III SA/GD 656/18

III SA/Gd 656/18 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2018-10-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2018-08-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Felicja Kajut /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
6391 Skargi na uchwały rady gminy w przedmiocie ... (art. 100 i 101a ustawy o samorządzie gminnym)
Hasła tematyczne
Transport
Sygn. powiązane
I GSK 316/19 - Wyrok NSA z 2023-04-19
Skarżony organ
Rada Miasta
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2018 poz 1302
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r.  Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity
Dz.U. 2017 poz 2200
art. 11b, art.11c
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędziowie Sędzia WSA Felicja Kajut (spr.), Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Asystent Sędziego Krzysztof Pobojewski, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 11 października 2018 r. sprawy ze skargi M. T., M. J., K. R. i A. S. na uchwałę Rady Miasta z dnia 28 czerwca 2018 r. nr [...] w sprawie ustalenia cen maksymalnych oraz określenia strefy cen (stawek taryfowych) obowiązujących przy przewozie osób taksówkami na terenie Gminy Miasta oddala skargę.
Uzasadnienie
M. T., M. J., K. R. i A. S. zaskarżyli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku uchwałę Rady Miasta [...] z dnia 28 czerwca 2018 r. nr [...] w sprawie ustalenia cen maksymalnych oraz określenia strefy cen (stawek taryfowych) obowiązujących przy przewozie osób taksówkami na terenie Gminy Miasta [...]. Skarżący są taksówkarzami, posiadającymi licencje na świadczenie usług przewozu osób taksówkami na terenie G., niezrzeszonymi w korporacjach taksówkowych.
Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości lub ewentualnie stwierdzenie przez Sąd, że zaskarżona uchwała została wydana z naruszeniem prawa lub uchylenie zaskarżonej uchwały w całości.
Zaskarżonej uchwale skarżący zarzucili naruszenie art. 20 w zw. z art. 22 Konstytucji RP polegające na naruszeniu zasady wolności i swobody prowadzenia działalności gospodarczej w braku ważnego interesu publicznego, przy jednoczesnym zaniechaniu rzetelnej i dogłębnej analizy potrzeb i skutków takiej ingerencji, przy uwzględnieniu żądań tylko pewnej grupy przedsiębiorców (korporacji taksówkowych) z pominięciem analizy interesów innych podmiotów prowadzących działalność gospodarczą w zakresie przewozu osób taksówkami. W ocenie skarżących uchwała narusza ponadto art. 2 w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez zaniechanie wykonania analizy ekonomicznej wprowadzanych stawek maksymalnych, obejmującej analizę kosztów prowadzenia działalności w zakresie przewozu osób taksówkami. Podkreślono, że ustawodawca przyznaje priorytet wolności i swobodzie prowadzenia działalności, wolności kontraktowania jak i zasadom uczciwej konkurencji. Wszelkie zaś ograniczenia wolności umów muszą mieć formę ustawową i spełniać kryteria wynikające z treści art. 31 ust. 3 Konstytucji RP.
Wskazano, że materialną przesłanką dopuszczalności ograniczeń wolności działalności gospodarczej jest wyłącznie istnienie ważnego interesu publicznego. Nadto nie każdy interes publiczny uzasadnia takie ograniczenie.
Skarżący nie kwestionują, że zgodnie z art. 11b i c ustawy o transporcie drogowym rada gminy może ustalać ceny za przewozy taksówkami na terenie gminy, przy czym ceny i stawki taryfowe mają charakter cen i stawek taryfowych maksymalnych. Jak wynika jednak z treści tego przepisu jest to wyłącznie uprawnienie, a nie obowiązek.
Skarżący wskazują jednocześnie, że uchwała została wydana m.in. na skutek petycji z dnia 29 września 2017 r. skierowanej do władz miasta przez A., B., C., D oraz E. W ocenie skarżących nie można wykluczyć, że działania składających petycję zmierzają w istocie do pozbawienia dostępu do wolnego rynku części podmiotów świadczących usługi transportu drogowego taksówkami poprzez spowodowanie braku ekonomicznej opłacalności świadczenia takich usług poza wskazanymi zrzeszeniami i stowarzyszeniami (korporacje taksówkowe). Należy zatem rozważyć, czy przedmiotowe działania, wbrew zawartym w samej petycji twierdzeniom, nie zmierzają właśnie do ograniczenia zasady wolności gospodarczej i swobody zawierania umów, a także zasady uczciwej konkurencji. Zdaniem skarżących nie bez znaczenia dla tych rozważań pozostaje fakt, że C., D. i B. zostały na mocy decyzji Prezesa UOKiK z dnia 26 marca 2010 r. nr [...] uznane za ograniczające konkurencję i naruszające zakaz, o którym mowa w art. 6 ust. 1 ustawy o ochronie konkurencji i konsumentów, poprzez stosowane praktyki polegające na zawarciu przez wskazane powyżej związku przedsiębiorców porozumienia ograniczającego konkurencję na lokalnym rynku przewozów osobowymi taksówkami w G., poprzez wspólne ustalenie i stosowanie ujednoliconych cen za przewozy, czego skutkiem był nakaz zaprzestania takich praktyk oraz nałożenie stosownych kar. Skarżący zwrócili także uwagę na problemy, które w ich ocenie wynikną w związku wejściem w życie uchwały dotyczącej wyłącznie terenu G. Przejazdy są bowiem realizowane również na terenie G. i S., na obszarze których będą mogły być stosowane odmienne ceny i taryfy. Reasumując, skarżący wskazali, że aby w ogóle można było rozważać kwestię adekwatnej wysokości cen maksymalnych za przewozy taksówkami, dokonać należało wielopoziomowej analizy wartości granicznej opłacalności tych usług. W analizie tej powinno się zaś uwzględnić nie tylko obciążenia podatkowo-skarbowe, ceny paliwa, opłaty za parkowanie i inne daniny, ale także zysk dla usługodawców, pozwalający na godziwe utrzymanie się przedsiębiorcy i jego rodziny. Wskazane w petycji proponowane kwoty stawek maksymalnych w ocenie skarżących nie uwzględniają przedmiotowych założeń. Brak jest chociażby rozróżnienia stawek ze względu na pojemność samochodów. Wskazana jako proponowana cena nie uwzględnia podwyższonego ubezpieczenia, kosztów ogólnej zwiększonej eksploatacji samochodów, kosztów utrzymania pojazdów w odpowiednim stanie zapewniającym bezpieczny przejazd, czy kosztów obsługi kas fiskalnych i terminali a także podwyżki ceny benzyny.
W odpowiedzi na skargę, uzupełnionej pismem z dnia 10 października 2018r., organ wniósł o jej oddalenie. W ocenie organu skarga nie zwiera żadnych argumentów uzasadniających interes prawny skarżących w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały, wskazujących na związek pomiędzy zaskarżoną uchwałą o indywidualnymi sytuacjami prawnymi skarżących, naruszenie interesu prawnego zaskarżaną uchwałą, czy też uzasadniających wymienioną przez skarżących niezgodność z prawem tej uchwały. Odnosząc się merytorycznie do zarzutów skargi, organ wskazał, że uchwała nie narusza wskazanych przez skarżących przepisów prawa. Organ zaznaczył, że po otrzymaniu petycji Urząd Miejski w G. wyszedł z inicjatywą przeprowadzenia konsultacji z możliwie najszerszą reprezentacją środowiska taksówkarzy. Przyjęły one formę warsztatów, na które zaproszono wszystkie znane Urzędowi Miejskiemu podmioty reprezentujące taksówkarzy. Celem tych konsultacji było zaś m.in. ostatecznie zasięgniecie opinii całego środowiska taksówkarzy dotyczącej zasadności wprowadzenia cen maksymalnych i ich ewentualnej wysokości. Organ zauważył, że ceny maksymalne określone w uchwale są wyższe od zaproponowanych w petycji. Wprowadzenie cen maksymalnych za przewóz taksówkami ma na celu przeciwdziałanie praktyce rażącego zawyżania przez niektórych przewoźników cen za przewóz w oparciu o wskazania taksometrów, zalegalizowanych na rażąco wysokie składniki taryfy za przewóz, o czym świadczą skargi kierowane przez pasażerów taksówek do Wydziału Komunikacji Urzędu Miejskiego w G. Skutki takich praktyk dotykają przede wszystkim osoby przyjezdne (w tym turystów), osoby starsze, niezorientowane w rynku usług taksówkowych, przy czym stosowane rażąco wysokie stawki cen za przewóz z reguły nie wiążą się z wysokim poziomem świadczonych usług przewozowych. Wypływa to niekorzystnie na wizerunek Miasta G. oraz kreuje negatywne opinie o całym środowisku [...] taksówkarzy. Przyczynia się zatem do utraty zaufania klientów do całej grypy zawodowej, powodując odpływ klientów do innych form przewozu indywidualnego pasażerów i zmniejszenie dochodów rzetelnych przewoźników. Celem zaskarżonej uchwały jest tym samym ochrona praw klientów taksówek narażonych obecnie na ponoszenie nieuzasadnionych, zawyżonych cen za przewóz oraz zapewnienie im poczucia bezpieczeństwa w codziennym korzystaniu z taksówek. Organ podkreślił, że uchwała nie narusza zasady wolności i swobody prowadzenia działalności gospodarczej, ponieważ przyjęte w niej ceny zostały określone na poziomie wyższym o ok. 30 % wobec średnich cen za przewóz taksówkami obowiązujących w innych dużych miastach Polski o zbliżonym potencjale, takich jak K., K., Ł., P., S., W. i W. Jednocześnie w uchwale Rady Miasta [...] ceny maksymalne są wyższe od cen stosowanych przez korporacje taksówkarzy, jak również znaczną grupę taksówkarzy niezrzeszonych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Stosownie do przepisu art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2017 r., poz. 2188 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej (§ 1), przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej (§ 2).
Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 - zwanej dalej: "p.p.s.a"), kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej.
Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest - będąca aktem prawa miejscowego – uchwała Rady Miasta [...] z dnia 28 czerwca 2018 r. nr [...] w sprawie ustalenia cen maksymalnych oraz określenia strefy cen (stawek taryfowych) obowiązujących przy przewozie osób taksówkami na terenie Gminy Miasta [...]., podjęta na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 15 i art. 40 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j.: Dz. U. z 2018 r., poz. 994 ze zm. - dalej jako: "u.s.g.") w związku z art. 11b i 11c ustawy z dnia 6 września 2001r. o transporcie drogowym (Dz.U. z 2017r. poz. 2200 ze zm.).
Zaskarżona uchwała dotyczy zagadnienia ustalenia maksymalnych cen za przewozy osób taksówkami oraz określenia strefy cen. Podstawą prawną podjętej uchwały, stanowiącej akt prawa miejscowego, są art. 11b i 11c ustawy o transporcie drogowym. Na mocy tych przepisów rada gminy może ustalać ceny za przewozy osób taksówkami osobowymi i określać strefy tych przewozów, przy czym ceny i stawki taryfowe maja charakter cen i stawek taryfowych maksymalnych. Z kolei w myśl art. 40 ust. 1 u.s.g. na podstawie upoważnień ustawowych gminie przysługuje prawo stanowienia aktów prawa miejscowego obowiązujących na obszarze gminy. Akty te ustanawia rada gminy w formie uchwały. Warunkiem wejścia uchwały, będącej aktem prawa miejscowego, w życie jest jej prawidłowe ogłoszenie (art. 42 u.s.g.).
Powyższe uregulowanie jest dopełnieniem regulacji zawartej w art. 94 ustawy z dnia 2 kwietnia 1997 r. Konstytucja Rzeczypospolitej Polskiej (Dz. U. z 1997 r. Nr 78, poz. 483, ze zm.). Przepis ten stanowi, że organy samorządu terytorialnego, na podstawie i w granicach upoważnień zawartych w ustawie, ustanawiają akty prawa miejscowego obowiązujące na obszarze działania tych organów. Zasady i tryb wydawania aktów prawa miejscowego określa ustawa.
Skarga na powyższą uchwałę wniesiona została w trybie i na zasadach określonych w art. 101 ust. 1 u.s.g. Przepis ten - po zmianie dokonanej ustawą dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r. poz. 935), która weszła w życie w dniu 1 czerwca 2017 r. – stanowi, że każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego.
Wniesienie skargi na akt prawa miejscowego wydany po dniu 1 czerwca 2017 r. (co miało miejsce w niniejszej sprawie), nie jest ograniczone w czasie i nie wymaga uprzedniego wezwania organu do usunięcia naruszenia prawa.
W sytuacji zatem, gdy skarga została wniesiona w terminie, a przepisy nie wymagały uprzedniego wezwania do usunięcia naruszenia prawa, to w rozpoznawanej sprawie – co wynika z treści art. 101 ust. 1 u.s.g. - przed dokonaniem kontroli zgodności z prawem zaskarżonego aktu, należało w pierwszej kolejności rozstrzygnąć, czy akt ten narusza interes prawny lub uprawnienie skarżącego, czyli czy strona ma legitymację czynną do wniesienia skargi, bowiem dopiero ustalenie, że strona skarżąca posiada legitymację do wniesienia skargi na uchwałę organu gminy otwiera drogę do merytorycznego rozpoznania sprawy.
Sąd stwierdza, że skarga jest dopuszczalna, a skarżący są legitymowani czynnie do jej wniesienia.
W przedmiotowej sprawie, w której istotą jest zarzut naruszenia swobody działalności gospodarczej przysługującej skarżącym, źródeł ich interesu prawnego należy poszukiwać w publicznym prawie podmiotowym, określonym w art. 20 i 22 Konstytucji RP oraz art. 2 Prawa przedsiębiorców. Sąd w składzie orzekającym w sprawie podziela pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w wyroku z dnia 14 września 2016 r. I SA/Wa 604/16, że zgodnie z zasadą bezpośredniego stosowania Konstytucji RP, wyrażoną w art. 8 ust. 2 ustawy zasadniczej, interesu prawnego skarżących można (należy) upatrywać w normach konstytucyjnych.
Skarżący zarzucając naruszenie art. 20 w związku z art. 22 Konstytucji RP wskazywali, że na organach ciążą dwojakiego rodzaju obowiązki: negatywny ( zakaz ingerowania w swobodę gospodarczą podmiotów prywatnych, chyba że w wypadkach uzasadnionych konstytucyjnie) i pozytywny ( nakaz tworzenia infrastruktury prawnej i gospodarczej umożliwiającej realne korzystanie z tej swobody).
W tej sytuacji - zważywszy na istotę negatywnego, wolnościowego publicznego prawa podmiotowego do wolności gospodarczej - zasadne jest przyjęcie konkluzji, że przedsiębiorca, prowadzący działalność gospodarczą, posiada legitymację procesową wynikającą z art. 101 ust. 1 u.s.g. do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego, w sytuacji, gdy rada wprowadza przepisy ograniczające wolność gospodarczą poprzez zawężanie jej prawnych granic.
Przedmiotowa uchwała zawęża granice wolności gospodarczej przysługującej przedsiębiorcom prowadzącym działalność polegającą na wykonywaniu przewozów taksówkami, a to poprzez ograniczenie swobody ustalania cen za przejazd taksówkami. Wprowadzone ograniczenie będzie obligowało skarżących do ustalania cen za przejazd taksówkami zgodnie z wymogami uchwały, podczas gdy przed podjęciem uchwały takiego ograniczenia nie było. Nie świadczy to wyłącznie o interesie faktycznym, ale ograniczając wolność gospodarczą wpływa także na sferę prawną skarżących, co uzasadnia ich interes prawny. W orzecznictwie wskazuje się również, że w przypadku uchwały wydanej na podstawie delegacji zawartej w art. 11b i 11c ustawy o transporcie drogowym interes prawny do wniesienia skargi wynika z tych właśnie przepisów ( zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 23 sierpnia 2017 r., sygn. akt III SA/Gl 366/17). Sąd powyższe stanowisko podziela.
Przechodząc do oceny zasadności skargi Sąd stwierdza, że zaskarżona uchwała nie narusza wskazanych przez skarżących przepisów art. 20, art. 22 i art. 31 ust. 3 Konstytucji RP. Jest ona aktem prawa miejscowego wydanym na podstawie delegacji zawartej w art. 11b i 11c ustawy o transporcie drogowym i w jej granicach, jak tego wymaga art. 94 Konstytucji. Rada Miasta nie nadużyła przyznanych jej kompetencji i nie ustaliła cen maksymalnych i strefy cen w sposób, który wyłączył lub w sposób zasadniczy ograniczył prowadzenie działalności gospodarczej. Art. 11b ustawy o transporcie drogowym, stanowiący samodzielną podstawę do podjęcia uchwały, jest zarazem przepisem, o którym mowa w art. 22 Konstytucji. Przepis ten dopuszcza ograniczenie wolności działalności gospodarczej, ale tylko w drodze ustawy i tylko ze względu na ważny interes publiczny. Ustawą, która dopuszcza ograniczenie wolność działalności gospodarczej w zakresie świadczenia usług przewozu osób taksówką jest właśnie ustawa o transporcie drogowym.
Prowadzenie działalności gospodarczej nie jest niczym nieograniczone (por. wyrok Trybunału Konstytucyjnego z 8 kwietnia 1998 r., K 10/97, OTK ZU nr 3/1998). Trybunał wielokrotnie zaznaczał, że dopuszczalne jest ograniczenie wskazanych wartości i zasad konstytucyjnych, jeżeli nie ma ono charakteru arbitralnego i uzasadnione jest potrzebą ochrony innych wartości konstytucyjnych, posiłkując się w tym zakresie zasadą proporcjonalności.
Niewątpliwie skarżona uchwała wprowadza ograniczenie w prowadzeniu działalności gospodarczej, jednakże ograniczenie to nie narusza zasady wolności (swobody) prowadzenia działalności gospodarczej, gdyż odnosi się do pewnej grupy podmiotów, a nie tylko samych skarżących. Umknęło skarżącym, że wprowadzenie omawianego ograniczenia ( maksymalnych cen i strefy cen) w równym stopniu dotyczy wszystkich osób (podmiotów gospodarczych), które prowadząc działalność gospodarczą w postaci świadczenia usług przewozowych taksówkami na terenie Gminy Miasta G. zobligowani są tych ograniczeń przestrzegać.
W tym zakresie Sąd zauważa, że w powołanym wyżej wyroku Trybunał Konstytucyjny przyjął przywoływane wielokrotnie w orzecznictwie stanowisko, że "działalność gospodarcza, ze względu na jej charakter, a zwłaszcza na bliski związek zarówno z interesami innych osób, jak i interesem publicznym, może podlegać różnego rodzaju ograniczeniom w stopniu większym niż prawa i wolności o charakterze osobistym bądź politycznym. Istnieje w szczególności legitymowany interes państwa w stworzeniu takich ram prawnych obrotu gospodarczego, które pozwolą zminimalizować niekorzystne skutki mechanizmów wolnorynkowych, jeżeli skutki te ujawniają się w sferze, która nie może pozostać obojętna dla państwa ze względu na ochronę powszechnie uznawanych wartości".
Rada gminy tworząc przepisy prawa musi mieć przy tym na uwadze, że podejmowane przez nią działania mają służyć zaspokajaniu potrzeb całej wspólnoty samorządowej ( zob. art. 166 ust. 1 Konstytucji RP). Dodatkowo należy wskazać, że art. 76 Konstytucji RP nakłada na władze publiczne obowiązek ochrony konsumentów przed działaniami zagrażającymi ich zdrowiu, prywatności i bezpieczeństwu oraz przed nieuczciwymi praktykami rynkowymi. Na gminie ciąży zatem obowiązek rozważenia i wyważenia interesów wszystkich grup społecznych tworzących wspólnotę samorządową. Na ten aspekt zwrócono uwagę w uzasadnieniu zaskarżonej uchwały, podając, że występują przypadki naliczania rażąco wysokich opłat za przewozy, zaś skutki takiego zawyżania dotykają przede wszystkim osoby przyjezdne oraz mieszkańców G. niezorientowanych w lokalnym rynku usług taksówkowych, korzystających głównie z taksówek oczekujących na postojach. Stwierdzono, że rażąco wysokie ceny często nie wiążą się z zadowalającym poziomem usług. Z analizy akt sprawy wynika, że ww. kwestia była również podnoszona w trakcie prac i dyskusji poprzedzających podjęcie uchwały. Mając powyższe na uwadze należy podzielić stanowisko organu, że celem zaskarżonej uchwały jest ochrona prawa klientów taksówek, narażonych na ponoszenie nieuzasadnionych, zawyżonych cen za przewozy oraz zapewnienie im poczucia bezpieczeństwa w codziennym korzystaniu z usług taksówkowych. Powyższe wskazuje zaś na istnienie ważnego interesu publicznego przemawiającego za wprowadzeniem w uchwale ograniczeń swobody działalności gospodarczej. Zdaniem Sądu, standardy konstytucyjnej wolności gospodarczej (art. 20 Konstytucji RP) zostały zachowane, w tym uwzględniono proporcjonalność zastosowanego ograniczenia, która nie godzi w istotę tej wolności, z której skarżący mogą korzystać na równi z innymi podmiotami (art. 31 ust. 3 Konstytucji RP).
Sąd nie podzielił również zarzutu, że uchwała narusza art. 2 w zw. z art. 66 ust. 1 ustawy Prawo przedsiębiorców poprzez zaniechanie wykonania analizy ekonomicznej wprowadzanych stawek maksymalnych, obejmującej analizę kosztów prowadzenia działalności w zakresie przewozu osób taksówkami.
W myśl art. 66 ust. 1 Prawa przedsiębiorców przed rozpoczęciem prac nad opracowaniem projektu aktu normatywnego określającego zasady podejmowania, wykonywania lub zakończenia działalności gospodarczej dokonuje się analizy możliwości osiągnięcia celu tego aktu normatywnego za pomocą innych środków i oceny przewidywanych skutków społeczno-gospodarczych, w tym oceny wpływu na mikroprzedsiębiorców, małych i średnich przedsiębiorców oraz analizy zgodności projektowanych regulacji z przepisami ustawy.
Z wcześniejszych rozważań wynika, że Rada Miasta [...] działając na podstawie delegacji ustawowej i kierując się ważnym interesem publicznym, nie mogła w inny sposób, niż poprzez podjęcie zaskarżonej uchwały osiągnąć zakładanego celu. Ponadto, wbrew twierdzeniom skarżących, Rada Miasta nie miała ustawowego obowiązku dokonania, przed podjęciem uchwały, szczegółowej analizy ekonomicznej. Wystarczające było, w ocenie Sądu, podjęcie uchwały w oparciu o konsultacje przeprowadzone ze środowiskiem [...] taksówkarzy, na podstawie obserwacji rynku usług taxi na terenie G. oraz analizy cen maksymalnych obowiązujących w innych dużych miastach. Należy zauważyć, że w aktach sprawy znajduje się petycja zrzeszeń taksówkarskich i związku zawodowego taksówkarzy o przywrócenie ceny maksymalnej na usługi taksówkowe z dnia 29 września 2017r., sprawozdanie z przebiegu warsztatów z dnia 16 marca 2018 r., w których uczestniczyli przedstawiciele Urzędu Miejskiego w G. i przedstawiciele taksówkarzy oraz protokół z posiedzenia Komisji Polityki Gospodarczej i Morskiej Rady Miasta G., które odbyło się w dniu 26 czerwca 2018r. Z treści pkt 8 tego protokołu wynika, że w obszernej dyskusji uczestniczyli również przedstawiciele taksówkarzy.
Z treści powołanych wyżej dokumentów wynika, że wprowadzone uchwałą ceny nie zostały przyjęte dowolnie, bowiem dokonano oceny sytuacji rynkowej na terenie miasta, jak również dokonano obserwacji cen stosowanych w innych dużych miastach. Z porównania cen stosowanych w tych miastach z cenami wprowadzonymi uchwałą wynika, że Rada Miasta G. ustaliła ceny maksymalne na poziomie o ok. 30 % wyższym. Logika i doświadczenie życiowe wskazuje, że skoro stosowane w innych dużych miastach niższe maksymalne ceny za przejazd taksówkami są dla osób świadczących takie usługi satysfakcjonujące i zapewniające zysk - w przeciwnym razie taka działalność nie była przez nich prowadzona - stosowanie cen wprowadzonych zaskarżoną uchwałą nie naruszy interesów ekonomicznych gdańskich taksówkarzy w taki sposób, że – jak twierdzą skarżący – nie zapewni im to osiągnięcia zysku z prowadzonej działalności gospodarczej.
W świetle powyższego pozostałe argumenty skarżących (dotyczące np. zasadności i celu złożonej przez środowisko taksówkarzy petycji, wprowadzenia cen maksymalnych tylko na terenie G. i wynikające z tego problemy w przypadku wykonywania przewozu z przekroczeniem granic miasta) pozostają bez wpływu na rozstrzygnięcie niniejszej sprawy.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).
Mając powyższe na uwadze Sąd doszedł do przekonania, że przyjęte w uchwale uregulowania nie naruszają prawa i skargę, jako niezasadną, oddalił na podstawie art. 151 p.p.s.a.