III SA/Gd 639/04

III SA/Gd 639/04 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-09-22
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-12-28
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Arkadiusz Despot-Mładanowicz /sprawozdawca/
Jacek Hyla /przewodniczący/
Krzysztof Gruszecki
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celny
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla, Sędziowie WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz (spr.), As. WSA Krzysztof Gruszecki, Protokolant Beata Kaczmar, po rozpoznaniu w dniu 22 września 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi "A" S.A. w W. na decyzję Dyrektora Izby Celnej z dnia 15 grudnia 2003 r. nr [...] w przedmiocie wartości celnej towaru oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją Dyrektor Izby Celnej na podstawie art. 233 § 1 pkt 2 lit. a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. Nr 137, poz. 926 ze zm.), art. 21, art. 23 § l, art. 30 § 1 pkt 5, art. 85 § l, art. 250 § 3 i § 5 oraz art. 262 ustawy z dnia 9 stycznia 1997 r. Kodeks celny (tj. Dz. U. z 2001 r. Nr 75 poz. 802 ze zm.), § 1 ust. 3, § 2 ust. 3 i ust. 5 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określania wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania (Dz. U. Nr 143, poz. 958 ze zm.) uchylił decyzję Naczelnika Urzędu Celnego w części dotyczącej określenia wartości celnej, kwot wynikających z długu celnego oraz kwot odsetek wyrównawczych, ustalonych na podstawie zgłoszeń celnych "A" S.A. w W. oraz określił na nowo wartość celną towarów i kwotę wynikającą z długu celnego w sposób opisany. Organ odwoławczy orzekł jednocześnie o zwrocie nienależnie pobranego cła i odsetek wyrównawczych.
W uzasadnieniu Dyrektor Izby Celnej stwierdził, że "A" S.A. z W. w dniu 11 sierpnia 2000 r. zgłosiła do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu samochody marki [...] zakupione od producenta hiszpańskiej firmy "B" S.A. Wartość celną pojazdów zadeklarowano w łącznej kwocie 353.892 DEM na warunkach dostawy FOB franco statek B. Koszty transportu zadeklarowano w wysokości 26.993 DEM.
Po przeprowadzeniu kontroli przez funkcjonariuszy Wydziału Kontroli Podmiotów Gospodarczych Izby Celnej w W. w zakresie przestrzegania przepisów oraz wartości celnej pojazdów zgłoszonych w procedurze dopuszczenia do obrotu stwierdzono, że "A" (zwana dalej Spółką) na podstawie umowy zawartej z hiszpańską firmą "B" S.A. jest wyłącznym importerem na terytorium Polski produktów firmy [...] (samochody, części zamienne, komponenty). W toku kontroli ustalono, iż Spółka zakupiła od firmy "B" m.in. samochody, które uległy uszkodzeniu w wyniku gradobicia w lipcu 1999 r. na placu fabrycznym w M., po cenach niższych od średnich cen nowych samochodów. W okresie od połowy 1999 r. do końca 2001 r. objęto procedurą dopuszczenia do obrotu 1500 samochodów zakupionych po obniżonych cenach, z czego 1368 samochodów objęto procedurą dopuszczenia do obrotu w Urzędzie Celnym w G. na podstawie 207 zgłoszeń celnych. Zgodnie z treścią protokołu pokontrolnego uszkodzone samochody były przewożone przez firmę "B" z placu fabrycznego do miejsca składowania w firmie [...] pod B. Dostawy wszystkich samochodów do portu w G. odbywały się drogą morską na warunkach dostawy FOB B. Do wartości celnej samochodów doliczane były koszty transportu i ubezpieczenia. Faktury sprzedaży obejmujące przedmiotowe pojazdy opatrzono adnotacją "Depreciated Vehicle".
Podczas kontroli ujawniono faktury wystawione przez firmę [...], obciążające Spółkę kosztami: składowania samochodów po gradobiciu w łącznej kwocie 1.245.250 ESP i ich przyjęcia na magazyn w łącznej kwocie 6.186.900 ESP dotyczących 1465 samochodów (20 faktur), oceny stanu technicznego 1320 pojazdów w łącznej kwocie 23.760.000 ESP (3 faktury), wymiany akumulatorów 45 Ah w 480 samochodach w łącznej kwocie 3.897.600 ESP i 71 Ah w 159 samochodach w kwocie łącznej 1.838.040 ESP (7 faktur), uzupełnienia paliwa w 455 samochodach w łącznej kwocie 227.500 ESP (5 faktur), naprawy uszkodzeń po gradobiciu 117 samochodów, w łącznej wysokości 15 79.500 ESP (2 faktury), zatrudnienia personelu do przemieszczania samochodów na kwotę 75.256 ESP (1 faktura). Ujawniono również fakturę wystawioną przez firmę [...] z B. obciążającą Spółkę kosztem równym 49.680.000 ESP za specjalne przygotowanie samochodów do transportu morskiego ze szczegółowym opisem uszkodzeń, a dotyczącą 1242 pojazdów. Kontrolujący uznali, iż koszty wynikające z ujawnionych faktur poniesione przed załadowaniem samochodów na statek winny być zadeklarowane w zgłoszeniach celnych obejmujących te pojazdy.
Strona wniosła zastrzeżenia do protokołu z przeprowadzonej kontroli celnej.
Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia 25 kwietnia 2003 r. wszczął z urzędu postępowanie w sprawie ustalenia wartości celnej samochodów po gradobiciu, objętych procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie przedmiotowego zgłoszenia celnego, uznał bowiem, iż powyższe informacje stanowią wystarczającą przesłankę do wszczęcia i przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego, zmierzającego do ustalenia faktycznej wartości celnej pojazdów. Organ I instancji pouczył stronę o przysługującym jej prawie czynnego udziału w każdym stadium postępowania, tj. możliwości wypowiadania się co do zasadności zebranych dowodów i materiałów oraz zgłaszania żądań, jak również wglądu w akta sprawy.
W odpowiedzi na postanowienie strona nadesłała pismo z dnia 13 maja 2003 r. z wyjaśnieniem, iż podtrzymuje swoje zastrzeżenia do protokołu z przeprowadzonej kontroli celnej. Strona odniosła się do kosztów wynikających z wszystkich ujawnionych w toku kontroli faktur. Zgodnie z przedstawionym stanowiskiem jako wartość celna importowanych samochodów zgłoszona była wartość transakcyjna samochodów. Podstawą obliczenia tej wartości była cena należna sprzedawcy za samochody wynikająca z faktury zakupu, powiększona zgodnie z art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego, o koszty transportu. Zdaniem strony dodatkowe koszty, takie jak przygotowanie samochodów do transportu, usługi logistyczne polegające na wypracowaniu procedur ekonomicznego załadunku samochodów, ocena stanu technicznego uszkodzonych samochodów, zatrudnienie personelu do przemieszczania samochodów do ich oceny technicznej, itp. były działaniami podjętymi przez Spółkę we własnym imieniu i na własny rachunek. Nie były to wydatki ponoszone przez sprzedającego na rzecz Spółki, jak również Spółka w związku z zakupem uszkodzonych samochodów od sprzedającego, nie ponosiła na jego rzecz żadnych dodatkowych wydatków. Wartości tych kosztów nie można powiązać z importem konkretnych egzemplarzy samochodów, bowiem działania te zostały podjęte w związku z ewentualnością podjęcia przez Spółkę decyzji gospodarczej o nabyciu samochodów uszkodzonych oraz innych (usługi logistyczne). W opinii strony działania powyższe należy ocenić w świetle art. 23 § 10 Kodeksu celnego, jako podjęte przez kupującego na jego własny rachunek, co powoduje, że poniesione koszty nie zwiększają wartości celnej towarów.
Naczelnik Urzędu Celnego dołączył do akt sprawy pismo, w którym zwrócił się do strony o nadesłanie dowodów (umów dokumentujących fakt zlecenia firmom [...] oraz [...] wykonania usług dotyczących uszkodzonych samochodów), które świadczyłyby o tym, że powyższe czynności były działaniami podjętymi przez stronę we własnym imieniu i na własny rachunek.
W odpowiedzi, załączonej również do akt strona stwierdziła, iż nie posiada żądanych dokumentów. Wyjaśniła jednocześnie, iż zlecenia na wszelkie dodatkowe czynności były udzielane w rozmowach bezpośrednich i telefonicznych przedstawicieli strony z przedstawicielami firmy [...] i [...], a zlecenia w tej formie potwierdzane były fakturami wystawionymi przez kontrahentów bezpośrednio na Spółkę. Również negocjacje zakupu samochodów po gradobiciu odbywały się głównie podczas rozmów telefonicznych oraz bezpośrednich spotkań przedstawicieli stron. W załączeniu Spółka przekazała kopie dokumentów powstałych podczas tych negocjacji, a dotyczących uzgodnień cenowych i liczby proponowanych samochodów.
Naczelnik Urzędu Celnego postanowieniem z dnia 26 czerwca 2003 r. wyznaczył stronie siedmiodniowy termin do wypowiedzenia się w sprawie materiału dowodowego dotyczącego niniejszego postępowania. Z możliwości tej strona nie skorzystała.
Po przeprowadzeniu postępowania wyjaśniającego Naczelnik Urzędu Celnego nie podzielił stanowiska strony i decyzją z dnia 23 lipca 2003 r. nr [...] uznał zgłoszenie celne, za nieprawidłowe w części dotyczącej wartości celnej samochodów po gradobiciu i ustalił wartość celną sprowadzonych pojazdów z uwzględnieniem kosztów wynikających z następujących faktur wystawionych przez firmę [...] i [...]:
- składowania i przyjęcia na magazyn - faktura nr [...] z dnia 30 kwietnia 2000 r.
- uzupełnienia paliwa - faktura nr [...] z dnia 30 czerwca 2000 r. i [...] z dnia 31 lipca 2000 r.
- zatrudnienia pracowników do przemieszczania pojazdów - faktura nr [...] z dnia 31 grudnia 2000 r.
- wymiany akumulatorów - faktura nr [...] z dnia 25 lipca 2000 r.
- oceny techniczny - faktura nr [...] z dnia 31 maja 2000 r.
- specjalnego przygotowania pojazdów do transportu morskiego ze szczegółowym opisem uszkodzeń - faktura nr [...] z dnia 1 sierpnia 2000 r.
oraz określił kwotę wynikającą z długu celnego. Organ I instancji ustalił również wysokość odsetek wyrównawczych należnych od powstałego niedoboru cła.
W uzasadnieniu decyzji organ I instancji wyjaśnił, iż Spółka decydując się na zakup po niższej cenie pojazdów uszkodzonych po gradobiciu musiała zapłacić nie tylko za sam towar, ale również za czynności i usługi związane z przygotowaniem samochodów do użytkowania. Płatności wynikających z dodatkowych faktur nie można potraktować jako działań podjętych przez kupującego na własny rachunek. Koszty te dotyczą czynności wykonanych za granicą, a więc znajdujące się w sferze działania dostawcy, a nie importera. Poniesione przez stronę dodatkowe koszty związane były z przywiezionymi uszkodzonymi pojazdami i wpłynęły na ich wartość. Dlatego też koszty te winny być wliczone w cenę poszczególnych pojazdów zgodnie z art. 23 § 9 Kodeksu celnego.
Strona odwołała się od powyższej decyzji i wniosła o jej uchylenie w całości. Strona przedstawiła zarzut, iż decyzja jest sprzeczna z przepisami Kodeksu celnego i Ordynacji podatkowej. Spółka wyjaśniła między innymi, iż w ramach swojej podstawowej działalności nie importowała dotychczas samochodów niepełnowartościowych, dlatego podjęcie decyzji gospodarczej o zakupie lub braku zakupu tych samochodów wymagało przeprowadzenia na miejscu - tj. w Hiszpanii dodatkowych czynności, jakimi była ocena stanu technicznego samochodów i czynności umożliwiające jej dokonanie m.in. uzupełnienie paliwa, wymiana akumulatorów, zatrudnienia personelu do przemieszczania samochodów do oceny.
Spółka ustosunkowała się również do zasadności wliczenia do wartości celnej samochodów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym kosztów naprawy uszkodzonych samochodów, przygotowania do transportu morskiego i usług logistycznych.
Dyrektor Izby Celnej w zaskarżonej decyzji wskazał, że art. 23 § 1 Kodeksu celnego stanowi, iż wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 Kodeksu celnego. W art. 23 § 9 Kodeksu celnego wprowadzono definicję "ceny faktycznie zapłaconej lub należnej" jako podstawy określania wartości celnej towaru importowanego. Zgodnie z brzmieniem tegoż przepisu ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej być dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej celem spełnienia zobowiązań sprzedawcy.
W postępowaniu strona oświadczyła, iż negocjacje zakupu samochodów po gradobiciu odbywały się podczas rozmów telefonicznych oraz bezpośrednich spotkań przedstawicieli Spółki. Następnie przedstawiła powstałe w toku tych negocjacji dokumenty dotyczące ustaleń cenowych uszkodzonych pojazdów. Wynika z nich, iż ceny samochodów zostały pomniejszone o taki sam procent bez względu na stopień uszkodzenia. Uszkodzone w wyniku burzy gradowej samochody składowano w [...] i tam eksperci firm zewnętrznych, działający na zlecenie i koszt Spółki, dokonywali oceny stanu technicznego samochodów i ich selekcji. Poddawane ocenie technicznej pojazdy należało przemieścić z placu parkingowego, na którym były składowane, tak aby możliwy był swobodny do nich dostęp. Niektóre z ocenianych pojazdów na skutek dłuższego przestoju na placu fabrycznym, miały rozładowane akumulatory i braki paliwa, co uniemożliwiało ich wyjazd z placu, a w konsekwencji sprawdzenie sprawności układów napędowych. Listy wybranych samochodów były dostarczane do producenta, który je fakturował na Spółkę. Następnie samochody były transportowane do portu w B.
Dyrektor Izby Celnej dał wiarę wyjaśnieniom strony i podzielił stanowisko, iż koszty usług polegających na wymianie akumulatorów i uzupełnieniu paliwa w niektórych samochodach, jak również na zatrudnieniu personelu do przemieszczania tych pojazdów były związane z umożliwieniem dokonania oceny ich stanu technicznego. Organ zgodził się, że koszty związane ze składowaniem pojazdów w celu dokonania oceny ich stanu technicznego, jak i sama ocena stopnia uszkodzenia danego samochodu nie miały wpływu na uzgodnione i należne sprzedawcy ceny transakcyjne samochodów. Potwierdzają ten fakt nie tylko wyjaśnienia strony, ale również poziom cen wykazanych w fakturach sprzedawcy znajdujących się przy zgłoszeniu celnym. Zapłata na rzecz [...] nie będącą sprzedawcą towaru i nie powiązaną ze sprzedawcą za wykonaną ocenę techniczną nie stanowiła warunku sprzedaży, nie była też spełnieniem zobowiązań sprzedawcy. Organ przyjął, iż koszt oceny technicznej powstały w wyniku działania podjętego przez kupującego na jego własny rachunek nie jest częścią wartości celnej przedmiotowych samochodów (art. 23 § 10 Kodeksu celnego).
W świetle przepisu art. 23 § 9 Kodeksu celnego zapłata za usługi obejmujące składowanie i przyjęcie na magazyn, uzupełnienie paliwa, zatrudnienie pracowników do przemieszczania pojazdów, wymianę akumulatorów, które to usługi były bezpośrednio związane z dokonaniem oceny stanu technicznego pojazdów, jak i koszt wykonania samej oceny, nie są częścią ceny należnej ani zapłaconej.
Inaczej wygląda kwestia ujęcia w wartości celnej sprowadzonych samochodów kosztu wynikającego z faktury nr [...] z dnia 1 sierpnia 2000 r., a obejmującego specjalne przygotowanie pojazdów do transportu morskiego ze szczegółowym opisem uszkodzeń.
Strona, tak jak w przypadku wyżej opisanych kosztów związanych z oceną techniczną, wskazała, iż jej zdaniem koszt specjalnego przygotowania pojazdów do transportu to działania podjęte przez Spółkę we własnym imieniu i na własny rachunek i należy je ocenić w świetle art. 23 § 10 Kodeksu celnego. Poniesienie tego kosztu nie było warunkiem sprzedaży samochodów, co powoduje, że koszty te nie zwiększają wartości celnej sprowadzonych samochodów.
Izba Celna zwróciła się do strony o określenie i udokumentowanie, na czym polegało specjalne przygotowanie samochodów do transportu morskiego oraz przedłożenie wykonanego przez [...] opisu uszkodzeń, którym zostały poddane uszkodzone samochody.
W odpowiedzi spółka [...] wyjaśniła, że "Przygotowanie samochodów do transportu morskiego dokonane przez firmę [...] było zlecone na skutek uszkodzeń podczas gradobicia także woskowej powłoki zabezpieczającej. Z drugiej strony długotrwały postój samochodów na składzie spowodował degradacje tejże powłoki w sposób naturalny i na skutek innych przypadkowych uszkodzeń. Wobec planowania transportu morskiego, w atmosferze soli, istniała obawa powstania ośrodków korozji, które nawet po naprawie w kraju pod powłoką by istniały, ze skutkiem "bomby z opóźnionym zapłonem". Dokonano zatem dodatkowego zabezpieczenia uszkodzonych miejsc. Zatem działania te należy rozpatrywać nie jako zwiększenie wartości handlowej towaru, a zabezpieczenie przed utratą tejże wartości.". Strona wyjaśniła również, że nie otrzymywała opisów uszkodzeń, służyły bowiem do sporządzania list samochodów jakie zostały przez firmę [...] wybrane w imieniu strony do fakturowania przez producenta, ale wystąpiła do firmy z prośbą o ich dosłanie.
Strona jednak nie dostarczyła żądnych dokumentów, ani też nie wypowiedziała się w tej kwestii. Organ odwoławczy uznał zatem, że strona dokumentów nie uzyskała.
W myśl przepisu art. 23 § 1 Kodeksu celnego wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy cena faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31 Kodeksu celnego. Z kolei w art. 30 § 1 Kodeks celny rozwija dyspozycje ustawy co do reguł ustalania wartości celnej, a w pkt 5 wskazuje, że do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z ich transportem, poniesione do granicy państwa lub portu polskiego.
W niniejszej sprawie ceny pojazdów uszkodzonych zostały ustalone na bazie warunków dostawy FOB franco statek B. Organ II instancji wyjaśnił, iż zastosowanie tego terminu handlowego ze zbioru INCOTERMS (Międzynarodowe Reguły Wykładni Terminów Handlowych Międzynarodowej Izby Handlowej w Paryżu ICC) oznacza, że sprzedający wziął na siebie obowiązek dostarczenia towaru na pokład statku, załatwionego przez kupującego w oznaczonym porcie załadunku, w umówionym dniu lub okresie i w sposób zgodny ze zwyczajami portu. Sprzedający winien więc ponieść wszystkie koszty związane z towarem, dopóki nie przekroczył on nadburcia statku. Jednak dopuszczalne są również inne uzgodnienia, jak w rozpatrywanej sprawie, gdzie przygotowanie samochodów do transportu morskiego znalazło się w gestii kupującego.
Treść faktury nr [...] wskazuje, że koszt z niej wynikający dotyczy specjalnego przygotowania uszkodzonych pojazdów do transportu morskiego, czyli jak wyjaśniła strona dodatkowego zabezpieczenia uszkodzonych miejsc, aby zapobiec powstaniu podczas transportu drogą morską ośrodków korozji, istotnie nie jest to koszt zwiększający "wartość handlową" samochodów. Zdaniem organu odwoławczego jest to zagraniczny koszt bezpośrednio związany z transportem towaru do portu polskiego, poniesiony przez stronę. Do kosztów transportu zalicza się bowiem wszelkie koszty poniesione przez importera związane z przemieszczaniem towaru do granicy państwa lub portu polskiego. Są to więc koszty nie tylko samego przewozu, ale również koszty z nim związane. Niewątpliwie koszt specjalnego przygotowania uszkodzonych pojazdów do przewozu drogą morską należy zaliczyć do kosztów transportu, które winny być uwzględnione w wartości celnej. W opinii organu podnoszona przez stronę okoliczność, że podjęte działania miały zabezpieczyć towar przed utratą wartości (a więc zabezpieczyć interes strony), nie zmienia faktu, że są to koszty bezpośrednio związane z transportem pojazdów. Koszty te można przyporządkować konkretnym egzemplarzom sprowadzonych pojazdów, kierując się numerami nadwozi wyszczególnionymi w wykazie załączonym do spornej faktury.
W świetle cytowanego przepisu art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego zasadnym jest, by w celu ustalenia wartości celnej towaru do ceny transakcyjnej wynikającej z faktury zakupu dodać koszty wynikające z ujawnionej faktury.
W niniejszej sprawie ustalono, iż ujawniona faktura nr [...] dotyczy również specjalnego przygotowania do transportu morskiego samochodów osobowych ujętych w pozycjach nr: 1 do 4, 6 do 9, 14, 18 do 23, 25 do 28, 30 do 33, 35, 36, 40 do 42, 46 i 47 przedmiotowego zgłoszenia celnego.
Mając na względzie fakt, iż Naczelnik Urzędu Celnego doliczył do wartości transakcyjnej sprowadzonych przez stronę towarów między innymi koszty, które w świetle cytowanych wyżej przepisów prawa, nie wchodzą w skład wartości celnej towaru, Dyrektor Izby Celnej uchylił zaskarżoną decyzję organu I instancji w części dotyczącej określenia wartości celnej oraz kwoty długu celnego. Jednocześnie mając na uwadze, że strona nie uwzględniła w ramach wartości celnej kosztów, stanowiących jej integralną całość, organ odwoławczy podtrzymał stanowisko organu I instancji w części dotyczącej uznania zgłoszenia celnego za nieprawidłowe. Uchylenie decyzji organu I instancji, w części dotyczącej wartości celnej i kwoty wynikającej z długu celnego, wymagało wydania przez Dyrektora Izby Celnej orzeczenia co do istoty sprawy.
Organ odwoławczy określił zatem wartość celną sprowadzonych przez Spółkę samochodów ujętych w wymienionych pozycjach zgłoszenia celnego z uwzględnieniem kosztów specjalnego przygotowania do transportu morskiego. Do wartości transakcyjnej tych pojazdów dodano koszt równy 40.000 ESP (tj. 470,20 DEM), czyli wynikający z faktury koszt przygotowania do transportu jednego pojazdu. Kwotę wynikającą z długu celnego określono w wysokości 76.087,60 zł i jest ona wyższa o 2.521 zł niż określona w zgłoszeniu celnym.
Przeliczenia walut dokonano w oparciu o Tabelę kursów średnich Nr 148/A/NBP/2000 waluty krajowej w stosunku do walut obcych ogłoszoną przez Narodowy Bank Polski dnia 1 sierpnia 2000 r., obowiązującą w dniu zgłoszenia celnego.
Mając na uwadze, iż obowiązek określenia prawidłowej wartości celnej oraz jej udokumentowania ciąży na zgłaszającym towar, organ naliczył odsetki wyrównawcze od powstałej różnicy. W myśl § l ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów z dnia 20 listopada 1997 r. w sprawie określania wypadków i warunków pobierania odsetek wyrównawczych oraz sposobu ich naliczania, wydanego na podstawie art. 222 § 5 Kodeksu celnego, organ celny pobiera odsetki wyrównawcze w wypadku, gdy kwota wynikająca z długu celnego została zarejestrowana na podstawie nieprawidłowych lub niekompletnych danych podanych przez zgłaszającego w zgłoszeniu celnym. Organ celny może odstąpić od poboru odsetek wyrównawczych tylko w przypadku, gdy dłużnik udowodni, że podanie nieprawidłowych lub niekompletnych danych spowodowane było szczególnymi okolicznościami, nie wynikającymi z jego zaniedbania lub świadomego działania lub gdy kwota odsetek wyrównawczych, naliczonych w odniesieniu do towarów objętych tym samym zgłoszeniem celnym, nie przekracza równowartości 20 EUR (§1 ust. 3 powyższego rozporządzenia). Ponieważ w sprawie nie zaistniały powyższe okoliczności zasadnym było naliczenie odsetek wyrównawczych.
Spółka zaskarżyła decyzję organu II instancji do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku zarzucając, że narusza art. 23 § 1 i art. 23 § 9 oraz art. 23 § 10, art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego oraz art. 122 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zgodnie z art. 23 § 1 Kodeksu celnego, wartością celną towarów jest wartość transakcyjna, to znaczy faktycznie zapłacona lub należna za towar sprzedany w celu przywozu na polski obszar celny, ustalana, o ile jest to konieczne, z uwzględnieniem art. 30 i art. 31Kodeksu celnego.
W świetle art. 23 § 9 Kodeksu celnego, ceną faktycznie zapłaconą lub należną jest
całkowita kwota płatności dokonanej lub mającej zostać dokonaną przez kupującego wobec lub na korzyść sprzedawcy za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności dokonane lub mające być dokonane jako warunek sprzedaży towarów kupującemu albo płatności dokonane lub mające być dokonane przez kupującego osobie trzeciej celem pełnienia zobowiązań sprzedawcy. Płatność może zostać dokonana w formie przelewu pieniężnego lub za pomocą innych form zapłaty bezpośrednio lub pośrednio. Zgodnie z art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego, w celu określania wartości celnej zastosowaniem przepisów art. 23, do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z ich transportem, poniesione do granicy państwa lub portu polskiego.
Przygotowanie do transportu morskiego było zlecone przez Spółkę firmie [...] na skutek uszkodzenia podczas gradobicia także woskowej powłoki zabezpieczającej. Ponadto powłoka ta uległa degradacji na skutek pozostawania samochodów na wolnym powietrzu i innych przypadkowych uszkodzeń. Skarżąca wobec konieczności morskiego transportu nabytych samochodów, zdecydowała się na dokonanie dodatkowego zabezpieczenia uszkodzonych miejsc, co miało zapobiec dostaniu się soli. Oznacza to, że działania te należy oceniać jako podjęte nie w celu zwiększenia wartości, lecz w celu zabezpieczenia przed utratą wartości.
Skarżąca nie zgadza się ze stanowiskiem Dyrektora Izby Celnej, bowiem jako wartość celna importowanych samochodów zgłoszona była wartość transakcyjna samochodów. Podstawą obliczenia tej wartości, była cena należna sprzedawcy za samochody wynikająca z faktury zakupu, powiększona zgodnie z art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego, o koszty transportu.
Zgodnie z art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się koszty transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłaty załadunkowe i manipulacyjne związane z ich transportem, poniesione do granicy państwa lub portu polskiego.
W ocenie Spółki uzupełnienie zabezpieczenia antykorozyjnego powłoki lakierniczej nie było kosztem transportu. Pojmowanie przez organy celne, jako kosztów transportu powiększających wartość celną, wszelkich kosztów związanych bezpośrednio i pośrednio z faktem transportu towarów, jest interpretacją rozszerzającą, nie mającą uzasadnienia w przepisach Kodeksu celnego.
Skarżąca podnosi, że nie jest prawnie możliwe powiększenie wartości transakcyjnej o koszty, które nie zostały wymienione wart. 30 § 1 pkt 1-5 Kodeksu celnego. W art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego, jako kategorię wydatków zwiększających wartość celną, określono:
1) koszty transportu (rozumiane jako koszt bezpośredniego przewozu),
2) koszty ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz
3) inne wydatki związane z transportem towarów, które są wymienione literalnie w tym przepisie, a więc:
a) opłaty załadunkowe,
b) manipulacyjne.
Przepis § 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego, na który powołuje się Dyrektor Izby Celnej, nie wymienia jako wydatków powiększających wartość celną towaru, kosztów uzupełnienia powłoki antykorozyjnej związanych pośrednio z faktem transportu towarów drogą morską. W opinii skarżącej, uzupełnienie powłoki antykorozyjnej, mającej na celu zabezpieczenie pojazdów przed utratą wartości, nie jest kosztem transportu, a jedynie kosztem dodatkowym ponoszonym przez nią we własnym imieniu i niewątpliwie na własną rzecz, mającym na celu zabezpieczenie się przed późniejszymi roszczeniami z strony nabywców samochodów z tytułu korozji powłoki lakierniczej. Nie były to również wydatki ponoszone przez sprzedającego na rzecz skarżącej. Wydatek na dodatkowe zabezpieczenie antykorozyjne, który poniosła skarżąca, w związku z zakupem uszkodzonych samochodów, nie był warunkiem, bezpośrednim lub pośrednim, sprzedaży samochodów.
Wskazywanie przez organ celny, że poniesione przez skarżącą w Hiszpanii wydatki na rzecz zakupu od [...] usługi dodatkowego zabezpieczenia uszkodzonych miejsc na karoserii, są wymienionymi w art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego kosztami transportu i ubezpieczenia przywiezionych towarów oraz opłatami załadunkowymi i manipulacyjnymi związanymi z ich transportem, świadczy o nie wyjaśnieniu stanu faktycznego sprawy, co narusza art. 122 Ordynacji podatkowej, zobowiązujący organy administracji do podjęcia w toku postępowania wszelkich niezbędnych działań w celu podatkowym.
Wszelkie działania spółki, w tym również zakupienie usługi dodatkowego zabezpieczenia uszkodzonych miejsc powłoki lakierniczej, należy oceniać nie jako koszt transportu, o którym mowa wart. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego, lecz wyłącznie w świetle art. 23 § 10 Kodeksu celnego. Zgodnie z treścią tego ostatniego przepisu, podjęte przez kupującego udokumentowane działania dokonane na jego własny rachunek, inne niż te, których doliczenie przewidziane jest w art. 30, nie są uznawane za pośrednią płatność na rzecz sprzedawcy, nawet jeśli mogłyby być uznane za korzystne dla sprzedawcy lub zostały podjęte na podstawie porozumienia ze sprzedawcą, a ich koszt nie będzie doliczony do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej przy ustalaniu wartości celnej przywiezionych towarów.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie i podtrzymał argumenty zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Postępowanie przed sądami administracyjnymi prowadzone jest na podstawie ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.).
Zgodnie zaś z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej.
W przedmiotowej sprawie podstawą obliczenia wartości celnej importowanych samochodów była, zgodnie z art. 23 § 1 i 9 Kodeksu celnego, cena należna sprzedawcy wynikająca z faktury zakupu, powiększona zgodnie z art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego o koszty transportu.
Treść rozstrzygnięcia została prawidłowo odczytana przez stronę skarżącą, co potwierdzają zarzuty odwołania.
Uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi formalne określone w przepisie art. 210 § 1 Ordynacji podatkowej stosowanym odpowiednio do postępowania w sprawach celnych (art. 262 Kodeksu celnego). Dokonane zostały ustalenia faktyczne w istocie nie kwestionowane przez stronę skarżącą. Wprawdzie poza treścią decyzji zamieszczono kwotowe rozliczenie przypisanego każdemu importowanemu samochodowi zwiększenia wartości celnej z tytułu kosztów przygotowania do transportu, jednakże rozliczenie to, wywodzone z treści jednego dokumentu i polegające na prostej operacji matematycznej polegającej na podziale kwoty łącznej przez liczbę pojazdów, które były objęte usługą wykonaną przez [...], nie budziło wątpliwości strony w toku postępowania. Zarzut podnoszony przez stronę zarówno w odwołaniu, jak i w skardze naruszenia art. 122 Ordynacji podatkowej, dotyczący niepodjęcia przez organy podatkowe wszelkich niezbędnych działań w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy jest niezasadny również z tej przyczyny, że strona, zobowiązana do wyjaśnienia i udokumentowania, na czym polegało specjalne przygotowanie samochodów do transportu morskiego, oświadczyła, że nie otrzymała opisu uszkodzeń pomimo adnotacji o takim dokumencie na fakturze wystawionej przez firmę [...]. Organy celne poczyniły ustalenia na podstawie całego zebranego w sprawie materiału. Uwzględnione zostało oświadczenie strony, że usługa była związana z uszkodzeniem wskutek gradobicia także woskowej powłoki zabezpieczającej. Strona stanowczo również w skardze podkreśla tymczasową przydatność tych prac, ograniczoną do czasu transportu i służącą niepogorszeniu stanu pojazdu w czasie przewozu drogą morską, w konsekwencji zapobieżeniu obniżeniu wartości pojazdów. Organy właściwie oceniły charakter usługi, uwzględniły cel dokonanych zabezpieczeń i przypisały wydatek do kosztów transportu. Sposób zabezpieczenia towaru na czas przewozu należy do wyboru strony. Zastosowanie zabezpieczenia w postaci tymczasowej dodatkowej powłoki chroniącej towar przed wpływami atmosferycznymi w czasie podróży morskiej w istocie stanowi wybór sposobu opakowania.
Na etapie skargi strona w jej uzasadnieniu koncentruje się na zarzutach naruszenia prawa materialnego. Przepis art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego nie może być interpretowany w sposób rozszerzający. Sąd rozpoznający niniejszą sprawę przychyla się do tego poglądu, wyrażonego również w wyroku z dnia 25 maja 2005 r. wydanym w sprawie V SA/Wa 2263/04 ze skargi tej samej strony skarżącej w sprawach celnych. Ocena Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w powyższej sprawie nie odnosi się do zagadnienia będącego istotą sporu w sprawie rozpoznawanej, w której organ odwoławczy nie doliczał do wartości celnej kosztów opinii technicznej i kosztów związanych z przygotowaniem i dostarczeniem samochodów do rzeczoznawcy.
Wprawdzie powołany przepis nie wymienia jako wydatków powiększających wartość celną kosztów uzupełnienia powłoki antykorozyjnej, jednakże wskazana przez stronę celowość tego wydatku uzasadniona narażeniem na korozję w związku z transportem morskim uzasadnia uznanie tego kosztu za koszt transportu związany z przemieszczeniem towaru. Do kosztów transportu wchodzą nie tylko koszty ściśle związane z przewozem towaru, ale także koszty związane z jego załadowaniem lub dozorem (por. wyrok NSA z dnia 6 lipca 1995 r., sygn. SA/Kr 2869/94). Podobnie jak dozór, tak i zabezpieczenie towaru na czas transportu chroni przed utratą wartości, jednak jako szczególna kategoria wydatku importera zgodnie z art. 30 § 1 pkt 5 Kodeksu celnego podlega uwzględnieniu jako kwota zwiększająca wartość celną.
W konsekwencji uznania za prawidłowe doliczenia przewidzianego w art. 30 Kodeksu celnego, nie jest trafny zarzut naruszenia art. 23 § 10 tej ustawy.
Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 151 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku.