarżący powinien wskazać przy tym konkretny akt, z którego uprawnienie to lub interes prawny jest wywodzony. Naruszenie interesu prawnego winno mieć charakter bezpośredni i realny, a nie przyszły i niepewny, oparty na przewidywaniach i przypuszczeniach (por. wyrok NSA z dnia 14 marca 2002 r., sygn. akt II SA 2503/01). Zaskarżeniu w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. podlega zatem uchwała organu gminy godząca w sferę prawną skarżącego - wywołująca dla niego negatywne konsekwencje prawne, które już nastąpiły bądź niewątpliwie, a przynajmniej z dużym prawdopodobieństwem, nastąpią w przyszłości. Uchwała, czy konkretne jej postanowienie, musi więc rzeczywiście naruszać istniejący interes prawny skarżącego.
W orzecznictwie ustalono jednocześnie, że interes prawny skarżącego, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 u.s.g., musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną wnoszącego skargę. Przez pojęcie interesu prawnego należy rozumieć interes zgodny z prawem i interes chroniony przez prawo.
Istotą interesu prawnego jest jego związek z konkretną normą prawa materialnego, tzn. taką normą, którą można wskazać jako jego podstawę i z której podmiot legitymujący się tym interesem może wywodzić swoje racje (por. wyrok NSA z dnia 29 stycznia
1992 r., sygn. akt I SA 1355/91). Interes prawny musi być ponadto bezpośredni i realny w tym znaczeniu, że można go wywodzić wyłącznie z własnej określonej przez prawo materialne sytuacji prawnej. Bezpośredniość i realność interesu dotyczą związku sytuacji prawnej danego podmiotu z normą materialnoprawną, z której ten interes się wywodzi (zob. wyrok NSA z dnia 23 listopada 2005 r., sygn. akt I OSK 715/05).
W rozpoznawanej sprawie skarżący, w skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skardze, nie podjął próby wykazania, w jaki sposób zaskarżona uchwała narusza jego interes prawny. W uzasadnieniu skargi skarżący skupił się głównie na wykazaniu wadliwości kwestionowanych przez niego zapisów zaskarżonej uchwały. Wskazując ogólnikowo, że pragnie zagwarantować uczestnictwo obywatela w życiu wspólnoty i zapewnić sprawiedliwy i demokratyczny osąd ze strony Rady Gminy oraz lokalnej społeczności. Tymczasem skarga do sądu administracyjnego wnoszona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie ma charakteru actio popularis (skargi z uwagi na interes publiczny), tj. nie może być wnoszona w ogólnie pojętym interesie publicznym.
Ustalając zatem, czy złożona skarga spełnia warunki wynikające z art. 101 ust. 1 u.s.g., należy stwierdzić, że skarżący nie wskazał, w jaki sposób doszło do naruszenia jego prawem chronionego interesu i uprawnienia, polegającego na istnieniu bezpośredniego związku pomiędzy kwestionowanymi przepisami zaskarżonej uchwały Rady Gminy Sierakowice, a własną, indywidualną, konkretną i prawnie gwarantowaną sytuacją. Skarżący nie wykazał, że zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na jego sferę materialnoprawną.
Jak już podniesiono, skarga wniesiona w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g. nie stanowi skargi powszechnej, możliwej do złożenia w interesie publicznym. Do jej wniesienia nie legitymuje ani sprzeczność z prawem zaskarżonego aktu, ani sam stan zagrożenia naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia, ani też działania w tzw. interesie publicznym (por. postanowienie WSA w Szczecinie z dnia 11 sierpnia 2017 r., sygn. akt II SA/Sz 443/17).
W tym stanie rzeczy, mając na uwadze art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2022 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U.
z 2026 r. poz. 143; powoływanej dalej jako: "p.p.s.a."), nakazujący odrzucić skargę
z uwagi na niewykazanie, że interes prawny lub uprawnienie wnoszącego skargę na uchwałę lub akt, o którym mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 p.p.s.a., zostały naruszone stosownie do wymagań przepisu szczególnego, wniesioną skargę należało odrzucić i orzec jak w sentencji postanowienia.
O zwrocie uiszczonego wpisu sądowego od skargi w kwocie 300 zł. Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.