III SA/Gd 515/23

III SA/Gd 515/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-01-25
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-08-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik
Alina Dominiak /sprawozdawca/
Jolanta Sudoł /przewodniczący/
Symbol z opisem
6032 Inne z zakresu prawa o ruchu drogowym
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Inne
Skarżony organ
Prezydent Miasta
Treść wyniku
Uchylono zaskarżony akt
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 146 § 1, art. 145 § 1 pkt 1 lit. c
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2003 nr 137 poz 1310
§ 1 ust. 1
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu
Dz.U. 2002 nr 18 poz 177
§ 1 ust. 1-2
Rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Asesor WSA Adam Osik po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 25 stycznia 2024 r. sprawy ze skargi P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na akt Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 7 lipca 2023 r., nr WK-IV.5410.4811.2023.AKO w przedmiocie zwrotu opłaty za kartę pojazdu 1. uchyla zaskarżony akt, 2. zasądza od Gminy Miasta Gdańska na rzecz skarżącej P. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 19 kwietnia 2023 r. P. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. (dalej zwana także "skarżącą", "spółką") zwróciła się do Prezydenta Miasta Gdańska o stwierdzenie uprawnienia wnioskodawcy, będącym następcą prawnym P.1 Spółki z o.o. do zwrotu kwoty 925 zł, stanowiącej część wniesionej opłaty za wydanie karty pojazdu dla pojazdu marki VOLKSWAGEN LT 35 TDI o nr rej. [...].
W uzasadnieniu spółka, powołując się na wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. , w którym orzeczono , że § 1 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu jest niezgodny m.in. z Konstytucją , wskazała, że w jej ocenie również przepis §1 ust.2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002 r., na podstawie którego pobrano opłatę 1000 zł był niekonstytucyjny. Poprzednik prawny spółki uiścił na rzecz Urzędu Miasta Gdańska kwotę 1000 zł za wydanie karty w/w pojazdu, co nastąpiło bez podstawy prawnej.
Do wniosku nie dołączono dowodu uiszczenia opłaty, a na wezwanie z dnia 22 maja 2023 r. do jego przedłożenia skarżąca w piśmie z dnia 6 czerwca 2023 r. wskazała na informację uzyskaną z Ministerstwa Cyfryzacji , że datą pierwszej rejestracji przedmiotowego samochodu był dzień 6 maja 2002 r. Powołała się także na treść § 9 ust.1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie szczegółowych czynności organów w sprawach związanych z dopuszczeniem pojazdu do ruchu oraz wzorów dokumentów w tych sprawach ( tj. Dz.U z 2019 r., poz.2130 ze zm.) wskazując, że dokumenty przedstawione do rejestracji , których nie zwraca się właścicielowi pojazdu organ rejestrujący zatrzymuje i tworzy indywidualne teczki ( akta pojazdu) , które się przechowuje. Wobec tego wniosła o sprawdzenie, czy organ jest w posiadaniu dokumentacji potwierdzającej uiszczenie opłaty ewidencyjnej za wydanie karty pojazdu, a jeżeli nie – o przeprowadzenie postępowania kontrolnego. Powołała się też na ustawę z dnia 14 lipca 1983 r. o narodowym zasobie archiwalnym i archiwach , w szczególności na art. 5 ust.1 i przepisy karne. Wskazała, że organ rejestrujący musiał pobrać od wnioskodawcy stosowną opłatę.
W dniu 7 lipca 2023 r. Prezydent Miasta Gdańska aktem nr WK-IV.5410.4811.2023.AKO poinformował stronę, że opłata w wysokości 425 zł, związana z rejestracją pojazdu wskazanego we wniosku została pobrana w granicach i na podstawie przepisów powszechnie obowiązujących w dacie rejestracji pojazdu, tj. zgodnie z rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 137, poz. 1310). Organ stwierdził, że nie ulega wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie w dacie wydania wnioskodawcy karty pojazdu dla pojazdu wskazanego we wniosku obowiązywały przepisy w/w rozporządzenia, określające wysokość tej opłaty na 500 zł. Organ stwierdził, że skarżącej przysługuje generalne uprawnienie do żądania zwrotu nadpłaty części opłaty poniesionej tytułem wydania karty pojazdu. Jednak z uwagi na to, że administracyjny tryb zwrotu opłaty nie został unormowany, opłata nie jest daniną, do której zastosowanie miałaby Ordynacja podatkowa, jak i z tego względu, że wniosek dotyczy zwrotu świadczenia nienależnego, organ odmawia zapłaty we wnioskowanym trybie z uwagi na upływ terminu przedawnienia do spełnienia świadczenia. Jednocześnie organ stwierdził, że skarżąca może dochodzić swych praw przed sądem powszechnym w trybie procedury cywilnej.
P. Spółka z o.o. z siedzibą w W. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższy akt Prezydenta Miasta Gdańska wniosła o jego uchylenie i uznanie obowiązku organu dokonania zwrotu na rzecz skarżącej kwoty 425 zł, stanowiącej część opłaty za wydanie karty pojazdu dla przedmiotowego pojazdu, ponad kwotę wynikającą z art. 77 ust. 3 w zw. z ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym.
Skarżąca zarzuciła naruszenie:
1. przepisów postępowania, tj. art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i § 4 k.p.a.;
2. prawa materialnego, tj. § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu w sytuacji jego niezgodności z art. 77 ust.4 pkt 2 i ust. 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP;
3. prawa materialnego poprzez niezastosowanie w stanie faktycznym sprawy przepisu art. 90 akapit pierwszy Traktatu Wspólnot Europejskich (obecnie art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), który sprzeciwia się opłacie związanej z wydaniem pierwszej karty pojazdu sprowadzonego z innego państwa członkowskiego;
4. prawa materialnego poprzez niezastosowanie zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego, z której wynika, że organ krajowy stosujący prawo jest obowiązany pominąć normę krajową w zakresie, w jakim jest ona sprzeczna z normą wspólnotową, a w stanie faktycznym sprawy sprzeczny z art. 90 akapit pierwszy TWE jest przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu.
W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że przy rejestracji przedmiotowego pojazdu uiściła na rzecz organu tytułem opłaty za wydanie karty pojazdu kwotę 500 zł na postawie § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu. Rozporządzenie to zostało następnie uchylone z dniem 15 kwietnia 2006 r. na podstawie § 2 rozporządzenia Ministra Transportu i Budownictwa z dnia 28 marca 2006 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu (Dz. U. Nr 59, poz. 421) i zastąpione przez to rozporządzenie. W § 1 rozporządzenia z dnia 28 marca 2006 r. określono opłatę za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczpospolitej Polskiej w wysokości 75 zł.
Skarżąca podniosła, że podstawą uchylenia wyżej wskazanego rozporządzenia był wyrok Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. (sygn. akt U 6/04), w którym stwierdzono niezgodność § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. z art. 77 ust.4 pkt 2 i ust. 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz art. 92 ust. 1 i art. 217 Konstytucji RP.
W ocenie skarżącej przepis § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie opłat za kartę pojazdu, do którego odnosił się powołany wyrok Trybunału Konstytucyjnego, był niekonstytucyjny i sprzeczny z ustawą od samego początku jego obowiązywania, bowiem podwyższenie opłaty za wydanie karty pojazdu ponad faktyczne koszty jej wytworzenia stanowiło nową daninę publiczną, co naruszało przepis art. 217 Konstytucji RP. Zgodnie z tym przepisem daniny mogą być nakładane tylko na podstawie ustawy, a nie aktów podstawowych, takich jak rozporządzenia. Zdaniem skarżącej, organy administracji samorządowej pobierając opłatę za wydanie karty pojazdu w zawyżonej kwocie (przy uwzględnieniu faktu, że jej wysokość przewyższała faktyczny koszt jej wytworzenia), czyniły to bez stosownej podstawy prawnej, co w konsekwencji prowadziło do niezgodności takiego działania z art. 217 i art. 92 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym. Ta sytuacja rodzi po stronie Prezydenta Miasta Gdańska, który pobrał opłatę w wysokości nienależnej, obowiązek zwrotu nadpłaty.
Zdaniem skarżącej, pomimo iż Trybunał Konstytucyjny odroczył do 1 maja 2006 r. moc obowiązującą przepisu § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. należy przyjąć, że przepis ten był niekonstytucyjny i sprzeczny z ustawą od samego początku, a sama odmowa zwrotu części opłaty za kartę pojazdu narusza prawo, jako pozbawiona podstawy prawnej. Tak więc organ administracji samorządowej pobierając opłatę za wydanie karty pojazdu w zawyżonej kwocie powinien był wiedzieć o wadliwości stosowanego przepisu, a w konsekwencji powinien liczyć się z obowiązkiem późniejszego, przynajmniej w części, jej zwrotu.
Niezależnie od powyższego skarżąca wskazała, że organ samorządowy pobierając zawyżoną opłatę za wydanie karty pojazdu dopuścił się również naruszenia art. 90 akapit pierwszy Traktatu ustanawiającego Wspólnotę Europejską (obecnie art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), do którego stosowania był zobowiązany, zgodnie z zasadą nadrzędności nad prawem krajowym oraz bezpośredniego stosowania prawa wspólnotowego. Zgodnie z treścią tego przepisu, żadne Państwo Członkowskie nie nakłada bezpośrednio lub pośrednio na produkty innych Państw Członkowskich podatków wewnętrznych jakiegokolwiek rodzaju wyższych od tych, które nakłada bezpośrednio lub pośrednio na podobne produkty krajowe. Problematyka oceny zgodności przepisów krajowych dotyczących wysokości poboru opłat za wydanie kart pojazdów z regulacjami wspólnotowymi stała się również przedmiotem rozważań Europejskiego Trybunału Sprawiedliwości, który w postanowieniu z 10 grudnia 2007 r. (sygn. akt C-134/07) w sprawie Piotr Kawala przeciwko Gminie Miasta Jaworzna (opubl. http://eur-lex.europa.eu) stwierdził, iż art. 90 akapit pierwszy TWE należy interpretować w ten sposób, że sprzeciwia się on opłacie, takiej jak przewidziana w § 1 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu, która to opłata jest nakładana w praktyce w związku z pierwszą rejestracją używanego pojazdu samochodowego przywiezionego z innego państwa członkowskiego, lecz nie jest nakładana w związku z nabyciem w państwie pobierającym opłatę używanego pojazdu samochodowego, jeśli jest on tam już zarejestrowany.
W odpowiedzi na skargę Prezydent Miasta Gdańska wniósł o odrzucenie skargi jako niedopuszczalnej, a alternatywnie o oddalenie skargi.
W ocenie organu skarżąca nie ma legitymacji procesowej do wniesienia skargi, bowiem opłatę za kartę pojazdu uiścił poprzednik prawny skarżącej. W dniu połączenia (tj. 1 października 2004 r.) nie istniało po stronie spółki przejmowanej prawo do żądania zwrotu kwoty 425 zł za wydanie karty pojazdu, gdyż wyrok Trybunału Konstytucyjnego w sprawie o sygn. akt U 6/04, stanowiący podstawę żądania został wydany 17 stycznia 2006 r. i wszedł w życie 15 kwietnia 2006 r., a zatem nie mogło ono skutecznie przejść na skarżącą, jako spółkę przejmującą w drodze sukcesji.
Organ wyjaśnił, że uznał uprawnienie skarżącej do żądania zwrotu części opłaty, wobec czego skarga już z tego względu powinna być oddalona jako oczywiście bezzasadna. Podstawę odmowy zapłaty żądanej kwoty 425 zł stanowił art. 118 ustawy - Kodeks cywilny i upływ terminu przedawnienia roszczenia o zapłatę na gruncie przepisów prawa cywilnego. W tym zakresie organ zastosował się do treści uchwały Sądu Najwyższego z dnia 2 czerwca 2010 r. (sygn. akt III CZP 37/10), w świetle której bieg przedawnienia roszczeń o zwrot nienależnie pobranych opłat za kartę pojazdu na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu rozpoczyna się od dnia spełnienia świadczenia.
Za niezasadny organ uznał również zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, tj. art. 90 akapit pierwszy TWE (obecnie art. 110 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej), jak również naruszenia prawa materialnego poprzez niezastosowanie zasady pierwszeństwa prawa wspólnotowego nad prawem krajowym. Stanowisko organu na gruncie administracyjnym uwzględnia dotychczasowe orzecznictwo sądowoadministracyjne.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a.
Odnosząc się w pierwszej kolejności do wniosku organu o odrzucenie skargi z powodu braku legitymacji procesowej po stronie skarżącej stwierdzić należy, że legitymacja procesowa skarżącej spółki wynika w sposób oczywisty z faktu skierowania do niej zaskarżonego aktu. Natomiast powołane przez organ dla uzasadnienia tego wniosku okoliczności wymagają oceny z punktu widzenia prawa materialnego. Skarżąca spółka jest, zgodnie z art. 494 § 1 ustawy z dnia 15 września 2000 r. - Kodeks spółek handlowych ( t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 18), sukcesorem uniwersalnym spółki, która – jak wskazuje skarżąca - dokonała nienależnej opłaty z tytułu wydania karty pojazdu. Powyższy przepis stanowi, że spółka przejmująca albo spółka nowo zawiązana wstępuje z dniem połączenia we wszystkie prawa i obowiązki spółki przejmowanej albo spółek łączących się przez zawiązanie nowej spółki. Pozbawione prawnego znaczenia jest w tej sytuacji to, kiedy połączenie spółek miało miejsce. Z istoty sukcesji uniwersalnej wynika przejęcie wszelkich praw i obowiązków spółki przejętej. Brak było zatem podstaw do odrzucenia skargi.
Sąd, dokonując kontroli zaskarżonego aktu Prezydenta Miasta Gdańska w sposób określony przepisem art. 134 § 1 p.p.s.a. doszedł do przekonania, że skarga jest zasadna, ale nie z przyczyn w niej wskazanych.
Zauważyć należy, że skarżąca we wniosku z dnia 19 kwietnia 2023 r. wyraźnie wskazała, że wnosi o stwierdzenie uprawnienia do otrzymania od organu zwrotu kwoty 925 zł , stanowiącej część wniesionej opłaty za wydanie karty pojazdu dla przedmiotowego pojazdu. Powołała się również wyraźnie na pobranie opłaty w wysokości 1000 zł na podstawie rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 4 marca 2002 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu ( Dz.U z 2002 r., Nr 18, poz.177), dalej jako "rozporządzenie z 2002 r." Rozporządzenie to weszło w życie 10 marca 2002 r., a uchylone zostało z dniem 21 sierpnia 2003 r.
Skarżąca ponadto w piśmie z dnia 29 sierpnia 2023 r. podała, na podstawie informacji uzyskanej z Ministerstwa Cyfryzacji, że przedmiotowy pojazd został zarejestrowany w dniu 6 maja 2002 r., a karta pojazdu została wystawiona w dniu 3 czerwca 2002 r.
Jak wynika z treści § 1 ust.1 i 2 rozporządzenia z 2002 r., opłata za wydanie karty pojazdu to 500 albo 1000 zł.
Tymczasem organ w zaskarżonym akcie odnosi się nie do wskazanej przez skarżącą wysokości opłaty - 925 zł, lecz opłaty w innej wysokości – 425 zł, a także odnosi się nie do treści rozporządzenia z 2002 r., a do innego aktu prawnego – rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 28 lipca 2003 r. w sprawie wysokości opłat za kartę pojazdu ( Dz.U z 2003 r., Nr 137, poz.1310), dalej jako "rozporządzenie z 2003 r.", które weszło w życie 21 sierpnia 2003 r.
Przepis §1 ust.1 rozporządzenia z 2003 r. przewiduje , że opłata za kartę pojazdu wynosi 500 zł.
Uznać wobec powyższego należy, że zaskarżony akt jest w całości wadliwy, bowiem – choć literalnie odnosi się do wniosku skarżącej – jego merytoryczne rozstrzygnięcie nie dotyczy faktycznej treści wniosku, lecz ma standardową treść innych aktów, kierowanych przez organ do skarżącej odnośnie do innych wniosków skarżącej dotyczących zwrotu części opłaty za wydanie karty pojazdu ( o których Sądowi wiadomo z urzędu). Organ w zaskarżonym akcie odniósł się też do treści rozporządzenia z 2003 r., nie mającego zastosowania w chwili rejestracji pojazdu , o którym we wniosku skarżącej mowa.
Choć zaskarżony akt z przyczyn podanych wyżej jest wadliwy i podlega uchyleniu, w okolicznościach niniejszej sprawy nie jest możliwe uwzględnienie skargi w sposób określony przez skarżącą, to jest poprzez stwierdzenie uprawnienia skarżącej do zwrotu części opłaty w wysokości 425 zł (a właściwie – uznania obowiązku organu do zwrotu skarżącej części opłaty za kartę pojazdu w wysokości 425 zł), które to żądanie jest sprzeczne z treścią wniosku skarżącej, skierowanego do organu.
Jeszcze raz podkreślić trzeba, że sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - a podkreślenie to jest konieczne z tej przyczyny, że z nieznanych Sądowi powodów skarżąca w skardze , abstrahując od treści swojego wniosku, wskazuje na pobranie przez organ opłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 500 zł , a jej żądanie odnosi się do części opłaty w wysokości 425 zł. Powołuje się ona w skardze na naruszenie przez organ przepisów prawa poprzez zastosowanie niekonstytucyjnych przepisów rozporządzenia z 2003 r. , choć - o ile pojazd został zarejestrowany i pobrano opłatę za kartę pojazdu , jak skarżąca wskazuje - w 2002 r.- rozporządzenie to nie miałoby zastosowania. Można odnieść wrażenie, że skarżąca, podobnie jak organ, sporządziła skargę abstrahując od rzeczywistej treści swojego wniosku skierowanego do organu, bowiem w żadnym miejscu skargi nie wyjaśnia ona, z jakich przyczyn domaga się w skardze zwrotu części opłaty za kartę pojazdu, uiszczonej – jak wskazuje - w wysokości 500 zł przez jej poprzednika prawnego na podstawie przepisów rozporządzenia z 2003 r. Żądanie takie, z powołaniem się na rozporządzenie z 2003 r., zostało wprost w skardze wyartykułowane. Skarżąca co prawda przywołuje także rozporządzenie z 2002 r., ale "na marginesie", wskazując historyczne zmiany przepisów dotyczących karty pojazdu.
Zauważyć należy, że - ogólnie rzecz ujmując - sądy administracyjne, uwzględniając skargi na akty organów w podobnych sprawach ( lecz w których opłatę za wydanie karty pojazdu pobrano pod rządami rozporządzenia z 2003 r. ) , opierając się na treści wyroku Trybunału Konstytucyjnego z dnia 17 stycznia 2006 r. sygn. akt. U 6/04 ( Dz. U. z 2006 r., Nr 15, poz. 119), w którym uznano, że przepis § 1 rozporządzenia z 2003r. jest niezgodny z art. 77 ust. 4 pkt 2 i ust. 5 ustawy - Prawo o ruchu drogowym oraz z art. 92 ust.1 i art. 217 Konstytucji RP , odmawiały zastosowania niekonstytucyjnego przepisu § 1 rozporządzenia z 2003 r., stanowiącego podstawę prawną pobrania od strony skarżącej opłaty za wydanie karty pojazdu w wysokości 500 złotych, z powołaniem się na kompetencję sądu do stwierdzenia niezgodności rozporządzenia z Konstytucją oraz odmowy jego zastosowania w indywidualnej sprawie ( art. 8, art. 173, art. 178 ust. 1 i art. 184 Konstytucji).
Możliwość uwzględnienia skarg w sprawach, w których opłata za wydanie karty pojazdu została pobrana pod rządami rozporządzenia z 2003 r., wymagała przede wszystkim rozważenia przez sądy możliwości odmowy zastosowania § 1 rozporządzenia z 2003 r., uznanego przez Trybunał za niekonstytucyjny. Możliwość ta nie była natomiast uzależniona od ustaleń i rozważań dotyczących wysokości opłaty za wydanie karty pojazdu, bowiem opłata określona w tym akcie nie była zróżnicowana i wynosiła 500 zł.
Dodać należy - co jest oczywiste - że w sprawach , w których sąd administracyjny może rozważać odmowę zastosowania przepisów rozporządzenia konieczna jest jednoznaczna wiedza, jakiego aktu prawnego przepis miałby podlegać ocenie. Nie jest bowiem możliwe rozważanie konstytucyjności przypadkowego przepisu, lecz takiego, który ma zastosowanie w danej sprawie.
Tymczasem istotne w niniejszej sprawie fakty nie wynikają w sposób pewny ani z przedłożonych Sądowi akt administracyjnych , ani ze stanowiska skarżącej.
Skarżąca w piśmie z dnia 29 sierpnia 2023 r. wskazała, na podstawie informacji uzyskanej z Ministerstwa Cyfryzacji, że przedmiotowy pojazd został zarejestrowany w dniu 6 maja 2002 r., a karta pojazdu została wystawiona w dniu 3 czerwca 2002 r. Informacja z Ministerstwa Cyfryzacji nie została przez skarżącą dołączona w formie np. wydruku czy pisemnej informacji, a jedynie przedstawiona w treści pisma.
Ponadto skarżąca wskazała, że jej poprzednik prawny uiścił opłatę za kartę przedmiotowego pojazdu w wysokości 1000 zł. Tymczasem, jak już podano wcześniej, rozporządzenie z 2002 r. przewidywało dwie różne wysokości opłaty za wydanie karty pojazdu. Przepis § 1 rozporządzenia z 2002 r. stanowił:
1. Za wydanie karty pojazdu przy pierwszej rejestracji pojazdu na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej organ rejestrujący, z zastrzeżeniem ust. 2, pobiera opłatę w wysokości 500,00 zł.
2. Za wydanie karty pojazdu dla pojazdu niedopuszczonego do ruchu lub dopuszczonego do ruchu czasowo albo warunkowo w państwie pochodzenia organ rejestrujący pobiera opłatę w wysokości 1.000,00 zł.
Z treści przywołanej przez skarżącą informacji Ministerstwa Cyfryzacji wynika, że przedmiotowy pojazd Volkswagen LT 35 TDI został zarejestrowany za granicą w dniu 17 marca 1998 r. Należałoby zatem założyć, że pojazd ten został sprowadzony z zagranicy, co jednak ani nie wyklucza, ale też nie potwierdza możliwości uiszczenia opłaty za kartę pojazdu w wysokości 1000 zł. Pojazd ten bowiem mógł , ale nie musiał być pojazdem niedopuszczonym do ruchu lub dopuszczonym do ruchu czasowo albo warunkowo w państwie pochodzenia.
Dowód opłaty, z którego wynikałaby jej wysokość, nie został przez skarżącą przedstawiony. Organ natomiast w skierowanym do sądu piśmie z dnia 29 sierpnia 2023 r., przy którym przekazano m.in. akta sprawy i odpowiedź na skargę wskazał, że zgodnie z rozporządzeniem Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 stycznia 2011 r. w sprawie instrukcji kancelaryjnej, jednolitych rzeczowych wykazów akt oraz instrukcji w sprawie organizacji i zakresu działania archiwów zakładowych ( Dz.U. z 2011 r., Nr 14, poz.67 ze zm.) upłynął okres przechowywania akt przedmiotowego pojazdu i zostały one zniszczone.
Nie jest rzeczą Sądu w tym miejscu rozważanie, do kiedy organ powinien przechowywać dokumenty dotyczące wydania karty pojazdu samochodu objętego wnioskiem skarżącej. Wskazać jednak trzeba, że dokumenty samochodu zostały zniszczone ( jak wynika z informacji organu), a na podstawie samych akt administracyjnych, przy rozbieżnych stanowiskach skarżącej (organ bowiem nie odniósł się do rzeczywistego żądania wniosku) nie można stwierdzić jednoznacznie, w jakiej wysokości uiszczona została opłata za kartę pojazdu , mając na uwadze, że rozporządzenie z 2002 r. nie określało jednolitej kwoty tej opłaty.
Zestawiając wszystkie dane i okoliczności wynikające z przedłożonych akt administracyjnych, a także biorąc pod uwagę stanowisko skarżącej, zajęte we wniosku – że opłata za kartę pojazdu została pobrana w wysokości 1000 zł na podstawie przepisów rozporządzenia z 2002 r. oraz w skardze - że opłata za kartę pojazdu została pobrana w wysokości 500 zł na podstawie rozporządzenia z 2003 r., należy dojść do wniosku , że twierdzenia skarżącej, dotyczące okoliczności uiszczenia opłaty za kartę pojazdu i jej wysokości, są wewnętrznie sprzeczne. Okoliczności tych nie wyjaśniają w sposób niewątpliwy informacje, przywołane przez skarżącą w piśmie z dnia 6 czerwca 2023 r., mające pochodzić z Ministerstwa Cyfryzacji, ponieważ nie zostały one potwierdzone żadnym dokumentem, a jednie zostały przywołane w piśmie skarżącej. Informacje te także są sprzeczne z twierdzeniami skargi.
Nie budzi obecnie żadnych wątpliwości, że skierowanie do organu żądania zwrotu opłaty za wydanie karty pojazdu jest sprawą administracyjną, którą organ załatwia w drodze aktu lub czynności, na które przysługuje skarga do sądu administracyjnego na podstawie art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4-4b, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą, opinię, o której mowa w art. 119zzl § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, lub odmowę wydania tych opinii albo stwierdza bezskuteczność czynności. Przepis art. 145 § 1 pkt 1 stosuje się odpowiednio.
Zgodnie natomiast z treścią art. 146 § 2 p.p.s.a. w sprawach skarg na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4, sąd może w wyroku uznać uprawnienie lub obowiązek wynikające z przepisów prawa.
Mając na uwadze, że Prezydent Miasta Gdańska w zaskarżonym akcie nie odniósł się w istocie do faktycznej treści wniosku skarżącej, przy czym rozbieżność w żądaniach i twierdzeniach skarżącej stwierdzona została dopiero w oparciu o treść skargi , Sąd, na podstawie art. 146 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uchylił zaskarżony akt Prezydenta Miasta Gdańska ( punkt 1. sentencji wyroku).
Dodać należy, że w niniejszej sprawie z przyczyn, o których powyżej była mowa, nie było możliwe zastosowanie art. 146 § 2 p.p.s.a.
Prezydent Miasta Gdańska będzie musiał ponownie odnieść się do wniosku skarżącej, przy czym powinien wcześniej rozważyć uzyskanie od skarżącej wyjaśnień dotyczących sprzeczności treści wniosku i twierdzeń skargi, szczególnie odnośnie do takich okoliczności, jak data wydania karty przedmiotowego pojazdu i wysokość uiszczonej opłaty.
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2023 r., poz. 1964 ze zm.). Na zasądzoną kwotę składa się wpis od skargi w wysokości 200 zł, wynagrodzenie reprezentującego stronę skarżącą adwokata w wysokości 480 zł oraz opłata skarbowa od pełnomocnictwa w wysokości 17 zł ( punkt 2. sentencji wyroku).