III SA/Gd 488/22

III SA/Gd 488/22 - Postanowienie WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-08-03
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-07
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Jolanta Sudoł /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6144 Szkoły i placówki oświatowo-wychowawcze
Hasła tematyczne
Odrzucenie skargi
Sygn. powiązane
III OSK 2438/22 - Postanowienie NSA z 2022-11-16
Skarżony organ
Burmistrz Miasta i Gminy
Treść wyniku
Odrzucono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 58 § 1 pkt 6, art. 58 § 3
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu w dniu 3 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi A. z siedzibą w K. na czynność Burmistrza Miasta K. z dnia 22 marca 2021 r. w sprawie zlecenia realizacji zadania publicznego na rzecz organizacji pożytku publicznego w mieniu komunalnym przez realizatora będącego taką organizacją postanawia: 1. odrzucić skargę;, 2. zwrócić ze środków Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na rzecz skarżącej A. z siedzibą w K. kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem, uiszczonego wpisu sądowego od skargi.,
Uzasadnienie
Dnia 13 maja 2021 r. do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wpłynęła skarga A. z siedzibą w K. (zwaną dalej także "skarżącą", "stroną", "Fundacją.") na inną czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarżąca zaskarżyła w całości czynność Burmistrza Miasta K. z dnia 22 marca 2021 r., mającą polegać na wyborze organizacji pożytku publicznego (dalej w skrócie "o.p.p."), które będą realizować zadanie publiczne z zakresu edukacji, oświaty i wychowania w postaci prowadzenia niepublicznych przedszkoli w latach 2021-2026.
Postanowieniem z 31 stycznia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku odrzucił przedmiotową skargę.
W uzasadnieniu Sąd pierwszej instancji wskazał, że fundacja wniosła skargę na czynność z zakresu administracji publicznej, dotyczącą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Skarżąca zaskarżyła w całości czynność Burmistrza Miasta K. z 22 marca 2021 r., polegającą na wyborze organizacji pożytku publicznego, które będą realizować zadanie publiczne z zakresu edukacji, oświaty i wychowania w postaci prowadzenia niepublicznych przedszkoli w latach 2021-2026. Skarżąca zarzuciła naruszenie art. 11 ust. 1 pkt 2 oraz art. 2 ustawy z 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (tekst jednolity: Dz.U. z 2021 r., poz. 1057 ze zm. dalej jako: "u.d.p.p.") oraz art. 7 Konstytucji RP z 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. nr 78, poz. 453 ze zm.).
Odrzucając skargę Sąd pierwszej instancji wskazał, że przedmiotem zaskarżenia jest powierzenie realizacji zadania publicznego na rzecz organizacji pożytku publicznego do wykonania w mieniu komunalnym przez realizatora będącego taką organizacją, tj. czynność Burmistrza Miasta K. z 22 marca 2021 r. (ogłoszona 23 marca 2021 r.), polegająca na wyborze organizacji pożytku publicznego, które będą realizować zadanie publiczne z zakresu edukacji, oświaty i wychowania w postaci prowadzenia niepublicznych przedszkoli w latach 2021-2026. Powierzenie przez organ administracji publicznej realizacji zadania publicznego organizacjom pozarządowym oraz podmiotom wymienionym w art. 3 ust. 3 u.d.p.p., prowadzącym działalność statutową w danej dziedzinie, następuje co do zasady po ogłoszeniu i przeprowadzeniu otwartego konkursu ofert, a następnie wydania rozstrzygnięcia przez ten organ w przedmiocie wyboru oferty (lub ofert). Z treści zaskarżonej przez fundację czynności Burmistrza Miasta K. nie wynika, żeby została podjęta w następstwie ogłoszenia procedury konkursowej wyboru oferty na realizację zadania publicznego, po przeprowadzeniu otwartego konkursu ofert w trybie przepisów u.d.p.p., rozpisanego na realizację zadania publiczne z zakresu edukacji, oświaty i wychowania w postaci prowadzenia niepublicznych przedszkoli w latach 2021-2026. Oznacza to, że przed podjęciem zaskarżonej czynności nie został przez Burmistrza Miasta K. ogłoszony i przeprowadzony otwarty konkurs ofert na realizację zadania publicznego w trybie przepisów u.d.p.p., a więc zaskarżona czynność nie może zostać uznana za rozstrzygającą tę konkretną sprawę, tj. rozstrzygnięcie konkursu przeprowadzonego w trybie przepisów cytowanej ustawy. Sąd pierwszej instancji zaznaczył przy tym, że 1 kwietnia 2021 r. Burmistrz Miasta K. wydał zarządzenie w sprawie ogłoszenia otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego z zakresu wychowania przedszkolnego. Natomiast zaskarżona czynność Burmistrza Miasta K. z 22 marca 2021 r. nie została wydana w ramach otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego z zakresu wychowania przedszkolnego i nie stanowi rozstrzygnięcia w tym przedmiocie. Oznacza to, że określona przez fundację jako przedmiot skargi czynność Burmistrza Miasta K. z 22 marca 2021 r. nie stanowi rozstrzygnięcia organu władzy publicznej w przedmiocie otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego, rozpisanego w trybie u.d.p.p., czyli nie istnieje przedmiot kontroli sądowej, a w konsekwencji postępowanie sądowoadministracyjne w tej sprawie jest niedopuszczalne.
Skargę kasacyjną od powyższego postanowienia wniosła fundacja.
Fundacja zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez błędną wykładnię art. 11 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 w związku z art. 11a, 11b i 11c oraz art. 19a u.d.p.p. Polegało to na przyjęciu, że warunkiem sine qua non możliwości zastosowania kontroli sądowoadministracyjnej dla czynności organu administracji w postaci wyboru organizacji pożytku publicznego, które będą realizować zadanie publiczne, jest uprzednie obligatoryjne i formalne ogłoszenie otwartego konkursu ofert. Ponadto, w ocenie fundacji, wykładnia powyższych przepisów jest sprzeczna z art. 2, art. 7 oraz art. 45 Konstytucji RP i w warunkach celowego naruszenia przez organ administracyjny szeregu przepisów art. 11-15 u.d.p.p. prowadzi do powstania luki prawnej, dzięki której organ celowo naruszając przepisy proceduralne u.d.p.p. uzyskiwałby "korzyści i benefity" w postaci uniknięcia kontroli sądowoadministracyjnej całości swojej działalności w danym obszarze.
Ponadto fundacja zarzuciła naruszenie przepisów postępowania.
Po pierwsze, niewłaściwe zastosowanie art 58 § 1 pkt 6 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") przez bezzasadne odrzucenie skargi, w sytuacji w której zaskarżona czynność organu administracji faktycznie miała miejsce, wywołała skutki prawne, warunkiem jej istnienia nie było uprzednie ogłoszenie konkursu, a braki czy błędy proceduralne w tym zakresie mogą, a wręcz powinny być oceniane w toku rozpatrywania danej skargi.
Po drugie, art. 1 w związku z art. 2 p.p.s.a. oraz art. 45 ust. 1 w związku z art. 77 ust. 2 Konstytucji RP przez dokonanie zawężającej wykładni pojęcia sprawy z zakresu kontroli administracji publicznej i tym samym ograniczenie prawa do sądu.
Postanowieniem z dnia 10 maja 2022 r., III OSK 946/22 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zaskarżone postanowienie.
W uzasadnieniu postanowienia NSA wskazało, że orzekający Sąd pierwszej instancji stwierdził, że sprawa objęta skargą fundacji, wskazującą jako przedmiot zaskarżenia czynność organu administracji publicznej (Burmistrza Miasta K.), podlega kognicji (właściwości) sądu administracyjnego. Jednocześnie Sąd ten stwierdził, że określona przez fundację jako przedmiot skargi czynność Burmistrza Miasta K. z 22 marca 2021 r. nie stanowi rozstrzygnięcia organu władzy publicznej w przedmiocie otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego, rozpisanego w trybie u.d.p.p., a więc nie istnieje przedmiot kontroli sądowej, a postępowanie sądowoadministracyjne jest niedopuszczalne. Stanowisko to, NSA uznał za nieprawidłowe. Brak jest bowiem oceny czy czynność Burmistrza Miasta K. stanowi akt z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, inny niż decyzja lub postanowienie, a więc akt lub czynność, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a.
Pomimo obszernych rozważań, stanowisko Sądu pierwszej instancji sprowadza się do stwierdzenia, że czynność Burmistrza Miasta K. nie była następstwem otwartego konkursu ofert, takiego rodzaju oceny uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zaś nie zawiera. Brak oceny oznacza, że zastosowanie przez Sąd pierwszej instancji art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. było przedwczesne, a zarzut podnoszący naruszenie tego przepisu zasługiwał na uwzględnienie. Oznacza to również, że NSA nie odnosił się do pozostałych zarzutów skargi kasacyjnej, ponieważ dotyczą one w istocie kwestii, która nie była przedmiotem rozważań Sądu pierwszej instancji i które będą musiały zostać uwzględnione przy ponownym rozpatrzeniu sprawy, w granicach wyżej zakreślonych.
Wojewódzki Sąd Administracyjny ponownie rozpoznając sprawę, zważył co następuje:
Skarga podlega odrzuceniu.
W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, nie ulega wątpliwości, że zaskarżona czynność Burmistrza Miasta K. nie jest decyzją ani postanowieniem, o których stanowi art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a. Jednocześnie należy zauważyć, że Trybunał Konstytucyjny w wyroku z 15 grudnia 2020 r., sygn. akt SK 12/20 (Dz. U. z 2020 r., poz. 2299) orzekł, że postępowanie konkursowe, o którym mowa w art. 13 u.d.p.p., ma charakter "sprawy" w rozumieniu art. 45 ust. 1 Konstytucji RP, a tym samym interpretacja (wykładnia) art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. wyłączająca kontrolę rozstrzygnięć organów administracji publicznej, wydanych - w następstwie - przeprowadzenia konkursu, sprawowaną przez niezależny sąd administracyjny, podważa konstytucyjne prawo do sądu. W konsekwencji art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., rozumiany w ten sposób, że nie obejmuje rozstrzygnięcia organu władzy publicznej w przedmiocie otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego, rozpisanego w trybie przepisów u.d.p.p., jest niezgodny z art. 45 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
W niniejszej sprawie skarżąca nie kwestionowała faktu, że zaskarżona czynność nie stanowi wyniku przeprowadzonego przez organ otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego. Stanowisko to zostało podzielone przez NSA i jest on wiążące w tej sprawie. Można dodać, że w skardze kasacyjnej na postanowienie WSA w Gdańsku odrzucające skargę z dnia 31 stycznia 2022 r. (III SA/Gd 976/21) pełnomocnik skarżącej podnosił również, że "o ile istotnie organ zaniechał oficjalnego ogłoszenia konkursu ofert (...), o tyle w okresie luty-marzec przeprowadził faktycznie tego rodzaju konkurs", o czym mają świadczyć, jego zdaniem, podejmowane w tym okresie czynności.
Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu postanowienia z dnia 10 maja 2022 r., III OSK 946/22 uchylającego postanowienie tutejszego Sądu - podkreślił, że ww. wyrok Trybunału Konstytucyjnego został wydany w związku z wniesieniem skargi konstytucyjnej i w granicach tej skargi oraz sformułowanego w niej wzorca kontroli. Trybunał Konstytucyjny stwierdził zatem niekonstytucyjność art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., w zakresie w jakim wyłącza zaskarżalność rozstrzygnięcia organu władzy publicznej w przedmiocie otwartego konkursu ofert na realizację zadania publicznego, rozpisanego w trybie przepisów u.d.p.p. Nie oznacza to jednak, że Trybunał Konstytucyjny przesądził jednocześnie, że wyłącznie tego rodzaju rozstrzygnięcia, będące następstwem otwartego konkursu ofert, podlegają zaskarżeniu do wojewódzkiego sądu administracyjnego. Orzeczenie Trybunału Konstytucyjnego dotyczy konkretnej sytuacji prawnej i faktycznej, która różni się od sytuacji prawnej i faktycznej, jaka miała miejsce w niniejszej sprawie.
Jak wynika z treści orzeczenia Naczelnego Sądu Administracyjnego, którym Sąd orzekający jest związany, rozstrzygnięcia w niniejszej sprawie wymagało - czy czynność Burmistrza Miasta K. stanowi akt z zakresu administracji publicznej, dotyczący uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, inny niż decyzja lub postanowienie, a więc akt lub czynność, których stanowi art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny podniósł przy tym, że w doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że kategoria aktów lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. charakteryzuje się następującymi cechami.
Po pierwsze, nie są to decyzje ani postanowienia. Po drugie, mają charakter zewnętrzny, tj. są skierowane do podmiotu niepodporządkowanego organizacyjnie ani służbowo organowi. Po trzecie, są skierowane do indywidualnego podmiotu, a więc nie mają charakteru generalnego. Po czwarte, mają charakter publicznoprawny (należą do materii z zakresu administracji publicznej i mają charakter władczy). Po piąte, dotyczą uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa oraz po szóste, podejmowane są przez podmiot wykonujący administrację publiczną. Te elementy określa się jako konstytuujące pojęcie aktu lub czynności z art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. (zob. uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 26 czerwca 2014 r., sygn. akt I OSK 14/13).
Zatem w oparciu o powyższe kryteria, należało dokonać oceny zaskarżonej czynności Burmistrza Miasta K., zgodnie z wytycznymi Naczelnego Sądu Administracyjnego. Przed przystąpieniem do dalszych rozważań - w celu prawidłowej realizacji wytycznych Naczelnego Sądu Administracyjnego - należy skonkretyzować kontrolowaną czynność (jej elementy). Wiążące stanowisko sądu drugiej instancji dotyczyło bowiem czynności Burmistrza Miasta K. z dnia 22 marca 2021 r., której treść nie została jednak przez Naczelny Sąd Administracyjny w sposób wiążący dla sądu ponownie orzekającego w sprawie, określona. Dlatego wyjaśnienia przede wszystkim wymaga z jaką rzeczywistą (faktyczną) czynnością Burmistrza Miasta K. podjętą w dniu 22 marca 2021 r. mamy do czynienia w niniejszej sprawie, która - tak jak twierdzi skarżąca - polegała na wyborze organizacji pożytku publicznego (o.p.p.), które będą realizować zadanie publiczne w postaci prowadzenia niepublicznych przedszkoli w latach 2021-2026.
W tym zakresie należy się odnieść przede wszystkim do stanowiska reprezentowanego przez samą skarżącą.
W petitum wniesionej skargi profesjonalny pełnomocnik zaskarżył - "czynność Burmistrza Miasta K. z dnia 22 marca 2021 r., ogłoszoną dnia 23 marca 2021r., polegającą na wyborze organizacji pożytku publicznego, które będą realizować zadanie publiczne z zakresu edukacji, oświaty i wychowania w postaci prowadzenia niepublicznych przedszkoli w latach 2021-2026, a tym samym - na powierzeniu realizacji ww. zadania w sferze zadań publicznych - konkretnym dwóm organizacjom pozarządowym".
W uzasadnieniu skargi w podsumowaniu punktu V wskazano - "przedmiotem niniejszej skargi jest tym samym część b) wprowadzonego powyżej rozróżnienia tj. dokonana przez burmistrza w dniu 22 marca 2021 r. (a ogłoszona 23 marca 2021 r.) czynność z zakresu administracji publicznej w postaci rozstrzygnięcia konkursu i dokonania wyboru OPP mającego realizować zadanie publiczne, z naruszeniem szeregu przepisów wskazanych w petitum".
Natomiast w wykonaniu zobowiązania Sądu z dnia 19 lipca 2021 r., pełnomocnik skarżącej w piśmie procesowym z dnia 13 lipca 2021 r., wyjaśnił, że "zaskarżona czynność funkcjonuje w obrocie prawnym jako decyzja ustna Burmistrza, a jej materialnym potwierdzeniem jest wyłącznie treść podanego do informacji publicznej komunikatu o rozstrzygnięciu opublikowanym 23 marca 2021 r. na stronie [...]". W swojej treści komunikat ten wskazywał fundacje, z którymi ma zostać podpisana umowa najmu nieruchomości: B. i C.
Po odrzuceniu skargi w dniu 30 lipca 2021 r. postanowieniem WSA w Gdańsku (II SA/Gd 452/21), pełnomocnik skarżącej we wniesionej skardze kasacyjnej od tego orzeczenia, zaprzeczył, aby zaskarżoną czynnością z dnia 22 marca 2021 r. była czynność wyboru najemców nieruchomości, lecz wskazał, że jest nią "druga czynność podjęta równolegle tego samego dnia", przywołując na poparcie swojego stanowiska między innymi petitum skargi oraz fragment uzasadnienia zawarty w podsumowaniu punktu V skargi (których treść została przywołana powyżej).
W konsekwencji stanowczego oświadczenia pełnomocnika skarżącej złożonego na etapie skargi kasacyjnej, WSA w Gdańsku w postanowieniu autokontrolnym z dnia 13 września 2021 r. (II SA/Gd 452/21) przyjął, że skarżona jest czynność dotycząca zlecenia realizacji zadania publicznego na rzecz o.p.p. w mieniu komunalnym przez realizatora będącego taką organizacją, jednocześnie zaznaczając, że w skardze skarżąca nie prezentowała tak jednoznacznego stanowiska, w szczególności nie wskazywała konkretnej daty i treści kwestionowanej czynności. Przy czym, uchylając zaskarżone postanowienie własne, Sąd bliżej nie określił treści tej czynności, podobnie, jak w kolejnym postanowieniu z 31 stycznia 2022 r. (III SA/Gd 452/21) WSA w Gdańsku odrzucającym skargę, które zostało uchylone przez NSA.
Niewątpliwie, aby czynność mogła zostać objęta dyspozycją przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. powinna charakteryzować się przywołanymi przez Naczelny Sąd Administracyjny cechami (przywołanymi na wstępie rozważań), w tym posiadać charakter władczy, dotyczyć uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa czy zostać podjęta przez podmiot wykonujący administrację publiczną. Wskazane cechy stanowią - konieczny warunek - możliwości poddana danej czynności ocenie sądu administracyjnego.
Przy czym, przedmiotem kontroli sądowej może być tylko konkretna czynność podjęta przez organ administracji publicznej, o określonej treści, będąca zarazem wynikiem stosowania przez ten organ prawa - w postaci - konkretyzacji prawa materialnego, wyrażonej w określonej formie. Przedmiotem kontroli sądowej nie mogą być tym samym skutki podejmowanych czynności, jak też zachowania się organu, które taką czynność poprzedzały. Sąd administracyjny może kontrolować tylko wymierny i skonkretyzowany prawnie wynik podjętego przez organ władczego działania.
W rozpatrywanej sprawie, zdaniem skarżącej, organ nie ogłaszając oficjalnie konkursu, postanowił w sposób skryty i nietransparentny "podłączyć" pod oficjalnie ogłoszoną procedurę wyboru najemców nieruchomości dodatkowe obszary działań gminy i przeprowadzić równoległe konkurs ofert składanych przez o.p.p. rozstrzygający, które z nich zostanie wybrane do realizowania zadania publicznego.
W konsekwencji, kontrolą sądowo-administracyjną miała zostać objęta czynność Burmistrza Miasta K. z dnia 22 marca 2021 r., będąca zgodnie ze stanowiskiem skarżącej - decyzją ustną - ogłoszoną dnia 23 marca 2021 r. Czynność ta, jak twierdzi skarżąca, polegała na wyborze organizacji pożytku publicznego, które będą realizować zadanie publiczne z zakresu edukacji, oświaty i wychowania w postaci prowadzenia niepublicznych przedszkoli w latach 2021-2026. Czynność ta miała zostać podjęta "równolegle" oraz "w tym samym dniu", co wybór najemców nieruchomości. Innych cech (elementów) skarżonej czynności organu skarżąca nie przedstawiała. Dodatkowo, na potwierdzenie reprezentowanego stanowiska, skarżąca odwoływała się do faktów "poprzedzających dzień wyboru" np. określenie przez organ w lutym i w marcu 2021r. wobec oferentów konkretnych wymogów, jak też do późniejszych działań organu np. informowania przez Miasto o rozpoczęciu naboru kadry czy organizowania spotkań mających na celu przejęcie pracowników dotychczasowych przedszkoli.
Przy czym, komunikat opublikowany w dniu 23 marca 2021 r., wskazuje tylko fundacje, z którymi ma zostać podpisana umowa najmu nieruchomości i zgodnie ze stanowczym twierdzeniem skarżącej nie stanowi on przejawu skarżonej przez nią w niniejszym postępowaniu czynności ("drugiej czynności") podjętej w dniu 22 marca 2021 r. przez Burmistrza Miasta K.
Uprawnione jest zatem stwierdzenia, że brak jest jakiejkolwiek innej formy uzewnętrznienia treści ustnej czynności organu z dnia 22 marca 2021 r., która miała polegać, tak jak twierdzi skarżąca na wyborze o.p.p., realizujących zadanie publiczne w postaci prowadzenia niepublicznych przedszkoli (która podlegałaby ocenie sądu administracyjnego). Powyższa konstatacja jest bardzo istotna w sytuacji, która ma miejsce w niniejszej sprawie, a mianowicie gdy organ - Burmistrz Miasta K. zaprzecza kategorycznie, aby takiego rodzaju wyboru dokonał.
Tym samym, wobec braku jakiegokolwiek zewnętrznego przejawu czynności organu z dnia 22 marca 2021 r., co podnosi i potwierdza jednoznacznie sama skarżąca, trudno przyjąć, że elementy konstytuujące pojęcie czynności z przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., opisywana przez skarżącą czynność, zawiera. Niezależnie od braku jej zewnętrznego wyrażonego co do formy przejawu, brak jest też podstaw do ustalenia, że czynność z dnia 22 marca 2021 r. dotycząca powierzenia realizacji zadania publicznego konkretnym organizacjom pożytku publicznego została w tym dniu ogłoszona. Powoduje to, że nie można przyjąć, że w istniejącym stanie faktycznym mamy do czynienia z konkretyzacją normy prawa materialnego w odniesieniu do indywidualnego podmiotu traktowanego jako przejaw władczego działania organu administracyjnego, dotyczącego istnienia lub powstania określonych stosunków prawnych, a tym samym, że mamy do czynnością spełniającą wymogi przepisu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Jak już bowiem zaznaczono w rozważaniach, ocena sądowa skarżonej czynności nie może się sprowadzać li tylko do oceny innych działań organu, poprzedzających lub następczych w stosunku do tej czynności. Nie może być także dokonywana poprzez pryzmat innego zachowania się organu.
W tym stanie sprawy, Sąd ponownie orzekający w sprawie uznał, że wniesiona skarga jest niedopuszczalna. Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., sąd odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn - aniżeli wskazane w art. 58 § 1 pkt 1-5a - wniesienie skargi jest niedopuszczalne, zaś stosownie do art. 58 § 3 p.p.s.a. sąd odrzuca skargę postanowieniem, które może zapaść na posiedzeniu niejawnym. Skoro nie można uznać, że Burmistrza Miasta K. dokonał w dniu 22 marca 2021 r. czynności z zakresu administracji publicznej w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a., to nie istnieje przedmiot kontroli sądowej, a w konsekwencji postępowanie sądowo-administracyjne jest niedopuszczalne.
Przepisy art. 3 § 2-3 oraz art. 4 p.p.s.a. ściśle wytyczają właściwość rzeczową sądów administracyjnych. Regułą postępowania sądowo-administracyjnego jest orzekanie przez sądy administracyjne tylko w sprawach określonych przez ustawodawcę. Jeżeli więc określony akt lub czynność nie spełnia warunków wynikających z powyższych przepisów p.p.s.a., to nie może on podlegać kognicji sądu administracyjnego. W przedstawionym zatem stanie sprawy i w świetle dokonanych rozważań, nie może odnieść skutku zarzut pozbawienia skarżącej prawa do sądu.
Mając zatem powyższe na uwadze, Sąd odrzucił skargę jako niedopuszczalną na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 p.p.s.a., o czym orzeczono w punkcie pierwszym sentencji postanowienia.
Stosownie do art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a. sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy, dlatego Sąd postanowił zwrócić skarżącej uiszczony wpis sądowy, o czym orzeczono w punkcie drugim sentencji postanowienia.