III SA/Gd 695/05

III SA/Gd 695/05 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-01-11
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-11-21
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Arkadiusz Despot-Mładanowicz /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Sędzia WSA Arkadiusz Depot-Mładanowicz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 11 stycznia 2006 r. sprawy ze skargi D. H. na decyzję Wojewody [...] z dnia 17 października 2005 r. nr [...] w przedmiocie statusu osoby bezrobotnej i prawa do zasiłku oddala skargę
Uzasadnienie
Wojewoda [...] decyzją z dnia 17 października 2005 r. uchylił własne postanowienie z dnia 2 września 2005 r. orzekające o wniesieniu odwołania z uchybieniem terminu oraz utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta [...] z dnia 16 maja 2005 r., mocą której na podstawie art. 151 § 1 pkt 2 k.p.a. i art. 2 ust. 1 pkt 2 oraz art. 33 ust. 4 pkt 1ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, uchylono decyzję z dnia 21 kwietnia 2004 r. nr [...] i orzeczono o utracie przez D. H. statusu osoby bezrobotnej oraz prawa do zasiłku od dnia 7 kwietnia 2005 r. z powodu tymczasowego aresztowania.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji podał, że w dniu 25 kwietnia 2003 r. D. H. został zarejestrowany w Powiatowym Urzędzie Pracy w G. jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych. Następnie decyzją z dnia 21 kwietnia 2005 r. organ I instancji orzekł o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej od dnia 11 kwietnia 2005 r. na okres 3 miesięcy z powodu nieusprawiedliwionego niestawiennictwa w Urzędzie Pracy w terminie wyznaczonym przez ten Urząd. W dniu 9 maja 2005 r. P. U. P. w G. powziął wiadomość, że D. H. od dnia 7 kwietnia 2005 r. jest tymczasowo aresztowany w przypuszczalnym terminie do dnia 3 czerwca 2005 r..
W tym stanie rzeczy po wznowieniu postępowania w sprawie utraty przez stronę statusu osoby bezrobotnej na okres 3 miesięcy wydano decyzję uchylającą wcześniejszą decyzję własną i orzeczono o utracie przez stronę statusu osoby bezrobotnej od dnia 7 kwietnia 2005r. z powodu tymczasowego aresztowania.
Od tej decyzji strona odwołała się, a organ II instancji pozostawił to odwołanie bez rozpoznania z uwagi na jego złożenie po upływie 14-dniowego terminu.
Następnie organ II instancji podał, że w związku z zaskarżeniem powyższego rozstrzygnięcia do sądu ponownie przeanalizował przedmiotową sprawę i ustalił, że zwrotne potwierdzenie odbioru zaskarżonej decyzji organu I instancji nasuwa poważne wątpliwości, co do trybu doręczenie tej decyzji i daty tego doręczenia ( na tym potwierdzeniu odnotowano awizowanie przesyłki i jednocześnie jest podpis dorosłego domownika matki strony poświadczający odbiór przesyłki lecz bez podania daty ). W związku z tym niemożliwe jest ustalenie ponad wszelką wątpliwość, że strona z własnej winy uchybiła terminowi ustawowemu do wniesienia odwołania. W tym stanie rzeczy organ odwoławczy uznał, że należało uchylić we własnym zakresie postanowienie pozostawiające odwołanie strony bez rozpoznania z uwagi na niezachowanie przedmiotowego terminu.
Następnie organ II instancji podał, że zgodnie z art. 33 ust.4 pkt 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy starosta, z zastrzeżeniem art.75 ust.3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art.2 ust.1 pkt 2. Warunki, o których mowa w art. 2 ust.1 pkt 2 lit. g tej ustawy zawierającym ustawowa definicję osoby bezrobotnej sprowadzaj, się m. in. do niebycia osobą tymczasowo aresztowaną lub nieodbywającą kary pozbawienia wolności.
Z zacytowanego wyżej przepisu prawnego jasno wynika, że sam fakt tymczasowego aresztowania bez względu na jego zasadność i przyczyny skutkuje zawsze utratą statusu osoby bezrobotnej i co się z tym wiąże wyłączeniem danej osoby z ewidencji osób bezrobotnych prowadzonej przez Powiatowy Urząd Pracy. Z akt sprawy bezspornie wynika, że strona przed wyznaczonym jej terminem stawiennictwa została tymczasowo aresztowana. W związku z tym konieczne było, z uwagi na tę ujawniona później istotną i nową dla sprawy statusu osoby bezrobotnej okoliczność, wznowienie postępowania i orzeczenie o utracie statusu osoby bezrobotnej stosownie do dyspozycji art.33 ust.4 pkt 1 w związku z art.2 ust.1 pkt 2 lit.g w/w ustawy. Zatem utrata przez stronę statusu osoby bezrobotnej nastąpiła z uwagi na tymczasowe aresztowanie, a nie niestawiennictwo w Urzędzie Pracy w terminie wyznaczonym, jak sądzi strona.
Z uwagi na przepisy prawne mające w sprawie zastosowanie bez znaczenia prawnego są pozostałe okoliczności, na które strona wskazuje w odwołaniu zasadne jest jednak wyjaśnienie jej, że statusu osoby bezrobotnej nie odzyskuje się automatycznie po ustaniu tymczasowego aresztowania, lecz konieczne jest ponowne zarejestrowanie się w Urzędzie Pracy.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku D. H. podał, że nie mógł się stawić w PUP w wyznaczonym terminie ponieważ był tymczasowo aresztowany, natomiast jego matka telefonicznie informowała urząd o przyczynie jego niestawiennictwa. Skarżący wniósł o przywrócenie go na listę osób bezrobotnych.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji. Jednocześnie organ odwoławczy wniósł o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym.
Skarżący poinformowany o wniosku organu w zakreślonym terminie nie zażądał przeprowadzenia rozprawy w związku z tym sąd rozstrzygnął sprawę w postępowaniu uproszczonym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest niezasadna, gdyż zaskarżona decyzja nie narusza prawa.
W pierwszej kolejności należy wskazać, że skarżący został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej z uwagi na tymczasowe aresztowanie, a nie w związku z niestawiennictwem w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. Organ I instancji bowiem po wznowieniu postępowania decyzją z dnia 16 maja 22005 r. uchylił decyzję z dnia 21 kwietnia 2005 r. pozbawiającą skarżącego statusu osoby bezrobotnej na okres 3 miesięcy w związku z nieusprawiedliwionym niestawiennictwem w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie. Jednocześnie organ ten uznał, że skarżący utracił status osoby bezrobotnej od dnia 7 kwietnia 2005 r. z powodu tymczasowego aresztowania. Zatem fakt niestawiennictwa skarżącego w urzędzie pracy w wyznaczonym terminie stracił jakiekolwiek znaczenie w przedmiotowej sprawie. Dlatego zarzuty skargi dotyczące przyczyny niestawiennictwa skarżącego w urzędzie pracy nie mają żadnego znaczenia przy ocenie zgodności z prawem zaskarżonej decyzji.
W przedmiotowej sprawie istotnym dla jej rozstrzygnięcia był sam fakt tymczasowego aresztowania skarżącego. Z treści art. 2 ust. 1 pkt. 2 lit. g) ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. Nr 99, poz. 1001) jednoznacznie wynika, że osobą bezrobotną jest osoba, która nie jest tymczasowo aresztowana lub nie odbywa kary pozbawienia wolności. Natomiast w myśl art. 33 ust. 4 niniejszej ustawy pozbawia się statusu bezrobotnego takiego bezrobotnego, który nie spełnia warunków, o których mowa w art. 2 ust. 1 pkt 2. Zatem osoba która jest tymczasowo aresztowana nie spełnia jednego z warunków koniecznych dla zachowania statusu osoby bezrobotnej, co skutkować musi pozbawieniem jej tego statusu. W takiej sytuacji znalazł się skarżący, który w dniu 7 kwietnia 2005 r. został tymczasowo aresztowany, co automatycznie skutkowało utratą statusu osoby bezrobotnej i w związku z tym koniecznością wznowienia postępowania i orzeczenia przez właściwy organ zatrudnienia o utracie tego statusu.
Jednocześnie należy stwierdzić, że organ odwoławczy słusznie uchylił postanowienie z dnia 2 września 2005 r. stwierdzające wniesienie odwołania z uchybieniem terminu. Organ I instancji doręczył bowiem decyzję na adres zamieszkania skarżącego mając wiedzę o jego tymczasowy aresztowaniu. W takiej sytuacji doręczenie decyzji winno zostać dokonane na adres zakładu karnego, w którym skarżący przebywał (art. 42 § 3 k.p.a.). Dlatego słusznie organ odwoławczy uznał za nieprawidłowe doręczenie skarżącemu decyzji organu I instancji.
Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 151 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.