III SA/GD 614/23

III SA/Gd 614/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-06-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2023-10-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik
Alina Dominiak /sprawozdawca/
Bartłomiej Adamczak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6037 Transport drogowy i przewozy
Hasła tematyczne
Transport
Skarżony organ
Inne
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 2201
art. 92a ust. 1, art. 92b ust. 1, art. 92c ust. 1 pkt 1
Ustawa z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym - t.j.
Dz.U. 2023 poz 775
art. 7, art. 8 par. 1, art. 11, art. 77 par. 1, art. 80, art. 107 par. 3
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c)
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Adam Osik Protokolant: Asystent sędziego Diana Wojtowicz po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi R. S. na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego z dnia 26 lipca 2023 r. nr BP.501.248.2023.0993.GD11439420 w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy o transporcie drogowym 1. uchyla zaskarżoną decyzję, 2. zasądza od Głównego Inspektora Transportu Drogowego na rzecz skarżącego R. S. kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 26 lipca 2023 r., Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: "GITD", "organ odwoławczy"), działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775; dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Pomorskiego Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: "WITD", "organ I instancji") z dnia 16 grudnia 2022 r., którą nałożono na R. S. (dalej: "skarżący") karę pieniężną za naruszenie przepisów o transporcie drogowym.
Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:
Podczas kontroli drogowej zespołu pojazdów składającego się z ciągnika samochodowego marki S. i naczepy marki D., przeprowadzonej w dniu 22 marca 2022 r. przez policjantów z Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w G., stwierdzono podłączenie do tachografu magnesu w celu zakłócania pracy tachografu. Analiza czasu pracy wykazała, że tachograf w pamięci oraz na karcie kierowcy rejestrował odpoczynek kierowcy, mimo że pojazd poruszał się po drodze publicznej. Pojazdem wykonywany był przewóz drogowy w imieniu skarżącego prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą R. w G. W związku z powyższym stwierdzono naruszenie wykazane w załączniku nr 3 do ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm., dalej: "u.t.d.") pod lp. 6.1.3, poprzez podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu.
Decyzją z dnia 16 grudnia 2022 r. WITD nałożył na skarżącego za powyżej opisane naruszenie karę pieniężną w wysokości 10.000 zł.
GITD, po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, zaskarżoną decyzją z dnia 26 lipca 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy przywołał brzmienie przepisów u.t.d. mających zastosowanie w sprawie oraz art. 32 ust. 3 i art. 33 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 165/2014 z dnia 4 lutego 2014 r. w sprawie tachografów stosowanych w transporcie drogowym i uchylającego rozporządzenie Rady (EWG) nr 3821/85 w sprawie urządzeń rejestrujących stosowanych w transporcie drogowym oraz zmieniającego rozporządzenie (WE) nr 561/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady w sprawie harmonizacji niektórych przepisów socjalnych odnoszących się do transportu drogowego (Dz. Urz. UE L 60 z 28 lutego 2014 r., str. 1, dalej: "rozporządzenie (UE) nr 165/2014").
Organ odwoławczy ustalił, że do tachografu cyfrowego, w który był wyposażony poddany kontroli zespół pojazdów, podłączony był magnes, który zakłócał pracę tachografu. Organ wyjaśnił, że magnes podpięty do tachografu (impulsator ruchu) powoduje zakłócenie pracy tachografu – tachograf pomimo wykonywanego przewozu rejestruje odpoczynek. Organ odwoławczy podkreślił, że za stwierdzone naruszenie popełnione przez kierowcę odpowiedzialność ponosi przedsiębiorca, w którego imieniu był wykonywany przewóz.
Organ odwoławczy nie podzielił argumentacji odwołania, w świetle której skarżący nie miał wpływu na stwierdzone naruszenie oraz że organizacja pracy kierowców w przedsiębiorstwie była prawidłowa, tzn. że transport dla kierowcy był tak zaplanowany, by przy jego realizacji nie musiał on naruszać przepisów regulujących transport drogowy. W ocenie GITD wykrycie niedozwolonego urządzenia podpiętego do tachografu w celu zakłócania jego pracy przeczy tym twierdzeniom. Przy prawidłowo zaplanowanym przewozie kierowca nie używałby magnesu w celu zakłócenia pracy tachografu, ponieważ nie miałby takiej konieczności. Tym bardziej, że w przypadku jego wykrycia kierowca, oprócz grzywny w wysokości 2.000 zł, straciłby prawo jazdy na okres 3 miesięcy, co jest równoznaczne z niemożliwością wykonywania pracy. Jeżeli zatem kierowca dopuszcza się fałszowania zapisu swojej pracy to musi liczyć na to , że nie tylko nie zostanie ukarany przez przedsiębiorcę, ale otrzyma wyższe wynagrodzenie. Za takim stanowiskiem przemawia treść zeznań kierującego pojazdem, z których wynika, że jego wynagrodzenie uzależnione jest od ilości wykonanego frachtu, że przed rozpoczęciem przewozu podpiął magnes do tachografu i wykonywał przewóz do momentu zatrzymania do kontroli.
Organ odwoławczy nie znalazł podstaw do zastosowania art. 92c u.t.d. i odstąpienia od nałożenia kary wskazując, że skarżący nie wykazał, że nie miał wpływu na powstanie naruszenia. Z materiału dowodowego oraz wyjaśnień skarżącego nie wynika, aby podjął on jakiekolwiek kroki w celu zapobieżenia powstania naruszeniu, jak również, że naruszenie jest następstwem okoliczności, których nie mógł przewidzieć lub którym nie mógł zapobiec.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, żądając stwierdzenia nieważności decyzji organów obu instancji oraz umorzenia postępowania. Podniósł zarzut naruszenia przepisów:
1/ art. 7 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 11 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy oraz brak odzwierciedlenia tych ustaleń w uzasadnieniu decyzji. Organy nie wyjaśniły zasadności przesłanek wymierzenia kary administracyjnej w sytuacji, gdy skarżący wykazał przesłanki wyłączające jego odpowiedzialność określone w art. 92b i art. 92c u.t.d.;
2/ art. 7 w zw. z art. 8 § 1 w zw. z art. 11 w zw. z art. 77 § 1 w zw. z art. 80 w zw. z art. 107 § 3 k.p.a., poprzez błędne przyjęcie, iż każde naruszenie przez kierowcę przepisów dotyczących stosowania i użytkowania tachografu powoduje, że przedsiębiorca nie zapewnił właściwej dyscypliny i organizacji pracy. W ocenie skarżącego organy nie rozpatrzyły ww. pojęcia w kontekście przedstawionych przez niego dowodów;
3/ art. 6, art. 8 i art. 11 w zw. z art. 107 § 1 pkt 6 i 5 3 k.p.a., poprzez niewskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione, dowodów, na których się oparł oraz przyczyn odmówienia innym dowodom wiarygodności i mocy dowodowej - w szczególności wyjaśnieniom i dowodom zaoferowanym przez skarżącego. Przedstawione przez skarżącego dowody w postaci: wydruku z poczty elektronicznej od skarżącego do kierującego pojazdem w dniu kontroli, zawierającego dokumentację zlecającą przewozy, CMR na przewóz kontenera na trasie G.-Ł., kontenerowego listu przewozowego, potwierdzającego zlecenie załadunku w dniu 23 marca 2022 r. w D., zlecenia podjęcia pustego kontenera pod załadunek w dniu 23 marca 2022 r. w D., kontenerowego listu przewozowego w eksporcie, potwierdzającego obecność kierowcy na załadunku kontenera materiałami niebezpiecznymi w dniu 21 marca 2022 r. w D. jednoznacznie wskazują, że skarżący zapewnił właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą przy prowadzeniu przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów m.in. rozporządzenia (WE) nr 561/2006, rozporządzenia (UE) nr 165/2014, Umowy AETR i ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców.
Zarzucił też pominięcie argumentacji dotyczącej pojęcia "awizacja" oraz nie wzięcie pod uwagę pisma spółki G.
W odpowiedzi na skargę GITD wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935) - dalej jako: "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługiwała na uwzględnienie, choć nie można podzielić jej wszystkich zarzutów.
W niniejszej sprawie zaskarżoną decyzją Główny Inspektor Transportu Drogowego utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji, nakładającą na skarżącego karę pieniężną w wysokości 10 000 zł.
Przepis art. 92a ust.1 ustawy o transporcie drogowym stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie.
Z kolei art. 92b ust. 1 u.t.d. stanowi, że nie nakłada się kary pieniężnej za naruszenie przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, jeżeli podmiot wykonujący przewóz drogowy zapewnił:
1) właściwą organizację i dyscyplinę pracy ogólnie wymaganą w stosunku do prowadzenia przewozów drogowych, umożliwiającą przestrzeganie przez kierowców przepisów: a) rozporządzenia (WE) nr 561/2006, b) rozporządzenia (UE) nr 165/2014, c) Umowy AETR,d) ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców;
2) prawidłowe zasady wynagradzania, niezawierające składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszania przepisów rozporządzenia, o którym mowa w pkt 1 lit. a, lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego.
Zgodnie natomiast z art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć.
Organy obu instancji uznały, że skarżący jest odpowiedzialny za dokonanie naruszenia opisanego w lp.6.1.3.załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym - podłączenie do tachografu niedozwolonego urządzenia lub przedmiotu wykonanego lub przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystanie z tego urządzenia lub przedmiotu. Organy uznały także , że brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust.1 u.t.d. i umorzenia postępowania.
Organy ustaliły, że kierujący pojazdem członowym P. S., który został zatrzymany do kontroli w dniu 22 marca 2022 r. o godz. 15.10 na ul. K. w G., wykonywał przejazd drogowy w imieniu i na rzecz skarżącego, prowadzącego działalność gospodarczą. Skarżący posiada zezwolenie na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego. Kierujący pojazdem użył w trakcie jazdy magnesu przytwierdzonego do impulsatora, co spowodowało nierejestrowanie prawidłowych danych na karcie kierowcy i w pamięci tachografu, dotyczących aktywności kierowcy w zakresie czasu pracy, prędkości pojazdu i przebytej drogi.
Organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji uznał, że fakt użycia przez kierowcę magnesu, uzależnienie wysokości wynagrodzenia kierowcy (jak wynikało z jego zeznań) od ilości wykonanego frachtu, a także surowość konsekwencji grożących kierowcy w przypadku wykrycia korzystania z magnesu świadczy o nieprawidłowym zaplanowaniu zadań przewozowych.
Skarżący nie kwestionował , że kierowca posłużył się magnesem , czego skutkiem było nierejestrowanie prawidłowych danych, kwestionował natomiast swoją odpowiedzialność za spowodowanie opisanego powyżej naruszenia.
Skarżący wskazywał, że kierowca, który został przesłuchany na miejscu kontroli jako świadek, przedstawił niezgodnie ze stanem faktycznym swoje obowiązki zaplanowane na dzień kontroli i dzień następny. Skarżący w toku postępowania przed organami próbował dowieść, że nie było żadnych powodów, by kierowca, z uwagi na wadliwe zaplanowanie zadań przewozowych, został "zmuszony" do posłużenia się magnesem. Skarżący zarzucał, że kierowca niezgodnie z prawdą przedstawił przebieg zaplanowanych dla niego czynności twierdząc, że założył magnes , by moc dojechać w dniu 22 marca 2022 r. na rozładunek z kolejnymi kontenerami , które miały być pobrane w G., a rozładowane w okolicach K. Wskazywał, że przedłożona dokumentacja świadczy o tym , że kierowca w dniu 22 marca 2022 r. o godz. 13.17 otrzymał wiadomość wraz z dokumentami , że kolejny przewóz, dotyczący pełnego kontenera 20 stopowego, ma zostać wykonany na trasie G. do Ł., gdzie rozładunek miał nastąpić w dniu 23 marca 2022 r. Następnie kierowca miał jechać do D. w celu załadunku pustego kontenera , który to załadunek miał rozpocząć się o godz. 14.00. Wśród przedłożonych organowi dokumentów znajdował się także odpis umowy o pracę, zawartej z kierowcą.
Organ pierwszej instancji w toku prowadzonego postępowania dokonał czynności sprawdzających, dotyczących zaplanowanych dla kierowcy czynności w dniach 22 i 23 marca 2022 r., m.in. skierował do G. i B. w G. oraz do D. w G. pytanie dotyczące tego, czy kierowca poruszający się konkretnie opisanym pojazdem w dniach 22 i 23 marca 2022 r. pobierał kontenery, w jakim dniu i o której godzinie wyjechał z terminala, jaka firma spedycyjna zleciła podjęcie kontenera. Na podstawie uzyskanych odpowiedzi skierował do firmy G. Spółki z o.o. w W. pytania dotyczące miejsca przeznaczenia kontenera pobranego z terminala w G., terminu realizacji zlecenia, rodzaju odpowiedzialności przewoźnika w przypadku niewykonania zlecenia na czas. Firma G. wskazała, że kontener miał być dostarczony do Ł. na godzinę 8.00, a odpowiedzialność przewoźnika nie była ustalona. Firma ta podała również, że w przypadku opóźnienia rzędu 2- 3 godzin nie wysuwałaby żadnych roszczeń.
Organ pierwszej instancji w wydanej decyzji dokonał m.in. opisu wszystkich podjętych przez siebie czynności dowodowych, także w kontekście rozbieżności między zeznaniami kierowcy a twierdzeniami i zarzutami skarżącego oraz treścią przedłożonych przez niego dokumentów. Następnie, co wyraźnie wynika z uzasadnienia decyzji, z uwagi na twierdzenia skarżącego, że prawidłowo zaplanował zadania przewozowe stosownie do czasu pracy kierowcy i w związku z tym kierowca nie musiał stosować manipulacji, by wykonać zaplanowane zadania, organ dokonał analizy danych dotyczących czasu pracy kierowcy w zestawieniu ze zleceniem transportu kontenera , awizowanego na dzień 23 marca 2022 r. na godz. 8.00 w Ł.
Po dokonaniu analizy organ stwierdził, że biorąc pod uwagę legalny czas pracy kierowcy skarżący nie zaplanował prawidłowo kierowcy zadań, które miał wykonać w dniach 22 i 23 marca 2022 r. , a gdyby nie kontrola drogowa ( która zapobiegła dalszemu nierejestrowaniu czasu pracy i aktywności kierowcy) kierowca ( z uwagi na nierejestrowanie pracy tachografu) mógłby dostarczyć do rozładunku kontener na godzinę 8.00.
Ostatecznie organ pierwszej instancji uznał, że skarżący nie wykazał przesłanek z art. 92c u.t.d., pozwalających na wyłączenie odpowiedzialności przewidzianej w tym przepisie, szczególnie przesłanek z art. 92c ust.1 pkt 1 tej ustawy i nałożył na skarżącego karę pieniężną za opisane wyżej naruszenie.
W odwołaniu od decyzji organu pierwszej instancji skarżący zarzucił naruszenie przepisów postępowania, wyrażających się m.in. nie odniesieniem się do nieprawdziwych zeznań kierowcy, zastosowaniem hipotetycznych i nieprawidłowych wyliczeń dotyczących przejazdu na trasie G. – Ł. z ładunkiem.
Swoje stanowisko skarżący obszernie uzasadnił, wskazując na prawną treść pojęcia "awizacji" ładunku , wynikającą z art. 50 ustawy Prawo przewozowe oraz wskazując, kiedy obowiązek awizacji nie istnieje i wywodząc, że organ w sposób nieuprawniony przyjął, że godzina 8.00 była godziną, kiedy bezwzględnie miał nastąpić rozładunek, a także że organ nie wziął pod uwagę wyjaśnień spółki G., zgodnie z którymi odpowiedzialność przewoźnika za niedostarczenie kontenera z ładunkiem na godzinę 8.00 nie zastała ustalona, a opóźnienie rzędu 2- 3 godzin nie stanowiło żadnego problemu. Skarżący zarzucił także , że organ nie odniósł się do przedstawionego dowodu – kopii umowy o pracę, zawartej z kierowcą, niezawierającej składników wynagrodzenia lub premii zachęcających do naruszenia przepisów rozporządzenia 561/2006 lub do działań zagrażających bezpieczeństwu ruchu drogowego. Skarżący przedstawił też inne argumenty, świadczące jego zdaniem o naruszeniu przepisów postępowania przez organ pierwszej instancji.
W tym kontekście zauważyć należy, że organ odwoławczy w uzasadnieniu wydanej decyzji przytoczył i omówił istotne w sprawie przepisy ustawy o transporcie drogowym. Następnie szczegółowo odniósł się do zarzucanego skarżącemu naruszenia opisanego pod lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym , dotyczącego podłączenia do tachografu magnesu , przeznaczonego do celów podrabiania lub przerabiania danych rejestrowanych przez tachograf lub korzystania z magnesu.
Ustalony w sprawie przez organy stan faktyczny , dotyczący spełnienia przesłanek z art. 92a ust.1 u.t.d. , uprawniał organy do uznania, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia określonego pod lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. W przypadku tego naruszenia kara pieniężna, określona pod lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do u.t.d. , wynosi 10 000 zł.
Dodać należy, że skarżący okoliczności podłączenia do tachografu magnesu nie kwestionował.
Nie można zgodzić się ze skarżącym, że wykazał przesłanki wyłączające jego odpowiedzialność, określone w art. 92b u.t.d. Podkreślić trzeba, że przepis ten dotyczy naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku, a naruszenie, przypisane skarżącemu , takim naruszeniem nie jest. W niniejszej sprawie można jedynie badać przesłanki z art. 92c ust. 1 u.t.d. - podmiot wykonujący przewozy "nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć".
Nie sposób nie zgodzić się w tym kontekście z zarzutami skargi , dotyczącymi naruszenia przez organ odwoławczy przepisów postępowania.
Zasada dwuinstancyjności postępowania administracyjnego, wyrażona w art. 15 k.p.a., polega na dwukrotnym rozpatrzeniu i rozstrzygnięciu sprawy przez organy obu instancji. Konieczne jest zatem nie tylko podjęcie dwóch kolejnych rozstrzygnięć przez organy administracji , ale też podjęcie tych rozstrzygnięć po przeprowadzeniu przez każdy z tych organów postępowania merytorycznego, w którym dwukrotnie zostaną ocenione dowody oraz dokonana zostanie analiza wszystkich istotny okoliczności.
W niniejszej sprawie organ odwoławczy skoncentrował swoje ustalenia i rozważania na spełnieniu przesłanek z art. 92 a ust.1 u.t.d. w zw. z lp. 6.1.3. załącznika nr 3 do u.t.d. , mimo że - w istocie- fakt dokonania naruszenia nie był przez skarżącego kwestionowany.
Choć spór między stronami dotyczył możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 92c ust. 1 u.t.d. , organ odwoławczy przyjmując, że przepis ten zastosowany być nie może uchylił się w rzeczywistości od ustalenia stanu faktycznego niezbędnego do oceny twierdzeń skarżącego o prawidłowym zaplanowaniu przez niego zadań dla kierującego pojazdem i od oceny zaoferowanych przez skarżącego dowodów, m.in. dotyczących zlecenia kierowcy e-mailowo dokonania konkretnych czynności oraz trasy, przedłożonej umowy o pracę, pisma firmy G.. W realiach niniejszej sprawy organ odwoławczy nie może zasadnie twierdzić, że brak jest podstaw do zastosowania art. 92c ust.1 u.t.d., skoro nie ustalił w tym zakresie stanu faktycznego oraz pominął całkowitym milczeniem zarzuty odwołania, w tym dotyczące treści przedstawionej przez skarżącego umowy o pracę, zawartej z kierowcą , jak też zarzuty dotyczące wadliwego uznania przez organ pierwszej instancji, że zadania przewozowe nie zostały prawidłowo zaplanowane, bowiem niemożliwe było dostarczenie kontenera na godzinę 8.00 do Ł.
Odpowiednie zastosowanie w postępowaniu odwoławczym art. 107 § 3 k.p.a. wymaga od organu wyższego stopnia odniesienia się do wszystkich zarzutów odwołania, które faktycznie mogą mieć wpływ na rozstrzygnięcie. W niniejszej sprawie nie doszło do zrealizowania zasady przekonywania, wyrażonej w art. 11 k.p.a., bowiem organ odwoławczy pominął milczeniem twierdzenia strony i zaoferowane przez nią dowody. Tymczasem wszelkie okoliczności i zarzuty strony, a zwłaszcza te, które mają znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy, muszą być przez organ rzetelnie omówione i wnikliwie przeanalizowane.
Z uwagi na powyższe Sąd nie może uznać, że organ odwoławczy prawidłowo przyjął, że skarżący nie wykazał przesłanek zwalniających go z odpowiedzialności za stwierdzone naruszenie.
W tej sytuacji Sąd, stwierdzając naruszenie przez organ odwoławczy przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy – art. 7 , art. 8 § 1 , art. 11, art. 77 § 1 , art. 80, art. 107 § 3 k.p.a.- na podstawie art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżoną decyzję.
Przy ponownym rozpatrzeniu sprawy organ będzie miał na uwadze powyższe wskazania.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 §1 p.p.s.a.