III SA/Gd 648/24

III SA/Gd 648/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-03-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-12-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak /przewodniczący sprawozdawca/
Janina Guść
Maja Pietrasik
Symbol z opisem
6059 Inne o symbolu podstawowym 605
Hasła tematyczne
Ewidencja ludności
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 736
art. 8, art. 46 ust. 2 pkt 3, ust. 2a, art. 47 ust. 3
Ustawa z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Asesor WSA Maja Pietrasik Protokolant: Referent Agnieszka Gross po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 marca 2025 r. sprawy ze skargi T. G. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 16 października 2024 r. nr SO-IX.621.63.2024.DM w przedmiocie udostępnienia danych z rejestrów ewidencji ludności oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 16 października 2024 r. Wojewoda Pomorski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 572; dalej: "k.p.a.") w związku z art. 46 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 24 września 2010 r. o ewidencji ludności (t.j. Dz.U. z 2024 r. poz. 736; dalej: "u.e.l."), utrzymał w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdyni z dnia 5 września 2024 r. odmawiającą T. G. udostępnienia danych adresowych z rejestru mieszkańców.
Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:
T. G. (dalej: "skarżący") zwrócił się do Prezydenta Miasta Gdyni (dalej: "organ I instancji", "Prezydent Miasta") o udostępnienie adresu zameldowania Pani G. urodzonej w kwietniu 1946 r., zamieszkałej w G., którą poznał podczas pobytu na leczeniu w sanatorium, i która obiecała mu całodobową opiekę, jednak przed wyjazdem nie wymienili się adresami.
Organ I instancji w piśmie z dnia 23 sierpnia 2024 r. poinformował skarżącego, że w rejestrze mieszkańców figuruje 11 osób o imieniu G. urodzonych w 1946 r. i wezwał do wskazania dodatkowych danych umożliwiających prawidłową identyfikację poszukiwanej osoby. Poinformował także skarżącego, że udostępnienie żądanych danych jest możliwe pod warunkiem uzyskania zgody osoby poszukiwanej. Przesłał skarżącemu wniosek o udostępnienie danych jednostkowych z rejestru mieszkańców.
Skarżący w dniu 30 sierpnia 2024 r. złożył wniosek o udostępnienie danych jednostkowych z rejestru mieszkańców na obowiązującym wzorze.
Decyzją z dnia 5 września 2024 r. Prezydent Miasta odmówił skarżącemu udostępnienia adresu zameldowania poszukiwanej osoby. Organ I instancji przyjął, że skarżący wykazał interes faktyczny w otrzymaniu danych objętych wnioskiem. Nie został jednak spełniony drugi z warunków, o których mowa w art. 46 ust. 2 pkt 3 u.e.l., tj. nie jest możliwe uzyskanie zgody osoby poszukiwanej na ich udostępnienie ze względu na niewystarczającą ilość danych umożliwiających identyfikację osoby poszukiwanej przez skarżącego.
Wojewoda Pomorski (dalej: "organ odwoławczy", "Wojewoda"), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia 16 października 2024 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy podkreślił, że interes faktyczny skarżącego nie jest kwestionowany przez organy. Tak jak i Prezydent Miasta stwierdził, że dane wskazane we wniosku nie są wystarczające do poprawnej identyfikacji poszukiwanej osoby, co z kolei uniemożliwia uzyskanie od niej zgody na udostępnienie żądanych danych. Wskazał, że organ I instancji podjął działania w celu rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy i wezwał skarżącego do uzupełnienia wniosku o dodatkowe informacje, na podstawie których mógłby zidentyfikować poszukiwaną osobę. Wyjaśnił przy tym, że jeżeli skarżący uzupełniłby wniosek o dane umożliwiające bezsporną identyfikację osoby, o której dane wystąpił, to zgodnie z art. 46 ust. 2 pkt 3 u.e.l., organ po uprzednim wyrażeniu zgody przez tę osobę, udostępniłby skarżącemu żądane dane.
Odnosząc się do pisma skarżącego z dnia 10 września 2024 r., w którym skarżący zwrócił się o ustalenie przez organ, która z 11 osób o tym samym imieniu i roku urodzenia przebywała w okresie od 10 do 31 lipca 2024 r. na leczeniu w Sanatorium "[...]" w I. Wojewoda wskazał, że organ nie jest zobowiązany do samodzielnego pozyskiwania informacji o poszukiwanej osobie. To na wnioskodawcy spoczywa ciężar podania wystarczającej ilości informacji umożliwiających jednoznaczną identyfikację poszukiwanej osoby. Organ I instancji podjął stosowne działania w tym zakresie i wezwał skarżącego do podania dodatkowych danych celem ustalenia tożsamości poszukiwanej osoby.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W ocenie skarżącego dane dotyczące osoby przez niego poszukiwanej, które podał w piśmie z dnia 10 września 2024 r., były wystarczające do prawidłowej identyfikacji tej osoby. Skarżący wskazał w nim, że poszukuje Pani G., która w lipcu przebywała na leczeniu w Sanatorium "[...]" w I. i która podjęła się stałej opieki nad nim. Organy nie podjęły działań mających na celu zidentyfikowanie poszukiwanej osoby i zwrócenie się do niej o zgodę na udzielenie danych objętych wnioskiem. Skarżący nadmienił, że dyrektor sanatorium odmówił mu podania adresu zamieszkania poszukiwanej osoby. Skarżący przedstawił także swoją sytuację zdrowotną i życiową.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zaprezentowaną w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Powyższe unormowanie zobowiązuje sąd do uwzględnienia wszystkich naruszeń prawa, które są istotne dla wyniku indywidualnej sprawy, bez względu na treść skargi.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
Materialnoprawną podstawę kwestionowanych przez skarżącego decyzji o odmowie udostępnienia danych z rejestru mieszkańców stanowił art. 46 ust. 2 pkt 3 u.e.l. Zgodnie z tym przepisem dane z rejestru mieszkańców mogą być udostępnione innym osobom i jednostkom organizacyjnym, jeżeli wykażą interes faktyczny w otrzymaniu danych, pod warunkiem uzyskania zgody osób, których dane dotyczą. O zgodę występuje organ właściwy do udostępnienia danych, wyznaczając termin do udzielenia zgody, nie krótszy niż 7 dni i nie dłuższy niż 14 dni od dnia otrzymania wystąpienia. Nieudzielenie zgody w wyznaczonym terminie skutkuje odmową udzielenia zgody na udostępnienie danych, o czym stanowi art. 46 ust. 2a u.e.l. Odmowa udostępnienia danych jednostkowych następuje w drodze decyzji administracyjnej, co wynika z art. 47 ust. 3 u.e.l.
Warunkiem udostępnienia danych na podstawie art. 46 ust. 2 pkt 3 u.e.l. jest zatem wykazanie interesu faktycznego i uzyskanie zgody osoby, której dane te dotyczą. Organy trafnie wskazały, że brak spełnienia jednego z ww. warunków stanowi przeszkodę do udostępnienia wnioskodawcy żądanych danych. Nadmienić przy tym należy, że wykazanie interesu faktycznego sprowadza się do wskazania przez wnioskodawcę celu, którego realizacja zależy od udostępnienia danych poszukiwanej osoby (zob. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 8 listopada 2017 r., sygn. akt II SA/Wr 331/17).
W rozpoznawanej sprawie organy obu instancji trafnie uznały, że skarżący legitymował się interesem faktycznym uprawniającym do wystąpienia z przedmiotowym wnioskiem (skarżący wskazywał, że poszukiwana osoba zadeklarowała, że podejmie się stałej opieki nad skarżącym , który jest osobą starszą i schorowaną). Natomiast powodem odmowy udostępnienia żądanych danych było niewystarczające sprecyzowanie przez skarżącego danych osobowych Pani G., urodzonej w kwietniu 1946 r., o której podanie adresu zameldowania skarżący wnioskuje. Brak możliwości zindywidualizowania osoby poszukiwanej uniemożliwiło bowiem organowi wystąpienie do niej o zgodę na udzielenie jej danych adresowych skarżącemu.
Z akt sprawy wynika, że skarżący wystąpił z wnioskiem o udostępnienie adresu zameldowania Pani G. urodzonej w kwietniu 1946 r. i zamieszkałej w G. W toku postępowania Prezydent Miasta wezwał skarżącego do doprecyzowania przedmiotowego wniosku poprzez podanie dodatkowych danych umożliwiających identyfikację poszukiwanej osoby, wskazując, że 11 osób spełnia warunki opisane we wniosku.
Skarżący stoi na stanowisku, że podał organom informacje, które pozwalały na identyfikację poszukiwanej przez niego osoby (wskazał imię, miesiąc i rok urodzenia, miasto zamieszkania oraz miejsce i okoliczności poznania poszukiwanej), zaś organy zaniechały podjęcia dodatkowych czynności zmierzających do prawidłowej identyfikacji tej osoby. Organy prezentują natomiast stanowisko, że w sytuacji niepodania przez skarżącego dodatkowych danych osoby poszukiwanej, pozwalających konkretnie wskazać tę osobę w rejestrze mieszkańców, nie mają obowiązku poszukiwania dowodów pozwalających konkretnie wskazać osobę, której danych udostępnienia oczekuje skarżący.
W sporze tym rację należy przyznać organom. Zdaniem Sądu organy nie miały możliwości przeprowadzenia skutecznego i dającego jednoznaczny wynik wyszukania w posiadanych rejestrach na podstawie danych przedstawionych przez skarżącego we wniosku. Wezwano zatem skarżącego do wskazania dodatkowych danych, które umożliwią jednoznaczne zidentyfikowanie osoby, o której dane wystąpił. Skarżący nie wykonał wezwania w tym zakresie (nie wskazał innych danych objętych rejestrem PESEL i rejestrem mieszkańców wymienionych w art. 8 u.e.l., jak chociażby nazwiska i pełnej data urodzenia), wobec czego jego żądanie nie mogło zostać zrealizowane. Podkreślić przy tym należy, że okoliczności podane przez skarżącego, które w jego ocenie miały umożliwić wskazanie konkretnej osoby, takie jak czas i miejsce poznania poszukiwanej osoby, czy jej rysopis "blondynka, wysoka, szczupła" (punkt 4 wniosku z dnia 30 sierpnia 2024 r.), nie doprowadziłyby do identyfikacji osoby, której danych adresowych dotyczył wniosek.
Wobec niezindywidualizowania osoby, której wniosek skarżącego dotyczył, organ nie miał możliwości ustalenia, która z osób o podanym we wniosku imieniu i niepełnej dacie urodzenia (w rejestrze figurowało 11 takich osób – przypomnienie Sądu) jest przedmiotem sformułowanego żądania udostępnienia danych adresowych z rejestru mieszkańców.
W orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego ugruntował się pogląd, zgodnie z którym wnioskodawca, celem zindywidualizowania konkretnej osoby ze zbioru PESEL i mieszkańców, powinien podać dane, które w tym rejestrze się znajdują zgodnie z art. 8 u.e.l., zawierającym katalog takich danych. Tylko bowiem na podstawie danych wymienionych we wspomnianym art. 8 u.e.l. można wyodrębnić osobę, której danych wniosek dotyczy. Ustawodawca obowiązek wykazania niezbędnych danych indentyfikacyjnych nakłada na osobę składającą wniosek o udostępnienie danych. Wynika to z faktu, że działaniu polegającemu na udostępnieniu danych ustawodawca przypisał charakter czynności technicznej. W postępowaniu tym organ opiera się na określonych przez wnioskodawcę kryteriach wyszukiwania. W sytuacji, gdy wskazane przez wnioskodawcę kryteria wyszukiwania nie prowadzą do zindywidualizowania osoby poszukiwanej, a jednocześnie nie jest możliwa filtracja wyników oparta na uwzględnieniu przy wyszukiwaniu innych informacji odnoszących się do danych osobowych osoby poszukiwanej, organ nie jest uprawniony do podjęcia dodatkowych czynności zmierzających do określenia przedmiotu wyszukiwania, gdyż wykracza to poza przyznane mu kompetencje (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 27 listopada 2014 r. w sprawach: II OSK 1100/13, II OSK 1101/13, II OSK 1102/13 i II OSK 1103/13, z dnia 26 czerwca 2019 r. w sprawie II OSK 1613/18; z dnia 18 maja 2021 r. w sprawie II OSK 2497/18; z dnia 20 grudnia 2022 r. w sprawie II OSK 2115/21; z dnia 27 lutego 2023 r. w sprawie II OSK 74/22).
Wobec zatem braku wskazania przez skarżącego, pomimo uprzedniego wezwania pismem z dnia 23 sierpnia 2024 r., dodatkowych danych osoby poszukiwanej gromadzonych w rejestrze mieszkańców, pozwalających ją zidentyfikować, za prawidłowe należało uznać stanowisko organów, że nie miały one w istocie możliwości przeprowadzenia skutecznego i dającego jednoznaczny wynik wyszukania w rejestrze mieszkańców. W konsekwencji nie mogły pozytywnie rozpatrzyć żądania skarżącego.
Ponownie podkreślić należy, że w sytuacji, gdy pomimo czynności postępowania wyjaśniającego, przeprowadzonych przez organ, strona nie wskazuje żadnych bliższych danych osoby poszukiwanej, które umożliwiłyby jej indywidualizację w rejestrach PESEL i mieszkańców, właściwy organ nie miał obowiązku przeprowadzenia dalszych czynności dowodowych w sprawie.
Podsumowując, w ocenie Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza prawa materialnego, ani przepisów postępowania.
Z tych względów Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę.
Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).