III SA/Gd 447/22

III SA/Gd 447/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-10-13
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-17
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak /przewodniczący/
Jolanta Sudoł
Paweł Mierzejewski /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6031 Uprawnienia do kierowania pojazdami
Hasła tematyczne
Ruch drogowy
Skarżony organ
Samorządowe Kolegium Odwoławcze
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2021 poz 1212
art. 102 ust. 1d, ust. 3, art. 103 ust. 1 pkt 5
Ustawa z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami.
Dz.U. 2015 poz 541
art. 7 ust. 1 pkt 1-3
Ustawa z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski (spr.) Sędzia WSA Jolanta Sudoł po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 13 października 2022 r. sprawy ze skargi R.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 23 lutego 2022 r. nr SKO.474.5.2022 w przedmiocie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 19 stycznia 2022 r. nr KM.5430.3.1.2022-II, wydaną na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 1212 ze zm.; dalej powoływanej także w skrócie jako: "u.o.k.p.") oraz art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "k.p.a.") Starosta Słupski cofnął R. P. (dalej również jako "strona" albo "skarżący") uprawnienia do kierowania pojazdami mechanicznymi w zakresie kat. B potwierdzone prawem jazdy nr [...] (nr druku [...]) wydane dnia 22 lipca 2005 r. przez Starostę Słupskiego.
Decyzji nadano, w oparciu o art. 108 § 1 k.p.a., rygor natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu wydanej decyzji organ pierwszej instancji wskazał, że w dniu 10 marca 2021 r. otrzymał zawiadomienie Komendy Miejskiej Policji w S. o tym, że w dniu 4 marca 2021 r. R. P. przekroczył pojazdem dopuszczalną prędkość w terenie zabudowanym o więcej niż 50 km/h (dozwolona prędkość przekroczona o 60 km/h). Strona została ukarana mandatem karnym oraz zatrzymano jej elektronicznie prawo jazdy. Pismem z dnia 10 marca 2021 r. organ powiadomił stronę o wszczętym postępowaniu administracyjnym w sprawie zatrzymania prawa jazdy i możliwości zapoznania się z aktami sprawy. W związku z informacją strony z dnia 15 marca 2021 r. o skierowaniu sprawy do Sądu Rejonowego w S. organ pierwszej instancji zwrócił się do sądu o podanie informacji o rozstrzygnięciu w sprawie przekroczenia prędkości. Jednocześnie postanowieniem z dnia 15 marca 2021 r. nr KM.5430.9.2021-11 organ zawiesił postępowanie administracyjne w sprawie wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy na okres 3 miesięcy, do czasu rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego przez sąd. Organ poinformował przy tym stronę, że zgodnie z art. 102 ust. 1d u.o.k.p., jeżeli osoba będzie kierowała pojazdem pomimo zatrzymania prawa jazdy przez Policję na podstawie art. 135 ust. 2 lit. a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym (Dz. U. z 2021 r., poz. 450 ze zm.), starosta wyda decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Następnie organ wskazał, że zawiadomieniem z dnia 26 marca 2021 r. Komenda Miejska Policji w S. poinformowała o kierowaniu w dniu 25 marca 2021 r. przez R. P. pojazdem w okolicznościach o których mowa w art. 102 ust. 1d u.o.k.p. Zgodnie z ustawą o kierujących pojazdami, okres na który zatrzymano prawo jazdy został przedłużony do 6 miesięcy. Organ podkreślił, że z uwagi na brak informacji z sądu o rozstrzygnięciu zagadnienia wstępnego, nie wydał decyzji administracyjnej. Natomiast nowy termin załatwienia sprawy wyznaczył na dzień 25 czerwca 2021 r. Następnie organ wskazał, że zawiadomieniem z dnia 11 maja 2021 r. Komenda Miejska Policji w S. poinformowała o ponownym zatrzymaniu R. P., kierującego pojazdem w dniu 20 maja 2021 r. w okolicznościach o których mowa w art. 103 ust. 1 pkt 5 u.o.k.p., to jest w przedłużonym okresie zatrzymania prawa jazdy. Organ wskazał, że w dniu 19 listopada 2021 r. wpłynęło postanowienie Sądu Rejonowego w S. (sygn. akt II Ko 67/21) orzekające o nieuwzględnieniu wniosku o uchylenie prawomocnego mandatu karnego, nałożonego na R. P. w dniu 4 marca 2021 r. za kierowanie pojazdem w terenie zabudowanym z prędkością przekraczającą dozwoloną o więcej niż 50 km/h. Organ wskazał przy tym, że decyzją z dnia 17 grudnia 2021 r. umorzył postępowanie administracyjne w sprawie zatrzymania prawa jazdy, z uwagi na upływ 6 miesięcy od dnia zatrzymania prawa jazdy przez Komendę Miejską Policji w S. za przekroczenie prędkości.
Organ pierwszej instancji wskazując na powyższe stwierdził, że pomimo braku decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy spełnione zostały przesłanki do zastosowania przepisu art. 103 ust. 1 pkt 5 u.o.k.p., gdyż R. P. kierował pojazdem silnikowym w przedłużonym okresie, o którym mowa w art. 102 ust. 1d u.o.k.p..
Nadanie zaś rygoru natychmiastowej wykonalności decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami jest niezbędne z uwagi na ochronę życia lub zdrowia ludzkiego, gdyż dalsze uczestnictwo R. P. w ruchu drogowym niesie ze sobą ryzyko dla innych uczestników ruchu drogowego.
Organ podkreślił przy tym, że decyzja ta nie jest decyzją uznaniową lecz ma charakter związany, a podstawą do jej wydania była informacja od organu kontroli ruchu drogowego. Organ zaznaczył, że zawiadomieniem z dnia 17 grudnia 2021 r. powiadomiono stronę o wszczętym postępowaniu administracyjnym w sprawie cofnięcia uprawnień. W ocenie organu przedłożone przez stronę postanowienie Sądu Rejonowego w S. (sygn. akt II W 617/21) nie mogło mieć wpływu na niniejszą sprawę.
Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku, po rozpatrzeniu odwołania R. P., decyzją z dnia 23 lutego 2022 r. nr SKO.474.5.2022, wydaną na podstawie art. 127 § 2 w związku z art. 17 pkt 1 i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 u.o.k.p. utrzymało w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Kolegium uzasadniając decyzję wyjaśniło na wstępie, że nie mogło mieć wpływu na sprawę zatrzymania prawa jazdy postępowanie toczące się przed sądem powszechnym w sprawie odwołania strony od nałożonego mandatu w związku z przekroczeniem dozwolonej prędkości. Kolegium stwierdziło, że prawomocne rozstrzygnięcie w przedmiocie odpowiedzialności wykroczeniowej kierującego pojazdem za przekroczenie dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym nie stanowi zagadnienia wstępnego w rozumieniu art. 97 ust. 1 pkt 4 k.p.a. w postępowaniu w przedmiocie zatrzymania prawa jazdy w trybie art. 102 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami. W tym zakresie Kolegium powołało się na wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 21 października 2021 r. (sygn. akt II GSK 1289/21). W związku z tym zbędne było zwieszenie przez organ pierwszej instancji postępowania administracyjnego w przedmiocie zatrzymania stronie prawa jazdy na okres 3 miesięcy w związku z wykroczeniem popełnionym dnia 4 marca 2021 r. Powyższe nie miało jednakże wpływu na wynik sprawy. W ocenie Kolegium nie miało nadto wpływu na zasadność wydania decyzji o cofnięciu prawa jazdy powoływanie się przez stronę na umorzenie postępowania sądowego dotyczącego prowadzenia pojazdu w dniu 25 marca 2021 r. i w dniu 20 maja 2021r. nie mając do tego uprawnień (art. 94 § 1 k.w.).
Następnie Kolegium wskazało, że z przepisu art. 103 ust. 1 pkt 5 u.o.k.p. wynika, że w przypadku stwierdzenia prowadzenia pojazdu w okresie 6-miesięcznego zatrzymania prawo jazdy, czyli w okresie tzw. przedłużonego zatrzymania prawa jazdy, starosta ma obowiązek wydać decyzję o cofnięciu kierowcy uprawnień do prowadzenia pojazdami. Przepis ten ma bowiem charakter związany w tym znaczeniu, że nie pozostawia swobody organowi w rozstrzygnięciu sprawy. W tym zakresie Kolegium powołało się na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 28 września 2017 r. (sygn. akt III SA/Gd 393/17). Kolegium wskazało, ze podstawę wydania decyzji, o której mowa w art. 102 ust. 1 pkt 4 i 5 oraz ust. 1d i art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami jest informacja, o której mowa odpowiednio w pkt 1 lub 4 ustawy zmieniającej. Przepis ten jednoznacznie przesądza, że jedyną i wyłączną okolicznością, która obliguje organ do wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, jest ww. informacja (tak Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w wyroku z dnia 1 września 2017 r.; sygn. akt II SA/Ol 493/17). Zgodnie z art. 103 ust. 1 pkt 5 u.o.k.p. starosta wydaje decyzję o cofnięcia uprawnień w przypadku kierowania pojazdem silnikowym w przedłużonym okresie, o którym mowa w art. 102 ust. 1d. Przepis ten nie wymaga wydania decyzji o zatrzymaniu i przedłużeniu okresu zatrzymania prawa jazdy. Kolegium stwierdziło, że wystarczające w tym względzie jest zawiadomienie organu o podstawie do zatrzymania prawa jazdy i o podstawie do przedłużenia okresu zatrzymania prawa jazdy w związku z jego zatrzymaniem przez Policję, o czym mowa w ww. art. 102 ust. 1d u.o.k.p. Decydujące znaczenie w sprawie ma bowiem informacja o przesłance zatrzymania prawa jazdy i przedłużenia okresu jego zatrzymania, nie zaś wydanie samej decyzji. Kolegium podkreśliło, że strona została pouczona o skutkach prowadzenia pojazdu w sytuacji, gdy zatrzymano kierowcy prawo jazdy w związku z wykroczeniem popełnionym 4 marca 2021 r.
Kolegium podniosło, że z regulacji art. 103 ust. 1 pkt 5 u.o.k.p. nie sposób wywieść, iż wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy osoba kierowała pojazdem po wydaniu decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. Ustawodawca jednoznacznie określił, że przepis ten sankcjonuje sytuację kierowania pojazdem silnikowym w przedłużonym okresie, o którym mowa w art. 102 ust. 1d ustawy. Gdyby wolą ustawodawcy byłoby wprowadzenie warunku wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, dokonałby odpowiedniej regulacji prawnej w tej kwestii, jednakże tak się nie stało. Taki pogląd wyraził Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w wyroku z dnia 15 maja 2018 r. (sygn. akt II SA/Op 66/18). Potwierdzeniem słuszności powyższego stanowiska jest również treść art. 7 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2015r. poz. 541 ze zm.).
Kolegium stwierdziło także, że naruszone w niniejszej sprawie przez stronę przepisy dotyczące bezpieczeństwa w ruchu drogowym nie dają podstaw do zakwestionowania nadanego decyzji organu pierwszej instancji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W skardze na powyższą decyzję organu odwoławczego skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku R. P. zarzucił decyzji Kolegium naruszenie prawa materialnego, to jest art. 103 ust. 1 pkt 5 u.o.k.p. poprzez jego błędną wykładnię i przyjęcie, że przedłużony okres zatrzymania prawa jazdy ma miejsce w sytuacji zawiadomienia organu administracji o podstawie do wydania decyzji o przedłużeniu okresu zatrzymania prawa jazdy, podczas gdy właściwa wykładnia tego przepisu wskazuje, że okres ten występuje jedynie wskutek wydania takiej decyzji o przedłużeniu okresu zatrzymania prawa jazdy.
W oparciu o powyższe skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz decyzji ją poprzedzającej jak i o umorzenie postępowania. Jednocześnie skarżący wniósł o zasądzenie kosztów postępowania.
W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał m.in., że nie zgadza się ze stwierdzeniami organów obu instancji, że decyzja o cofnięciu prawa jazdy może być wydana na podstawie samej informacji o kierowaniu pojazdem po zatrzymaniu prawa jazdy przez Policję. W ocenie skarżącego przeczy to wykładni literalnej i funkcjonalnej pojęcia prawnego "przedłużonego okresu" wskazanego w art. 103 ust. 1 pkt 5 u.o.k.p. Zdaniem skarżącego skoro ustawodawca posługuje się pojęciem "przedłużonego okresu" odwołując się przy tym do art. 102 ust. 1d to okres ten powinien zaistnieć i jest on podstawą wydania decyzji w ramach art. 103 ust 1 pkt 5 tej ustawy. Skarżący wskazał, że przedłużony okres jest pojęciem prawnym niewyjaśnionym w ustawie i odtworzenie go wymaga wykładni art. 102 ust. 1d, który mówi o takim pojęciu. Zgodnie z tym przepisem jeżeli osoba kierowała pojazdem silnikowym pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4, 5 lub 7 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 lub 2a albo art. 135a ust. 1 pkt 2 lub 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c, nie została jeszcze wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy. Wykładnia tego przepisu wskazuje zatem, że w sytuacji kierowania pojazdem pomimo zatrzymania prawa jazdy przez Policję, albo mimo wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, starosta wydaje decyzję o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy.
W ocenie skarżącego pojęcie "przedłużonego okresu" wystąpi tylko w sytuacji wydania decyzji w tym przedmiocie. W konsekwencji brak takiej decyzji nie uprawniał organów do wydania decyzji o cofnięciu uprawnień.
W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Słupsku wniosło o oddalenie skargi nie znajdując podstaw do zmiany swojego stanowiska.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Rozpoznając sprawę w ramach wskazanych kryteriów Sąd w składzie rozpoznającym sprawę uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem kontroli Sądu w niniejszej sprawie skarżący R. P. uczynił decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Słupsku z dnia 23 lutego 2022 r. nr SKO.474.5.2022, utrzymującą w mocy decyzję Starosty Słupskiego z dnia 19 stycznia 2022 r. nr KM.5430.3.1.2022-II o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami.
Podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji stanowił art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami. Zgodnie z tym przepisem, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania decyzji przez organ odwoławczy, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku kierowania pojazdem silnikowym w przedłużonym okresie, o którym mowa w art. 102 ust. 1d.
Stosownie zaś do art. 102 ust. 1d ustawy, jeżeli osoba kierowała pojazdem silnikowym pomimo wydania decyzji administracyjnej o zatrzymaniu jej prawa jazdy na podstawie ust. 1 pkt 4 lub 5 albo zatrzymania prawa jazdy na podstawie na podstawie art. 135 ust. 1 pkt 2 lub 2a albo art. 135a ust. 1 pkt 2 lub 2a ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. - Prawo o ruchu drogowym, starosta wydaje decyzję administracyjną o przedłużeniu okresu, na który zatrzymano prawo jazdy, do 6 miesięcy. Jeżeli decyzja, o której mowa w ust. 1c, nie została jeszcze wydana, starosta wydaje tę decyzję na okres 6 miesięcy. Z art. 102 ust. 3 wskazanej ustawy wynika, że jeżeli sprawa o naruszenie, o którym mowa w ust. 1 pkt 4 lub 5, została skierowana do rozpoznania przez sąd lub organ orzekający o sprawie w postępowaniu dyscyplinarnym i nie zakończyła się prawomocnym rozstrzygnięciem w okresie 3 miesięcy od dnia zatrzymania dokumentu, a w przypadku, o którym mowa w ust. 1d - w okresie 6 miesięcy, podlega on zwrotowi.
W realiach sprawy nie jest sporne, że:
- w dniu 4 marca 2021 skarżący kierował pojazdem mechanicznym w obszarze zabudowanym z prędkością 110 km/h (okoliczność bezsporna w świetle zawiadomienia z dnia 8 marca 2021 r. nr [...] skierowanego przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w S. do Starosty Słupskiego);
- w dniu 25 marca 2021 r. skarżący kierował pojazdem mechanicznym pomimo zatrzymania prawa jazdy przez Policję w dniu 4 marca 2021 r. (okoliczność bezsporna w świetle zawiadomienia z dnia 26 marca 2021 r. nr [...] skierowanego przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w S. do Starosty Słupskiego);
- w dniu 20 maja 2021 r. skarżący kierował pojazdem mechanicznym pomimo zatrzymania prawa jazdy przez Policję w dniu 4 marca 2021 r. (okoliczność bezsporna w świetle zawiadomienia z dnia 11 maja 2021 r. (błędna data – przyp. Sądu) nr [...] skierowanego przez Wydział Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w S. do Starosty Słupskiego).
Jak wynika z akt sprawy, w wyniku kontroli drogowej w dniu 4 marca 2021 r. skarżącemu zostało zatrzymane prawo jazdy w związku z przekroczeniem przez niego dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h. Podczas dwóch kolejnych kontroli drogowych mających miejsce odpowiednio w dniu 25 marca i 20 maja 2021 r. stwierdzono, że skarżący kierował pojazdem mając pełną wiedzę o zatrzymaniu prawa jazdy w dniu 4 marca 2021 r. Istotnym jest nadto wskazanie, że decyzją z dnia 17 grudnia 2021 r. nr KM.5430.9.3.2021-II Starosta Słupski umorzył postępowanie w przedmiocie zatrzymania skarżącemu prawa jazdy z uwagi na kierowanie pojazdem z przekroczeniem dopuszczalnej prędkości o więcej niż 50 km/h na obszarze zabudowanym wobec upływu okresu 6 – miesięcy od dnia pierwotnego zatrzymania prawa jazdy (to jest od dnia 4 marca 2021 r.).
Mając na uwadze realia sprawy uznać należy, że wydanie decyzji w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami było zgodne z prawem.
Odnosząc się do prezentowanej przez skarżącego wykładni przepisu art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami i pojęcia "przedłużonego okresu" należy wskazać, że z regulacji tej nie sposób wywieść, iż wydanie decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami możliwe jest jedynie w sytuacji, gdy osoba kierowała pojazdem po wydaniu decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy. W ocenie Sądu zasadny jest pogląd, że literalne brzmienie tego przepisu nie uzasadnia przedstawionej przez skarżącego wykładni, ponieważ ustawodawca jednoznacznie określił, że przepis ten sankcjonuje sytuację kierowania pojazdem silnikowym w "przedłużonym okresie, o którym mowa w art. 102 ust. 1d ustawy". Oczywistym jest przy tym wskazanie, że przepisy winny być wykładane również poprzez cel ustawy (ratio legis), z uwzględnieniem szerszego kontekstu poszczególnych regulacji. Celem regulacji zawartych w art. 102 ust. 1 pkt 4 i ust. 1d oraz art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami jest zaś wyeliminowanie z ruchu drogowego kierowców prezentujących dalece lekceważący stosunek do obowiązujących regulacji prawnych. W ocenie Sądu wskazaną wyżej normą objęta jest zatem sytuacja faktyczna taka jak w rozpatrywanej sprawie, kiedy to mamy do czynienia z pierwotnym zatrzymaniem prawa jazdy przez funkcjonariusza Policji w związku z przekroczeniem przez kierującego dopuszczalnej prędkości na obszarze zabudowanym o więcej niż 50 km/h oraz następczym, dwukrotnym kierowaniem pojazdem mechanicznym pomimo zatrzymania prawa jazdy. Sąd podziela w tej materii pogląd zaprezentowany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w prawomocnym wyroku z dnia 15 maja 2018 r. (sygn. akt II SA/Op 66/18), w którym to w pełni zasadnie uznano, że gdyby wolą ustawodawcy byłoby wprowadzenie - jako warunku do wydania decyzji o oparciu o art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami - wydania decyzji o zatrzymaniu prawa jazdy, ustawodawca dokonałby odpowiedniej regulacji prawnej w tej kwestii, jednakże tak się nie stało. W ocenie Sądu właśnie z uwagi na to, by w całym okresie zatrzymania prawa jazdy wykluczyć prowadzenie pojazdu mechanicznego przez kierowcę pozbawionego tego prawa jazdy, ustawodawca określił przesłankę wydania decyzji na podstawie art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy jako "kierowanie pojazdem silnikowym w przedłużonym okresie, o którym mowa w art. 102 ust. 1d", a nie jako "prowadzenia przez kierowcę pojazdu silnikowego po wydaniu decyzji na podstawie art. 102 ust. 1d".
Potwierdzeniem słuszności ratio legis wskazanej wyżej regulacji jest również treść art. 7 ust. 1 pkt 1 - 3 ustawy z dnia 20 marca 2015 r. o zmianie ustawy - Kodeks karny oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2015 r. poz. 541 ze zm.; dalej także jako "ustawa zmieniająca").
W świetle art. 7 ust. 1 pkt 1 tej ustawy podmiot, który ujawnił popełnienie naruszenia, o którym mowa w art. 135 ust. 1 pkt 2 ustawy – Prawo o ruchu drogowym, lub wydał prawomocne rozstrzygnięcie za to naruszenie, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem.
Art. 7 ust. 1 pkt 3 tej ustawy stanowi, że organ kontroli ruchu drogowego, który stwierdził kierowanie pojazdem silnikowym w okolicznościach, o których mowa w art. 102 ust. 1d albo art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących, niezwłocznie powiadamia o tym starostę właściwego ze względu na miejsce zamieszkania kierującego pojazdem. Taka sytuacja miała miejsce w realiach sprawy, o czym świadczą opisane wyżej zawiadomienia wygenerowane w następstwie stwierdzenia, że skarżący kierował pojazdem w dniach 25 marca i 20 maja 2021 r. pomimo zatrzymanego prawa jazdy (w dniu 4 marca 2021 r.).
Z kolei, co istotne w realiach sprawy, do dnia wskazanego w komunikacie, który minister właściwy do spraw informatyzacji ogłasza w swoim dzienniku urzędowym oraz na stronie podmiotowej Biuletynu Informacji Publicznej, określającego termin wdrożenia rozwiązań technicznych umożliwiających wprowadzenie, przekazywanie, gromadzenie i udostępnianie z centralnej ewidencji kierowców danych o naruszeniach, o których mowa rozdziale 15 ustawy o kierujących pojazdami podstawą wydania decyzji, o której mowa w art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy, jest informacja, o której mowa odpowiednio m.in. w pkt 3 ustawy zmieniającej.
W realiach rozpatrywanej sprawy taka sytuacja miała właśnie miejsce. W zawiadomieniu Wydziału Ruchu Drogowego Komendy Miejskiej Policji w S. nr [...] (k. 20 akt administracyjnych) wystosowanym do Starosty Słupskiego po stwierdzeniu kierowania przez skarżącego pojazdem w dniu 20 maja 2021 r. wskazano wprost, że skarżący kierował pojazdem w okolicznościach, o których mowa w art. 103 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami. W tym przypadku chodzi o stwierdzenie przez organ kontroli ruchu drogowego (co miało miejsce w następstwie kontroli z dnia 20 maja 2021 r.), że skarżący kierował pojazdem mając pełną świadomość, że wcześniej zatrzymano mu prawo jazdy (4 marca 2021 r.) oraz następczo stwierdzono, że pomimo zatrzymanego dokumentu po raz kolejny kierował pojazdem (25 marca 2021 r.).
Uznawszy w reasumpcji zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane decyzje naruszają prawo (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił skargę, o czym orzeczono jak w sentencji wyroku na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Wyrok w sprawie Sąd wydał na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 i art. 120 p.p.s.a.