III SA/Gd 564/23

III SA/Gd 564/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-10-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-09-20
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik
Alina Dominiak /sprawozdawca/
Bartłomiej Adamczak /przewodniczący/
Symbol z opisem
6550
Hasła tematyczne
Środki unijne
Sygn. powiązane
I GZ 96/24 - Postanowienie NSA z 2024-04-12
Skarżony organ
Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1199
art. 29 ust. 1
Ustawa z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Adam Osik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 października 2024 r. sprawy ze skargi M. S. na decyzję Dyrektora Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 12 lipca 2023 r. nr 9011-2023-001741 w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 12 lipca 2023 r. Dyrektor Pomorskiego Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: "k.p.a."), utrzymał w mocy decyzję Kierownika Biura Powiatowego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Pucku z dnia 19 maja 2023 r. w przedmiocie ustalenia kwoty nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW).
Powyższa decyzja wydana została w następującym stanie faktycznym:
M. S. (dalej: "skarżący") wnioskiem z dnia 7 czerwca 2021 r. zwrócił się do Kierownika Biura Powiatowego ARiMR w Pucku (dalej: "Kierownika Biura Powiatowego ARiMR", "organ I instancji") o przyznanie płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami (ONW) na rok 2021 do gruntów o łącznej powierzchni 11,45 ha, w tym do gruntów o powierzchni 5,29 ha położonych na obszarze ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa II oraz do gruntów o powierzchni 6,16 ha położonych na obszarze ONW z ograniczeniami naturalnymi strefa I.
Kierownik Biura Powiatowego ARiMR uwzględnił w całości wniosek skarżącego i decyzją ostateczną z dnia 3 grudnia 2021 r. przyznał płatność ONW w łącznej wysokości 2.499,20 zł, w tym 1.396,56 zł w ramach strefy II oraz 1.102,64 zł w ramach strefy I.
Postanowieniem z dnia 9 stycznia 2023 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR wznowił z urzędu postępowanie administracyjne zakończone ww. decyzją ostateczną, wskazując, że płatności przyznano do powierzchni większej niż wynikająca z ortofotomap wykonanych w 2021 r.
Decyzją z dnia 31 stycznia 2023 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR uchylił w całości własną decyzję z dnia 3 grudnia 2021 r. i przyznał skarżącemu płatność ONW w łącznej wysokości 1.396,56 zł w ramach strefy II, odmówił przyznania płatności ONW w ramach strefy I oraz nałożył sankcję w wysokości 450,19 zł.
W uzasadnieniu wskazał, że ponownej ocenie podlegała działka ewidencyjna o nr [...]1, dla której wykonano nową ortofotomapę. Z zadeklarowanej przez skarżącego powierzchni 6,16 ha gruntów do płatności ONW strefy I 6,16 ha wyłączono 3,47 ha i przyjęto grunty o powierzchni 2,69 ha. Procentowa różnica między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wyniosła 129%. W konsekwencji odmówiono skarżącemu przyznania płatności ONW w strefie I oraz nałożono na niego kary administracyjne. Organ I instancji ustalił, że skarżącemu przyznano płatność w wysokości 2.499,20 zł i stwierdził, że różnica pomiędzy kwotami przyznanymi wynosi 1.102,64 zł.
Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Dyrektor Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni (dalej: Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR", "organ odwoławczy") decyzją z dnia 24 kwietnia 2023 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Kierownik Biura Powiatowego ARiMR decyzją z dnia 19 maja 2023 r. ustalił skarżącemu kwotę nienależnie pobranych płatności ONW za 2021 r. w łącznej wysokości 1.102,64 zł.
Z uzasadnienia decyzji wynika, że organ miał na uwadze, że pierwotnie wydana decyzja w sprawie przyznania skarżącemu płatności została uchylona, ostatecznie przyznano skarżącemu płatności w niższej wysokości , odmawiając przyznania płatności w wysokości 1.102,64 zł. Następnie organ przeanalizował przesłanki odstąpienia od obowiązku ustalenia kwoty do zwrotu oraz przesłanki wykluczające obowiązek zwrotu i nie stwierdził ich zaistnienia.
Skarżący wniósł odwołanie od powyższej decyzji.
Decyzją z dnia 12 lipca 2023 r. Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR utrzymał w mocy decyzję organu I instancji.
Organ odwoławczy przywołał m.in. art. 29 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2157), ustawę z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2422 ze zm.), rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (Dz.U. z 2015 r. poz. 364 ze zm.),
Organ wyjaśnił, że w toku kontroli organy dokonują porównania powierzchni działek rolnych deklarowanych przez rolnika z informacjami wynikającymi z systemu informacji geograficznej, którego elementem jest system identyfikacji działek rolnych. System informacji geograficznej stosowany jest na poziomie działek referencyjnych, które obejmują jednostkę gruntu stanowiącą powierzchnię użytków rolnych (każdy obszar zajmowany przez grunty orne, trwałe użytki zielone i pastwiska trwałe lub uprawy trwałe). Dla każdej działki ewidencyjnej należy określić maksymalny kwalifikowany obszar (dalej: "MKO"), w tym do celów płatności obszarowych, a obszar ten winien być właściwie określony ilościowo w granicach maksymalnie 2 %, biorąc pod uwagę obwód i stan działki referencyjnej. System informacji geograficznej ustanawiany jest w oparciu o mapy, dokumenty ewidencji gruntów lub też inne dane kartograficzne, przy wykorzystaniu technik opartych na skomputeryzowanym systemie informacji geograficznej, w tym ortoobrazów lotniczych lub satelitarnych. Dane w tym zakresie są regularnie aktualizowane przez ARiMR. We wniosku o przyznanie pomocy rolnik ma obowiązek wskazać dane pozwalające na identyfikację wszystkich działek rolnych w jego gospodarstwie, ich powierzchnię, położenie oraz użytkowanie. W przypadku wystąpienia zmian w zakresie danych wpływających na kwalifikowalność do pomocy rolnik winien te zmiany zgłosić, wprowadzając we wniosku o pomoc odpowiednie poprawki.
Organy ARiMR przy ustalaniu powierzchni działki rolnej uwzględniają wyznaczone dla poszczególnych działek ewidencyjnych maksymalne kwalifikowalne obszary. Wyznaczenie mniejszego MKO dla działki ewidencyjnej wchodzącej w skład działki rolnej ma wpływ na ustalenie wysokości płatności. MKO wskazany w informacji dotyczącej działek deklarowanych do płatności określa jedynie maksymalną powierzchnię kwalifikującą się do płatności dla poszczególnych działek i nie oznacza, że taka powierzchnia jest przez beneficjenta użytkowana rolniczo. Powierzchnia gruntów rolnych na działce ewidencyjnej nie jest wartością stałą i może ulec zmianie z roku na rok.
W przypadku działek skarżącego doszło do zmiany użytkowania, czego skutkiem jest zmniejszenie wartości maksymalnego obszaru kwalifikowanego dla działki ewidencyjnej nr [...]1. Skarżący we wniosku o przyznanie płatności zadeklarował grunty działki nr [...]2 o powierzchni 5,29 ha oraz nr [...]1 o powierzchni 6,16 ha (łącznie 11,45 ha). Natomiast powierzchnia działki nr [...]1, kwalifikująca się do przyznania płatności, została zawyżona, bowiem wynosi jedynie 2,69 ha. Łączny MKO wynosi zatem 7,98 ha.
Wobec powyższego Dyrektor Oddziału Regionalnego ARiMR podzielił stanowisko organu I instancji i uznał, że skarżący z tytułu płatności bezpośrednich pobrał nienależnie kwotę 1.102,64 zł.
Organ odwoławczy stwierdził, że zarzuty odwołania były już przedmiotem rozpatrywania w postępowaniu zakończonym decyzją z dnia 24 kwietnia 2023r.
Organ odwoławczy, tak jak organ I instancji stwierdził, że w odniesieniu do pobranych przez skarżącego płatności ONW nie zaistniały przesłanki uzasadniające odstąpienie od ustalenia kwoty nienależnie lub nadmiernie pobranych płatności.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Skarżący zarzucił organom błędne ustalenia stanu faktycznego sprawy w zakresie deklarowanej powierzchni gruntów dokonane wyłącznie na podstawie systemu informacji geograficznej i zażądał ponownej weryfikacji, poprzez przeprowadzenie kontroli na miejscu. Wskazał, że takie działanie organów ARiMR pozbawia beneficjenta możliwości zakwestionowania dokonanych pomiarów, a w konsekwencji prawa do obrony. Wskazał przy tym, że we wniosku o przyznanie płatności z ostrożności zaniżył powierzchnię gruntów. Zdaniem skarżącego w przypadku, gdy dochodzi do rozbieżności co do powierzchni gruntów deklarowanych przez beneficjenta a stwierdzonych przez organy, winien zostać powołany biegły, który spór ten rozstrzygnie. Skarżący wskazał, że nadanie kompetencji do arbitralnego decydowania o prawidłowości pomiaru organowi kontroli bez możliwości weryfikacji okoliczności go uzasadniających przez organ administracyjny i sądowy, nie jest do pogodzenia z zasadami obowiązującymi w demokratycznym państwie prawnym (art. 2 Konstytucji RP). W ocenie skarżącego z uwagi na fakt, że płatności dotyczą roku 2021, zastosowane zostały nieaktualne przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 oraz rozporządzenia Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020.
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie mogła być uwzględniona.
Zakwestionowana w niniejszej sprawie decyzja o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami ( ONW) w wysokości 1102,64 zł została wydana w oparciu o art. 29 ust.1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa ( tj. Dz.U. z 2023 r. poz. 1199 ) , który stanowi, że środki publiczne: 1) pochodzące z funduszy Unii Europejskiej, 2) krajowe, przeznaczone na: a) współfinansowanie wydatków realizowanych z funduszy Unii Europejskiej, b) finansowanie przez Agencję pomocy przyznawanej w drodze decyzji administracyjnej - podlegają zwrotowi, jeżeli płatność lub pomoc finansowa wypłacone z tych środków zostały przyznane nienależnie lub w nadmiernej wysokości w wyniku naruszenia prawa albo regulaminu naboru wniosków o przyznanie pomocy finansowej lub w przypadkach określonych w przepisach odrębnych dotyczących przyznawania lub wypłaty płatności lub pomocy finansowej lub zwrotu tych środków lub w postanowieniach umów o przyznaniu pomocy finansowej.
Podkreślić w tym miejscu trzeba, że przed wydaniem kwestionowanych w niniejszym postępowaniu decyzji o ustaleniu kwoty nienależnie pobranych płatności doszło najpierw - decyzją Kierownika Biura Powiatowego ARiMR z dnia 3 grudnia 2021 r. – do przyznania skarżącemu płatności ONW w łącznej wysokości 2.499,20 zł, w tym 1.396,56 zł w ramach strefy II oraz 1.102,64 zł w ramach strefy I.
Po wznowieniu postępowania administracyjnego zakończonego ww. decyzją ostateczną, decyzją z dnia 31 stycznia 2023 r. Kierownik Biura Powiatowego ARiMR uchylił w całości własną decyzję z dnia 3 grudnia 2021 r. i przyznał skarżącemu płatność ONW w łącznej wysokości 1.396,56 zł w ramach strefy II, odmówił przyznania płatności ONW w ramach strefy I oraz nałożył sankcję w wysokości 450,19 zł.
Z uzasadnienia tej decyzji wynika, że na podstawie ortofotomapy oceniono działkę ewidencyjną o nr [...]1 i z zadeklarowanej przez skarżącego powierzchni 6,16 ha gruntów do płatności ONW strefy I wyłączono 3,47 ha i przyjęto grunty o powierzchni 2,69 ha. Procentowa różnica między powierzchnią zadeklarowaną a stwierdzoną wyniosła 129%, co skutkowało odmową przyznania skarżącemu płatności ONW w strefie I .
Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 24 kwietnia 2023 r.
Skarżący nie wniósł skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego na tę ostatnią decyzję i pozostaje ona w obrocie prawnym.
Zauważyć zatem należy, że kwestie dotyczące wysokości przysługujących skarżącemu płatności ONW za 2021 r. zostały przesądzone w postępowaniu zakończonym decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 24 kwietnia 2023 r. W postępowaniu tym także rozstrzygnięto, że płatności ONW w wysokości 1.102,64 zł skarżącemu nie przysługiwały.
Organy obu instancji w niniejszym postępowaniu słusznie zatem uznały, że zachodzą przesłanki do zastosowania art. 29 ust. 1 ustawy o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Kwestia przysługiwania bądź nieprzysługiwania skarżącemu płatności z tytułu ONW za 2021 r. i ich wysokości została rozstrzygnięta w postępowaniu zakończonym decyzją Dyrektora Oddziału Regionalnego Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa w Gdyni z dnia 24 kwietnia 2023 r. , której skarżący nie kwestionował. W niniejszej sprawie organy obu instancji oparły się na tych ustaleniach, wyjaśniając dodatkowo zasady przyznawania płatności i obowiązki ich beneficjenta.
Skoro zatem we wcześniej toczącym się postępowaniu , którego prawidłowość nie podlega kontroli Sądu w niniejszej sprawie, rozstrzygnięto, że przedmiotowa płatność w wysokości 1.102,64 zł skarżącemu nie przysługiwała, organy zasadnie ustaliły, że skarżący nienależnie pobrał płatności w kwocie 1.102,64 zł.
Odnosząc się w tym miejscu do zarzutów skargi wskazać należy, że prawidłowość ustalenia powierzchni kwalifikującej się do płatności powinna być ( ewentualnie) kwestionowana przez skarżącego w postępowaniu zakończonym decyzją organu odwoławczego z dnia 24 kwietnia 2023 r. Skarżący jednak nie zakwestionował tej decyzji skargą wniesioną do wojewódzkiego sądu administracyjnego, a – jak to już wyżej wskazano – nie podlega ona ocenie Sądu rozpoznającego niniejszą sprawę.
Z tych samych względów nie jest też możliwe w niniejszej sprawie nakazanie przez Sąd organom dokonania weryfikacji , czy zadeklarowana przez skarżącego powierzchnia działek jest uprawniona do płatności.
W tym stanie rzeczy organy obu instancji w sposób wystarczający określiły w wydanych decyzjach, że powierzchnia działki nr [...]1, kwalifikująca się do przyznania płatności, została zawyżona, bowiem wynosi jedynie 2,69 ha, a nie 6,16 ha, a kwota nienależnie pobranych przez skarżącego płatności to 1.102,64 zł.
Odnosząc się końcowo do zarzutu skargi, dotyczącego braku wskazania właściwej podstawy prawnej stwierdzić należy, że zarzutu tego podzielić nie można.
Jak już wskazano wyżej , podstawą wydania zaskarżonych decyzji był art. 29 ust.1 ustawy z dnia 9 maja 2008 r. o Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa.
Przyznanie natomiast skarżącemu przedmiotowych płatności za 2021 r. nastąpiło w oparciu o przepisy ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o wspieraniu rozwoju obszarów wiejskich z udziałem środków Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich w ramach Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 ( t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 2298 ). Ustawa ta nie została uchylona i nadal obowiązuje.
Obowiązuje również rozporządzenie Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia 13 marca 2015 r. w sprawie szczegółowych warunków i trybu przyznawania pomocy finansowej w ramach działania "Płatności dla obszarów z ograniczeniami naturalnymi lub innymi szczególnymi ograniczeniami" objętego Programem Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 ( Dz.U. z 2015 r. , poz.364 ze zm.).
Wynika to z przedłużenia realizacji Programu Rozwoju Obszarów Wiejskich na lata 2014-2020 (PROW 2014-2020) zgodnie z przepisami rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2020/2220 z dnia 23 grudnia 2020 r. ustanawiającego niektóre przepisy przejściowe dotyczące wsparcia z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) i z Europejskiego Funduszu Rolniczego Gwarancji (EFRG) w latach 2021 i 2022 oraz zmieniającego rozporządzenia (UE) nr 1305/2013, (UE) nr 1306/2013 i (UE) nr 1307/2013 w odniesieniu do zasobów i stosowania w latach 2021 i 2022 oraz rozporządzenie (UE) nr 1308/2013 w odniesieniu do zasobów i rozdziału takiego wsparcia na lata 2021 i 2022 (Dz. Urz. UE L 437 z 28.12.2020, str. 1), zwanego dalej "rozporządzeniem przejściowym".
Procedura ustawodawcza odnosząca się do wniosków ustawodawczych Komisji Europejskiej (KE) dotyczących Wspólnej Polityki Rolnej (WPR) po 2020 r. nie została zakończona w terminie umożliwiającym państwom członkowskim i KE przygotowanie wszystkich elementów niezbędnych do stosowania nowych ram prawnych i planów strategicznych WPR od dnia 1 stycznia 2021 r., jak początkowo proponowała KE. To opóźnienie stworzyło niepewność i ryzyko dla unijnych rolników oraz dla całego sektora rolnego Unii Europejskiej (UE). Aby zmniejszyć tę niepewność oraz utrzymać witalność obszarów i regionów wiejskich, a także aby przyczynić się do zrównoważenia środowiskowego, rozporządzeniem przejściowym zapewniono dalsze stosowanie przepisów obecnych ram WPR obejmujących okres 2014-2020 oraz nieprzerwane dokonywanie płatności na rzecz rolników i innych beneficjentów, a tym samym zapewniono przewidywalność i stabilność w okresie przejściowym w latach 2021 i 2022, do dnia rozpoczęcia stosowania nowych ram prawnych obejmujących okres rozpoczynający się w dniu 1 stycznia 2023 r.
Zgodnie z przepisami rozporządzenia przejściowego:
1) w przypadku programów wspieranych z Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich (EFRROW) okres od dnia 1 stycznia 2014 r. do dnia 31 grudnia 2020 r., określony w art. 26 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiającego wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiającego przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylającego rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320, ze zm.), zostaje przedłużony do dnia 31 grudnia 2022 r.;
2) rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 1303/2013 z dnia 17 grudnia 2013 r. ustanawiające wspólne przepisy dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności, Europejskiego Funduszu Rolnego na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich oraz Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz ustanawiające przepisy ogólne dotyczące Europejskiego Funduszu Rozwoju Regionalnego, Europejskiego Funduszu Społecznego, Funduszu Spójności i Europejskiego Funduszu Morskiego i Rybackiego oraz uchylające rozporządzenie Rady (WE) nr 1083/2006 (Dz. Urz. UE L 347 z 20.12.2013, str. 320, ze zm.) stosuje się nadal do programów wspieranych z EFRROW w okresie programowania 2014-2020, które zostały przedłużone;
3) EFRROW może wspierać koszty budowania zdolności i działań przygotowawczych wspierających opracowywanie i przyszłą realizację strategii rozwoju lokalnego kierowanego przez społeczność (RLKS) na podstawie nowych ram prawnych.
Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, nie stwierdzając naruszeń prawa materialnego, które miały wpływ na wynik sprawy, ani naruszeń przepisów postępowania, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, nie podzielając zarzutów skargi, na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.