III SA/Gd 498/13

III SA/Gd 498/13 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2014-02-27
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2013-06-10
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak
Bartłomiej Adamczak /sprawozdawca/
Jolanta Sudoł /przewodniczący/
Symbol z opisem
6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne
Celne postępowanie
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 1012/14 - Wyrok NSA z 2016-04-05
Skarżony organ
Dyrektor Izby Celnej
Treść wyniku
Uchylono decyzję II i I instancji w częściach
Powołane przepisy
Dz.U. 2012 poz 270
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. a w zw. z art. 135, art. 151, art. 152, art. 200, art. 205 par. 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - tekst jednolity.
Dz.U. 2013 poz 490
par. 14 ust. 2 pkt 1 lit. a
Rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez  Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego ustanowionego z urzędu. - tekst jednolity
Dz.U.UE.L 2009 nr 287 poz 1
Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w  sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej.
Dz.U.UE.L 2010 nr 282 poz 29
Rozporządzenie Komisji  (UE) NR 966/2010 z dnia 27 października 2010 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia  środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa  lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji,  zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, i poddające ten przywóz rejestracji
Dz.U.UE.L 2010 nr 284 poz 1
Rozporządzenie Komisji (UE) NR 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w  sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej
Dz.U.UE.L 1992 nr 302 poz 1 art. 12 ust. 2, art. 20 ust. 6, art. 201 ust. 1 lit. a i ust. 2
Rozporządzenie Rady (EWG) NR 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiające Wspólnotowy Kodeks Celny.
Dz.U.UE.L 2009 nr 343 poz 51 art. 14 ust. 5
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 z dnia 30 listopada 2009 r. w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych  z krajów niebędących członkami Wspólnoty E
Dz.U.UE.L 2012 nr 275 poz 1 art. 1, art. 2
Rozporządzenie Wykonawcze Rady (UE) NR 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniające rozporządzenie (WE) nr 91/2009 nakładające  ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Sędziowie Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak (spr.), Sędzia WSA Alina Dominiak, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Beata Kaczmar, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 lutego 2014 r. sprawy ze skargi "A" Spółki Jawnej [...] na decyzję Dyrektora Izby Celnej [...] z dnia 8 kwietnia 2013 r., nr [...] w przedmiocie cła antydumpingowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy punkt 2 i 3 decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia 31 grudnia 2012 r., nr [...] oraz uchyla punkt 2 i 3 decyzji Naczelnika Urzędu Celnego [...] z dnia 31 grudnia 2012 r., nr [...]; 2. oddala skargę w pozostałym zakresie; 3. zasądza od Dyrektora Izby Celnej [...] na rzecz "A" Spółki Jawnej [...] kwotę 20.414 (dwadzieścia tysięcy czterysta czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania; 4. określa, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana w uchylonej części.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 8 kwietnia 2013 r. (nr [...]) Dyrektor Izby Celnej utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Celnego z dnia 31 grudnia 2012 r. (nr [...]), którą odmówiono zmiany klasyfikacji towarowej towaru objętego wskazanymi zgłoszeniami celnymi; określono dla towaru stawkę rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego (A30) – w wysokości 85 % z kodem dodatkowym Taric – B999 oraz określono niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego (A30), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu.
Rozstrzygnięcie zapadło na tle następującego stanu faktycznego i prawnego:
"B" Spółka z o.o. w G. - działając jako przedstawiciel pośredni - na podstawie upoważnienia udzielonego przez "A" Spółka jawna (importer), jako beneficjenta pozwolenia na korzystanie z procedury uproszczonej, złożyła zgłoszenia celne uzupełniające do odprawy w procedurze dopuszczenia do obrotu, zarejestrowane jak niżej:
- [...] z dnia 21 grudnia 2010 r. (pole 31 poz. 3 – kod towaru: 7318 15 59 81);
- [...] z dnia 18 lutego 2011 r. (pole 31 poz. 4 – kod towaru: 7318 15 59 81);
- [...] z dnia 1 marca 2011 r. (pole 31 poz. 2 – kod towaru: 7318 15 59 81);
- [...] z dnia 27 kwietnia 2011 r. (pole 31 poz. 1 – kod towaru: 7318 15 59 81);
- [...] z dnia 17 maja 2011 r. (pole 31 poz. 1 – kod towaru: 7318 15 59 81);
- [...] z dnia 24 maja 2011 r. (pole 31 poz. 2 – kod towaru: 7318 15 59 81);
- [...] z dnia 8 czerwca 2011 r. (pole 31 poz. 1 – kod towaru: 7318 15 59 81);
- [...] z dnia 21 czerwca 2011 r. (pole 31 poz. 1 – kod towaru: 7318 15 59 81);
- [...] z dnia 29 czerwca 2011 r. (pole 31 poz. 1 – kod towaru: 7318 15 59 81).
Wnioskami z września 2011 r. "B" Sp. z o.o. zwróciła się do Naczelnika Urzędu Celnego o dokonanie korekty ww. zgłoszeń celnych w zakresie klasyfikacji towarowej, proponując dla towaru opisanego w polu 31 wymienionych pozycji - kod Taric 7317 00 61 00. Podała, że odprawionym towarem były: "wkręty gwoździowe stalowe ocynkowane z łbem stożkowym o nacięciu krzyżowym", "kołki nylonowe i polipropylenowe z wkrętem gwoździkowym i nacięciem krzyżowym, stalowym ocynkowanym", "kołki nylonowe i rozporowe z polipropylenu z wkrętem gwoździkowym ocynkowanym" oraz "kołki nylonowe z wkrętem gwoździkowym ocynkowanym", które ze względu na budowę i sposób montażu winny być klasyfikowane inaczej niż w zgłoszeniach celnych (gdzie zostały zadeklarowane do kodu Taric 7318 15 59 81). Do wniosków załączono kserokopię ekspertyzy Instytutu Techniki Budowlanej w P. z dnia 14 września 2011 r. (znak [...]) oraz Wiążące Informacje Taryfowe nr [...] i nr [...]. Na wezwanie organu "B" Sp. z o.o. załączyła katalog zamocowań firmy "A" Sp. j. oraz próbki towarów.
Decyzją z dnia 29 lutego 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego orzekł o:
1/ odmowie zmiany klasyfikacji taryfowej towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu wg ww. zgłoszeń celnych,
2/ określeniu dla towarów objętych ww. zgłoszeniami celnymi stawkę rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego,
3/ określeniu niezaksięgowanej kwoty ostatecznego cła antydumpingowego podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 1.321.382 zł,
4/ określeniu podatku VAT z tytułu importu towarów objętych procedurą dopuszczenia do obrotu zgodnie z ww. zgłoszeniami celnymi w kwocie 695.102 zł.
Po rozpoznaniu odwołania złożonego przez "B" Spółka z o.o. w G. (przedstawiciela pośredniego) oraz "A" Spółka jawna (importera) ww. decyzja została uchylona przez Dyrektora Urzędu Celnego decyzją z dnia 7 maja 2012 r. a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Organ odwoławczy uznał wadliwość rozstrzygnięcia z uwagi na to, że formalnie wszczęte (na wniosek) było prowadzone postępowanie w sprawie zmiany klasyfikacji taryfowej, natomiast w przypadku stwierdzenia przez organ konieczności wydania rozstrzygnięcia w szerszym zakresie (tj. w przedmiocie określenia niezaksięgowanej kwoty cła antydumpingowego oraz określenia podatku VAT) organ powinien był uprzednio w tym zakresie wszcząć postępowanie.
W konsekwencji, postanowieniami z dnia 18 czerwca 2012 r. Naczelnik Urzędu Celnego wszczął z urzędu w stosunku do importera i przedstawiciela pośredniego postępowania w sprawie kontroli zgłoszeń celnych w zakresie cła antydumpingowego, a następnie postanowieniem z dnia 6 lipca 2012 r. połączył postępowania dotyczące przedmiotowych zgłoszeń celnych w celu ich łącznego rozstrzygnięcia.
Decyzją z dnia 31 grudnia 2012 r. (nr [...]) Naczelnik Urzędu Celnego - działając na podstawie art. 207 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 749) – dalej: "o.p.", art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. Nr 68, poz. 622 ze zm.), art. 20 ust. 1, ust. 3 i ust. 6, art. 67, art. 78, art. 201 ust. 3, art. 214, art. 220 ust. 1 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L. 302 z 19.10.1992 r. ze zm.) – dalej: "WKC", rozporządzenia Komisji (WE) nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. (Dz. Urz. UE L 287 z 31.10.2009 r.) oraz rozporządzenia Komisji (UE) nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniających załącznik I do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 284 z dnia 29.10.2010 r. ze zm.), rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 z dnia 26 stycznia 2009 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. L 29 z 31.01.2009 r.), art. 1 ust. 1, ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 z 18 lipca 2011 r. rozszerzającego ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz. Urz. UE Nr L 194/6 z 26 lipca 2011 r.), orzekł w następujący sposób:
1) odmówił zmiany klasyfikacji taryfowej towaru objętego procedurą dopuszczenia do obrotu na podstawie wyżej wymienionych zgłoszeń celnych;
2) określił dla towaru objętego ww. zgłoszeniami celnymi stawkę rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego (A30) - w wysokości 85% z kodem dodatkowym Taric - B999;
3) określił niezaksięgowaną kwotę ostatecznego cła antydumpingowego (A30), podlegającą retrospektywnemu zaksięgowaniu w wysokości 1.321.382 zł.
Decyzja została wydana na "A" Spółkę jawną w K. oraz "B" Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością w G.
W uzasadnieniu organ wskazał, że zgłoszenia celne spełniały wymogi formalne, zostały przyjęte i zaewidencjonowane. Dla przywiezionego z Malezji towaru opisanego jako wkręty gwoździowe stalowe ocynkowane z łbem stożkowym o nacięciu krzyżowym zadeklarowano w zgłoszeniach kod Taric 7318 15 59 81 (organ błędnie wskazał kod Taric 7318 15 59 99, który został pomyłkowo wskazany we wnioskach "B" Sp. z o.o. w G. o dokonanie korekty niektórych zgłoszeń celnych, a co Spółka następnie sprostowała).
Ponownie rozpatrując sprawę organ pierwszej instancji stwierdził, że pozycja 7318 Taryfy celnej - obejmuje "wkręty, śruby, nakrętki, wkręty do podkładów, haki gwintowane, nity, zawleczki, przetyczki, podkładki (włącznie z podkładkami sprężystymi) oraz wyroby podobne, z żeliwa lub stali" i dzieli swoje produkty na dwie grupy: gwintowane i niegwintowane. Wkręty, jako wyroby gwintowane, klasyfikowane są do jednej z siedmiu następujących podpozycji:
7318 11 - Wkręty do podkładów,
7318 12 - Pozostałe wkręty do drewna,
7318 13 - Haki gwintowane i pierścienie gwintowane,
7318 14 - Wkręty samogwintujące,
7318 15 - Pozostałe wkręty i śruby, nawet z nakrętkami lub podkładkami,
7318 16 - Nakrętki,
7318 19 - Pozostałe.
Jak wynika z brzmienia Taryfy celnej, determinującym czynnikiem klasyfikacyjnym w stosunku do importowanych towarów jest podłoże, do którego przymocowywane są dowolne elementy. Taryfa celna już na etapie podpozycji wyróżnia:
7318 12 - pozostałe wkręty do drewna.
7318 14 - wkręty samogwintujące,
7318 15 - pozostałe wkręty i śruby, nawet z nakrętkami lub podkładkami.
Pozostałe wkręty z pozycji 7318 15 to takie, które nie są wkrętami do podkładów, wkrętami do drewna, czy też wkrętami samogwintującymi. Tym samym rozważania, czy decydującym czynnikiem klasyfikacyjnym będzie wykonanie wkrętów metodą toczenia, należy poprzedzić wyeliminowaniem ich klasyfikacji do pozycji wcześniejszych. W tej sytuacji przedstawione wyniki ekspertyz odnośnie zastosowanej metody produkcji wkrętów nie mogą stanowić o zmianie klasyfikacji taryfowej. Ponadto, gdyby Taryfa celna systematyzowała wkręty z tych względów, nie można by potwierdzić tożsamości towaru wymienionego na fakturze z próbkami, które poddano badaniu.
W ocenie organu towar został właściwie zaklasyfikowany w zgłoszeniach celnych do kodu Taric 7318 15 59 99 (powinno być 7318 15 59 81), gdyż pozycja ta obejmuje gwoździo-wkręty. Zgodnie z Notami Wyjaśniającymi do pozycji 7318 pozycja ta obejmuje ślepe wkręty niezaostrzone (lub gwoździo-wkrety), jak również zaostrzone, z zastrzeżeniem, że ich łby są rowkowane. Wkręty te mają gwint o dużym kącie nachylenia i są często wbijane w materiał za pomocą młotka, lecz często można je wyciągnąć tylko za pomocą wkrętaka.
Odnośnie nałożenia cła antydumpingowego organ wskazał, że w dniu objęcia towaru procedurą celną obowiązywało rozporządzenie Komisji (UE) nr 966/2010 z dnia 27 października 2010 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, i poddające ten przywóz rejestracji (Dz. Urz. L 282/29 z 28.10.2010 r.) - dalej: "rozporządzenie Komisji (UE) nr 966/2010". Na mocy art. 1 tego rozporządzenia towar objęty zgłoszeniami został poddany rejestracji.
W dniu 27 lipca 2011 r. weszło w życie rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 z dnia 18 lipca 2011 r. rozszerzające ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji - dalej: "rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011". Zgodnie z art. 1 ust. 1 tego rozporządzenia ostateczne cło antydumpingowe mające zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw" nałożone art. 1 ust. 2 rozporządzenia (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali, innych niż ze stali nierdzewnej, tj. wkrętów do drewna (z wyłączeniem wkrętów do podkładów), wkrętów samogwintujących, pozostałych wkrętów i śrub z główką (nawet z nakrętkami lub podkładkami, ale z wyłączeniem wkrętów toczonych ze sztab, prętów, profili lub drutu, o pełnym przekroju, o grubości trzpienia nieprzekraczającej 6 mm oraz z wyłączeniem wkrętów i śrub do mocowania kolejowych, torowych materiałów konstrukcyjnych) oraz podkładek, pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej zostało rozszerzone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali, innych niż ze stali nierdzewnej, tj. wkrętów do drewna (z wyłączeniem wkrętów do podkładów), wkrętów samogwintujących, pozostałych wkrętów i śrub z główką (nawet z nakrętkami lub podkładkami, ale z wyłączeniem wkrętów toczonych ze sztab, prętów, profili lub drutu, o pełnym przekroju, o grubości trzpienia nieprzekraczającej 6 mm oraz z wyłączeniem wkrętów i śrub do mocowania kolejowych, torowych materiałów konstrukcyjnych) oraz podkładek, wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, obecnie objętych kodami CN ex 7318 12 90, ex 7318 14 91, ex 7318 14 99, ex 7318 15 59, ex 7318 15 69, ex 7318 15 81, ex 7318 15 89, ex 7318 15 90, ex 7318 21 00 i ex 7318 22 00 (kody TARIC 7318 12 90 11,7318 12 90 91,7318 14 91 11,7318 14 91 91,7318 14 99 11,7318 14 99 91,7318 15 59 11, 7318 15 59 61, 7318 15 59 81, 7318 15 69 11,7318 15 69 61, 7318 15 69 81,7318 15 81 11,7318 15 81 61, 7318 15 81 81,7318 15 89 11,7318 15 89 61, 7318 15 89 81, 7318 15 90 21, 7318, 15 90 71, 7318 15 90 91, 7318 21 00 31, 7318 21 00 95, 7318 22 00 31 i 7318 22 00 95), z wyjątkiem produktów produkowanych przez wymienione z nazwy przedsiębiorstwa.
W związku z wejściem w życie w dniu 27 lipca 2011 r. rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011, którego to przepisy rozszerzają pobieranie cła antydumpingowe na towary przywożone z Malezji w okresie od dnia 28.10.2010 r. do dnia 26.07.2011, wcześniej poddane rejestracji na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010, zasadnym stała się kontrola wskazanych zgłoszeń celnych i nałożenie cła antydumpingowego. Organ podkreślił, że producentem towaru nie jest żadne z przedsiębiorstw wymienionych w art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011.
W związku z cytowanymi przepisami dla towaru objętego zgłoszeniami należało przyjąć kod dodatkowy Taric B999 ze stawką rozszerzonego cła antydumpingowego w wysokości 85% od wartości.
Odwołanie od tej decyzji złożyli importer oraz przedstawiciel pośredni, zarzucając naruszenie przez organ zasady swobodnej oceny dowodów, a w konsekwencji błędne ustalenie stanu faktycznego sprawy. Odwołujący się twierdzili, że aby towar mógł być sklasyfikowany do wkrętów, to musi posiadać elementy – decydujący jest tutaj kształt łba, sposób zakończenia wkrętu i istnienie rowka. Ponadto w ocenie odwołujących się wkręty nie posiadają gwintu tylko karby o dużej pochyłości, umożliwiające ich wbijanie młotkiem natomiast nacięcie krzyżowe wykonane na główce służy do osadzenia i wycentrowania a nie dostosowane do narzędzia wkręcającego (wkrętaka). Odwołujący się podkreślili, że dokumenty WIT, pomimo, że nie były wydawane dla importera, mają duże znaczenie precedensowe. Wskazali także na fakt, że organ nie ma wiadomości specjalnych pozwalających mu na samodzielne kwestionowanie złożonej przez stronę ekspertyzy, bez wyczerpania inicjatywy dowodowej w zakresie powołania biegłych dla wydania opinii w tej sprawie. Zarzucono także prawidłowość zastosowania 85% stawki cła antydumpingowego a nie stawki 74,1% wskutek zmiany rozporządzenia (WE) nr 91/2009.
Po rozpatrzeniu odwołań Dyrektor Izby Celnej decyzją z dnia 8 kwietnia 2013 r. (nr [...]) – działając na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 ustawy-Prawo celne - utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że zgodnie z art. 20 ust. 6 WKC, klasyfikacja taryfowa polega na przyporządkowaniu towaru do właściwej podpozycji Nomenklatury Scalonej, bądź też do właściwej podpozycji każdej innej nomenklatury, która jest całkowicie lub częściowo oparta na Nomenklaturze Scalonej, a która została przyjęta szczególnymi przepisami wspólnotowymi.
Organ wskazał na reguły 1 i 6 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (ORINS) oraz podzielił pogląd organu niższej instancji, że towar należy zaklasyfikować do pozycji 7318, która zgodnie ze wspólnotową taryfą celną jest właściwa dla wkrętów, śrub, nakrętek, wkrętów do podkładów, haków gwintowanych, nitów, zawleczek, przetyczek, podkładek (włącznie z podkładkami sprężystymi) i podobnymi artykułami, z żeliwa i stali oraz podpozycji 7318 15, obejmującej pozostałe wkręty i śruby ze stali gwintowane (nie będące ani wkrętami do drewna ani też wkrętami samogwintującymi). Kod Taric 7318 15 59 81, obejmujący pozostałe z pozostałych, wkręty ze stali, gwintowane posiadające główkę płaską z nacięciem krzyżowym - nie budzi najmniejszych wątpliwości. Klasyfikacja ta wynika zarówno z dokumentów źródłowych będących załącznikami do ww. zgłoszeń celnych (faktury i wykazy towarów "Packing List"), jak i opinii Instytutu Techniki Budowlanej w P. z 14 września 2011. Odpowiada też charakterystyce załączonych próbek towaru. W katalogu zamocowań firmy "A", wyżej opisany towar został zaprezentowany na str. 14 (rozdział 7 - "Kołki z wkrętem lub hakiem").
Z załączonej ekspertyzy wynika, że Instytut Techniki Budowlanej w W. w 2007 r. wydał Aprobatę Techniczną [...] na tworzywowo-metalowe łączniki rozporowe [...] tzw. szybkiego montażu do zamocowań wielopunktowych w betonie zwykłym i cegle ceramicznej. Łączniki rozporowe będące przedmiotem aprobaty składają się ze stalowego elementu rozporowego i tworzywowej tulei. Tuleja jest rozprężana na skutek wbijania metalowego elementu rozporowego, który dociska tuleję do ścianki otworu wywierconego w podłożu. Element rozporowy stanowi stalowy trzpień wbijany, tzw. gwoździowkręt. Trzpienie wbijane w przedniej części są zaostrzone i przechodzą na krótkim odcinku w część walcową. Części te są gładkie i nie posiadają żadnego gwintu, charakterystycznego dla wkrętów, co umożliwiałoby ich wkręcanie. Część walcowa posiada karby o linii śrubowej. Karby posiadają dużą pochyłość co umożliwia ich wbijanie. Karby zwiększają nośność na wyrywanie łączników rozporowych typu SM oraz umożliwiają ewentualny jego demontaż przez wykręcanie z tworzywowej tulei. Konstrukcja przedmiotowych trzpieni dostosowana jest do montażu przez wbijanie jak gwoździ czy gwoździ pierścieniowych. Montaż ich przez wkręcanie nie jest możliwy. Wbijane trzpienie są kompletowane razem z tulejami tworzywowymi i jako komplet stanowią wyrób (łącznik rozporowy SM) wprowadzany do obrotu i stosowania. W związku z powyższym, wbijane stalowe trzpienie zaliczyć należy do gwoździ a nie wkrętów (konkluzja zawarta w ekspertyzie).
Zdaniem organu odwoławczego, zgromadzone w sprawie dowody potwierdzają, że przedmiotem importu były wkręty ze stali, gwintowane, posiadające główkę płaską z nacięciem krzyżowym. Istotne znaczenie ma to, że wkręty są ze stali, gwintowane (gwint o linii śrubowej o dużym kącie nachylenia) i posiadają główkę płaską z nacięciem krzyżowym. To właśnie te cechy, determinują ich klasyfikację do kodu Taric 7318 15 59 99 (winno być 7318 15 59 81).
Organ odwoławczy zauważył przy tym, że spółka "B" jest konsekwentna w kwestii klasyfikacji do kodu Taric 7317 00 61 00, natomiast importer załączając w toku postępowania, kolejne nowe dowody, w tym oświadczenie firmy "C" oraz opinię Katedry Inżynierii Materiałowej i Spajania P. G., zmierza do wykazania, iż przedmiotowy towar, to już nie gwoździe z poz. 7317, lecz toczone wkręty (podpozycja 7318 15).
Dalej organ odwoławczy w pełni podzielił stanowisko organu niższej instancji w kwestii nałożenia cła antydumpingowego podkreślając, że z dniem wejścia w życie rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011, rozszerzono ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji m.in. na towary klasyfikowane do kodów Taric 7318 15 59 81.
Z dokumentów źródłowych załączonych do zgłoszenia celnego wynika, iż producentem/eksporterem towaru jest firma "C", która nie została wymieniona z nazwy w ww. rozporządzeniu, jako przedsiębiorstwo, którego wyroby korzystają w imporcie ze zwolnienia z cła antydumpingowego.
Za niezasadne organ uznał zarzuty zawarte w odwołaniach. Wskazał, m.in. że powołane Wiążące Informacje Taryfowe nie mają mocy wiążącej w niniejszej sprawie. Pokreślił również, że w sprawie nie ma zastosowania rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r., które obniżyło stawkę cła antydumpingowego z 85 % na 74,1 %, ponieważ znajduje zastosowanie dopiero od dnia wejścia w życie, tj. od dnia 11 października 2012 r. Rozporządzanie to nie zawiera jakichkolwiek postanowień szczególnych, dotyczących możliwości jego stosowania wobec przywozów dokonanych przed dniem 11 października 2012 r.; w odróżnieniu od uregulowań, nakazujących stosowania samego cła antydumpingowego z mocą wsteczną.
Podsumowując organ odwoławczy stwierdził, że stan faktyczny w sprawie nie budzi wątpliwości, został ustalony prawidłowo, przy uwzględnieniu deklaracji zawartych w zgłoszeniach celnych, jak i załączonych dokumentów źródłowych. Wszystkie dowody poddano wnikliwej i poprawnej ocenie, także organ nie widzi potrzeby sięgać po opinię biegłych.
"A" Spółka jawna w K. zaskarżyła opisaną wyżej decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku domagając się jej uchylenia, jak również uchylenia decyzji organu pierwszej instancji.
Zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie przepisów prawa procesowego poprzez zastosowanie dowolnej oceny dowodów oraz poprzez nieudowodnienie okoliczności związanych z zastosowaniem kodu Taryfy celnej zawartym w zgłoszeniach celnych.
W uzasadnieniu skarżąca stwierdziła, że organowi odwoławczemu brakuje konsekwencji. Skoro - co do zasady - zgodził się z treścią ekspertyzy Instytut Techniki Budowlanej w P. to niezrozumiałym jest, dlaczego neguje wnioski tam zawarte. W sposób nie budzący wątpliwości wynika z niej, że towar nie posiada żadnego gwintu charakterystycznego dla wkrętów. Podkreślić przy tym należy, że to właśnie rodzaj, a nawet istnienie gwintu przesądza o zakwalifikowaniu towaru do pozycji 7317 lub też 7315. Także inne cechy wyróżniają ten towar od wkrętów, do których próbuje je zakwalifikować organ. Tzw. "gwoździowkręty" nie mogą być kwalifikowane do wkrętów do drewna jako, że mają całkowicie odmienne cechy. Przede wszystkim nie mają gwintu na końcu. Nadto, zaopatrzone są w karby o linii śrubowej a nie typowy gwint, które są wyłącznie po to, aby rozpierać kołek tworzywowy. Jak świadczy cennik detaliczny i katalog zamocowań produkt jest sprzedawany w komplecie wraz z kołkiem tworzywowym. Montaż bez kołka tworzywowego poprzez wkręcanie jest niemożliwy. Zatem twierdzenia organu, z których wynika, że towar jest zaopatrzony w gwint, są całkowicie chybione.
Ponadto produkt nie jest hartowany, co z kolei przy wkrętach do drewna jest procesem na pewno zalecanym jeśli nawet nie koniecznym. Wynika to z celu, w jakim ma być użyty, albowiem wkręt do drewna jest twardszy, tak aby podczas jego wkręcania nie wyginał się i nie łamał. Z tych powodów produkt sprowadzany przez skarżącą nie posiada ostrego gwintu, co pozwoliłoby na wkręcanie go. "Gwoździowkręt" jest dopasowany do danego modelu kołka tworzywowego i odwrotnie, natomiast wkręty do drewna są znormalizowane.
W ocenie skarżącej organ nie przeprowadził właściwego postępowania dowodowego i w sposób arbitralny odmówił zmiany kwalifikacji taryfowej towaru. Nie dysponując stosowną wiedzą fachową organ polemizował z wnioskami Instytutu Techniki Budowlanej. Przy czym budowa importowanego towaru może budzić wątpliwości i jego właściwe zakwalifikowanie może sprawiać trudności.
Odnośnie Wiążących Informacji Taryfowych skarżąca wskazał, że nie można ich bagatelizować, gdyż same organy korzystają z bazy EBTI i w zależności od potrzeb wykorzystują WIT-y, i to niezależnie od tego, że nie mają one charakteru wiążącego erga omnes. Dążenie do jednolitej klasyfikacji taryfowej winno być celem nadrzędnym w obliczu różnorodności towarów i gąszczu przepisów wydanych do Taryfy celnej.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Celnej wniósł o jej oddalenie podtrzymując dotychczasowe stanowisko.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Kontrola sądu administracyjnego, zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2012 r., poz. 270 – dalej: "p.p.s.a.") polega na badaniu zgodności z prawem zaskarżonych decyzji administracyjnych.
Zgodnie z art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie: 1) uchyla decyzję lub postanowienie w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego, c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy; 2) stwierdza nieważność decyzji lub postanowienia w całości lub w części, jeżeli zachodzą przyczyny określone w art. 156 Kodeksu postępowania administracyjnego lub w innych przepisach; 3) stwierdza wydanie decyzji lub postanowienia z naruszeniem prawa, jeżeli zachodzą przyczyny określone w Kodeksie postępowania administracyjnego lub w innych przepisach. W myśl natomiast art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi sąd skargę oddala. Stosownie do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd stosuje przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.).
Przedmiotem kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszej sprawie była decyzja rozstrzygająca w przedmiocie: 1/ klasyfikacji towarowej towaru objętego wskazanymi na wstępie uzasadnienia zgłoszeniami celnymi i 2/ określenia dla ww. towaru stawki rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego oraz 3/ określenia niezaksięgowanej kwoty ostatecznego cła antydumpingowego, podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu.
I.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w części dotyczącej rozstrzygnięcia w przedmiocie klasyfikacji celnej importowanego towaru Sąd uznał skargę za niezasadną.
Spór w tym zakresie dotyczy klasyfikacji towaru opisanego w zgłoszeniach celnych jako: "wkręty gwoździowe stalowe ocynkowane z łbem stożkowym o nacięciu krzyżowym", "kołki nylonowe i polipropylenowe z wkrętem gwoździkowym i nacięciem krzyżowym, stalowym ocynkowanym", "kołki nylonowe i rozporowe z polipropylenu z wkrętem gwoździkowym ocynkowanym" oraz "kołki nylonowe z wkrętem gwoździkowym ocynkowanym", które przez skarżącą w zgłoszeniach celnych zostały zadeklarowane do kodu TARIC 7318 15 59 81.
Zdaniem skarżącej sprowadzone towary należy zakwalifikować do kodu TARIC 7317 00 61 00, właściwego dla gwoździ, w tym gwoździowkrętów, przede wszystkim z uwagi na sposób montażu spornego towaru, którego dokonuje się poprzez wbijanie. W ocenie organów celnych przedmiotowy towar należy natomiast klasyfikować według kodu TARIC określonego w zgłoszeniach celnych, tj. 7318 15 59 81, właściwego m.in. dla wkrętów, ze stali, gwintowanych, posiadających główkę z nacięciem krzyżowym. Organy nie znalazły podstaw do zmiany kwalifikacji taryfowej towaru podanej w zgłoszeniu celnym.
Polska z dniem przystąpienia do Unii Europejskiej przyjęła Wspólną Taryfę Celną, która została wprowadzona rozporządzeniem Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. Urz. UE L Nr 284 z dnia 29.10.2010 r. ze zm.).
Załącznik nr 1 do tegoż rozporządzenia zawiera Nomenklaturę Scaloną oraz stawki celne, dodatkowe jednostki statystyczne i inne niezbędne informacje.
Załącznik ten jest zmieniany co roku, bowiem zgodnie z treścią art. 12 rozporządzenia Rady nr 2658/87, Komisja przyjmuje każdego roku rozporządzenie przedstawiające pełną wersję Nomenklatury Scalonej wraz ze stawkami celnymi. Wspomniane rozporządzenie jest publikowane nie później niż dnia 31 października w Dzienniku Urzędowym Wspólnot Europejskich i stosuje się je od dnia 1 stycznia roku następnego.
Ponieważ zgłoszeń celnych dokonano w 2010 i 2011 r. w niniejszej sprawie zastosowanie miało: Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 948/2009 z dnia 30 września 2009 r. zmieniające załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L 2009 Nr 287) oraz Rozporządzenie Komisji (WE) Nr 861/2010 z dnia 5 października 2010 r. zmieniające załącznik do rozporządzenia Rady (EWG) nr 2658/87 w sprawie nomenklatury taryfowej i statystycznej oraz w sprawie Wspólnej Taryfy Celnej (Dz. U. UE. L 2010 Nr 284).
Wskazać należy, iż Wspólna Taryfa Celna, oparta jest o nazewnictwo i zasady interpretacji Scalonej Nomenklatury Określania i Kodowania Towarów, wprowadzonej w życie Międzynarodową Konwencją w sprawie Zharmonizowanego Systemu Oznaczania i Kodowania Towarów, sporządzoną w Brukseli dnia 14 czerwca 1983 r. (załącznik do Dz. U. nr 11 z 1997 r., poz. 62), która weszła w życie w stosunku do Polski dnia 1 stycznia 1996 r.
Klasyfikacja towarów w Nomenklaturze Scalonej podlega pewnym warunkom, określającym zasady, na których jest oparta, oraz ogólnym regułom zapewniającym jednolitą interpretację jej postanowień, co oznacza, że dany towar zawsze jest klasyfikowany do jednej pozycji lub podpozycji z wyłączeniem wszystkich innych, które mogłyby być brane pod uwagę.
Zatem do każdego importowanego towaru przypisano odpowiedni kod Taryfy Celnej. Zgodnie zaś z Regułą 1 Ogólnych Reguł Interpretacji Nomenklatury Scalonej (dalej ORINS) tytuły sekcji, działów i poddziałów mają jedynie charakter orientacyjny; dla celów prawnych klasyfikację przeprowadza się w oparciu o nazwy pozycji i wszelkie postanowienia zawarte w uwagach do sekcji lub działów, oraz o ile nie są one sprzeczne z treścią powyższych pozycji i uwag, zgodnie z treścią pozostałych reguł. Ponadto, zgodnie z Regułą 6 ORINS, klasyfikacja towarów do podpozycji tej samej pozycji powinna być przeprowadzana zgodnie z ich treścią i uwagami do nich, z uwzględnieniem ewentualnych zmian wynikających z powyższych reguł (...). Odpowiednie uwagi do sekcji i działów mają zastosowanie również do tej reguły, jeżeli treść tych uwag nie stanowi inaczej.
Zgodnie z art. 2 rozporządzenia Rady nr 2658/87 Nomenklatura Scalona obejmuje wspólnotowe podpodziały zwane podpozycjami CN. Ustanowiona na mocy art. 3 ww. rozporządzenia Zintegrowana Taryfa Wspólnot Europejskich zwana dalej TARIC, obejmuje natomiast dalsze możliwe podpodziały wspólnotowe zwane podpozycjami TARIC.
Zgodnie z art. 20 ust. 6 Rozporządzenia Rady EWG nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz.U. Unii Europejskiej Serii L.302 z 19 października 1992 r. ze zm.) klasyfikacja towarowa polega na przyporządkowaniu towaru do właściwej podpozycji Nomenklatury Scalonej, bądź do właściwej podpozycji każdej innej nomenklatury, która jest oparta na Nomenklaturze Scalonej, a została oparta na Nomenklaturze Scalonej. Nomenklaturą tą będzie więc także nomenklatura TARIC.
Pełny zakres klasyfikacji taryfowej określony jest łącznie przez treść danej pozycji wraz z uwagami (reguła 1 ORINS) oraz wyjaśnienia do Taryfy celnej obejmujące m.in. Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej Wspólnot Europejskich (Dz.U. Unii Europejskiej Serii C z 2008 r. Nr 133. 1). Klasyfikując towary do poszczególnych kodów należy zatem kierować się opisanymi powyżej zasadami oraz faktycznym stanem importowanego towaru.
Podpozycja 7317 00 Nomenklatury Scalonej obejmuje: gwoździe, gwoździe z szeroką główką, pinezki kreślarskie, gwoździe karbowane, klamry (inne niż te objęte pozycją 8305) oraz wyroby podobne, z żeliwa lub stali, również z główkami z innych metali, ale z wyłączeniem tych, które mają główki z miedzi. Uwzględniając treść pozycji 7317 00 proponowany przez stronę kod TARIC 7317 00 69 00 obejmuje mieszczące się w tej kategorii pozostałe wyroby ocynkowane tj. inne niż pinezki, gwoździe w taśmach i zwojach oraz gwoździe ze stali zawierającej 0,5 % masy lub więcej węgla, hartowane. Zgodnie z brzmieniem Not Wyjaśniających do pozycji CN 7317 zalicza się m.in. gwoździowkręty, jednak o ile posiadają skręcone trzpienie i główki bez rowka.
Pozycja 7318 Nomenklatury Scalonej jest z kolei właściwa dla wkrętów, śrub, nakrętek, wkrętów do podkładów, haków gwintowanych, nitów, zawleczek, przetyczek, podkładek (włącznie z podkładkami sprężystymi) i podobnymi artykułami, z żeliwa i stali, a jej podpozycja 7318 15 59 obejmuje pozostałe, inne niż ze stali nierdzewnej, wkręty gwintowane (nie będące ani wkrętami do drewna ani też wkrętami samogwintującymi) z główką, z wcięciami i łbem o krzyżowym gnieździe. Zadeklarowany przez stronę w zgłoszeniach celnych kod TARIC 7318 15 59 81 - uznawany przez organ za prawidłowy - obejmuje pozostałe z pozostałych, wkręty ze stali, gwintowane (nie będące ani wkrętami do drewna ani też wkrętami samogwintującymi ani wkrętami do podkładów), posiadające główkę z nacięciem krzyżowym. Zgodnie z Notą Wyjaśniającą do pozycji 7318 wskazano, że obejmuje ona również ślepe wkręty niezaostrzone (lub gwoździowkręty), jak również zaostrzone, z zastrzeżeniem, że ich łby są rowkowane. Wkręty te mają gwint o dużym kącie nachylenia i są często wbijane w materiał za pomocą młotka, lecz często można je wyciągnąć tylko za pomocą wkrętaka. Z grupy tej wyraźnie zostały jednak wyłączone spiczaste gwoździowkręty z łbami bez rowka, z zaznaczeniem, że przynależą do pozycji 7317.
W niniejszej sprawie poza sporem pozostają cechy zewnętrzne (budowa) i sposób zastosowania importowanego towaru, ustalone na podstawie próbek towaru, a także dostarczonych przez stronę dokumentów w postaci katalogu zamocowań firmy "A", a także ekspertyzy Instytutu Techniki Budowlanej w P. znak: [...] z 14.09.2011 r. Wskazane dowody, w tym próbki towaru znajdują się w aktach administracyjnych sprawy, co umożliwiło Sądowi dokonanie oceny wniosków wyciągniętych przez organ po przeprowadzeniu oględzin towaru.
Podzielić należy pogląd organu administracji, że rozpoznanie sprawy nie wymagało wiadomości specjalnych. Niewątpliwie sporny towar to wkręty gwoździowe, z gwintem, stalowe do zamocowań w pełnych materiałach budowlanych, umieszczone w tulei z tworzywa sztucznego posiadające główkę z nacięciem krzyżowym dostosowanym do narzędzia wkręcającego - wkrętaka oraz trzpień zaostrzony na końcu, przechodzący dalej w część walcowaną posiadającą karby (gwint o linii śrubowej), co umożliwia ewentualny demontaż poprzez wykręcanie go z tulei. W katalogu zamocowań firmy "A" Sp. z o. o., wyżej opisany towar został zaprezentowany na str. 14 jako kołek rozporowy do szybkiego montażu SM. Opis potwierdza jednoczenie - na co zwraca uwagę strona skarżąca - że montaż gwoździowkręta nie następuje poprzez wkręcanie lecz przez wbicie w kołek przy pomocy młotka, co znacznie przyspiesza czas montażu. Cechy te potwierdza także przedłożona ekspertyza Instytutu Techniki Budowlanej w P., w której wskazano, że: "Instytut Techniki Budowlanej w W. w 2007 wydał Aprobatę Techniczną [...] na tworzywowo-metalowe łączniki rozporowe [...] tzw. szybkiego montażu. Przedmiotem Aprobaty Technicznej są tworzywowo-metalowe łączniki [...] typu SM szybkiego montażu do montażowych zamocowań wielopunktowych w betonie zwykłym i cegle ceramicznej. Łączniki rozporowe będące przedmiotem aprobaty składają się ze stalowego elementu rozporowego i tworzywowej tulei. Tuleja jest rozprężana na skutek wbijania metalowego elementu rozporowego, który dociska tuleję do ścianki otworu wywierconego w podłożu. Element rozporowy stanowi stalowy trzpień wbijany, tzw. gwoździowkręt. Trzpienie wbijane w przedniej części są zaostrzone i przechodzą na krótkim odcinku w część walcową. Części te są gładkie i nie posiadają żadnego gwintu, charakterystycznego dla wkrętów, co umożliwiałoby ich wkręcanie. Część walcowa posiada karby o linii śrubowej. Karby posiadają dużą pochyłość, co umożliwia ich wbijanie. Karby zwiększają nośność na wyrywanie łączników rozporowych typu SM oraz umożliwiają ewentualny jego demontaż przez wykręcanie z tworzywowej tulei. Konstrukcja przedmiotowych trzpieni dostosowana jest do montażu przez wbijanie jak gwoździ czy gwoździ pierścieniowych. Montaż ich przez wkręcanie nie jest możliwy. Wbijane trzpienie są kompletowane razem z tulejami tworzywowymi i jako komplet stanowią wyrób (łącznik rozporowy SM) wprowadzany do obrotu i stosowania".
Organy nie kwestionują sposobu montażu produktu.
Fakt, że montaż jest możliwy wyłącznie przez wbijanie, a nie wkręcanie, w świetle brzmienia podpozycji 7318 15 59 wraz z Notą Wyjaśniającą, nie stanowi jednak okoliczności mogącej przesądzić o zaliczeniu importowanego towaru do kategorii gwoździ, objętych podpozycją 7317 00 69. Mianowicie, przynależność do pozycji 7318 nie wyklucza bowiem montażu polegającego na wbijaniu gwoździowkręta młotkiem, skoro w Nocie Wyjaśniającej do tej pozycji wskazano, że "wkręty te mają gwint o dużym kącie nachylenia i są często wbijane w materiał za pomocą młotka, lecz często można je wyciągnąć tylko za pomocą wkrętaka". Niezależnie od sposobu montażu importowany towar niewątpliwie posiada takie cechy jak: to, że jest gwintowanym, wkrętem ze stali, posiadającym główkę z nacięciem krzyżowym. Sąd podziela stanowisko organów celnych, że te właśnie cechy jednoznacznie determinują klasyfikację towaru do kodu TARIC 7318 15 59 81.
Wobec powyższego, w ocenie Sądu organy celne zasadnie uznały, że importowany towar należy uznać za wkręty (gwoździowkręty), a nie gwoździe.
Sąd podziela stanowisko, że zebrane w sprawie dowody w wystarczający sposób pozwoliły na ustalenie istotnych cech produktu. Ponieważ cechy te nie były sporne, nie było także potrzeby powoływania biegłych na okoliczność ich stwierdzania. Zebrane w sprawie dokumenty oraz próbki towaru jednoznacznie wskazały na fakt, że przedmiotem importu były wkręty o określonej budowie i określonym sposobie montażu i demontażu. W zaskarżonej decyzji wyraźnie podkreślono, że Dyrektor Izby Celnej zgadza się z przedstawioną w ekspertyzie Instytutu Techniki Budowlanej w P. charakterystyką łączników rozporowych [...] typu SM, co do ich budowy i zastosowania. Nie podzielił jednak zawartej w ekspertyzie konkluzji, a mianowicie, że ze względu na sam sposób montażu opisany w ekspertyzie łącznik zaliczyć należy do gwoździ, a nie do wkrętów. Prawidłowość zakwestionowania wniosków ekspertyzy przez organ znajduje potwierdzenie w treści brzmienia pozycji wraz z Notą Wyjaśniającą.
Wbrew twierdzeniom strony skarżącej organ nie naruszył w tym zakresie przepisów postępowania, w tym zasady swobodnej oceny dowodów. Ocena co do klasyfikacji taryfowej towaru została przeprowadzona w sposób rzetelny, znajdując oparcie w bezspornie ustalonych w toku postępowania cechach towaru, które zostały szczegółowo omówione i wskazane przez organ celny. Ponieważ opis towaru pozwalał na właściwą klasyfikację taryfową dodatkowy dowód z opinii biegłego nie był przydatny w niniejszej sprawie. Odnosząc się do zarzutu pominięcia przez organ wniosków płynących z ekspertyzy Instytutu Techniki Budowlanej w P. dotyczących poprawności uznania towaru za gwóźdź lub wkręt, Sąd wyjaśnia, że biegli nie są powoływani w celu dokonywania klasyfikacji taryfowej i nie mogą w tym zakresie zastępować organów celnych. Opinie biegłych z uwagi na posiadane przez ich autorów wiadomości specjalne mają służyć pomocy przy identyfikacji określonego towaru, z uwagi na jego cechy i właściwości. W ocenie Sądu nie jest dopuszczalny dowód z opinii biegłego na okoliczność klasyfikacji taryfowej, gdyż w tym zakresie właściwe są wyłącznie organy celne. Niezależnie od tego treść uzasadnienia zaskarżonej decyzji uwidacznia, że organ odwoławczy odniósł się do wskazanych przez stronę wniosków płynących z przedłożonej ekspertyzy, w tym również w zakresie argumentów dotyczących kwestii poprawności klasyfikacji taryfowej spornego towaru. Zarzuty skargi co do zastosowania dowolnej oceny dowodów oraz nieudowodnienia okoliczności związanych z zastosowaniem kodu Taryfy Celnej z powyższych względów Sąd uznaje za chybione. Zaskarżona decyzja nie została oparta na przypuszczeniach lecz na konkretnych, wchodzących w skład materiału dowodowego próbkach towaru i dokumentach, przedłożonych z inicjatywy strony.
Sąd pragnie wskazać, że - zgodnie z art. 12 ust. 2 rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny (Dz. Urz. WE L. 302 z 19.10.1992 r. ze zm.), zwanego dalej "WKC" - wiążąca informacja taryfowa (WIT) lub wiążąca informacja dotycząca pochodzenia zobowiązuje organy celne wobec osoby, na którą wystawiono informację jedynie w zakresie, odpowiednio, klasyfikacji taryfowej lub określenia pochodzenia towaru. Podkreślenia wymaga, że wiążące informacje taryfowe nie stanowią wykładni do jednolitego stosowania prawa we Wspólnocie Europejskiej w zakresie klasyfikacji taryfowej. Jednolitość interpretacji przepisów klasyfikacyjnych zapewniają przede wszystkim rozporządzenia klasyfikacyjne wydawane przez Komisję UE, a w konsekwencji przyjęte na ich podstawie Noty Wyjaśniające do Nomenklatury Scalonej (CN). To Noty Wyjaśniające do CN stanowią wskazówkę do ujednolicenia praktyki dokonywania przyporządkowania towarów do poszczególnych kodów CN, a sięganie do źródeł interpretacyjnych, takich jak WIT-y wydane dla innych podmiotów, może być uzasadnione w przypadku wątpliwości nie dających się usunąć na podstawie przepisów prawa. Taka sytuacja – w świetle powyższych wyjaśnień – w niniejszej sprawie nie zachodzi.
Na marginesie wskazać jednak należy, że zawarty we wskazanych przez stronę dokumentach WIT opis towaru (zdjęcia) wskazuje na inny produkt niż będący przedmiotem sporu w niniejszej spawie. Podobnie jest w przypadku znajdującego się w aktach sądowych wniosku spółki "A" o udzielnie WIT. W zawartym we wniosku opisie wskazano m.in., że dotyczy on "gwoździa karbowanego formowanego na zimno ze stalowego drutu, ocynkowanego, który posiada stożkowy łeb z nacięciem krzyżowym oraz ostre stożkowe zakończenie".
Należy nadmienić, iż w pewnym momencie postępowania stanowisko skarżącej, co do sugerowanej klasyfikacji celnej uległo zmianie i skarżąca wskazała na zasadność przyporządkowania przedmiotowych towarów do podpozycji TARIC 7318 15, jako "toczone wkręty". Na dowód tego powołała opinię Katedry Inżynierii Materiałowej i Spajania P. G. oraz pismo malezyjskiego eksportera. W tym zakresie należy stwierdzić, że organy słusznie uznały, iż przedstawiona ekspertyza odnośnie zastosowanej metody produkcji wkrętów nie może stanowić o zmianie klasyfikacji taryfowej przyjętej w zgłoszeniu celnym. Tak samo w przypadku oświadczenia eksportera (firmy "C"), z którego wynika, że dostarczone skarżącej gwoździowkręty są wykonywane przez narzynanie gwintu (toczenie). Na obecnym etapie – jak stwierdziły organy - nie można bowiem potwierdzić tożsamości towaru wymienionego na fakturze z próbkami, które poddano badaniu.
Mając powyższe na uwadze, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę w zakresie dotyczącym odmowy przez organy celne zmiany klasyfikacji objętego ww. zgłoszeniami celnymi towaru.
II.
Dokonując oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji w pozostałym zakresie Sąd uznał, że skarga zasługuje na uwzględnienie, gdyż zaskarżona decyzja i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji w części, w której dokonano określenia stawki rozszerzonego ostatecznego cła antydumpingowego – a w konsekwencji określenia niezaksięgowanej kwoty ostatecznego cła antydumpingowego, podlegającej retrospektywnemu zaksięgowaniu - zostały wydane z naruszeniem prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Z materiału dowodowego wynika, że w okresie od grudnia 2010 r. do czerwca 2011 r. skarżąca dokonała zgłoszenia celnego towarów importowanych z Malezji, zadeklarowanych do kodu Taric 7318 15 59 81 i opisanych jako: "wkręty gwoździowe stalowe ocynkowane z łbem stożkowym o nacięciu krzyżowym", "kołki nylonowe i polipropylenowe z wkrętem gwoździkowym i nacięciem krzyżowym, stalowym ocynkowanym", "kołki nylonowe i rozporowe z polipropylenu z wkrętem gwoździkowym ocynkowanym" oraz "kołki nylonowe z wkrętem gwoździkowym ocynkowanym", które ze względu na budowę i sposób montażu winny być klasyfikowane inaczej niż w zgłoszeniach celnych (gdzie zostały zadeklarowane do kodu Taric 7318 15 59 81).
Należy w tym miejscu przywołać art. 201 ust. 1 lit. a/ WKC, według którego dług celny w przywozie powstaje w wyniku dopuszczenia do swobodnego obrotu towaru podlegającego należnościom przywozowym, zaś chwilą powstania długu celnego jest przyjęcie zgłoszenia celnego (art. 201 ust. 2 WKC).
W świetle powołanych przepisów nie może budzić wątpliwości to, że co do zasady datą decydującą o tym jakie przepisy prawa celnego należy stosować przy określaniu długu celnego w typowej sytuacji, gdy towar zostaje dopuszczony do obrotu jest data przyjęcia zgłoszenia celnego (por. W. Morawski [red.], Wspólnotowy Kodeks Celny. Komentarz, Warszawa 2007, s. 841).
Specyficzny i wyjątkowy charakter ma natomiast postępowanie w sprawie dotyczącej cła antydumpingowego, gdy zgłoszenie celne zostało (tak jak w sprawie niniejszej) dokonane przed datą wejścia w życie rozporządzenia nakładającego ostateczne cło antydumpingowe.
W tym miejscu należy zwrócić uwagę, że w okresie złożenia przez skarżącą ww. zgłoszeń celnych (tj. w okresie grudzień 2010 – czerwiec 2011 r.) kształt instrumentów unijnej polityki antydumpingowej określało rozporządzenie Rady (WE) nr 1225/2009 w sprawie ochrony przed przywozem produktów po cenach dumpingowych z krajów nie będących członkami Wspólnoty Europejskiej (Dz. U. UE L 2009.343.51 z dnia 22.12.2009 r.), dalej zwane "rozporządzeniem Rady (WE) nr 1225/2009". Punkt 25. Preambuły ww. rozporządzenia stanowił, że niezbędne jest zapewnienie, że przywóz będący przedmiotem postępowania może być zarejestrowany, tak aby można było zastosować w stosunku do niego później odpowiednie środki. Artykuł 14 ust. 5 ww. rozporządzenia stanowił natomiast, że Komisja, po konsultacji z Komitetem Doradczym, może polecić organom celnym podjęcie odpowiednich kroków w celu zarejestrowania przywożonych towarów, tak aby środki mogły zostać zastosowane w odniesieniu do przywozu od daty rejestracji. Przywożone towary mogą zostać poddane rejestracji na wniosek przemysłu wspólnotowego, który zawiera dostateczne dowody uzasadniające takie działanie. Rejestracja zostaje wprowadzona rozporządzeniem, które określa cel tego działania oraz, gdy jest to właściwe, szacunkową kwotę opłat, które mogłyby być zapłacone w przyszłości. Okres obowiązkowej rejestracji nie może być dłuższy niż dziewięć miesięcy.
Z przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 wynika zatem jednoznacznie, że rejestracja sprowadzanych towarów prowadzona jest w celu nałożenia na te towary w przyszłości ceł antydumpingowych, o ile dochodzenie potwierdzi stosowanie praktyk handlowych mających na celu obchodzenie środków (ceł) antydumpingowych. W tej sytuacji każdy przedsiębiorca wprowadzając na rynek wspólnotowy towar objęty trwającym dochodzeniem antydumpingowym powinien zdawać sobie sprawę, że z rejestracją takiego towaru łączy się możliwość zastosowania w przyszłości podwyższonego (antydumpingowego) cła. Należy bowiem wyjaśnić, że specyfika postępowania antydumpingowego, które po przeprowadzeniu dochodzenia może doprowadzić do zastosowania podwyższonych ceł antydumpingowych wymaga, by środki ochronne mogły być użyte także w odniesieniu do towarów sprowadzanych w czasie trwania dochodzenia. Istota postępowania antydumpingowego polega między innymi na ochronie rynku wspólnotowego przed szkodami związanymi z przywożeniem towarów po cenach dumpingowych już w okresie trwania wymaganego przepisami dochodzenia. W tym celu stosuje się cła tymczasowe oraz rejestrację towarów, o której mowa powyżej. Środki te pozwalają na realizację celów postępowania antydumpingowego polegających na ochronie rynku wspólnotowego przed niszczącymi go praktykami niezgodnymi z zasadami gospodarki rynkowej (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 4 sierpnia 2011 r., sygn. akt III SA/Gd 217/11, LEX nr 1087136).
Towary będące przedmiotem zgłoszeń celnych strony skarżącej należały do produktów, co do których rozporządzenie Komisji (UE) nr 966/2010 z dnia 27 października 2010 r. wszczynające dochodzenie dotyczące możliwego obchodzenia środków antydumpingowych nałożonych na mocy rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w drodze przywozu niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, i poddające ten przywóz rejestracji (Dz. Urz. UE L 2010.282.29 z dnia 28.10.2010 r.) – dalej zwane "rozporządzeniem Komisji (UE) nr 966/2010" - nakładało obowiązek rejestracji. Punkt 18. Preambuły powyższego rozporządzenia stanowił bowiem, że zgodnie z art. 14 ust. 5 rozporządzenia podstawowego (tj. rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009) przywóz produktu objętego dochodzeniem powinien zostać poddany rejestracji w celu dopilnowania, aby, jeśli w wyniku dochodzenia zostanie stwierdzone obchodzenie środków, cło antydumpingowe mogło być pobrane w odpowiedniej wysokości z mocą wsteczną od dnia rejestracji przywozu wysyłanego z Malezji.
Rozporządzenie Komisji (UE) nr 966/2010 weszło w życie z dniem 29 października 2010 r., a zatem obowiązywało w dacie dokonania ww. zgłoszeń celnych przez skarżącą, tak więc towary objęte tymi zgłoszeniami podlegały już na podstawie tego rozporządzenia rejestracji.
Ponieważ procedura dochodzeniowa przeprowadzona na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010 wykazała, że ostateczne cła antydumpingowe nałożone na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chin były – poprzez przeładunek w Malezji – przedmiotem ich obchodzenia, to Rada (UE) w dniu 18 lipca 2011 r. wydała rozporządzenie wykonawcze nr 723/2011, którym rozszerzyła ostateczne cło antydumpingowe nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji (Dz. Urz. UE L 2011.194.6) – dalej: "rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011".
W rozporządzeniu tym wskazano, że ostateczne cło antydumpingowe mające zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw", nałożone rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (m.in. na przywóz towarów oznaczonych kodami Taric – 7318 15 59 81) zostaje rozszerzone na analogiczne towary wysyłane z Malezji, zgłoszone lub niezgłoszone jako pochodzące z Malezji, z wyjątkiem produktów produkowanych przez wskazane przedsiębiorstwa (art. 1 ust. 1 ww. rozporządzenia). Producent (eksporter) zgłoszonych przez skarżącą towarów - firma "C", nie została wymieniona w ww. rozporządzeniu jako przedsiębiorstwo, którego wyroby korzystają w imporcie ze zwolnienia z cła antydumpingowego.
Mocą zatem art. 1 ust. 3 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 nakazano pobieranie cła rozszerzonego od przywozu elementów złącznych z żeliwa lub stali wysyłanych z Malezji, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z Malezji, zarejestrowanych zgodnie z przepisami rozporządzenia nr 966/2010 oraz art. 13 ust. 3 i art. 14 ust. 5 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009. Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 określiło w art. 4, że wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym UE, tak więc - skoro opublikowane zostało w Dzienniku Urzędowym z dnia 26 lipca 2011 r. - weszło w życie z dniem 27 lipca 2011 r.
Zgodnie z art. 1 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 723/2011 ustalając wysokość cła antydumpingowego organy celne odwołać się musiały do przepisów rozporządzenia nr 91/2009 określających wysokość stawek ostatecznego cła antydumpingowego mającego zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw". Wysokość stawki celnej zgodnie z przepisami tego rozporządzenia wynosiła zatem 85%.
Należy jednak zwrócić uwagę, że dnia 28 lipca 2011 r. organ rozstrzygania sporów Światowej Organizacji Handlu przyjął szereg zaleceń i ustaleń dotyczących przepisów rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009, z których wynikało, że naruszają one Porozumienie Antydumpingowe (ADA). Porozumienie to stanowi obecnie integralny element wspólnotowego porządku prawnego (zob. U. Stępkowska [w:], Prawo Światowej Organizacji Handlu a Unia Europejska, red. Artur Nowak–Far, C.H. Beck, Warszawa 2008, s. 70). W konsekwencji Komisja Europejska wszczęła przegląd stosowanych środków antydumpingowych i w jego wyniku wydane zostało rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. zmieniające rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz niektórych elementów złącznych z żeliwa lub stali pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej (Dz. Urz. UE L 2012.275.1 z dnia 10.10.2012 r.). Rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 924/2012 weszło w życie w dniu 11 października 2012 r.
Na mocy art. 1 ww. rozporządzenia Rady (UE) nr 924/2012 stawka ostatecznego cła antydumpingowego, mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla produktów wytwarzanych przez "wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa" (dodatkowy kod Taric – A999) została obniżona do wysokości 74,1%.
Z powyższego wynika, że już w dacie wydania decyzji przez organ pierwszej instancji, tj. w dniu 31 grudnia 2012 r., obowiązywała nowa, obniżona stawka cła antydumpingowego. Co istotne, z pktu 9. Preambuły rozporządzenia Rady (UE) nr 924/2012 wynika, że jego celem jest doprowadzenie do zgodności miedzy rozporządzeniem (WE) nr 91/2009 a zaleceniami i orzeczeniami organu rozstrzygania sporów Światowej Organizacji Handlu. Zwrócić także należy uwagę na to, że skoro celem stosowania ceł antydumpingowych jest ochrona rynku wspólnotowego i gospodarek Państw Członkowskich, to cło to winno zostać określone w wysokości jedynie eliminującej szkodę dla przemysłu Wspólnoty (zob. U. Stępkowska, op.cit., s. 53). Skoro więc Rada uznała, że cło antydumpingowe winno wynosić 74,1% zamiast 85%, zmieniając rozporządzenie Rady (WE) nr 91/2009, to należy przyjąć, że taka właśnie wartość cła antydumpingowego (74,1%) stanowiła gwarancję zabezpieczenia rynku wspólnotowego przy imporcie wskazanych w rozporządzeniu Rady (WE) nr 91/2009 towarów.
W ocenie Sądu organy administracji ustalając w niniejszej sprawie wysokość cła antydumpingowego nie mogą odwołać się do treści art. 201 ust. 2 WKC tj. do daty zgłoszenia celnego. W niniejszej sprawie w dacie dokonania przez skarżącego zgłoszenia celnego rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 723/2011 jeszcze nie obowiązywało. Towar sprowadzony przez stronę skarżącą był objęty jedynie rejestracją na podstawie rozporządzenia Komisji (UE) nr 966/2010.
Z art. 2 zd. 2 rozporządzenia wykonawczego Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. wynika, że po jego wejściu w życie, wiąże ono w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich. Przyjęte na podstawie tego rozporządzenia zmiany dotychczas stosowanych środków antydumpingowych stają się zatem skuteczne od daty ich wejścia w życie. W doktrynie wskazuje się, że nie stanowią one wprawdzie podstawy do zwrotu opłat celnych pobranych przed tą datą (chyba że ustalono inaczej), jednak nie wyklucza to wniesienia skargi o odszkodowanie na podstawie art. 340 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej – wersja skonsolidowana (zob. U. Stępkowska, op.cit., s. 66).
Rozporządzenie Rady (WE) nr 1515/2001 w sprawie środków, które wspólnota może podjąć po przyjęciu przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO sprawozdania dotyczącego zagadnień antydumpingowych i antysubsydyjnych (Dz. Urz. UE L 2001.201.10) stanowi w art. 3, że wszelkie środki przyjęte na podstawie tego rozporządzenia stają się skuteczne od daty ich wejścia w życie i nie stanowią podstawy do zwrotu opłat celnych pobranych przed tą datą, chyba że ustalono inaczej. Przepis ten odnosić się może jedynie do sytuacji, gdy postępowanie zmierzające do określenia cła antydumpingowego zostało zakończone ostateczną decyzją w okresie obowiązywania przepisów zakwestionowanych przez organ ds. rozstrzygania sporów WTO w jego sprawozdaniu. Przepis ten w żadnej mierze nie uzasadnia odstąpienia przez organ od zasady bezpośredniego stosowania przepisów prawa materialnego obowiązujących w dacie orzekania – w sytuacji, gdy z samej istoty sprawy (związanej z retroaktywnym skutkiem przepisów nakładających cło antydumpingowe na towary objęte wcześniejszą rejestracją) wynika brak możliwości stosowania przepisów obowiązujących w dacie dokonania zgłoszeń celnych.
Zastosowanie przez organy celne stawki celnej wynikającej z pierwotnej wersji rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 stanowiło akt stosowania prawa, które nie obowiązywało w żadnej z istotnych dla ustalenia stanu prawnego dat, tj. ani w dacie dokonania zgłoszeń celnych, ani w dacie orzekania przez organy celne obu instancji.
Należy nadto podkreślić, że zasada zgodnej interpretacji prawa wspólnotowego z Porozumieniem Antydumpingowym stoi na przeszkodzie stosowaniu aktów wtórnego prawa wspólnotowego, w takim zakresie w jakim naruszają one normy zawarte w tym Porozumieniu. Niezgodność rozporządzenia Rady (WE) nr 91/2009 w istotnym dla sprawy zakresie z Porozumieniem Antydumpingowym została uznana przez Komisję Europejską, co doprowadziło do wydania rozporządzenia zmieniającego Rady (UE) nr 924/2012. Również i z tego powodu nie można zaakceptować powołania się przez organy celne na stan prawny uznany przez właściwy organ wspólnoty za wadliwy w odniesieniu do zobowiązań Wspólnoty wynikających z umowy międzynarodowej, której jest ona stroną.
Nie stosując zatem przy ustalaniu wysokości cła antydumpingowego przepisów rozporządzenia Rady (UE) nr 924/2012 z dnia 4 października 2012 r. organy celne obu instancji naruszyły przepisy prawa materialnego w sposób mający istotne znaczenie dla rozstrzygnięcia sprawy.
Mając powyższe okoliczności na uwadze, Sąd na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a/ p.p.s.a. w związku z art. 135 p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1. sentencji wyroku.
Jednocześnie na mocy art. 152 p.p.s.a. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie może być wykonana.
O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 p.p.s.a. w związku z § 14 ust. 2 pkt 1 lit. a/ rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 28 września 2002 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych oraz ponoszenia przez Skarb Państwa kosztów pomocy prawnej udzielonej przez radcę prawnego z urzędu (t.j.: Dz. U. z 2013 r., poz. 490).
Przy ponownym rozpatrzeniu spraw organy administracji winny uwzględnić dokonaną powyżej ocenę prawną.