III SA/Gd 511/25

III SA/Gd 511/25 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-11-20
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2025-09-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Janina Guść /sprawozdawca/
Jolanta Sudoł /przewodniczący/
Maja Pietrasik
Symbol z opisem
6210 Dodatek mieszkaniowy
Hasła tematyczne
Świadczenie socjalne
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U. 2024 poz 572
art. 16 § 1
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Asesor WSA Maja Pietrasik, Protokolant: Sekretarz Sądowy Mirosława Marszałek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 listopada 2025 r. sprawy ze skargi Prokuratora Rejonowego w Słupsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 1 sierpnia 2025 r. nr SKO.424.6.2024 w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji w sprawie dodatku mieszkaniowego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 1 sierpnia 2025 r. nr SKO.424.6.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku odmówiło stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia 4 stycznia 2023 r. uchylającej decyzję Prezydenta Miasta Słupska z dnia 16 listopada 2022 r. o odmowie przyznania K. B. dodatku mieszkaniowego i przyznającej K. . dodatek mieszkaniowy na okres od 1 maja 2022 r. do 31 października 2022 r. w wysokości 84,90 zł miesięcznie oraz ryczałtu na zakup opału w kwocie 8,74 zł.
W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Prezydent Miasta Słupska decyzją z dnia 16 listopada 2022 r.
nr MOPR.VI.5410-525.2.2022 odmówił przyznania K. B. dodatku mieszkaniowego. Wydanie decyzji nastąpiło w wyniku przekazania sprawy do ponownego rozpoznania przez organ II instancji.
Wczesnej wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego był rozpoznawany decyzjami:
- Prezydenta Miasta Słupska z dnia 27 maja 2022 r. o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego,
- SKO z dnia 8 lipca 2022 r. o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji,
- Prezydenta Miasta Słupska z dnia 10 sierpnia 2022 r. o odmowie przyznania dodatku mieszkaniowego,
- SKO z dnia 26 września 2022 r. o uchyleniu zaskarżonej decyzji i przekazaniu sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji.
W uzasadnieniu decyzji z dnia 16 listopada 2022 r. organ stwierdził, że faktyczne wydatki przypadające na powierzchnię zajmowanego lokalu (52,77 m2) wynoszą 455,38 zł, kwota 12% z miesięcznych dochodów wynosi 446,70 zł, dodatek mieszkaniowy stanowiący różnicę między tymi kwotami wynosiłby 8,68 zł, co jest sumą mniejszą od 0,5% przeciętnego wynagrodzenia w gospodarce narodowej (28,31 zł), od której to kwoty dodatek przysługuje.
Samorządowe Kolegiom Odwoławcze w Słupsku, rozpatrując odwołanie K. B. od decyzji z dnia 16 listopada 2022 r., decyzją z dnia 4 stycznia 2023 r. nr SKO.424.13.2022 r. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta Słupska w całości i orzekając co do istoty sprawy przyznało K. B. dodatek mieszkaniowy w wysokości 84,90 zł miesięcznie oraz ryczałt na zakup opału w kwocie 8,74 zł. na okres 6 miesięcy, od 1 maja 2022 r. do 31 października 2022 r.
W uzasadnieniu organ stwierdził, że koszty normatywnej powierzchni lokalu (60 m2) wynoszą 531,60 zł. Odejmując od nich kwotę 12% z miesięcznych dochodów wynoszącą 446,70 zł organ ustalił dodatek mieszkaniowy w wysokości 84,90 zł.
Prezydent Miasta Słupska we wniosku złożonym do Prokuratury Rejonowej w Słupsku zakwestionował prawidłowość decyzji organu odwoławczego z dnia 4 stycznia 2023 r. i wniósł o wystąpienie przez Prokuratora ze skargą do sądu administracyjnego na tę decyzję.
Prokurator Rejonowy w Słupsku wniósł skargę na decyzję SKO z dnia 4 stycznia 2023 r, zarzucając naruszenie prawa materialnego – art. 6 ust. 9 ustawy z dnia 21 czerwca 2001 r. o dodatkach mieszkaniowych (Dz.U. z 2023 r. poz. 1335) i wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku postanowieniem z dnia 10 sierpnia 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 321/23 odrzucił skargę Prokuratora, z uwagi na nieuzupełnienie w terminie jej braku formalnego.
Następnie Prokurator Rejonowy w Słupsku, powołując się na art. 184 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm.), powoływanej dalej jako "k.p.a.", wniósł sprzeciw od decyzji SKO z dnia 4 stycznia 2023 r., domagając się stwierdzenia jej nieważności. Przedmiotowej decyzji Prokurator, na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., zarzucił rażące naruszenie prawa - art. 6 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, polegające na niezastosowaniu tego przepisu poprzez ustalenie wysokości dodatku mieszkaniowego na podstawie wydatków przypadających na normatywną powierzchnię użytkową przewyższającą rzeczywistą powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego, zamiast na podstawie wydatków przypadających na rzeczywistą powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego, którego dotyczył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, co miało wpływ na wynik sprawy.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku, rozpatrując sprzeciw Prokuratora, decyzją z dnia 19 stycznia 2024 r. nr SKO.424.4.2023 odmówiło stwierdzenia nieważności własnej decyzji z dnia 4 stycznia 2023 r.
Na powyższą decyzję Prokurator Rejonowy w Słupsku wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, który wyrokiem z dnia 27 czerwca 2024 r. uchylił decyzję organu odwoławczego wskazując, że Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku orzekało w niewłaściwym składzie. Jeden z członków Kolegium podlegał bowiem wyłączeniu od rozpoznania sprawy, gdyż brał udział w wydaniu decyzji polegającej ocenie w postępowaniu nieważnościowym (art. 24 §1 pkt 5 k.p.a.).
Następnie zaskarżoną decyzją z dnia 1 sierpnia 2025 r. nr SKO.424.6.2024 Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku ponownie odmówiło stwierdzenia nieważności decyzji własnej z dnia 4 stycznia 2023 r. nr SKO.424.13.2022.
W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO wskazało, że postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności dotyczy enumeratywnie wskazanych w katalogu art. 156 § 1 k.p.a. przesłanek oraz konkretnego aktu jakim jest decyzja objęta wnioskiem o stwierdzenie nieważności. Zdaniem organu, badana w niniejszej sprawie decyzja z dnia 4 stycznia 2023 r. nie posiada wad kwalifikowanych, przewidzianych w art. 156 § 1 k.p.a., wobec czego należało odmówić stwierdzenia jej nieważności
SKO uznało za niezasadny zarzut dotyczący niezastosowania przepisu art. 6 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. W tym zakresie wskazano, że przedmiotowy przepis znalazł zastosowanie w sprawie, stanowiąc podstawę wyliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego. Na str. 5 decyzji wprost wskazano, że wysokość dodatku stanowi różnicę między wydatkami przypadającymi na normatywną powierzchnię użytkową zajmowanego lokalu mieszkalnego, a kwotą wydatków poniesionych przez osobę ubiegającą się o dodatek mieszkaniowy w wysokości 12% dochodów gospodarstwa domowego. Organ wskazał, że ustalając wysokość wydatków SKO prawidłowo zastosowało treść art. 5 ust. 4 ustawy o dodatku mieszkaniowym, zgodnie z którym wydatki na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego oblicza się, dzieląc wydatki za ten lokal przez jego powierzchnię użytkową i mnożąc uzyskany wskaźnik przez normatywną powierzchnię. Na podstawie akt sprawy, zestawienia z dnia 8 grudnia 2022 r. oraz doliczenia wydatku stanowiącego podstawę do obliczenia ryczałtu za brak centralnego ogrzewania w kwocie 8,74 zł, ustalono że wydatki na lokal mieszkalny wynoszą 467,54 zł. SKO wskazało, że organ odwoławczy obliczył wydatki na normatywną powierzchnię lokalu, dzieląc ww. wydatki przez jego powierzchnię i mnożąc uzyskany wskaźnik przez powierzchnię normatywną ustaloną na 60 m². W rezultacie powyższego ustalono, że wydatki te wynoszą 531,60 zł. Wobec powyższego, stosując ww. art. 6 ust. 9 ustawy o dodatku mieszkaniowym, organ odwoławczy ustalił, że wysokość dodatku mieszkaniowego wynosi 84,90 zł, jako różnica wydatków na normatywną powierzchnię lokalu (531,60 zł) a obliczoną kwotą wydatków stanowiących 12% dochodów gospodarstwa domowego, a więc kwotą 467,54 zł. W ocenie Samorządowego Kolegium Odwoławczego, taki sposób obliczenia wysokości dodatku mieszkaniowego i jest zgodny z prawem, także okres od którego ustalono początek przyznania dodatku wynika z treści przepisów, a mianowicie z treści art. 7 ust. 5 ustawy o dodatku mieszkaniowym.
W związku z powyższym, zdaniem organu, przy wydaniu decyzji z dnia 4 stycznia 2023 r. nie doszło do rażącego naruszenia przepisu prawa w sposób wskazany w sprzeciwie Prokuratora Rejonowego w Słupsku. Dodatkowo Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku wskazało, że przeanalizowało kwestionowaną sprzeciwem decyzję także pod kątem innych przesłanek stwierdzenia nieważności, nie stwierdzając spełnienia którejkolwiek z nich.
Prokurator Rejonowy w Słupsku wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 1 sierpnia 2025 r., wnosząc o jej uchylenie.
Skarżonej decyzji Prokurator zarzucił naruszenie prawa materialnego - art. 6 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, polegające na niezastosowaniu tego przepisu poprzez ustalenie wysokości dodatku mieszkaniowego na podstawie wydatków przypadających na normatywną powierzchnię użytkową przewyższającą rzeczywistą powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego, zamiast na podstawie wydatków przypadających na rzeczywistą powierzchnię użytkową lokalu mieszkalnego, którego dotyczył wniosek o przyznanie dodatku mieszkaniowego, co miało wpływ na wynik sprawy.
W uzasadnieniu skargi przedstawiono dotychczasowy przebieg postępowania oraz argumentację na poparcie podniesionego w niej zarzutu.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r. poz. 1267 ze zm.), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Sąd administracyjny bada zatem zgodność zaskarżonej decyzji organu z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", wynika, że uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zaskarżona decyzja zapadła w trybie stwierdzenia nieważności decyzji, który jest nadzwyczajnym trybem weryfikacji, stanowiącym wyjątek od zasady trwałości decyzji ostatecznych, o której mowa w art. 16 § 1 k.p.a.
Zgodnie z art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. organ administracji publicznej stwierdza nieważność decyzji, która wydana została bez podstawy prawnej lub z rażącym naruszeniem prawa. Ocenie organu podlegało czy badana decyzja została wydana z rażącym naruszeniem prawa.
W myśl art. 6 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, którego rażące naruszenie zarzucono w sprzeciwie Prokuratora, jeżeli powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego jest mniejsza lub równa normatywnej powierzchni, dodatek mieszkaniowy ustala się w wysokości różnicy między wydatkami ponoszonymi za ten lokal a odpowiednią kwotą wymienioną w ust. 1 pkt 1-3.
Organ przywołał w swojej decyzji o przyznaniu zasiłku normę art. 6 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych (str. 4 i 5 decyzji). Prokurator zarzucał, że przepis ten nie został przez organ odwoławczy wydający decyzję z dnia 4 stycznia 2023 r. zastosowany. Stanowisko to jest uzasadnione.
Ustalenie wysokości wydatków nastąpiło na podstawie art. 5 ust. 4 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, zgodnie z jego brzmieniem, bez uwzględnienia korekty wynikającej z art. 6 ust. 9 ustawy. Przepis art. 5 ust. 4 ustawy stanowi, że wydatki na normatywną powierzchnię zajmowanego lokalu mieszkalnego oblicza się, dzieląc wydatki za ten lokal przez jego powierzchnię użytkową i mnożąc uzyskany w ten sposób wskaźnik przez normatywną powierzchnię, o której mowa w ust. 1. Norma art. 5 ust. 4 ustawy nie zawiera zastrzeżenia, że dotyczy ona wyłącznie sytuacji w jakiej lokal ma powierzchnię większą od powierzchni normatywnej. Wniosek taki należy wyinterpretować z celu ustawy oraz treści art. 6 ust. 9 ustawy.
Z przeprowadzonych przez organ wyliczeń wynika, że organ uwzględnił zawyżoną powierzchnię lokalu skarżącego, dzieląc sumę wydatków ponoszonych na lokal przez powierzchnię mieszkalną lokalu i mnożąc ją przez 60 m2, jako powierzchnię normatywną lokalu zamieszkałego przez trzy osoby (45 m2,) w tym jedną z orzeczeniem o niepełnosprawności (+15 m2). Ustalając prawo do dodatku mieszkaniowego organ winien uwzględniać rzeczywistą powierzchnię lokalu a nie powierzchnię wyższą – normatywną, której lokal wnioskodawcy nie posiadał. Powierzchnia użytkowa lokalu mieszkalnego wnioskodawcy była bowiem mniejsza od powierzchni normatywnej wynoszącej 60 m2. Dodatek mieszkaniowy należało zatem ustalić w wysokości różnicy między wydatkami ponoszonymi za ten lokal a odpowiednią kwotą wymienioną w ust. 1 pkt 1-3 a nie w wysokości różnicy między wydatkami przypadającymi na lokal o powierzchni normatywnej a kwotą wymienioną w ust. 1 pkt 1-3. Doprowadziło to do zawyżenia wyniku, skutkującego przyznaniem dodatku mieszkaniowego.
Badana w postępowaniu nieważnościowym decyzja pomija w dokonanych wyliczeniach zasadę przewidzianą w art. 6 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych. Niewątpliwie, w sytuacji zaskarżenia tej decyzji skargą do sądu administracyjnego, w związku z naruszeniem normy art. 6 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych, decyzja ta podlegałaby uchyleniu, jako naruszająca prawo.
W tym zakresie stanowisko organu zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji o prawidłowym zastosowaniu normy art. 6 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie jest zgodne z prawem.
Wadliwość ta nie miała jednak wpływu na wynik sprawy w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., bowiem zaistniałe naruszenie prawa – normy art. 6 ust. 9 ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie stanowi, w ocenie Sądu, naruszenia o charakterze rażącym.
Przedmiotem kontroli w niniejszej sprawie jest decyzja wydana w postępowaniu nadzwyczajnym, w którym kontroluje się ważność decyzji ostatecznej przez pryzmat tkwiących w niej wad o charakterze kwalifikowanym, a więc najpoważniejszych uchybień jakimi może być dotknięty akt administracyjny.
W orzecznictwie i piśmiennictwie przyjmuje się jednolicie, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. decydują łącznie trzy przesłanki:
- oczywistość naruszenia prawa tj. "rzucająca się w oczy" sprzeczność między treścią rozstrzygnięcia a przepisem prawa stanowiącym jego podstawę prawną,
- charakter przepisu, który został naruszony pozwala na proste uznanie oczywistości jego naruszenia - tzn. przepis jest jasny, klarowny i nie wymaga prowadzenia wykładni prawa (przepis mający zastosowanie w bezpośrednim rozumieniu),
- oraz fakt, że wadliwa decyzja wywołuje skutki społeczne i ekonomiczno-gospodarcze, których nie da się pogodzić z regułami demokratycznego państwa prawa, chodzi tu o skutki niemożliwe do zaakceptowania z punktu widzenia wymagań praworządności - gospodarcze lub społeczne skutki naruszenia, których wystąpienie powoduje, że nie jest możliwe zaakceptowanie rozstrzygnięcia jako aktu wydanego przez organy praworządnego państwa.
(por. wyrok NSA z dnia 30 września 2025 r. sygn. akt III OSK 1897/22, wyrok NSA z dnia 16 września 2025 r. sygn. akt II OSK 2569/24, wyrok NSA z dnia 29 lipca 2025 r. sygn. akt I OSK 1385/22, wyrok NSA z dnia 10 czerwca 2025 r. sygn. akt III OSK 1357/23, wyrok WSA w Warszawie z dnia 3 marca 2025 r. sygn. akt VI SA/Wa 3075/24).
Rażące naruszenie prawa zachodzi gdy w sprawie wystąpią łącznie trzy wskazane przesłanki. W orzecznictwie wskazuje się, że nie zawsze nawet oczywiste naruszenie przepisu prawa (wyraźnego w interpretacji) będzie miało charakter rażący. Kluczowe są bowiem skutki jakie owo naruszenie powoduje w obrocie prawnym, czyniąc dalsze trwanie kontrolowanej decyzji w obrocie prawnym niemożliwym do zaakceptowania.
Sąd podziela prezentowany od lat w orzecznictwie podgląd, że o rażącym naruszeniu prawa w rozumieniu art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a. można mówić dopiero wtedy, gdy decyzja wywołuje stan istotnie niezgodny z prawem, jej funkcjonowanie w obrocie prawnym jest nie do pogodzenia z zasadą praworządności i zaufania obywatela do działań organu, a stwierdzone naruszenie prawa ma znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej (por. wyrok WSA w Szczecinie z dnia 16 października 2025 r. sygn. akt I SA/Sz 506/25). Zawarta w art. 16 § 1 k.p.a. zasada trwałości decyzji ostatecznych służy realizacji takich wartości jak: pewność, stabilność i bezpieczeństwo obrotu prawnego, ochrona praw nabytych jednostki, zaufanie obywateli do władzy publicznej oraz prawa.
Niewątpliwie sytuacja omyłki organu, w szczególności omyłki organu odwoławczego, przy wydaniu decyzji jest stanem niepożądanym, niemniej nie każda taka sytuacja skutkować winna stwierdzeniem nieważności wydanej decyzji.
W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie brak jest podstaw do stwierdzenia, że wydana decyzja wywołuje skutki społeczne i ekonomiczno-gospodarcze nie do pogodzenia z regułami demokratycznego państwa prawa.
Brak jest także podstaw do uznania, by stwierdzone naruszenie prawa miało znacznie większą wagę, aniżeli stabilność ostatecznej decyzji administracyjnej przyznającej prawo do dodatku mieszkaniowego.
Wskazać należy, że decyzja o przyznaniu dodatku mieszkaniowego miała charakter czasowy i dotyczyła przyznania dodatku w niewysokiej kwocie. K. B. przyznano dodatek na okres sześciu miesięcy od maja do października 2022 r. w wysokości 84,90 zł miesięcznie oraz ryczałt za brak centralnego ogrzewania w kwocie 8,74 zł miesięcznie. Należności te zostały wypłacone. Od tego czasu do czasu rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności decyzji minął okres ponad 2,5 roku. Wypłacone środki zostały zużyte w czasie na jaki zostały przyznane a ich beneficjent w czasie ich wykorzystania nie miał świadomości, że może być zobowiązany do ich zwrotu. Wnioskodawca w żaden sposób nie przyczynił się do wydania wadliwej decyzji i nie ponosi winy w przyjęciu i wydatkowaniu otrzymanego świadczenia.
Porównując wagę dóbr w postaci ochrony środków publicznych przeznaczonych na dodatki mieszkaniowe oraz zasadę stabilności decyzji administracyjnej przyznającej prawo o charakterze socjalnym, pomocowym, Sąd stwierdził, skutków wydania decyzji nie należy traktować jako niemożliwych do zaakceptowania i wymagających usunięcia decyzji z obroku prawnego w celu odzyskania wypłaconych należności. W zaistniałej sytuacji należy dać pierwszeństwo zasadzie stabilności decyzji administracyjnej i ochronie praw nabytych.
Przy ocenie całokształtu sprawy dodatkowo należało zwrócić uwagę na wielokrotność działania organów administracji w postępowaniu o przyznanie dodatku mieszkaniowego, które wydały w sprawie z wniosku o przyznanie dodatku mieszkaniowego łącznie 6 decyzji – 3 decyzje organu I instancji i 3 decyzje organu odwoławczego, skutkujące długotrwałą niepewnością strony co do przysługującego jej uprawnienia. Takie działanie organów sprzeczne było z zasadą rozpoznania sprawy wnikliwie i szybko. Kolejne zakwestionowanie decyzji kończącej postępowanie w ramach postępowania nieważnościowego prowadziłoby do istotnego zachwiania zaufania obywatela do władzy publicznej oraz prawa.
Dodatkowo wskazać należy, że sposób ustalania dodatku mieszkaniowego wynikający z ustawy o dodatkach mieszkaniowych nie jest w ustawie przedstawiony prosto i przejrzyście, jak należałoby oczekiwać, zaważywszy na przedmiot regulacji, jakim jest świadczenie pomocowe w zaspokojeniu potrzeb mieszkaniowych osób o niskich dochodach. Reguły ustalania prawa do dodatku w zakresie dochodów i wydatków zostały wskazane w ponad dwudziestu jednostkach redakcyjnych tekstu ustawy. Okoliczność tę należało uwzględnić przy dokonywaniu oceny stopnia naruszenia prawa, jako przemawiającą za brakiem podstaw do stwierdzenia nieważności decyzji.
Mając na uwadze powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.