III SA/Gd 587/25

III SA/Gd 587/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2026-02-19
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-11-12
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bartłomiej Adamczak /sprawozdawca/
Jacek Hyla /przewodniczący/
Maja Pietrasik
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Inne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2026 poz 143
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi
Dz.U. 2024 poz 1210
art. 103 ust. 1 pkt 4
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 706
art. 182 § 2
Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.) Asesor sądowy WSA Maja Pietrasik Protokolant: Starszy asystent sędziego Robert Daduń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 19 lutego 2026 r. sprawy ze skargi E. P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 4 września 2025 r., nr SKO.474.54.2025 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.
Uzasadnienie
E. P. (zwana dalej także "skarżącą", "stroną") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 4 września 2025 r. w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami.
Z akt administracyjnych przedstawionych Sądowi wynikają następujące okoliczności:
W dniu 10 czerwca 2025 r. do Starostwa Powiatowego w Lęborku wpłynęło pismo Sądu Rejonowego w Lęborku wraz z odpisem prawomocnego postanowienia ww. Sądu z dnia 7 kwietnia 2025 r. (sygn. akt II K 568/24), z którego wynikało, że na mocy art. 93a § 2 w zw. z art. 93b § 1 i § 3 i art. 99 § 1 i 2 w zw. z art. 39 pkt 3 Kodeksu karnego (dalej w skrócie "k.k."), Sąd zastosował wobec E. P. środek zabezpieczający w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych z powodu kierowania w dniu 21 października 2024 r. w L. na ul. [...] pojazdem mechanicznym marki Fiat Punto o nr rej. [...] wbrew orzeczonemu przez Sąd Rejonowy w Lęborku wyrokiem w sprawie o sygn. akt II K 351/22 zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych obowiązującego bezterminowo od 15 lutego 2024 r. oraz wbrew decyzji Starosty Lęborskiego z dnia 24 kwietnia 2024 r. (nr K.5430.171.2024) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami, z tym ustaleniem, iż zarzucanego jej czynu dopuściła się mając zniesioną zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem z powodu choroby psychicznej, co wypełniło znamiona czynu zabronionego z art. 244 k.k. w zw. z art. 31 § 1 k.k. i na podstawie art. 31 § 1 k.k. w zw. z art. 17 § 1 pkt 2 Kodeksu postępowania karnego (dalej w skrócie "k.p.k.") umorzono postępowanie karne.
Ponadto, na mocy art. 93a § 1 pkt 2 k.k. w zw. z art. 93b § 1 i § 3 k.k. i art. 93c pkt 1 k.k. i art. 93d § 1 k.k. i art. 93f § 1 k.k. w ww. postanowieniu Sąd zastosował wobec E. P. środek zabezpieczający w postaci terapii w warunkach ambulatoryjnych.
Przekazując do organu odpis ww. postanowienia celem wykonania, Sąd wskazał, że orzeczony środek w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych należy liczyć od daty uprawomocnienia się postanowienia, tj. od dnia 28 maja 2025 r.
Pismem z dnia 16 czerwca 2025 r. Starosta Lęborski zawiadomił E. P. o wszczęciu postępowania zmierzającego do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.
Decyzją z dnia 8 lipca 2025 r. (nr K.5430.412.2025.TP) - działając na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 572 - zwanej w skrócie: "k.p.a."), art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1210 ze zm. - zwanej dalej w skrócie: "u.k.p.") oraz art. 182 § 2 w zw. z art. 2 pkt 9 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny wykonawczy (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 706 ze zm. - zwanej dalej w skrócie: "k.k.w.") - Starosta Lęborski cofnął E. P. uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kat. B numer [...] wydane na druku [...] dnia 26 października 2006 r. przez Starostę Lęborskiego, w związku z postanowieniem Sądu Rejonowego w Lęborku o sygn. akt II K 568/24, licząc od dnia 28 maja 2025 r. jako środek zabezpieczający.
Wydanej decyzji organ nadał na podstawie art. 108 § 1 k.p.a. rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu decyzji organ wyjaśnił, że E. P. nabyła uprawnienia do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie prawa jazdy kat. B. W aktach kierowcy znajduje się ww. prawomocny wyrok Sądu Rejonowego w Lęborku - II Wydział Karny o sygn. akt II K 351/22 z dnia 25 kwietnia 2023 r., którym na mocy art. 93a § 2 k.k. w zw. z art. 99 § 1 i § 2 k.k. w zw. z art. 39 pkt 3 k.k. orzeczono wobec strony środek karny w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Na mocy art. 93a § 1 pkt 2 k.k., art. 93b § 1 i § 3 k.k., art. 93c pkt 1 k.k., art. 93d § 1 k.k. został orzeczony wobec ww. kierowcy środek zabezpieczający w postaci: terapii. W przedmiotowej sprawie Starosta Lęborski - po przeprowadzeniu postępowania administracyjnego - decyzją administracyjną o nr K.5430.171.2024.TP w dniu 24 kwietnia 2024 r. cofnął E. P. uprawnienia do prowadzenia pojazdów licząc od dnia 15 lutego 2024 r. do czasu uchylenia przez Sąd zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, gdy ustaną przyczyny ich orzeczenia.
Organ wyjaśnił, że materialnoprawną podstawę decyzji orzekającej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stanowi art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., zgodnie z którym starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Podstawę tę stanowi ponadto art. 182 k.k.w., zgodnie z § 1 zdanie 1 którego, w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego (...). Stosownie zaś do art. 182 § 2 k.k.w. organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. W tym kontekście organ zaakcentował, że w orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi wątpliwości możliwość, aby przepis ten pomimo zamieszczenia go w Kodeksie karnym wykonawczym stanowił podstawę do wydania decyzji administracyjnej.
Przepis art. 99 § 1 k.k.w. stanowi z kolei, że jeżeli sprawca dopuścił się czynu zabronionego w stanie niepoczytalności określonej w art. 31 § 1, sąd może orzec tytułem środka zabezpieczającego nakaz lub zakazy wymienione w art. 39 pkt 2-3. Zakazy wymienione w art. 39 pkt 2-3 orzeka się bez określenia czasu ich obowiązywania. Sąd uchyla je, gdy ustaną przyczyny ich orzeczenia (§ 2). Środki zabezpieczające są to zaś środki reakcji karnej (niebędące karą), stanowiące reakcję na popełniony czyn zabroniony, które mają na celu ochronę społeczeństwa przed sprawcą tego czynu.
Katalog środków zabezpieczających został określony w art. 93a § 1 k.k. Jeżeli ustawa tak stanowi, tytułem środka zabezpieczającego można orzec nakaz i zakazy określone w art. 39 pkt 2-3 (art. 93a § 2 k.k.). Jest nim min. określony w pkt 3 zakaz prowadzenia pojazdów.
Sąd orzekający w sprawie umorzył wprawdzie postępowanie karne wobec ww. strony, jednakże na mocy art. 93b § 1 k.k. orzekł też środek zabezpieczający aby zapobiec ponownemu popełnieniu przez sprawcę czynu zabronionego, a inne środki prawne określone w tym kodeksie lub orzeczone na podstawie innych ustaw nie są wystarczające. Sąd orzekający może uchylić taki środek zabezpieczający, gdy dalsze jego stosowanie nie będzie już konieczne (art. 93b § 2 k.k.). Środek zabezpieczający i sposób jego wykonywania powinien być odpowiedni do stopnia społecznej szkodliwości czynu zabronionego, który sprawca może popełnić, oraz prawdopodobieństwa jego popełnienia, a także uwzględniać potrzeby i postępy w terapii. Sąd może zmienić orzeczony wobec sprawcy środek zabezpieczający lub sposób jego wykonywania, jeżeli poprzednio orzeczony środek stał się nieodpowiedni lub jego wykonywanie nie jest możliwe (art. 93b § 3 k.k.).
Stosownie do treści art. 93d § 1 k.k. czasu stosowania środka zabezpieczającego nie określa się z góry. Dlatego też wydana decyzja nie zawiera daty końcowej orzeczonego środka karnego.
Sprawca, wobec którego orzeczono terapię, ma obowiązek stawiennictwa we wskazanej przez sąd placówce w terminach wyznaczonych przez lekarza psychiatrę i poddania się terapii farmakologicznej zmierzającej do poprawy jego funkcjonowania w społeczeństwie.
Zgodnie z przywołanymi przepisami, prawomocny wyrok powoduje uruchomienie postępowania administracyjnego w przedmiocie wydania decyzji o cofnięciu kierowcy posiadanych uprawnień do prowadzenia pojazdów. Stronę poinformowano o możliwości wypowiedzenia się w kwestii zebranego materiału w trybie art. 10 § 1 k.p.a.
W dniu 20 czerwca 2025 r. wpłynęło pismo strony z dnia 19 czerwca 2025 r., w którym strona wywiodła sprzeciw, zażalenie i skargę od "decyzji" o zawiadomieniu jej o wszczęciu postępowania, o uchylenie wyroku, umorzenie postępowania z uwagi na jego przedawnienie, gdyż jak sądzi, sprawa ciągnie się od 2019 r. Strona zapewniła, że zakończyła terapię i poprosiła o zwrot zatrzymanego prawa jazdy. Ponadto wskazała, że nie spowodowała żadnego poważnego wypadku, kolizji i nie kierowała pojazdem będąc pod wpływem alkoholu, dlatego nie ma podstaw, aby orzekać względem niej zakazu prowadzenia pojazdów. Poddała się terapii, bierze leki i stan zdrowia uległ poprawie, co wpłynęło na lepsze funkcjonowanie w społeczeństwie w sposób niestwarzający niebezpieczeństwa dla porządku prawnego.
Odnosząc się do tych argumentów organ wyjaśnił, że wydanie przedmiotowej decyzji ma charakter obligatoryjny. Ustalony stan faktyczny jest objęty dyspozycją normy z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., której sankcją jest cofnięcie posiadanych uprawnień. Jako dowód zajścia wskazanych okoliczności organ przyjął prawomocne postanowienie sądu, któremu przysługuje domniemanie zgodności z prawem, z czego można wnosić o prawdziwości poczynionych w nim ustaleń faktycznych. Starosta związany jest z treścią orzeczenia sądu i nie jest uprawniony do badania jego zgodności z prawem bądź jego zasadności. Sformułowanie przepisu "starosta wydaje decyzję" nie pozostawia wątpliwości, że rozstrzygnięcia wydawane w oparciu o ten przepis stanowią decyzje związane, tj. starosta zobowiązany jest do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień w sytuacji zaistnienia okoliczności w tym przepisie przewidzianych. Nie może dokonywać ani rozszerzenia, ani zawężenia orzeczonego przez sąd zakazu bądź odmówić jego wykonania z powodu przedawnienia. Nie może uwzględniać żadnych innych okoliczności poza wskazanymi w tym przepisie oraz nie jest uprawniony do weryfikacji postanowienia sądu karnego. Prawomocne postanowienie sądu może zostać uchylone jedynie przez sąd wyższej instancji, jeżeli stwierdzi on naruszenie prawa lub inne uchybienia w postępowaniu. W sprawach karnych sąd odwoławczy może uchylić wyrok sądu pierwszej instancji, a w niektórych przypadkach także sam Sąd Najwyższy może uchylić wyrok sądu odwoławczego.
W przedmiotowej sprawie Starosta musi więc wykonać prawomocne postanowienie sądu zakazujące E. P. prowadzenie pojazdów i zobowiązany jest wydać decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym w postanowieniu. Nie ma możliwości własnej interpretacji, czy modyfikacji postanowienia oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Natomiast w przypadku uchylenia przez Sąd postanowienia, uprawnienia do prowadzenia pojazdów zostaną stronie przywrócone.
Rygor natychmiastowej wykonalności został nadany, gdyż jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia, życia ludzkiego oraz interesu społecznego. Pozostawienie strony uprawnień do kierowania pojazdami, których nie może prowadzić oraz umożliwienie legalnego kierowania pojazdem w ruchu drogowym może narazić kierowcę, jak również innych uczestników ruchu drogowego na niebezpieczeństwo utraty zdrowia lub życia. Wzgląd na ochronę zdrowia lub życia oraz wzgląd na interes społeczny (bezpieczeństwo ruchu drogowego) przemawia za nadaniem decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W odwołaniu od decyzji E. P. wskazała w szczególności, że wbrew ustaleniom Sądu nie kierowała pojazdem. Samochód prowadził jej znajomy, którego jednak "zbytnio nie zna". Podkreśliła też, że nie spowodowała żadnego wypadku ani zagrożenia w ruchu drogowym. Wszczęte w związku z zarzucanym czynem postępowania są krzywdzące i wynikają z pomówienia.
W wyniku rozpoznania odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze Słupsku - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. i art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. – decyzją z dnia 4 września 2025 r. (nr SKO.474.54.2025) utrzymało w mocy pierwszoinstancyjną decyzję.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że z treści art. 182 § 1 zd. 1 i § 2 k.k.w. wynika, że decyzja o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stanowi akt o charakterze związanym, czyli taki, który nie zależy od uznania organu, a w przypadku zaistniałych ustawowych przesłanek organ ma obowiązek wydać decyzję o treści określonej w przepisie. Wydanie decyzji, o której stanowi przytoczony przepis, ma zatem miejsce w razie prawidłowego poczynienia ustaleń faktycznych, że w stosunku do adresata decyzji prawomocnie orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów.
Okolicznością niebudzącą wątpliwości w sprawie jest, że prawomocnym postanowieniem Sądu Rejonowego w Lęborku z dnia 7 kwietnia 2025 r. (sygn. akt II K 568/24) orzeczono wobec E. P. środek zabezpieczający w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych, licząc od dnia 28 maja 2025 r. Nie budzi także wątpliwości, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Lęborku (sygn. akt II K 351/22) orzeczono wobec ww. zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów obowiązujących bezterminowo od 15 lutego 2024 r., a decyzją Starosty Lęborskiego z dnia 24 kwietnia 2024 r. (nr K.5430.171.2024) cofnięto ww. uprawnienia do kierowania pojazdami. W przedmiotowej sprawie Sąd Rejonowy w Lęborku wypełnił ciążący na nim na mocy art. 182 § 1 k.k.w. obowiązek przesłania do organu orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Wobec otrzymania ww. prawomocnego postanowienia Starosta Lęborski związany był jego treścią na podstawie art. 182 § 2 k.k.w. i zobowiązany do wydania decyzji administracyjnej o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie dostosowanym do orzeczenia sądu karnego, stosownie do treści art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p.
Mając na uwadze wskazane okoliczności oraz treść powołanych przepisów, według organu odwoławczego, Starosta Lęborski prawidłowo wszczął i przeprowadził postępowanie w przedmiocie cofnięcia stronie uprawnień do kierowania pojazdami oraz wydał decyzję o ich cofnięciu. Nie mogły zatem znaleźć uzasadnienia zarzuty podniesione w treści odwołania.
E. P. zaskarżyła ww. decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
W uzasadnieniu skarżąca wyjaśniła, że zaskarżona decyzja jest krzywdząca i niesprawiedliwa. Nie istnieją też podstawy do zastosowania względem niej przedmiotowego zakazu, ale i terapii. Ponownie podkreśliła, że w dniu 21 października 2024 r. była trzeźwa, a swoim zachowaniem nie doprowadziła do kolizji. Wyjaśniła, że została jedynie podwieziona przez znajomego (którego "nie zna"), a sam samochód nie był nawet w ruchu. Poza tym wzięła udział w terapii, dzięki czemu osiągnęła minimalne wyniki terapeutyczne, a jej stan zdrowia uległ poprawie.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku wniosło o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji.
W piśmie procesowym z dnia 9 stycznia 2026 r., ustanowiona dla skarżącej pełnomocnik z urzędu, podtrzymała dotychczasowe stanowisko wraz ze wszystkimi twierdzeniami, zarzutami oraz wnioskami zgłoszonymi przez skarżącą.
Ponadto pełnomocnik wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie kosztów nieopłaconej pomocy prawnej udzielonej skarżącej z urzędu, które nie zostały zapłacone w całości lub części oraz zwrotu niezbędnych kosztów postępowania.
Nadto, celem doprecyzowania skargi wniesionej przez skarżącą, pełnomocnik wniosła o udostępnienie w formie elektronicznej (poza udostępnionymi już dokumentami) przedmiotowych decyzji.
Do dnia rozpoznania sprawy na rozprawie pełnomocnik nie zajęła dodatkowego stanowiska w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
W świetle art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2026 r., poz. 143 - zwanej dalej w skrócie jako "p.p.s.a."), sąd administracyjny zobligowany jest uwzględnić skargę w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
W tak zakreślonej kognicji Sąd stwierdził, że skarga nie podlega uwzględnieniu, gdyż przeprowadzona w niniejszej sprawie kontrola sądowa nie wykazała, by zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem prawa w stopniu obligującym do wyeliminowania jej z obrotu prawnego.
W rozpoznawanej sprawie przedmiot kontroli Sądu stanowiła decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku utrzymująca w mocy decyzję Starosty Lęborskiego orzekającą o cofnięciu skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi kategorii B.
Podkreślenia na wstępie wymaga, że wydane w sprawie decyzje organów obu instancji stanowią pochodną prawomocnego postanowienia Sądu Rejonowego w Lęborku z dnia 7 kwietnia 2025 r. (sygn. akt II K 568/24), orzekającego względem skarżącej E. P. m.in. środek zabezpieczający w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych.
Orzekając przedmiotowy środek zabezpieczający Sąd Rejonowy w Lęborku miał na uwadze, że kierując w dniu 21 października 2024 r. pojazdem mechanicznym E. P. uczyniła to wbrew uprzednio orzeczonemu przez ten Sąd wyrokiem z dnia 25 kwietnia 2023 r. (sygn. akt II K 351/22) zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych obowiązującego bezterminowo od 15 lutego 2024 r. oraz wbrew stanowiącej następstwo tego wyroku decyzji Starosty Lęborskiego z dnia 24 kwietnia 2024 r. (nr K.5430.171.2024) o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami.
Sąd ustalił, że w dniu 21 października 2024 r. w L. na ul. [...] (droga publiczna) E. P. prowadziła jako kierująca pojazd mechaniczny wbrew orzeczonemu już zakazowi prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych. Ustalonego czynu skarżąca dopuściła się mając zniesioną zdolność do rozpoznania znaczenia czynu i pokierowania swoim postępowaniem z powodu choroby psychicznej.
Podstawę materialnoprawną w zakończonych zaskarżonymi decyzjami sprawach stanowił dla organów obu instancji przepis art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p., który przewiduje, że starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów oraz art. 182 § 2 k.k.w., w myśl którego organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu.
W realiach sprawy, wydane przez Sąd Rejonowy w Lęborku postanowienie z dnia 7 kwietnia 2025 r. (sygn. akt II K 568/24) stanowi niewątpliwie orzeczenie, o którym mowa w przywołanych przepisach art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. i art. 182 § 2 k.k.w. Orzeczenie to jest ponadto prawomocne, co skutkuje nakazem jego wykonania przez odpowiednie organy administracji publicznej.
Treść zacytowanych przepisów jednoznacznie wskazuje przy tym, że decyzja wydawana na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. ma charakter decyzji związanej. Tym samym rozstrzygając w sprawie organ nie ma żadnego wyboru, co do kierunku mogącego zapaść rozstrzygnięcia. Nie ma też kompetencji do ustalania zasadności nałożenia przedmiotowej sankcji administracyjnej. Przeciwnie, jest zobowiązany do działania w granicach związania i nie ma możliwości interpretacji wydanego wyroku sądu karnego. Nie może tym samym dokonywać jakiejkolwiek modyfikacji orzeczonego przez sąd zakazu. Skutkiem zawiadomienia organu o orzeczonym zakazie prowadzenia w świetle art. 182 § 2 k.k.w. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 u.k.p. musi każdorazowo być cofnięcie uprawnienia do kierowania pojazdami w formie decyzji administracyjnej.
W realiach sprawy Starosta Lęborski tak właśnie postąpił wydając decyzję z dnia 8 lipca 2025 r. o cofnięciu skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami silnikowymi w zakresie kategorii B. Będąc związany zapadłym w sprawie prawomocnym postanowieniem orzekającym o cofnięciu uprawnień ww. kategorii, organ I instancji wydał więc decyzję dokładnie odpowiadającą swym zakresem orzeczonemu przez Sąd środkowi zabezpieczającemu. Decyzja ta, podobnie jak utrzymującą ją w mocy decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku, jest zatem prawidłowa i musi się ostać.
Na uwzględnienie nie mogły natomiast zasługiwać prezentowane w uzasadnieniu skargi wyjaśnienia dotyczące czynu, którego w ocenie sądu powszechnego dopuściła się skarżąca, a który to stanowił przyczynę wydanego postanowienia Sądu Rejonowego w Lęborku. Okoliczności te mogły być podnoszone w postępowaniu przed sądem karnym, w aktualnie zaś kontrolowanym postępowaniu – z uwagi na wspomniane już związanie prawomocnym orzeczeniem Sądu – jak też w postępowaniu sądowoadministracyjnym dotyczącym kontroli legalności decyzji organów obu instancji, okoliczności te nie miały znaczenia.
Procedując w sprawie organy, zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a., zgromadziły i właściwie oceniły materiał dowodowy, który był wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia. Organy należycie wyjaśniły też w uzasadnieniach zaskarżonych decyzji motywy podjętych rozstrzygnięć i wskazały, co legło u podstaw ich wydania. Wszystkie więc wymogi z art. 107 § 3 k.p.a. zostały zachowane. Organ I instancji poinformował również stronę o możliwości wypowiedzenia się w kwestii zebranego materiału w trybie art. 10 § 1 k.p.a. Tak przeprowadzone postępowania odpowiadają, w ocenie Sądu, prawu.
W okolicznościach sprawy, celem zabezpieczenia życia i zdrowia ludzkiego, zasadnym było także nadanie rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji organu I instancji. Organ I instancji prawidłowo zastosował tym samym art. 108 § 1 k.p.a.
W tym stanie rzeczy, wobec braku uzasadnionych podstaw skargi, przy jednoczesnym braku okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku - na podstawie art. 151 p.p.s.a. - oddalił skargę.