III SA/Gd 480/22

III SA/Gd 480/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2023-03-16
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-06-01
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak /sprawozdawca/
Janina Guść /przewodniczący/
Jolanta Sudoł
Symbol z opisem
6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Uchylono zaskarżoną decyzję w części
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 145 par. 1 pkt 1 lit. c, art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 187, art. 194, art. 210
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 22 ust. 6 i 7, art. 60, art. 77, art. 85, art. 120, art. 172
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
Dz.U.UE.L 2015 nr 343 poz 1 art. 34
Rozporządzenie Delegowane Komisji (UE) 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniające rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady  (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Janina Guść Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Jolanta Sudoł Protokolant: Starszy Asystent Sędziego Maja Pietrasik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 marca 2023 r. sprawy ze skargi S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 18 marca 2022 r. nr 2201-IOC.4322.86.2021.EP w przedmiocie cła antydumpingowego 1. uchyla zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy punkt 2. i 3. decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno – Skarbowego w Gdyni z dnia 26 lipca 2021 r. nr 328000-COC- GA.4322.154-156.2021.MW; 2. oddala skargę w pozostałej części; 3. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz skarżącej S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. kwotę 10 817 zł ( dziesięć tysięcy osiemset siedemnaście ) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
W dniu 26 lipca 2021 r. Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wydał - w stosunku do S. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w M. – decyzję nr 328000-COC-GA.4322.154-156.2021.MW, w której w punkcie 1. określił dla towaru objętego zgłoszeniem celnym uzupełniającym nr [...] z dnia 28 sierpnia 2018 r. kraj pochodzenia - Chiny, stawkę cła antydumpingowego w wysokości 48,5% oraz orzekł o zaksięgowaniu wymaganej kwoty ostatecznego cła antydumpingowego (A30) w wysokości 27.467 zł, w punkcie 2. - określił dla towaru objętego zgłoszeniem celnym uzupełniającym nr [...] z dnia 8 lutego 2019 r. kraj pochodzenia - Chiny, stawkę cła antydumpingowego w wysokości 48,5% oraz orzekł o zaksięgowaniu wymaganej kwoty ostatecznego cła antydumpingowego (A30) w wysokości 147.773 zł, w punkcie 3. określił dla towaru objętego zgłoszeniem celnym uzupełniającym nr [...] z dnia 18 lutego 2019 r. kraj pochodzenia - Chiny, stawkę cła antydumpingowego w wysokości 48,5% oraz orzekł o zaksięgowaniu wymaganej kwoty ostatecznego cła antydumpingowego (A30) w wysokości 294.572 zł.
W uzasadnieniu decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że ww. zgłoszeniami celnymi uzupełniającymi objęto towary w postaci m.in. rowerów dwukołowych z łożyskami tocznymi, importowane przez skarżącą, zakupione od firmy W. Inc. z Tajwanu. Dla przedmiotowych towarów zadeklarowano kraj pochodzenia - Tajwan (TW). Należności celne określono przy zastosowaniu stawki celnej erga omnes w wysokości 14%.
Dnia 6 grudnia 2019 r. do Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wpłynęło pismo przekazujące otrzymane z Wydziału Strategiczne Centrum Analiz Służby Celnej (SCASC) Izby Celnej w Katowicach pismo dotyczące dochodzenia prowadzonego przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych. Dochodzenie prowadzone było w celu ujawnienia procederu omijania wprowadzonych wobec Chin środków antydumpingowych nałożonych na import rowerów i ich części, polegającego na wysyłaniu towaru uprzednio sprowadzonego z Chin do Tajwanu, który następnie wysyłano do odbiorców w Unii Europejskiej. Wraz z pismem przesłany został m.in. Raport z misji OLAF nr OC/2018/0569/B1 oraz plik Excel zawierający dane dotyczące importów rowerów/części rowerowych z Chin i ich późniejszego eksportu z Tajwanu, przekazane przez Departament Śledczy Służby Celnej Tajwanu. Otrzymany materiał dowodowy wskazuje na niewłaściwie zadeklarowany w zgłoszeniach celnych kraj pochodzenia towarów w postaci rowerów dwukołowych z łożyskami tocznymi zakupionych od firmy W. Inc. z Tajwanu.
Celem misji OLAF było określenie wspólnie z właściwymi władzami Tajwanu rzeczywistego niepreferencyjnego pochodzenia rowerów i ich części importowanych do Tajwanu i następnie reeksportowanych do UE. Pozyskane od władz tajwańskich dane z baz importowych i eksportowych stanowiły podstawę wstępnej analizy według kryterium daty, ilości (liczba jednostek), wagi i kodów towarów. Po zakończeniu misji przeprowadzono drugie dopasowanie danych importowych i eksportowych, przy uwzględnieniu następujących kryteriów: ta sama liczba sztuk, ta sama waga, ten sam kod HS (8712 lub 8714), upływ czasu między importem a eksportem nieprzekraczający 14 dni. Wyniki nowej analizy zostały poddane sprawdzeniu na podstawie powiązań wykrytych między importerami a eksporterami. Dopasowania wskazane przez analizę zostały potwierdzone poprzez opisy towarów w momencie ich importu i eksportu, które były zbieżne z pod względem rozmiaru, modelu i/lub marki.
Organ pierwszej instancji wyjaśnił, że w związku z rowerami objętymi pozycją HS 8712, podstawowa zasada wymaga zmiany kryterium pozycji taryfy w związku z wszystkimi komponentami wykorzystywanymi w produkcji, za wyjątkiem części rowerowych 8714, lub zasady wartości dodanej 45%. Tym samym prosty przeładunek lub wwóz i następnie reeksport rowerów lub części rowerowych w określonym kraju nie może powodować przyznania pochodzenia takiego kraju. W wyniku analizy zebranego materiału dowodowego organ pierwszej instancji ustalił, że całość towarów objętych przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi uzupełniającymi, jak wykazało dochodzenie OLAF, została sprowadzona z Chin. Towar ten poddany był w Tajwanie jedynie czynnościom przeładunkowym, zatem zachował swoje chińskie pochodzenie, w związku z tym podlega środkom taryfowym obowiązującym dla towarów przywożonych z Chin, co uzasadnia określenie stawki cła antydumpingowego, która dla przedsiębiorstw innych niż wymienione w rozporządzeniu Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r. została ustalona w wysokości 48,5%. Zdaniem organu pierwszej instancji towary, które były przedmiotem importu na podstawie ww. zgłoszeń celnych, nie zostały wyprodukowane w tajwańskiej fabryce, lecz wcześniej zostały sprowadzone z Chin i następnie wyeksportowane do Polski.
W ocenie organu pierwszej instancji działania OLAF skutkowały możliwością identyfikacji przewozu i pochodzenia przesyłek stanowiących przedmiot postępowania. Zebrane dowody i dokonane ustalenia w trakcie dochodzenia OLAF stanowią wystarczająca podstawę do zmiany pochodzenia importowanych towarów. W ocenie organu pierwszej instancji świadectwo niepreferencyjnego pochodzenia towaru nie jest wymagane przy dopuszczeniu produktów do obrotu w UE i nie stanowi kluczowego dokumentu przy ustalaniu pochodzenia towaru w myśl UKC.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie przepisów art. 22 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L z 2013 r. nr 269 str. 1 ze zm.) – dalej: "UKC" w związku z art. 8 lit. a rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. L 343 z 29 grudnia 2015 r.) – dalej: "RW", poprzez jego niezastosowanie i niedopełnienie obowiązku poinformowania importera o podstawach prawnych, na których zamierzają oprzeć niekorzystną decyzję, polegającym na niewskazaniu aktualnej podstawy prawnej uzasadniającej nałożenia cła antydumpingowego, a także art. 210 § 1 pkt 4 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.) – dalej: "o.p.", poprzez wydanie zaskarżonej decyzji w oparciu o nieistniejącą (wygasłą) podstawę prawną, art. 210 § 1 pkt 4 o.p., poprzez brak wskazania podstawy prawnej przepisów proceduralnych, uprawniających Naczelnika do wydania przedmiotowej decyzji, tj. art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne; art. 210 § 1 pkt 4 o.p., poprzez niewskazanie w zaskarżonej decyzji jednostek redakcyjnych w przepisach prawa materialnego wskazujących na podstawy nałożenia stawki celnej na towar w postaci rowerów; art. 187 § 1 w związku z art. 180 § 1 i art. 191 o.p., przez błędną ocenę zgromadzonego materiału dowodowego, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia dowodów, co doprowadziło do błędnych ustaleń stanu faktycznego stanowiącego podstawę do wydania decyzji; art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez nieuwzględnienie całości zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w szczególności dokumentów przedstawionych przez Importera; art. 188 o.p. poprzez pominięcie wniosku strony o przeprowadzenie dowodu z potwierdzenia świadectw pochodzenia towarów przez tajwańskie organy celne, na potwierdzenie okoliczności pochodzenia tych towarów; art. 210 § 1 pkt 6 o.p. poprzez brak uzasadnienia faktycznego i prawnego decyzji w zakresie braku wskazania podstaw do zakwestionowania dokumentów złożonych przez Importera odnośnie przeprowadzenia dodatkowego postępowania w celu uzupełnienia dowodów i materiałów.
Decyzją z dnia 18 marca 2022 r. nr 2201-IOC.4322.86.2021.EP, wydaną na podstawie art. 233 § 1 pkt 1 o.p., Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy przedstawił materiał dowodowy zgromadzony w trakcie dochodzenia OLAF i wyjaśnił, że w aktach sprawy znajdują się niezbędne informacje dotyczące przepływu towarów, przedstawiające numery i daty deklaracji celnych, dane dotyczące towaru (również w zakresie pochodzenia towaru) oraz numery identyfikacyjne kontenerów stosowanych do transportu przy imporcie z Chin do Tajwanu, jak i eksporcie z Tajwanu. Towary objete poszczególnymi deklaracjami eksportowymi z Tajwanu zostały przez skarżącą zgłoszone do odprawy w Polsce.
Potwierdzeniem powyższego są następujące informacje zawarte w załączniku nr 2 do Komunikatu AM/2018/031-(2019)S03:
- dnia 2 lipca 2018 r. na podstawie deklaracji importowej DA 07190H3233 firma W. Inc. wprowadziła na teren Tajwanu 6860,80 kg chińskich rowerów 20". Deklarowany kraj pochodzenia przy imporcie: Chiny (wyciąg z tajwańskiego wykazu kontenerów). Towar zakupiony od chińskiej firmy S. CO.,LTD. sprowadzony został w kontenerze [...]. Następnie firma W. Inc. dokonała eksportu ww. towaru 6860,80 kg chińskich rowerów 20" na podstawie deklaracji eksportowej [...] (wyciąg z tajwańskiego wykazu kontenerów). Przesyłka została wyeksportowana w kontenerze [...]. W dniu 28 sierpnia 2018 r. ww. towar 6860,80 kg rowerów dwukołowych z łożyskami tocznymi został wprowadzony na polski obszar celny w kontenerze [...] oraz objęty zgłoszeniem celnym [...];
- dnia 22 grudnia 2018 r. na podstawie deklaracji importowej [...] firma W. Inc. wprowadziła na teren Tajwanu 21098,50 kg chińskich rowerów 12"/16"/20". Deklarowany kraj pochodzenia przy imporcie: Chiny (wyciąg z tajwańskiego wykazu kontenerów). Towar zakupiony od chińskiej firmy S. CO.,LTD. sprowadzony został w kontenerach [...], [...], [...]. Następnie firma W. Inc. dokonała eksportu ww. towaru 21098,50 kg chińskich rowerów 12"/16"/20" na podstawie deklaracji eksportowej [...] (wyciąg z tajwańskiego wykazu kontenerów). Przesyłka została wyeksportowana w kontenerach [...], [...], [...]. W dniu 7 lutego 2019 r. ww. towar 21098,50 kg rowerów dwukołowych z łożyskami tocznymi został wprowadzony na polski obszar celny w kontenerach [...], [...], [...] oraz objęty zgłoszeniem celnym [...];
- dnia 7 stycznia 2019 r. na podstawie deklaracji importowej [...] firma W. Inc. wprowadziła na teren Tajwanu 41442,10 kg chińskich rowerów 12"/20". Deklarowany kraj pochodzenia przy imporcie: Chiny (wyciąg z tajwańskiego wykazu kontenerów). Towar zakupiony od chińskiej firmy S. CO.,LTD. sprowadzony został w kontenerach [...]; [...], [...], [...], [...], [...]. Następnie firma W. Inc. dokonała eksportu ww. towaru 41442,10 kg chińskich rowerów 12"/20" na podstawie deklaracji eksportowej [...] (wyciąg z tajwańskiego wykazu kontenerów). Przesyłka została wyeksportowana w kontenerach [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W dniu 18 lutego 2019 r. ww. towar 41442,10 kg rowerów dwukołowych z łożyskami tocznymi został wprowadzony na polski obszar celny w kontenerach [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz objęty zgłoszeniem celnym [...].
W ocenie organu odwoławczego dowody zgromadzone przez OLAF wskazują, że w przypadku rowerów wobec których toczy się niniejsze postępowanie, w Tajwanie miał miejsce tylko przeładunek. Potwierdzenie stanowią dane zawarte w ww. deklaracjach, tj. importowej z ChRL oraz eksportowej z Tajwanu, w których jako kraj pochodzenia towarów wskazano Chiny (CN).
Organ odwoławczy podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że świadectwo niepreferencyjnego pochodzenia towaru nie jest wymagane przy dopuszczeniu produktów do obrotu w UE i nie stanowi kluczowego dokumentu przy ustalaniu pochodzenia towaru w myśl przepisów UKC (art. 60). Dodał, że w świetle orzecznictwa TSUE w przypadku, gdy dowody wskazują, że towary podlegają cłom antydumpingowym z racji swojego pochodzenia, jakiekolwiek świadectwo pochodzenia nie przeszkodzi w odzyskaniu ceł antydumpingowych. Kwestia pochodzenia importowanego towaru została potwierdzona w sposób wystarczający w raporcie OLAF.
Organ odwoławczy stwierdził, że przepakowywanie towarów w inne kontenery, a następnie wyłudzanie od uprawnionych organów na podstawie nieprawdziwych danych świadectw niepreferencyjnego pochodzenia towarów stanowią elementy przestępczego procederu omijania ceł antydumpingowych. Z kolei zarzut dotyczący różnicy w ilości importowanego towaru wg zgłoszenia celnego [...] nie znajduje potwierdzenia w materiale dowodowym niniejszej sprawy. Z tabeli przekazanej przez OLAF jednoznacznie wynika, że w rzeczonym przypadku z Tajwanu wyeksportowano 6860,80 kg rowerów uprzednio przywiezionych z Chin w tej samej ilości, które zgłoszono w Polsce do objęcia procedurą dopuszczenia do obrotu wg [...] też w ilości 6860,80 kg (pole 38 zgłoszenia celnego).
Organ odwoławczy podniósł, że już wstępna analiza OLAF pokazała dopasowanie między importem a eksportem spółki Weil Job w liczbie 47 188 rowerów. Jak wykazało dochodzenie OLAF proceder omijania ceł antydumpingowych polegał m.in. na fałszowaniu dokumentów, wyłudzaniu świadectw pochodzenia, wskazywaniu błędnych danych oraz potwierdzania nieprawdy. W raporcie końcowym (karta 72) wskazana jest tajwańska spółka W. Inc. i w polach 2 przedmiotowych zgłoszeń celnych oraz dokumentach załączonych do nich również widnieje ta sama nazwa tajwańskiej spółki.
W ocenie organu odwoławczego postępowania prowadzone w stosunku do skarżącej w innych krajach nie mają znaczenia w niniejszej sprawie. Nieuzasadniony jest zatem wniosek pełnomocnika strony o zwrócenie się do władz celnych Republiki Greckiej i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii, czy prowadzą postępowania w zakresie cła antydumpingowego dla towarów eksportowanych przez W. Ltd. w okresie wskazanym w Raporcie końcowym.
Organ odwoławczy wyjaśnił, że Załącznik Nr 5 do Raportu końcowego został włączony do materiału dowodowego niniejszego postępowania tylko w zakresie dotyczącym importów dokonanych przez skarżącą. Pozostała część tego Załącznika, jak i Załącznika 4 oraz 7 do Raportu końcowego zostały wyłączone ze sprawy z uwagi na to, że ich treści dotyczą innych podmiotów oraz zgłoszeń celnych.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję S. Spółka z o.o. w M. zarzuciła zaskarżonej decyzji :
1. naruszenie prawa materialnego mającego wpływ na wynik sprawy tj.:
a. art. 22 ust. 6 oraz art. 22 ust. 7 w związku z art. 44 ust. 4 Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (dalej: "UKC") w związku z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) ustawy Ordynacja podatkowa (dalej: "o.p.") poprzez ich niezastosowanie, w rezultacie czego skarżąca została pozbawiona czynnego udziału w sprawie oraz pozbawiona - w toku postępowania przed organem pierwszej instancji - informacji o podstawach, na jakich organ pierwszej instancji zamierzał oprzeć niekorzystną dla skarżącej decyzję, pozbawiając skarżącą wiedzy co do podstaw, na których oparto decyzję i możliwości przedstawienia swojego stanowiska przed wydaniem rozstrzygnięcia;
b. art. 120 UKC poprzez jego niezastosowanie, podczas gdy prawidłowo oceniony stan faktyczny uzasadniał stwierdzenie nadzwyczajnych okoliczności pozwalających na umorzenie należności celnych;
2. naruszenie przepisów postępowania mających wpływ na wynik sprawy:
a. art. 44 UKC w zw. z art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 229 o.p. poprzez naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania, polegające na dokonaniu kontroli rozstrzygnięcia organu pierwszej instancji w sposób pobieżny i lakoniczny oraz na braku merytorycznego rozpoznania sprawy, a ponadto nieuwzględnienie istotnych dla prawidłowego rozstrzygnięcia wniosków dowodowych podnoszonych na etapie postępowania odwoławczego oraz nieprzeprowadzenie postępowania uzupełniającego w tym zakresie, a w konsekwencji pozbawienie skarżącej prawa do dwukrotnego merytorycznego rozpoznania sprawy,
b. art. 210 § 1 pkt 6 o.p. poprzez niepełne i niewłaściwe uzasadnienie w zaskarżonej decyzji oceny zarzutów i wniosków dowodowych złożonych w odwołaniu, a ponadto wydanie decyzji na podstawie uogólnień nie mających oparcia w zebranym materiale dowodowym, w tym zastosowanie oczywiście wewnętrznie sprzecznej argumentacji mającej uzasadnić oddalenie wniosków dowodowych skarżącego, uznanie z góry za niewiarygodne i zbędne dowody, o które wnosiła Spółka, na okoliczność ustalenia tajwańskiego pochodzenia importowanego towaru, brak uzasadnienia lub jego lakoniczność w zakresie przyczyn oddalenia pozostałych wniosków dowodowych;
c. art. 210 §1 pkt 4 o.p. poprzez uznanie, że podstawa prawna zaskarżonej przez Spółkę decyzji może opierać się na nieistniejącym (wygasłym) przepisie prawa,
d. art. 210 §1 pkt 4 o.p. poprzez uznanie, że niewskazanie w zaskarżonej decyzji jednostek redakcyjnych w przepisach prawa materialnego wskazujących na podstawy nałożenia stawki celnej na towar w postaci rowerów nie stanowi o braku formalnym decyzji, tj. braku wskazania podstawy prawnej;
e. art. 187 § 1 i art. 194 § 3 o.p. z zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne poprzez dowolne, a nie swobodne, rozpatrzenie materiału dowodowego, a w konsekwencji nieprawidłowe ustalenie stanu faktycznego, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego uznania przez organ drugiej instancji, że przedmiotowy towar posiada chińskie pochodzenie.
W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżąca podniosła, że pomimo wskazywania przez skarżącą nieścisłości i błędów w Raporcie z misji OLAF organy obu instancji zignorowały wnioski dowodowe skarżącej.
Powiadomienie, o którym mowa w art. 22 ust. 6 UKC, nie zawierało informacji, na podstawie których organy celne zamierzają wydać swoją decyzję. Organ ograniczył się jedynie do wskazania, że kwestionuje fakt pochodzenia towaru z Tajwanu ze względu na ustalenia misji OLAF. Nadto powiadomienie wskazywało tytuł rozporządzenia nr 502/2013 zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009, natomiast nie wskazywało przepisu (artykułu) z tego rozporządzenia, który będzie podstawą do wydania niekorzystnej decyzji. Nadto z dokumentacji kontroli przeprowadzonej przez funkcjonariuszy OLAF wynika, że firma W. Inc. zakupiła towar od chińskiego sprzedawcy S. Co., który jest pośrednikiem handlowym, a nie producentem. Tymczasem art. 1 wyżej wskazanego Rozporządzenia do określenia cła antydumpingowego nie posługuje się pojęciem sprzedawcy, lecz pojęciem producenta. Uchybienia powyższe powinny być dostrzeżone przez organ odwoławczy, gdyż prawidłowa wykładnia art. 22 ust. 6 UKC prowadzi do uznania, że podstawą rozstrzygnięcia są informacje, do których strona miała możliwość ustosunkowania się przed wydaniem niekorzystnego rozstrzygnięcia.
W ocenie skarżącej organy obu instancji nie udowodniły, że miała ona świadomość oszustwa w zakresie deklarowania pochodzenia rowerów z Tajwanu. Tymczasem skarżąca dostarczyła dokumenty, z których wynikało, że miała podstawy do przekonania, że kupuje towar od producenta. Dochowała należytej staranności analizując, przed zakupem towaru, proces produkcyjny zamawianych rowerów. Na zadane producentowi pytania w zakresie produkcji towaru w Tajwanie skarżąca otrzymała dokumentację fotograficzną procesu produkcji wyrobu. Spółka nie miała innych możliwości sprawdzenia wiarygodności kontrahenta.
Zdaniem skarżącej, organ odwoławczy naruszył zasadę dwuinstancyjności, dokonując samodzielnych ustaleń polegających na wskazaniu, że W. Ltd. nie jest producentem rowerów, pomijając wnioski dowodowe w zakresie weryfikacji świadectw pochodzenia towaru, pomijając twierdzenia skarżącej w zakresie zakupu towaru przez W. Ltd. od pośrednika, a nie od producenta rowerów, pomijając konieczność uzupełnienia materiału dowodowego o Załączniki nr 4 i nr 7 Raportu końcowego, pomijając wniosek skarżącej o zwrócenie się do OLAF o doprecyzowanie sprzeczności w zakresie kryterium upływu 14-dni między importem rowerów z Chin, a reeksportem do UE, nie dokonując analizy okoliczności wskazujących na prowadzenie produkcji rowerów przez podwykonawcę importera, nieuzasadnienie rozbieżności w zakresie nazwy podmiotu eksportującego, a także pominięcie analizy zasadności uznania podstaw do umorzenia należności celnych na zasadzie słuszności.
Skarżąca wskazała, że Załącznik nr 4 zawiera zestawienie pełnej identyfikowalności ładunków rowerów przeładowanych przez Tajwan i importowanych do UE. Zgodnie z Rekomendacjami dotyczącymi działań, które należy podjąć w związku z dochodzeniem OLAF kontrolerzy OLAF zalecili przeprowadzenie dopasowania przez władze celne Niemiec. Ponieważ skarżąca dokonywała zgłoszeń celnych m.in. w Polsce i w Niemczech, istotne dla okoliczności niniejszej sprawy jest ustaleni,e czy wyniki dopasowań zgłoszeń celnych dokonanych w obu krajach nie przekraczają ilości rowerów wskazanych w Raporcie z Misji. W dokumencie tym wskazano (str. 15), że W. (nie wskazano, czy dotyczy W. M. czy W. T.) dokonało reeksportu 47 188 szt rowerów. W tej sytuacji pominięcie wniosku dowodowego spółki pozbawiło ją możliwości ustalenia, czy ilość rowerów importowanych z W. Inc. (na terenie Polski i Niemiec) nie przekracza ilości towaru w zakresie zakwestionowanego przez OLAF reeksportu.
Spółka podała, że z Załącznika nr 6, którego wartości zostały przedstawione w tabeli zawartej na str. 14 Raportu Końcowego wynika, że kwota oszacowanego cła antydumpingowego, które powinno zostać zapłacone w Polsce, wynosi 545.026 EUR. W chwili obecnej toczonych jest szereg postępowań o wymiar cła antydumpingowego (wobec różnych podmiotów importujących rowery z Tajwanu), zatem bardzo istotne dla niniejszego postępowania jest ustalenie, czy postępowania, będące przedmiotem niniejszej skargi, nie dotyczą zgłoszeń celnych przekraczających kwoty reeksportu i należności celnych ustalonych przez funkcjonariuszy OLAF.
Jak wskazała skarżąca w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji organ nie odniósł do wskazanych w pismach z dnia 6 maja 2021 r. rozbieżności w zakresie kryteriów dopasowań przyjętych przez funkcjonariuszy OLAF, a danymi w zgłoszeniach celnych nr [...], [...] oraz [...]. Organ odwoławczy odniósł się jedynie do argumentacji w zakresie zgłoszenia [...].
Ponadto, w ocenie skarżącej, aktualną podstawą prawną do nałożenia cła antydumpingowego na rowery pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej nie jest podstawa prawna wskazana w uzasadnieniach decyzji organów obu instancji, lecz jest nią Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) 2019/1379 z dnia 28 sierpnia 2019 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej rozszerzone na przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki, z Tunezji, z Kambodży, z Pakistanu i z Filipin, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z tych państw, w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1036, które zostało opublikowane w Dz. Urz. UE L nr 225 w dniu 29 sierpnia 2019 r.
Skarżąca wskazała na dokonaną przez organ odwoławczy dowolną ocenę materiału dowodowego, jak i nieprawidłowe ustalenia faktyczne, które w ocenie skarżącej, polegały na błędnej ocenie Raportu z Misji w zakresie uznania, że fakt braku warsztatu do produkcji felg, ram, oraz lakierni ram i widełek świadczą o braku możliwości produkcyjnych przez W. Ltd., pomimo że Raport z Misji nie kwestionuje możliwości produkcyjnych powyższego podmiotu, przyjęciu 14-dniowego kryterium upływu czasu pomiędzy importem rowerów z Chin do Tajwanu, a dalszym reeksportem do krajów Unii Europejskiej, jako wiążące dla ustaleń niniejszej sprawy, pomimo że z materiału Raportu wynika, że podmiot ten ma możliwość wyprodukowania towaru w takim czasie w ilości wskazanej w zgłoszeniu celnym, dokonaniu błędnych ustaleń w zakresie kwestionowania spółki jako dystrybutora produktów G. Co., podczas gdy strona nie wskazywała na konieczność poczynienia ustaleń w zakresie ustalenia podmiotu pośredniczącego (a nie dystrybutora) w zakupie produktów od G. Co. oraz dokonaniu błędnych ustaleń w zakresie rzekomego przyznania przez W. Inc. o reeksporcie do krajów Unii Europejskiej rowerów importowanych z Chin, pomimo konieczności analizy dowodu, tj. korespondencji mailowej zawartej w Załączniku nr 7.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Organ odwoławczy wyjaśnił nadto, że dopasowanie z tajwańskich rejestrów celnych jednoznacznie wskazuje na pochodzenie przedmiotowych towarów. Odnosząc się do wątpliwości skarżącej odnośnie nazwy tajwańskiej spółki wskazał, że w wyniku analizy dopasowania danych przekazanych przez kraje UE jak i danych z tajwańskich rejestrów (ewidencji) wytypowano 37 tajwańskich podmiotów, w tym spółki: W. M. INC., W. T. INC., W. M. T. LIMITED. Jednakże dopasowań dokonano na podstawie ewidencji tajwańskiej służby celnej, gdzie wprowadza się dane z uwzględnieniem indywidualnych oznaczeń spółek. Dopasowania w niniejszej sprawie dokonano dla tajwańskiej spółki W. INC. Również w raporcie końcowym OLAF wskazano spółkę W. Inc. Taka nazwa tajwańskiej spółki widnieje również w polu 2 przedmiotowych zgłoszeń celnych przedstawionych unijnym organom celnym (polskim).
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie natomiast do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj. Dz. U. z 2023 r., poz. 259), powoływanej dalej jako "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga zasługiwała w części na uwzględnienie, choć większości zarzutów nie można podzielić.
Kontrolą Sądu w niniejszej sprawie są decyzje organów celnych, które ustaliły, że towar,
objęty trzema odrębnymi zgłoszeniami celnymi: z dnia 28 sierpnia 2018 r., z dnia 8 lutego 2019 r. oraz z dnia 18 lutego 2019 r. , ma pochodzenie chińskie , co skutkowało m.in. określeniem stawki cła antydumpingowego w wysokości 48,5% i orzeczeniem o zaksięgowaniu wymaganej kwoty ostatecznego cła antydumpingowego. Przedmiotowe towary objęte były kodem CN 8712 00 30.
Podstawą rozstrzygnięć były przepisy Rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady ( UE) NR 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2013.269.1), dalej jako "UKC" oraz rozporządzenie Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r. zmieniające rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009 ( Dz.U.UE.L.2013.153.17).
Wskazać w tym miejscu należy, że strona skarżąca podniosła w skardze zarzut naruszenia art. 210 § 1 pkt 4 Ordynacji podatkowej , który stanowi, że decyzja zawiera powołanie podstawy prawnej. Zarzut ten dotyczył przywołanego powyżej rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 z dnia 29 maja 2013 r. zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009.
Skarżąca zarzuciła, że organ pierwszej instancji nie wskazał konkretnej jednostki redakcyjnej tego aktu, który w art. 2 zawiera 4 ustępy, wobec czego inna jest podstawa prawna do nałożenia cła antydumpingowego na towar, którego producentem są trzy wymienione z nazwy firmy , inna zaś, gdy producentem są pozostałe przedsiębiorstwa produkujące w ChRL.
Zauważyć zatem należy, że trudno uznać ten zarzut za zasadny, skoro przywołane rozporządzenie nr 502/2013 składa się zaledwie z trzech, powiązanych ze sobą, artykułów, których treść jest następująca:
Artykuł 1
1. Niniejszym nakłada się ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów dwukołowych i innych rowerów (włączając trzykołowe wózki-rowery dostawcze, ale wyłączając rowery jednokołowe), bezsilnikowych, objętych kodami CN 8712 00 30 oraz ex 8712 00 70 (kodami TARIC 8712 00 70 91 i 8712 00 70 99), pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej.
2. Stawka ostatecznego cła antydumpingowego stosowana do cen netto na granicy Unii, przed ocleniem, dla produktów opisanych w ust. 1 i wytwarzanych przez niżej wymienione przedsiębiorstwa jest następująca:
|Przedsiębiorstwo |Cło ostateczne |Dodatkowy kod TARIC |
|Zhejiang Baoguilai Vehicle Co. Ltd. |19,2 % |B772 |
|Oyama Bicycles (Taicang) Co. Ltd. |0 % |B773 |
|Ideal (Dongguan) Bike Co., Ltd. |0 % |B774 |
|Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa |48,5 % |B999 |
3.Stosowanie indywidualnych stawek celnych ustalonych dla przedsiębiorstw wymienionych w ust. 2 uwarunkowane jest przedstawieniem organom celnym państw członkowskich ważnej faktury handlowej, która musi być zgodna z wymogami określonymi w załączniku. W razie braku takiej faktury stosuje się cło mające zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw".
4.O ile nie określono inaczej, zastosowanie mają obowiązujące przepisy dotyczące należności celnych.
Artykuł 2. Rozszerzenie cła antydumpingowego nałożonego na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej na przywóz niektórych części rowerowych pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej rozporządzeniem (WE) nr 71/97 zostaje niniejszym utrzymane.
Ostatecznym cłem antydumpingowym, o którym mowa w art. 2 ust. 1 rozporządzenia (WE) nr 71/97, jest cło antydumpingowe mające zastosowanie do "wszystkich innych przedsiębiorstw" nałożone na mocy art. 1 ust. 2.
Artykuł 3. Niniejsze rozporządzenie wchodzi w życie następnego dnia po jego opublikowaniu w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej.
Niniejsze rozporządzenie wiąże w całości i jest bezpośrednio stosowane we wszystkich państwach członkowskich.
W tej sytuacji, wobec brzmienia przepisów przywołanego rozporządzenia trudno podzielić stanowisko skarżącej , że organ nie wskazał podstawy prawnej nałożenia cła antydumpingowego.
Nie można także zgodzić się ze skarżącą, że decyzję organu pierwszej instancji oparto o nieistniejący ( wygasły) akt prawny. Przywołane przez skarżącą Rozporządzenie Wykonawcze Komisji (UE) nr 2019/1379 z dnia 28 sierpnia 2019 r. nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej rozszerzone na przywóz rowerów wysyłanych z Indonezji, z Malezji, ze Sri Lanki, z Tunezji, z Kambodży, z Pakistanu i z Filipin, zgłoszonych lub niezgłoszonych jako pochodzące z tych państw, w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 2 rozporządzenia (UE) 2016/1036 ( Dz.U.UE.L.2019.225.1 ), które powinno stanowić, w jej ocenie, prawidłową podstawę wydania decyzji przez organ pierwszej instancji , weszło w życie 30 sierpnia 2019 r., zatem nie obowiązywało w czasie dokonania przedmiotowych zgłoszeń celnych ( lata 2018 – 2019 ).
Wskazać należy, że zgodnie z art. 85 ust. 1 UKC kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest określana zgodnie z takimi zasadami obliczania należności celnych, jakie miały zastosowanie do danych towarów w chwili powstania w stosunku do nich długu celnego. Zgodnie z art. 77 ust. 2 UKC dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego. Nadto art. 172 ust.2 UKC stanowi, że jeżeli nie przewidziano inaczej, data przyjęcia zgłoszenia celnego przez organy celne jest datą, która będzie wykorzystywana do celów stosowania przepisów regulujących procedurę celną, do której towary są zgłaszane oraz do celów wszelkich innych formalności przywozowych lub wywozowych.
Kwota należności celnych przywozowych jest określana na podstawie elementów kalkulacyjnych właściwych dla towaru w chwili powstania długu celnego. Tak więc data zgłoszenia celnego decyduje też o stawce celnej właściwej dla zgłaszanego towaru. Ponadto dzień przyjęcia zgłoszenia celnego jest także wyznacznikiem dla zastosowania wobec towarów objętych zgłoszeniem celnym środków polityki handlowej, jeżeli takie mają zastosowanie do danego towaru. Chodzi mianowicie o środki pozataryfowe, takie jak środki antydumpingowe w postaci ceł antydumpingowych, wprowadzane na mocy rozporządzeń Rady (WE) w wyniku postępowania antydumpingowego prowadzonego przez Komisję Europejską, jeżeli postępowanie takie wykaże stosowanie praktyk dumpingowych w przywozie określonego towaru na wspólnotowy obszar celny. Wyznacznikiem ustalenia właściwego reżimu prawnego w postępowaniu celnym jest więc moment zaistnienia zdarzenia, z którym przepisy prawa materialnego wiążą określone skutki prawne. Okolicznością faktyczną istotną dla rozstrzygnięcia przedmiotowej sprawy pozostaje zatem data dokonania przez stronę skarżącą zgłoszenia celnego. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że wskazana przez organ pierwszej instancji podstawa prawna decyzji była prawidłowa, słusznie zatem organ odwoławczy jej nie zakwestionował.
Organy obu instancji uznały, że towar objęty przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi – rowery - ma pochodzenie chińskie, co potwierdzać ma zgromadzony materiał dowodowy , w tym dotyczący przepływu towarów – numery i daty deklaracji celnych , dane dotyczące towaru oraz numery identyfikacyjne kontenerów stosowanych do transportu przy imporcie z Chin do Tajwanu , jak i eksporcie z Tajwanu. Organy powołały się przede wszystkim na znajdujący się w aktach administracyjnych raport OLAF dotyczący dochodzenia, które było prowadzone w celu ujawnienia procederu omijania wprowadzonych wobec Chin środków antydumpingowych nałożonych na import rowerów i ich części, polegającego na wysyłaniu towaru uprzednio sprowadzonego z Chin do Tajwanu, który następnie wysyłano do odbiorców w Unii Europejskiej. Raport z misji OLAF nr OC/2018/0569/B1 oraz plik Excel zawierający dane dotyczące importów rowerów/części rowerowych z Chin i ich późniejszego eksportu z Tajwanu zostały przekazane organom przez Departament Śledczy Służby Celnej Tajwanu.
Celem misji OLAF było określenie wspólnie z właściwymi władzami Tajwanu rzeczywistego niepreferencyjnego pochodzenia rowerów i ich części importowanych do Tajwanu i następnie reeksportowanych do UE. Pozyskane od władz tajwańskich dane z baz importowych i eksportowych stanowiły podstawę wstępnej analizy według kryterium daty, ilości (liczba jednostek), wagi i kodów towarów. Po zakończeniu misji przeprowadzono drugie dopasowanie danych importowych i eksportowych, przy uwzględnieniu następujących kryteriów: ta sama liczba sztuk, ta sama waga, ten sam kod HS (8712 lub 8714), upływ czasu między importem a eksportem nieprzekraczający 14 dni. Wyniki nowej analizy zostały poddane sprawdzeniu na podstawie powiązań wykrytych między importerami a eksporterami. Dopasowania wskazane przez analizę zostały potwierdzone poprzez opisy towarów w momencie ich importu i eksportu, które były zbieżne pod względem rozmiaru, modelu i/lub marki.
Odnosząc się do Raportu końcowego Europejskiego Urzędu ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych ( dalej jako "OLAF") OCM (2020) 18986 - 10/07/2020, dotyczącego sprawy OC/2018/0569/B1– podejrzewanego nieprawidłowego deklarowania pochodzenia chińskich rowerów i części do rowerów importowanych z Tajwanu, co prowadziło do obchodzenia ceł antydumpingowych - wskazać należy, że moc dowodowa raportów OLAF podlegających ocenie na ogólnych zasadach była już przedmiotem licznych, aprobujących rozstrzygnięć (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 17 listopada 2016 r., sygn. akt I GSK 68/15; z dnia 3 listopada 2010 r., sygn. akt I GSK 444/09). Podkreślić trzeba, że OLAF jest organem powołanym do ochrony interesów finansowych Wspólnoty, prowadząc dochodzenie OLAF działa na rzecz i w imieniu Wspólnoty. Polskie organy celne nie mogą więc drugi raz weryfikować tego, co zostało stwierdzone przez powołany do przeprowadzenia stosownej weryfikacji organ unijny.
Urząd ten został ustanowiony decyzją Komisji z dnia 28 kwietnia 1999 r. (Dz. Urz. WE. L. 99. 136. 20). Kwestie dotyczące prowadzonych przezeń dochodzeń normuje obecnie rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE, EURATOM) nr 883/2013 z dnia 11 września 2013 r. dotyczące dochodzeń prowadzonych przez Europejski Urząd ds. Zwalczania Nadużyć Finansowych (OLAF) oraz uchylające rozporządzenie (WE) nr 1073/1999 Parlamentu Europejskiego i Rady i rozporządzenie Rady (Euratom) nr 1074/1999 (Dz. U. UE. L. 2013. 248. 1). Rozporządzenie to weszło w życie w dniu 1 października 2013 r.
Rozporządzenie nr 883/2013 stanowi w art. 11 ust. 1, że po zakończeniu dochodzenia przez Urząd sporządza się raport. W myśl art. 11 ust. 2 rozporządzenia, raporty stanowią dopuszczalny dowód w postępowaniu administracyjnym lub sądowym państwa członkowskiego, w którym istnieje potrzeba ich wykorzystania, w taki sam sposób i na takich samych warunkach co raporty urzędowe sporządzane przez krajowych kontrolerów administracyjnych.
Z kolei zgodnie z art. 12 ust. 1 wyżej wskazanego rozporządzenia, bez uszczerbku dla art. 10 i 11 niniejszego rozporządzenia i przepisów rozporządzenia (Euratom, WE) nr 2185/96 Urząd może przekazać właściwym organom zainteresowanych państw członkowskich informacje uzyskane w toku dochodzeń zewnętrznych w odpowiednim czasie, aby umożliwić im podjęcie odpowiednich działań zgodnie z ich prawem krajowym.
W tym świetle należy wskazać, że przedmiotowy raport OLAF stanowi dopuszczalny dowód w prowadzonym przez odpowiednie organy postępowaniu celnym, ukierunkowanym na przeprowadzenie kontroli zgłoszenia celnego. Odnośnie mocy dowodowej raportu OLAF odnotować należy, że w postępowaniu celnym prowadzonym przez krajowe organy, raport OLAF należy traktować identycznie, jak wszelkiego rodzaju protokoły z kontroli przeprowadzonych przez organy administracji krajowej, a więc jak dokument urzędowy w rozumieniu art. 194 o.p.
Podkreślić należy, że samo istnienie wskazanego raportu i możliwość dokonania na jego podstawie ustaleń faktycznych nie zwalnia jednak organów celnych, wydających niekorzystne dla strony rozstrzygnięcie, od prawidłowego ustalenia stanu faktycznego w konkretnej sprawie i prawidłowego przedstawienia tych ustaleń w wydanej decyzji.
Przechodząc zatem do oceny legalności zaskarżonej decyzji pod kątem prawidłowości ustaleń faktycznych, a co za tym idzie – wydania decyzji o przywołanej powyżej treści zauważyć należy, że organ odwoławczy w wydanej decyzji wskazał , odnosząc się do zgłoszenia celnego z dnia 28 sierpnia 2018 r. , że firma W. Inc., na podstawie deklaracji importowej [...], wprowadziła na teren Tajwanu 6860,80 kg chińskich rowerów 20". Deklarowany kraj pochodzenia przy imporcie: Chiny (wyciąg z tajwańskiego wykazu kontenerów). Towar zakupiony od chińskiej firmy S. CO.,LTD. sprowadzony został w kontenerze [...]. Następnie firma W. Inc. dokonała eksportu ww. towaru 6860,80 kg chińskich rowerów 20" na podstawie deklaracji eksportowej [...] (wyciąg z tajwańskiego wykazu kontenerów). Przesyłka została wyeksportowana w kontenerze [...]. W dniu 28 sierpnia 2018 r. ww. towar 6860,80 kg rowerów dwukołowych z łożyskami tocznymi został wprowadzony na polski obszar celny w kontenerze [...] oraz objęty zgłoszeniem celnym [...].
Odnosząc się do tych ustaleń stwierdzić należy, że tak przedstawiony przez organ odwoławczy stan faktyczny ma oparcie w przywołanych przez organ dowodach. Dane zawarte w aktach administracyjnych ( k.2-5) , pozwalają na prześledzenie drogi towaru – rowerów 20" w ilości 6860,80 kg - z Chin do Polski, a towar ten objęto zgłoszeniem celnym [...] z dnia 28 sierpnia 2018 r.
Przedstawiając z kolei stan faktyczny dotyczący przepływu towaru objętego zgłoszeniem celnym z dnia 8 lutego 2019 r. organ odwoławczy wskazał, że firma W. Inc. , na podstawie deklaracji importowej [...] z dnia 22 grudnia 2018 r. , wprowadziła na teren Tajwanu 21098,50 kg chińskich rowerów 12"/16"/20". Deklarowany kraj pochodzenia przy imporcie: Chiny (wyciąg z tajwańskiego wykazu kontenerów). Towar zakupiony od chińskiej firmy S. CO.LTD. sprowadzony został w kontenerach [...], [...], [...]. Następnie firma W. Inc. dokonała eksportu ww. towaru 21098,50 kg chińskich rowerów 12"/16"/20" na podstawie deklaracji eksportowej [...] (wyciąg z tajwańskiego wykazu kontenerów). Przesyłka została wyeksportowana w kontenerach [...], [...], [...]. W dniu 7 lutego 2019 r. ww. towar 21098,50 kg rowerów dwukołowych z łożyskami tocznymi został wprowadzony na polski obszar celny w kontenerach [...], [...], [..] oraz objęty zgłoszeniem celnym [...].
Odnosząc się do stanu faktycznego, przyjętego za podstawę wydania zaskarżonej decyzji w części dotyczącej zgłoszenia celnego z dnia 8 lutego 2019 r. należy zwrócić uwagę, że w pozycji 1 omawianego zgłoszenia celnego figuruje towar – rowery dwukołowe z łożyskami tocznymi - o masie brutto ( kg) 23352.500 oraz masie netto ( kg) 20981.500. Waga rowerów nie odpowiada zatem wadze rowerów wskazanej przez organy - 21098,50 kg. Taką wielkość uzyskać można dopiero poprzez dodanie wagi netto rowerów z pozycji 1 zgłoszenia do wagi netto części rowerowych w postaci koszyków na rower z siatki stalowej , ujętych w pozycji 2 zgłoszenia – 117.000 ( 20981,5 + 117,0 = 21098,5 kg).
Ani organ pierwszej instancji, ani organ odwoławczy nie wyjaśnił w żaden sposób, z jakich względów przyjął, że sprowadzony towar to rowery o wadze 21098,5 kg, mimo że wskazana waga towaru w postaci rowerów nie wynika z przedmiotowego zgłoszenia celnego.
Stwierdzenia ponadto wymaga, że zgodnie z art. 187 § 1 o.p. organ jest obowiązany zebrać i w sposób wyczerpujący rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Ponadto w myśl art. 210 § 1 pkt 6 o.p. decyzja zawiera m.in. uzasadnienie faktyczne i prawne.
W ocenie Sądu z powyższych przepisów wynika między innymi, że organ odwoławczy ma obowiązek przedstawienia w uzasadnieniu decyzji swojego toku rozumowania także w sferze powiązania wskazanego przez siebie stanu faktycznego z konkretnymi dowodami. Organ odwoławczy powinien zatem wprost przywołać poszczególne dowody, na których się oparł przy ustalaniu stanu faktycznego. Jest to szczególnie istotne przy ocenie zaskarżonej decyzji w omawianej części, bowiem organ wskazał, że towar objęty zgłoszeniem celnym z dnia 8 lutego 2019 r przewożony był nie w jednym, a w kilku kontenerach. Wywód organu wobec tego powinien w sposób przejrzysty odzwierciedlać proces dochodzenia organu do takich , a nie innych ustaleń faktycznych, które wszak - w sposób oczywisty - determinują treść podjętego rozstrzygnięcia. Podkreślić należy, że nie jest rolą ani adresata decyzji , ani sądu rozpoznającego sprawę ustalanie, na podstawie jakich konkretnie dowodach ( dokumentach) czy też ich fragmentach ( w przypadku dokumentów wielostronicowych) oparł się organ, ustalając stan faktyczny. Tym wymogom w omawianej części organ nie sprostał.
Dostrzeżona przez Sąd rozbieżność między ustaleniami faktycznymi a treścią zgłoszenia celnego w omawianym powyżej zakresie, a także wadliwość uzasadnienia wydanej decyzji w omawianej części jest przejawem naruszenia przepisów postępowania , które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Odnosząc się z kolei do zgłoszenia celnego z dnia 18 lutego 2019 r. organ odwoławczy wskazał, że firma W. Inc. w dniu 7 stycznia 2019 r., na podstawie deklaracji importowej [...], wprowadziła na teren Tajwanu 41442,10 kg chińskich rowerów 12"/20". Deklarowany kraj pochodzenia przy imporcie: Chiny (wyciąg z tajwańskiego wykazu kontenerów). Towar zakupiony od chińskiej firmy S. CO.,LTD. sprowadzony został w kontenerach [...]; [...], [...], [...], [...], [...]. Następnie firma W. Inc. dokonała eksportu ww. towaru 41442,10 kg chińskich rowerów 12"/20" na podstawie deklaracji eksportowej [...] (wyciąg z tajwańskiego wykazu kontenerów). Przesyłka została wyeksportowana w kontenerach [...], [...], [...], [...], [...], [...]. W dniu 18 lutego 2019 r. ww. towar 41442,10 kg rowerów dwukołowych z łożyskami tocznymi został wprowadzony na polski obszar celny w kontenerach [...], [...], [...], [...], [...], [...] oraz objęty zgłoszeniem celnym [...].
W tym przypadku towar przewożony był aż w sześciu kontenerach, wobec czego istniała konieczność m.in. przyporządkowania kontenerów, w których towar był przewożony, z uwzględnieniem wagi towarów. Mimo formalnego wskazania przez organ odwoławczy numerów kontenerów oraz numerów deklaracji importowej i eksportowej nie sposób prześledzić toku rozumowania organu, który na poparcie ustaleń stanu faktycznego przywołał "informacje zawarte w załączniku nr 2 do Komunikatu AM/2018/031 - (2019)S03". Na ich podstawie nie sposób jednak dokonać weryfikacji wagi towaru , wskazywanej przez organ odwoławczy , bowiem nie wynika ona wprost z dokumentów znajdujących się na kartach 2- 5 akt administracyjnych. Ustaleń tych nie można też zweryfikować na podstawie ogólnego stwierdzenia organu odwoławczego, że w aktach sprawy "znajdują się wszelkie niezbędne informacje dotyczące przepływu towarów przedstawiające numery i daty deklaracji celnych , dane dotyczące towaru (...) oraz numery identyfikacyjne kontenerów (...).
Także do tej części ustaleń organu odwoławczego odnieść należy stwierdzenie, nie jest rolą sądu ustalanie, na podstawie jakich konkretnie dowodach oparł się organ, ustalając stan faktyczny, skoro do kompetencji sądu nie należy rozstrzyganie spraw administracyjnych , a kontrola działalności administracji publicznej.
Także w tym przypadku organ odwoławczy naruszył przepisy postępowania , w sposób mogący mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Sąd uznał natomiast zarzuty, dotyczące pochodzenia towaru określonego w zgłoszeniu celnym z dnia 28 sierpnia 2018 r. za chybione. Fakt, że towar został kupiony nie od producenta, a od pośrednika, na co wskazuje skarżąca , nie ma znaczenia dla prawidłowości uznania przez organy, że ma on pochodzenie chińskie. W przypadku tego towaru organy właściwie prześledziły i przedstawiły drogę towaru z ChRL do Polski. Należy podzielić też stanowisko organów, że świadectwo niepreferencyjnego pochodzenia towaru nie jest wymagane przy dopuszczeniu produktów do obrotu w UE. Nie stanowi ono kluczowego dokumentu przy ustalaniu pochodzenia towaru w myśl przepisów UKC (art. 60). W świetle orzecznictwa TSUE w przypadku, gdy dowody wskazują, że towary podlegają cłom antydumpingowym z racji swojego pochodzenia, jakiekolwiek świadectwo pochodzenia nie przeszkodzi w odzyskaniu ceł antydumpingowych.
Odnosząc się do zarzutów skargi dotyczących postępowania dowodowego zauważyć też należy, że słusznie organ odwoławczy wskazał, że z raportu OLAF wynika, że zakład spółki W. INC. wyposażony był jedynie w linie montażowe do rowerów, a realizowana działalność obejmowała jedynie prosty montaż. Nie posiadał on warsztatów do produkcji felg, wytwarzania ram , malowania ram i widełek. W tej sytuacji produkcja rowerów w tym przypadku polegała przede wszystkim na ich montażu z części. Słusznie organ odwoławczy zauważył, że przedmiotem eksportu nie były takie towary, a rowery kompletne chińskiego pochodzenia, które najpierw były przedmiotem eksportu z Chin, a następnie wysyłki z Tajwanu do Polski. Organy prawidłowo też wyjaśniły kwestię zasad niepreferencyjnego pochodzenia wskazując, że zgodnie z art. 34 lit. f rozporządzenia delegowanego Komisji UE 2015/2446 uzupełniającym rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego ( Dz.U.UE.L.2015.343.1), prostego montażu części produktu dla otrzymania kompletnego wyrobu nie uznaje się za istotne ekonomicznie uzasadnione przetworzenie lub obróbkę do celów nadania pochodzenia.
Organ odwoławczy odniósł się do dowodów zaoferowanych przez stronę, dotyczących produkcji rowerów przez W. Inc. , zarzutu kompletności Raportu OLAF, kwestii wystąpienia do OLAF w sprawie przyjętego 14- dniowego terminu między importem towarów z Chin do Tajwanu a eksportem rowerów z Tajwanu do UE, kwestii ilości przypadków reeksportu rowerów z Chin do Polski przez W. Inc., nazwy tajwańskiej spółki figurującej w Raporcie OLAF i dokumentach. Kwestie zostały wyczerpująco omówione przez organ odwoławczy, a Sąd stanowisko to podziela.
Skoro organy prawidłowo uznały, że rowery składane z części nie były przedmiotem importu oraz że kontrolerzy OLAF nie ustalili, jak twierdzi skarżąca, że reeksport rowerów z Chin do Polski miał miejsce jedynie w czterech przypadkach, zasadnie też uznały, że postępowania prowadzone w stosunku do skarżącej w innych krajach nie mają znaczenia w niniejszej sprawie i że niezasadny był wniosek strony o zwrócenie się do władz celnych Republiki Greckiej i Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii, czy prowadzą postępowania w zakresie cła antydumpingowego dla towarów eksportowanych przez W. Ltd. w okresie wskazanym w Raporcie końcowym, jak też że niezasadny był wniosek o zwrócenie się do OLAF o wyjaśnienie kwestii wskazania kryterium 14 - dniowego upływu czasu między importem rowerów z Chin do Tajwanu , a dalszym reeksportem do UE. Zauważyć dodatkowo należy, że wyrażenie zgody przez dyrektora spółki T. L. na przekazanie dokumentów dotyczących czterech importów rowerów z Chin do UE nie oznacza, że były tylko cztery przypadki takiego importu.
Na marginesie wskazać też trzeba, że skoro - jak wskazała skarżąca, dokonywała ona zgłoszeń celnych m.in. w Polsce i w Niemczech , a zarzucała , że istotne było w niniejszej sprawie ustalenie, czy wyniki dopasowań zgłoszeń celnych dokonanych w obu krajach nie przekraczają ilości rowerów wskazanych w Raporcie z misji ( 47 188 szt.) , zaś pominięcie wniosku dowodowego pozbawiło ją możliwości ustalenia, czy ilość rowerów importowanych z W. Ltd. na terenie Polski i Niemiec nie przekracza ilości towaru z zakresie zakwestionowanego przez OLAF reeksportu, bowiem wobec niej toczy się 9 postępowań przed niemieckimi organami celnymi , których przedmiotem jest ustalenie podstaw do nałożenia na nią cła antydumpingowego – była ona lub mogła być – jako strona postępowania - w posiadaniu tego rodzaju dokumentów, których jednak sama nie zaoferowała organom celnym.
Odnosząc się do zarzutu dotyczącego pozbawienia skarżącej czynnego udziału w sprawie i informacji o podstawach , na jakich organ zamierzał oprzeć niekorzystną dla strony decyzję , ze wskazaniem na naruszenie art. 22 ust. 6 oraz art. 22 ust. 7 w związku z art. 44 ust. 4 UKC w związku z art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) Ordynacji podatkowej poprzez ich niezastosowanie, jest chybiony.
Przepis art. 22 ust. 6 UKC stanowi, że przed wydaniem decyzji, która byłaby niekorzystna dla wnioskodawcy, organy celne powiadamiają wnioskodawcę o podstawach, na których zamierzają oprzeć decyzję, dając wnioskodawcy możliwość przedstawienia swojego stanowiska w określonym terminie rozpoczynającym swój bieg z dniem doręczenia powiadomienia lub z dniem uznania go za doręczone. Po upływie tego terminu wnioskodawca jest powiadamiany w odpowiedniej formie o wydanej decyzji.
W wystosowanych do skarżącej pismach z dnia 1 kwietnia 2021 r. , doręczonych skarżącej w dniu 8 kwietnia 2021 r. organ pierwszej instancji wskazał zarówno materiał dowodowy, jak i podstawy prawne, w oparciu o które zamierza wydać niekorzystną dla strony decyzję, wyznaczył 30- dniowy termin od dnia doręczenia powiadomienia, w którym strona może przedstawić swoje stanowisko, wskazał podstawy do wydania decyzji określających kraj pochodzenia towarów, stawki cła antydumpingowego oraz należności celnych.
Skarżąca przedstawiła swoje stanowisko pismami z dnia 14 października 2021 r., 6 maja 2021 r. i 24 czerwca 2021 r. Także organ odwoławczy przed wydaniem decyzji wyznaczył skarżącej termin 7 dni na wypowiedzenie się w sprawie materiału dowodowego.
Zarzut pozbawienia strony możliwości czynnego udziału w sprawie w kontekście niezastosowania przez organy art. 22 ust. 7 z zw. z art. 44 ust. 4 UKC jest niezrozumiały, bowiem art. 22 ust. 7 UKC stanowi, że decyzja niekorzystna dla wnioskodawcy określa podstawy, na których ją oparto i zawiera pouczenie o prawie do wniesienia odwołania, o którym mowa w art. 44, natomiast art. 44 ust. 4 stanowi, że państwa członkowskie zapewniają procedury odwoławcze umożliwiające szybkie potwierdzenie lub skorygowanie decyzji wydawanych przez organy celne.
Mimo braku związku między wskazanymi przepisami a treścią stawianego zarzutu stwierdzić należy, że ten ostatni przepis nie jest adresowany do organów celnych, a decyzje organów obu instancji zawierają elementy, określone art. 22 ust. 7 UKC.
Z kolei art. 233 § 1 pkt 2 lit. a) o.p. określa jeden z rodzajów rozstrzygnięć organu odwoławczego , wobec czego trudno znaleźć związek między niezastosowaniem tego przepisu z zarzutem pozbawienia skarżącej czynnego udziału w sprawie.
Zarzut niezastosowania art. 120 UKC także należy uznać za bezzasadny.
Przepis ten stanowi:
1. W przypadkach innych niż te, o których mowa w art. 116 ust. 1 akapit drugi oraz w art. 117, 118 i 119, kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych podlega zwrotowi lub umorzeniu na zasadzie słuszności, w przypadku gdy dług celny powstał w szczególnych okolicznościach, w których nie można przypisać dłużnikowi oszustwa ani oczywistego zaniedbania.
2. Występowanie szczególnych okoliczności, o których mowa w ust. 1, stwierdza się, jeżeli z okoliczności sprawy jasno wynika, że dłużnik znajduje się w wyjątkowej sytuacji w porównaniu z innymi podmiotami prowadzącymi ten sam rodzaj działalności oraz że w przypadku niewystępowania takich okoliczności nie wystąpiłyby u niego niedogodności spowodowane pobraniem kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych.
Jak wynika z treści tego przepisu, dotyczy on zwrotu lub umorzenia należności celnych na zasadach słuszności w przypadku, gdy dług celny powstał w szczególnych okolicznościach , z których jasno wynika m.in., że dłużnik znajduje się w wyjątkowej sytuacji w porównaniu z innymi podmiotami prowadzącymi ten sam rodzaj działalności.
Okoliczności niniejszej sprawy nie wskazują, by strona skarżąca znajdowała się w wyjątkowej sytuacji w porównaniu z innymi importerami rowerów z Dalekiego Wschodu. Ponadto, co wynika z odpowiedzi na skargę i czemu strona skarżąca nie zaprzeczyła, kwestia umorzenia należności celnych rozstała rozstrzygnięta odrębną decyzją organu pierwszej instancji z dnia 6 grudnia 2021 r., a Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku , po rozpatrzeniu odwołania, decyzją z dnia 9 maja 2022 r. decyzję te utrzymał w mocy.
Chybiony jest nadto zarzut , że wartości wskazane w decyzji organu pierwszej instancji jako kwotę niezaksięgowanych ceł określają wartość cła antydumpingowego, a nie różnicę pomiędzy kwotą cła antydumpingowego a uiszczonymi kwotami ceł, czego nie wskazał organ odwoławczy. Określone wskazaną decyzją kwoty dotyczyły "orzeczenia o zaksięgowaniu wymaganej kwoty ostatecznego cła antydumpingowego", której skarżąca nie deklarowała, deklarując jedynie stawkę cła ega omnes 14%.
Mając na uwadze powyższe Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. uwzględnił skargę, uchylając zaskarżoną decyzję w części utrzymującej w mocy punkt 2. i 3. decyzji organu pierwszej instancji ( pkt 1. sentencji wyroku).
W pozostałej części Sąd , na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił (pkt 2. sentencji wyroku).
O kosztach Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 2 ust. 7 i § 14 ust.1 lit. a rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych ( Dz.U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.).
Przy ponownym rozpatrzeniu odwołania we wskazanej części organ odwoławczy będzie miał na uwadze powyższe stanowisko Sądu.