III SA/Gd 570/04

III SA/Gd 570/04 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-02-01
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2004-11-08
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Elżbieta Kowalik-Grzanka /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6335 Zwrot nienależnego świadczenia
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka po rozpoznaniu w dniu 1 lutego 2005 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi K.J. na decyzję Wojewody z dnia 14 września 2004 r. [...] w przedmiocie zwrotu nienależnie pobranego świadczenia oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13 sierpnia 2004 r. nr [...] Starosta Powiatowy orzekł o uznaniu zasiłku dla bezrobotnych, pobranego za okres od 11 grudnia 2003 r. do 31 maja 2004 r. w kwocie 2 871,30 złotych za świadczenie nienależne i zobowiązał K. J. do zwrotu tegoż świadczenia we wskazanej kwocie na rzecz Powiatowego Urzędu Pracy w terminie 14 dni od dnia doręczenia decyzji.
Od powyższej decyzji odwołanie złożył K. J. podnosząc, iż pozostaje bez pracy i środków do życia. Wskazując na treść art. 76 ust. 7 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, wniósł o umorzenie zadłużenia wobec Powiatowego Urzędu Pracy w S.
Rozpoznając odwołanie, Wojewoda w decyzji nr [...] z dnia 14 września 2004 r. zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, iż K. J. został zarejestrowany jako bezrobotny w dniu 3 grudnia 2003 r. z prawem do zasiłku, który pobierał w okresie od 11 grudnia 2003 r. do 31 maja 2004 r. W dniu 18 czerwca 2004 r. Zakład Ubezpieczeń Społecznych Oddział w S. poinformował Powiatowy Urząd Pracy o przyznaniu K. J. świadczenia rehabilitacyjnego za okres od 28 października 2003 r. do 24 kwietnia 2004 r., które zostało wypłacone w dniu 9 czerwca 2004 r. bez potrącenia o wypłacone stronie uprzednio kwoty zasiłku dla bezrobotnych. Powołując się na treść art. 76 ust. 1 i 2 oraz art. 78 ust. 1 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, organ odwoławczy stwierdził, iż pobrany przez stronę zasiłek dla bezrobotnych, w sytuacji otrzymania za równoległy okres świadczenia rehabilitacyjnego, jest świadczeniem nienależnym, które jeśli nie zostało potrącone w trybie art. 78 w/w ustawy - podlega zwrotowi w terminie 14 dni od dnia otrzymania decyzji. Organ odwoławczy podkreślił, iż bez znaczenia pozostają przyczyny, z powodu których organ rentowy nie dokonał potrącenia świadczenia w oparciu o art. 78 wskazanej ustawy. Wystarczający jest bowiem sam fakt zaniechania potrącenia, w efekcie czego strona pobierała dwa konkurencyjne świadczenia. Nie ma znaczenia prawnego również fakt, iż strona wydała już kwotę, podlegającą zwrotowi. Do nienależnego świadczenia w rozumieniu cytowanej ustawy nie mają bowiem zastosowania przepisy kodeksu cywilnego o bezpodstawnym wzbogaceniu.
Na powyższą decyzję skargę wywiódł K. J., domagając się całkowitego uchylenia powstałego zadłużenia wobec Powiatowego Urzędu pracy w S.
W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w uzasadnieniu decyzji organu drugiej instancji.
Wojewódzki Sad Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja jest zgodna z prawem.
Organy administracji obu instancji dokonały prawidłowych ustaleń faktycznych, prowadziły postępowanie w zgodzie z przepisami k.p.a. oraz zastosowały właściwe przepisy prawa materialnego.
Zgodnie z treścią art. 76 ust. 2 pkt 3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. nr 99, poz. 1001 ze zmianami) za nienależnie pobrane świadczenie pieniężne uważa się m. in. zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium lub inne świadczenie pieniężne finansowane z Funduszu Pracy wypłacone osobie za okres, za który nabyła prawo do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty rodzinnej, renty socjalnej, zasiłku chorobowego lub świadczenia rehabilitacyjnego, jeżeli organ rentowy, który przyznał świadczenie, nie dokonał jego pomniejszenia na zasadach określonych wart. 78. Z kolei, stosownie do treści art. 78 ust. 1 cytowanej ustawy w przypadku przyznania bezrobotnemu lub innej uprawnionej osobie prawa do emerytury, renty z tytułu niezdolności do pracy, renty szkoleniowej, renty socjalnej, zasiłku chorobowego, świadczenia rehabilitacyjnego lub renty rodzinnej w wysokości przekraczającej połowę minimalnego wynagrodzenia za pracę za okres, za który pobierała zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium albo inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy, pobrane z tego tytułu kwoty w wysokości uwzględniającej zaliczkę na podatek dochodowy od osób fizycznych i składkę na ubezpieczenie zdrowotne zalicza się na poczet przyznanego przez organ rentowy świadczenia. Kwoty te traktuje się jak świadczenia wypłacane w kwocie zaliczkowej w rozumieniu ustawy o emeryturach i rentach z Funduszu Ubezpieczeń Społecznych. Organ rentowy przekazuje kwotę zaliczoną na poczet przyznanego świadczenia na rachunek bankowy Funduszu Pracy powiatowego urzędu pracy, który wypłacił zasiłek, dodatek szkoleniowy, stypendium albo inne świadczenie pieniężne z tytułu pozostawania bez pracy (art. 78 ust. 3 tejże ustawy).
Bez wątpienia zatem, stosownie do treści wyżej cytowanych przepisów, zasiłek dla bezrobotnych pobrany przez skarżącego za okres, za który równocześnie przyznano mu świadczenie rehabilitacyjne, jest świadczeniem nienależnym w rozumieniu ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Okoliczności tej nie kwestionuje również skarżący. Jeśli - wbrew dyspozycji art. 78 tejże ustawy - organ rentowy nie dokonał potrącenia świadczenia, to na mocy art. 76 ust. 1 skarżący zobowiązany jest do jego zwrotu w terminie 14 dni od dnia doręczenia mu decyzji w tym przedmiocie.
Odnosząc się do wniosku skarżącego o umorzenie powstałych zaległości wobec Powiatowego Urzędu Pracy podkreślić należy, iż sąd administracyjny nie ma żadnych kompetencji do tego, by umarzać jakiekolwiek zaległości pieniężne. Do właściwości sądów administracyjnych należy bowiem w zasadzie kontrola działalności administracji publicznej. Na marginesie jedynie wskazać należy, że niniejsze orzeczenie sądu w żaden sposób nie stoi na przeszkodzie złożeniu wniosku przez skarżącego o umorzenie powstałej zaległości i zainicjowanie w ten sposób nowej sprawy administracyjnej.
Mając zatem na względzie fakt, iż decyzje wydane w niniejszej sprawie są zgodne z prawem Sąd, na mocy art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, skargę oddalił.