III SA/Gd 441/24

III SA/Gd 441/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-03-12
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2024-08-30
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Adam Osik
Alina Dominiak /przewodniczący sprawozdawca/
Janina Guść
Symbol z opisem
6339 Inne o symbolu podstawowym 633
Hasła tematyczne
Administracyjne postępowanie
Zatrudnienie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 475
art. 48 ust. 1
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Dz.U. 2020 poz 667
par. 2 ust. 1 pkt 1
Rozporządzenie Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy
Dz.U. 2024 poz 572
art. 7, art. 10, art. 19, art. 21 par. 1, art. 81, art. 105 par. 1, art. 138 par. 1 pkt 2
Ustawa z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.)
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Janina Guść Asesor WSA Adam Osik Protokolant: Sekretarz Sądowy Dagmara Szymańska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 12 marca 2025 r. sprawy ze skargi A. B. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 2 sierpnia 2024 r. nr PS-V.8641.79.2024.ZC w przedmiocie dodatku aktywizacyjnego oddala skargę.
Uzasadnienie
Zaskarżoną decyzją z dnia 2 sierpnia 2024 r. Wojewoda Pomorski, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 oraz art. 105 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572, dalej: "k.p.a.") oraz art. 48 ust. 1 pkt 2 w związku z art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 475 ze zm.) w związku z § 4 pkt 2 rozporządzenia Ministra Pracy i Polityki Społecznej z dnia 18 sierpnia 2009 r. w sprawie szczegółowego trybu przyznawania zasiłku dla bezrobotnych, stypendium i dodatku aktywizacyjnego (t.j. Dz. U. z 2014 r., poz. 1189), uchylił w całości decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 1 lipca 2024 r. o odmowie przyznania A. B. (dalej: "skarżący") prawa do dodatku aktywizacyjnego i umorzył postępowanie organu I instancji.
Stan sprawy jest następujący:
Skarżący w dniu 2 czerwca 2024 r. złożył w Gdańskim Urzędzie Pracy wniosek o przyznanie i wypłatę dodatku aktywizacyjnego z tytułu podjęcia zatrudnienia (innej pracy zarobkowej) w wyniku skierowania przez urząd pracy.
Prezydent Miasta Gdańska (dalej: "organ I instancji") ustalił, że skarżący jest zameldowany na pobyt stały w K. oraz nie jest zameldowany czasowo na obszarze działania Gdańskiego Urzędu Pracy, w związku z czym przekazał wniosek skarżącego zgodnie z właściwością do Miejskiego Urzędu Pracy w Kielcach.
Skarżący w dniu 10 czerwca 2024 r. złożył do Gdańskiego Urzędu Pracy kopię wniosku z dnia 2 czerwca 2024 r. o przyznanie i wypłatę dodatku aktywizacyjnego, prosząc o nieprzesyłanie jego wniosków do Miejskiego Urzędu Pracy w Kielcach.
W tym stanie sprawy organ I instancji odmówił skarżącemu prawa do dodatku aktywizacyjnego od dnia 10 czerwca 2024 r. decyzją z dnia 1 lipca 2024 r.
Od decyzji tej skarżący wniósł odwołanie.
Wojewoda Pomorski (dalej: "organ odwoławczy", "Wojewoda"), po rozpatrzeniu odwołania skarżącego, decyzją z dnia 2 sierpnia 2024 r. uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie organu I instancji.
Organ odwoławczy przywołał brzmienie § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy (Dz. U. z 2020 r. poz. 667), zgodnie z którym właściwość miejscową urzędu pracy określa się według miejsca zameldowania stałego lub czasowego danej osoby. Następnie wyjaśnił, że dodatek aktywizacyjny przyznawany jest osobie bezrobotnej posiadającej prawo do zasiłku dla bezrobotnych, która podjęła samodzielnie lub w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy zatrudnienie lub inną pracę zarobkową, o czym stanowi art. 2 ust. 1 pkt 9 o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Zgodnie z art. 19 k.p.a. organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej.
Wojewoda ustalił, że skarżący jest na stałe zameldowany w K., nie ma meldunku czasowego na obszarze działania Gdańskiego Urzędu Pracy oraz nie był zarejestrowany w Gdańskim Urzędzie Pracy w Gdańsku. Na dzień złożenia przedmiotowego wniosku również nie posiadał meldunku stałego ani czasowego na obszarze działania tego urzędu. Tym samym organ I instancji nie był organem właściwym do rozpatrzenia wniosku skarżącego. Organ odwoławczy, powołując się na pismo Dyrektora Miejskiego Urzędu Pracy w Kielcach z dnia 24 czerwca 2024 r. ustalił także, że Dyrektor Miejskiego Urzędu Pracy w Kielcach rozpatrzył wniosek skarżącego z dnia 2 czerwca 2024 r. (przekazany zgodnie z właściwością przez Gdański Urząd Pracy) i decyzją z dnia 10 czerwca 2024 r. odmówił skarżącemu przyznania prawa do dodatku aktywizacyjnego od dnia 2 czerwca 2024 r. Od tej decyzji skarżący wniósł odwołanie do Wojewody Świętokrzyskiego.
W tak ustalonym stanie sprawy organ odwoławczy stwierdził, że w sprawie z wniosku skarżącego o przyznanie mu dodatku aktywizacyjnego z tytułu podjęcia zatrudnienia/innej pracy zarobkowej w wyniku skierowania przez urząd pracy zostały wydane dwie decyzje odmawiające skarżącemu przyznania dodatku aktywizacyjnego z ww. tytułu. Odwołania od tych decyzji były rozpatrywane przez Wojewodę Świętokrzyskiego i Pomorskiego. W ocenie organu odwoławczego taka sytuacja jest niedopuszczalna i stanowi rażące naruszenie zasad postępowania administracyjnego. Skoro wcześniej, w analogicznej sprawie Prezydent Miasta Gdańska przesłał wniosek skarżącego Prezydentowi Miasta Kielc, który uznał się za właściwy w sprawie, to organ I instancji nie powinien był rozpatrywać kolejnego wniosku, uznając się tym razem za organ właściwy miejscowo, bowiem okoliczności dotyczące miejsca zameldowania skarżącego nie uległy zmianie.
Na powyższą decyzję skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. W uzasadnieniu przywołał obszerne fragmenty korespondencji prowadzonej drogą elektroniczną (email) z Miejskim Ośrodkiem Pomocy Rodzinie w Gdańsku, Sądem Okręgowym w Gdańsku VII Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, Pomorskim Urzędem Wojewódzkim, Sądem Apelacyjnym w Gdańsku, Komendantem Wojewódzkim Policji w Gdańsku oraz Komendantem Miejskim Policji w Gdańsku, Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Warszawie, Urzędem Marszałkowskim w Warszawie, Państwową Inspekcją Pracy – Okręgowym Inspektoratem w Katowicach i w Warszawie, Sądem Rejonowym Gdańsk-Południe w Gdańsku w Gdańsku VI Wydział Pracy i Ubezpieczeń Społecznych, Wojskowym Sądem Garnizonowym w Szczecinie, w której przedstawia swoją sytuację życiową i odnosi się do odpowiedzi otrzymywanych od organów (instytucji).
W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości dotychczasowe stanowisko w sprawie.
Pełnomocnik z urzędu skarżącego na rozprawie w dniu 12 marca 2025 r. poparł wniesioną skargę oraz wniósł o uchylenie decyzji organów obu instancji. W jego ocenie organy dopuściły się naruszenia art. 7, art. 10 i art. 81 k.p.a. poprzez niezapewnienie skarżącemu prawa do wypowiedzenia się co do zebranych materiałów i dowodów.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j.: Dz. U. z 2024 r., poz. 1267) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Stosownie do art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.) - dalej jako: "p.p.s.a." sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga jest bezzasadna.
Zaskarżoną decyzją Wojewoda Pomorski uchylił decyzję organu I instancji i umorzył postępowanie organu I instancji.
Jak wynika z przedłożonych Sądowi dokumentów, organ I instancji wydał decyzję z dnia 1 lipca 2024 r. po rozpatrzeniu nawet nie tyle wniosku skarżącego z dnia 10 czerwca 2024 r. o przyznanie mu dodatku aktywizacyjnego, a kopii wniosku skarżącego z dnia 2 czerwca 2024 r. o przyznanie dodatku aktywizacyjnego, który to wniosek został złożony wcześniej i który został już przekazany przez organ I instancji Prezydentowi Miasta Kielc jako organowi właściwemu miejscowo.
Zgodnie z art. 48 ust.1 ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy ( t.j. Dz. U. z 2024 r. , poz. 475 ze zm.) bezrobotnemu posiadającemu prawo do zasiłku przysługuje dodatek aktywizacyjny, jeżeli:
1) w wyniku skierowania przez powiatowy urząd pracy podjął zatrudnienie w niepełnym wymiarze czasu pracy obowiązującym w danym zawodzie lub służbie i otrzymuje wynagrodzenie niższe od minimalnego wynagrodzenia za pracę;
2) z własnej inicjatywy podjął zatrudnienie lub inną pracę zarobkową.
W myśl art. 19 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego ( t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572 dalej jako "k.p.a."), organy administracji publicznej przestrzegają z urzędu swojej właściwości rzeczowej i miejscowej.
Przepis art. 21 § 1 k.p.a. stanowi, że właściwość miejscową organu administracji publicznej ustala się:
1) w sprawach dotyczących nieruchomości - według miejsca jej położenia; jeżeli nieruchomość położona jest na obszarze właściwości dwóch lub więcej organów, orzekanie należy do organu, na którego obszarze znajduje się większa część nieruchomości;
2) w sprawach dotyczących prowadzenia zakładu pracy - według miejsca, w którym zakład pracy jest, był lub ma być prowadzony;
3) w innych sprawach - według miejsca zamieszkania (siedziby) w kraju, a w braku zamieszkania w kraju - według miejsca pobytu strony lub jednej ze stron; jeżeli żadna ze stron nie ma w kraju zamieszkania (siedziby) lub pobytu - według miejsca ostatniego ich zamieszkania (siedziby) lub pobytu w kraju.
Także przepis § 2 ust.1 pkt 1 rozporządzenia Ministra Rodziny, Pracy i Polityki Społecznej z dnia 14 kwietnia 2020 r. w sprawie rejestracji bezrobotnych i poszukujących pracy ( Dz.U. z 2020 r., poz.667) stanowi, że w celu dokonania rejestracji osoba ubiegająca się o zarejestrowanie jako bezrobotny zgłasza się do powiatowego urzędu pracy, właściwego ze względu na miejsce zameldowania stałego lub czasowego, a jeżeli nie jest zameldowana - do powiatowego urzędu pracy, na którego obszarze działania przebywa, zwanych dalej "właściwym powiatowym urzędem pracy" (...) .
Z powyższych przepisów wynika, że wniosek skarżącego o przyznanie mu dodatku aktywizacyjnego powinien być rozpatrzony przez organ administracji publicznej miejsca zamieszkania ( zameldowania) skarżącego.
Z ustaleń Wojewody Pomorskiego wynika, że skarżący w czasie złożenia wniosku był na stałe zameldowany w K., nie miał meldunku czasowego na obszarze działania organu I instancji ani nie był zarejestrowany w Gdańskim Urzędzie Pracy w Gdańsku.
Zatem organ I instancji nie był organem właściwym miejscowo do rozpoznania wniosku skarżącego. Ponadto organ ten wadliwie uznał, że na skutek złożenia w dniu 10 czerwca 2024 r. wniosku ( kopii wniosku ) doszło do wszczęcia postępowania w sprawie dodatku aktywizacyjnego, mimo że w tej samej sprawie , na skutek złożenia tego samego wniosku, nie mogą toczyć się dwa odrębne postępowania i to przed dwoma różnymi organami. Zasadnie zatem organ odwoławczy zauważył, że nie było podstaw wydania decyzji przez organ I instancji , bowiem stan faktyczny i prawny nie uległ zmianie między dniem 2 czerwca 2024 r. a 10 czerwca 2024 r.
Dodać należy, że w dniu wydania decyzji przez organ I instancji, czyli w dniu 1 lipca 2024 r. , w obrocie prawnym funkcjonowała już decyzja z dnia 10 czerwca 2024 r. , wydana przez Prezydenta Miasta Kielc, na skutek rozpatrzenia wniosku skarżącego z dnia 2 czerwca 2024 r. , przekazanego temu organowi przez organ I instancji.
Zasadnie także organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku , gdyby uznać kopię wniosku z dnia 2 czerwca 2024 r. za nowy wniosek , to postępowanie organu I instancji naruszyło rażąco zasadę przestrzegania właściwości miejscowej , określonej art. 19 k.p.a.
Przepis art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. stanowi, że organ odwoławczy wydaje decyzję, w której uchyla zaskarżoną decyzję w całości albo w części i w tym zakresie orzeka co do istoty sprawy albo uchylając tę decyzję - umarza postępowanie pierwszej instancji w całości albo w części.
Przepis art. 138 §1 pkt 2 in fine k.p.a. wprowadza wyjątek od zasady, że organ odwoławczy rozpatruje istotę sprawy. Na podstawie tego przepisu organ odwoławczy może wyeliminować decyzję organu pierwszej instancji i umorzyć postępowanie, gdy było ono bezprzedmiotowe. W niniejszej sprawie postępowanie było bezprzedmiotowe, bowiem brak było podstaw prawnych do rozpoznania wniosku skarżącego przez Prezydenta Miasta Gdańska.
W tej sytuacji oparcie decyzji na treści art. 138 §1 pkt 2 oraz art. 105 §1 k.p.a. przez Wojewodę Pomorskiego było prawidłowe.
Dodać należy, że treść skargi i innych pism skarżącego nie mogła mieć wpływu na wynik sprawy, gdyż nie dotyczyły one w istocie jej meritum.
Zarzutów naruszenia przepisów postępowania – art. 7, 10, 81 k.p.a. , podniesionych przez pełnomocnika skarżącego, nie można podzielić.
Organ odwoławczy nie naruszył zasady prawdy obiektywnej, zasady uwzględniania interesu społecznego i słusznego interesu obywateli, określonych przepisem art. 7 k.p.a., który stanowi, że w toku postępowania organy administracji publicznej stoją na straży praworządności, z urzędu lub na wniosek stron podejmują wszelkie czynności niezbędne do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli.
Nie może być też mowy o naruszeniu art. 81 k.p.a. , który stanowi, że okoliczność faktyczna może być uznana za udowodnioną, jeżeli strona miała możność wypowiedzenia się co do przeprowadzonych dowodów ( ...), bowiem skarżący sam wskazywał i wskazuje, jako swój adres zameldowania , adres w K.
Dodać należy, że sąd administracyjny może uwzględnić skargę i uchylić zaskarżoną decyzję, gdy stwierdza inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy ( art. 145 §1 pkt 1 lit. c p.p.s.a.).
Strona skarżąca nie wykazała, by ewentualny brak zawiadomienia skarżącego przez Wojewodę Pomorskiego w trybie art. 10 k.p.a. o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań mogło w jakikolwiek sposób mieć wpływ na wynik sprawy.
W tej sytuacji Sąd , na podstawie art. 151 p.p.s.a., skargę oddalił.