III SA/Gd 562/06

III SA/Gd 562/06 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2006-12-07
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2006-10-19
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Anna Orłowska /przewodniczący sprawozdawca/
Felicja Kajut
Marek Gorski
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Orłowska (spr.) Sędziowie NSA Marek Gorski WSA Felicja Kajut Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Wioleta Gładczuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 7 grudnia 2006 r. sprawy ze skargi K. G. na decyzję Wojewody [...] z dnia 25 września 2006 r. nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej 1) uchyla zaskarżoną decyzję i decyzję Prezydenta Miasta [...] znak [...] z dnia 18 sierpnia 2006 roku; 2) orzeka, że zaskarżona decyzja nie może zostać wykonana.
Uzasadnienie
Prezydent Miasta [...] decyzją z dnia 18 sierpnia 2006 roku na podstawie art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a i art. 33 ust.4 pkt 4 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (Dz. U. z 2004 r. Nr 99, poz. 1001 ze zm.) orzekł o utracie przez K.G. statusu osoby bezrobotnej z dniem 7 sierpnia 2006 r. na okres 3 miesięcy, gdyż strona w wyznaczonym terminie, tj. w dniu 7 sierpnia 2006 r. nie stawiła się w PUP i w ciągu 7 dni nie usprawiedliwiła niestawiennictwa. Zdaniem organu przedłożony przez stronę dokument usprawiedliwienia takiego nie stanowił.
W odwołaniu od powyższej decyzji K. G. podała, że w okresie od 3 sierpnia 2006 roku chorowała, a w dniu 3 sierpnia 2006 roku przebywała na leczeniu szpitalnym w G., w związku z czym nie mogła stawić się w PUP w dniu 7 sierpnia 2006 r.
Wojewoda [...] decyzją z dnia 25 września 2006 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy podał, iż art.33 ust.3 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i § 5 ust. 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 27 lipca 1999 r. w sprawie szczegółowych zasad i trybu wystawiania zaświadczeń lekarskich, wzoru zaświadczenia lekarskiego i zaświadczenia lekarskiego wydanego w wyniku kontroli lekarza orzecznika Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (Dz. U. Nr 65, poz.741 ze zm.) stwierdza, że bezrobotni mają obowiązek zgłaszania się do właściwego powiatowego urzędu pracy w wyznaczonych terminach w celu potwierdzenia swej gotowości do pracy i uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia. Natomiast art. 33 ust. 4 pkt 4 ww. ustawy stanowi, iż starosta (prezydent miasta działający na prawach starosty powiatu) z zastrzeżeniem art.75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego osobę, która nie stawiła się w powiatowym urzędzie pracy w wyznaczonym terminie i nie powiadomiła w ciągu 7 dni o uzasadnionej przyczynie tego niestawiennictwa; pozbawienie statusu bezrobotnego następuje na okres 3 miesięcy od dnia niestawienia się w powiatowym urzędzie pracy.
Jak wynika z akt sprawy K. G. była wezwana do P.U.P. w G. na dzień 7.08.2006 r. w celu potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy , uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia lub szkolenia i rozliczenia się z karty referencyjnej.
Pomimo przyjęcia do wiadomości terminu stawienia się w Urzędzie, w wyznaczonym terminie strona nie stawiła się, przedkładając w dniu 9 sierpnia 2006 r. wyniki badań lekarskich i kartę pobytu w Oddziale Ratunkowym Szpitala w dniu 2.08.2006 r.
Następnie do odwołania z dnia 12.08.2006 r. strona dołączyła zaświadczenie lekarskie z dnia 3.08.2006 r. na formularzu MZ/L-1 stwierdzające niezdolność do pracy z powodu choroby od dnia 3.08.2006 r. do 9.08.2006 r.
Zaświadczenia na druku ZUS ZLA K. G. nie przedłożyła, a tylko ono mogło w sposób skuteczny prawnie usprawiedliwić niestawiennictwo w Urzędzie Pracy. Zatem strona nie udowodniła w sposób prawem przewidziany uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa. O tym, na jakim druku wystawić zaświadczenie lekarskie decyduje lekarz zgodnie z obowiązującymi przepisami prawa. Bezrobotny podlega takim samym rygorom jak pracownik w zakładzie pracy, który stosownie do unormowań § 3 pkt 1 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Socjalnej z dnia 15 maja 1996 roku w sprawie sposobu usprawiedliwiania nieobecności w pracy oraz udzielania pracownikom zwolnień od pracy (Dz. U. Nr 60, poz. 281 ) jest zobligowany w przypadku czasowej niezdolności do pracy przedłożyć zaświadczenie lekarskie o takiej niezdolności wystawione zgodnie z przepisami o orzekaniu o czasowej niezdolności do pracy.
Reasumując organy uznały, że K. G. nie usprawiedliwiła niestawiennictwa w Urzędzie Pracy w G., gdyż nie udowodniła uzasadnionej przyczyny niestawiennictwa.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku K. G. podała, iż już w karcie informacyjnej ze szpitala lekarz napisał, że powinna leżeć w łóżku. Skarżąca była chora i – jej zdaniem – usprawiedliwiła przyczynę nie stawienia się w urzędzie pracy w określonym dniu.
Nadto skarżąca podała, że skoro organ potrzebował zaświadczenia o jej chorobie na druku ZUS ZLA to winien ją o tym poinformować.
Wojewoda [...] w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga jest zasadna.
Przepis art. 33 ust. 3 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( Dz.U. Nr 99, poz.1001 ze zm.) reguluje obowiązek stawiennictwa bezrobotnego w wyznaczonych terminach w powiatowym urzędzie pracy celem potwierdzenia gotowości do podjęcia pracy oraz uzyskania informacji o możliwościach zatrudnienia i szkolenia. W sytuacji, kiedy bezrobotny nie wywiąże się z niniejszego obowiązku i nie powiadomi w terminie 7 dni o uzasadnionej przyczynie niestawiennictwa, traci status osoby bezrobotnej na okres 3 miesięcy (art. 33 ust. 4 pkt 4 cytowanej ustawy). Niestawiennictwo w wyznaczonym terminie wywołuje skutek materialnoprawny w postaci utraty statusu osoby bezrobotnej, chyba, że w określonym terminie bezrobotny poda uzasadnioną przyczynę niestawiennictwa. Niezbędnym warunkiem powstania skutku materialnoprawnego w postaci utraty statusu osoby bezrobotnej jest niewywiązanie się z tego obowiązku połączone z brakiem usprawiedliwienia.
W niniejszej sprawie skarżąca już w piśmie z dnia 7.08.2006 r.,( które wpłynęło do organu I instancji w dniu 9.08.2006 r., czyli – z zachowaniem 7-dniowego terminu), usprawiedliwiającym niestawienie w urzędzie pracy wskazała, iż nie mogła stawić się w urzędzie, gdyż była chora. Do odwołania załączyła zaświadczenie lekarskie o niezdolności do pracy w dniach od 3.08 do 9.08.2006 roku. Wobec tego rzeczą organu odwoławczego było w razie wątpliwości zweryfikowanie twierdzenia skarżącej. Skoro zgodnie z art. 75 § 1 k.p.a. jako dowód należy dopuścić wszystko, co może przyczynić się do wyjaśnienia sprawy, a nie jest sprzeczne z prawem, brak było podstaw do ograniczania możliwości udowodnienia faktu pobytu w szpitalu i niezdolności do pracy do przedłożenia zaświadczenia lekarskiego na druku ZUS ZLA. Poza tym organ odwoławczy nie zażądał od skarżącej, aby takie zaświadczenie sporządzone na wskazanym druku przedłożyła. Organy nie podjęły również żadnych ustaleń zmierzających do zweryfikowania twierdzeń skarżącej.
Ponadto należy zwrócić uwagę, że obowiązkiem organów administracji publicznej jest prowadzenie postępowania administracyjnego z zachowaniem zasad, o których mowa w art. 7,8,9 i 10 k.p.a., a w niniejszej sprawie organy uchybiły obowiązkom wynikającym ze wskazywanych przepisów prawa.
Wobec powyższego należało stwierdzić, iż doszło do naruszenia wymienionych przepisów, a nadto - art. 75 § 1,76, 77 § 1 i 80 k.p.a., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy oraz art. 33 ust. 3 i 4 pkt 4 ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy, co miało wpływ na wynik sprawy.
Organy zatrudnienia ponownie rozpatrując sprawę będą miały na względzie powyższe rozważania i uwagi.
Mając powyższe na względzie Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) orzekł jak w sentencji wyroku.
Na mocy art. 152 p.p.s.a. stwierdzono, iż zaskarżona decyzja nie podlega wykonaniu.