III SA/Gd 438/24

III SA/Gd 438/24 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2025-02-11
orzeczenie nieprawomocne
Data wpływu
2024-08-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Joanna Zdzienicka-Wiśniewska
Marek Kraus
Sławomir Kozik /przewodniczący sprawozdawca/
Symbol z opisem
6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
6110 Podatek od towarów i usług
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2024 poz 935
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t. j.)
Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 103 ust. 2
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Sławomir Kozik /spr./, Sędziowie Sędzia WSA Marek Kraus, Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Monika Fabińska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 11 lutego 2025 r. sprawy ze skargi F. Sp. z o.o. z siedzibą w O na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 26 czerwca 2024 r., nr 2201-IGC.4303.47.2024.MK w przedmiocie cła antydumpingowego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę
Uzasadnienie
W dniu 26 stycznia 2021 roku M. Sp. z o.o. działając na podstawie upoważnienia, w imieniu i na rzecz Strony Skarżącej, zgłosiła do procedury dopuszczenia do obrotu towary zakupione od M.1(Hong Kong) Limited z Hongkongu, deklarowane jako glutaminian sodu, klasyfikowane do kodu TARIC 2922 42 00 10, pochodzące z Chińskiej Republiki Ludowej. Zgłaszający zadeklarował w polu 33 dodatkowy kod TARIC A883, do którego została przypisana stawka cła antydumpingowego w wysokości 33,8 % indywidualnie ustanowiona dla przedsiębiorstw H. Co. Ltd oraz T. Co. Ltd. Powyższe zgłoszenie spełniało warunki formalne, zostało w związku z tym przyjęte i zarejestrowane w ewidencji elektronicznej pod numerem [...].
Funkcjonariusze Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni przeprowadzili w okresie od 22.03 do 17.06.2021 roku kontrolę dokumentacji handlowej, księgowej i celnej w celu weryfikacji prawidłowości informacji podanych w wybranych zgłoszeniach celnych, w których zastosowano kod dodatkowy TARIC A883. Powzięte ustalenia zostały szczegółowo opisane w protokole kontroli z 18.06.2021 roku (nr sprawy 328000-CKK-4.5022.7.2021). Kontrolujący zakwestionowali w szczególności zasadność deklarowanego przez Strony kodu dodatkowego TARIC A883. Pismem z 2.07.2021 roku Strona Skarżąca wniosła zastrzeżenia odnośnie powyższego protokołu kontroli. Odpowiadając na zastrzeżenia Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni w piśmie z 22.07.2021 roku podtrzymał w całości swoje stanowisko w kwestii ustaleń zawartych w protokole.
Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni pismem z 2.02.2022 roku powiadomił Stronę Skarżącą o podjęciu działań zmierzających do wydania decyzji w rozumieniu art. 29 unijnego kodeksu celnego w przedmiocie określenia należnego cła antydumpingowego oraz określenia różnicy między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną w zgłoszeniu celnym.
Strona Skarżąca pismem z 9.03.2022 r. wniosła o zawieszenie postępowania, bądź wstrzymanie się z wydaniem decyzji w sprawie do czasu zakończenia częściowego przeglądu okresowego środków antydumpingowych mających zastosowanie do przywozu glutaminianu monosodowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej wszczętego przez Komisję na mocy zawiadomienia z dnia 24 stycznia 2022 r. (2022/C 35/03) a następnie o wydanie korzystnej dla niej decyzji.
Pismem z 16.08.2022 roku Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni powiadomił Stronę Skarżącą o przedłużeniu postępowania do czasu zakończenia przeglądu środków przez Komisję Europejską.
Po zakończeniu dochodzenia prowadzonego przez Komisję Europejską Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni pismem z 12.01.2024 roku ponownie powiadomił Stronę Skarżącą o podjęciu działań zmierzających do wydania decyzji w rozumieniu art. 29 unijnego kodeksu celnego. Po umożliwieniu Stronie Skarżącej przedstawienia swojego stanowiska w sprawie Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni wydał decyzję znak 328000-COC-3.4303.7.2023.MW z 26 lutego 2024 roku na mocy której: 1. dla towarów ujętych w wymienionym na wstępie zgłoszeniu celnym określił:
kod dodatkowy TARIC A999,
stawkę cła antydumpingowego w wysokości 39,7 %,
2. orzekł o zaksięgowaniu wymaganej kwoty cła antydumpingowego (A30) w wysokości 5.404 zł,
3. określił różnicę między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w powyższym zgłoszeniu celnym w wysokości 1.243 zł.
Od tej decyzji pismem z 28.03.2024 roku Strona Skarżąca wniosła odwołanie.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku decyzją z 26 czerwca 2024 r. utrzymał w mocy ww. decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutów odwołania w punktach 1 i 2, stwierdził, że są one nieuzasadnione i wskazał, iż art. 103 ust. 1 UKC stanowi, że o długu celnym nie powiadamia się dłużnika po upływie okresu trzech lat od dnia powstania długu celnego. Natomiast okres ten zostaje zawieszony, jeżeli organy celne poinformowały dłużnika zgodnie z art. 22 ust. 6 UKC o przyczynach, dla których zamierzają powiadomić o długu celnym; takie zawieszenie obowiązuje od daty takiego powiadomienia do końca okresu, w którym dłużnik ma możliwość przedstawienia swojego punktu widzenia (art. 103 ust. 3 lit. b) UKC).Dias Stosownie jednak do art. 103 ust. 2 UKC, w przypadku gdy dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu, okres trzech lat przewidziany w ust. 1 przedłuża się minimalnie do pięciu a maksymalnie do dziesięciu lat zgodnie z prawem krajowym. Na gruncie prawa polskiego powiadomienie dłużnika o kwocie należności nie może nastąpić po upływie 5 lat, licząc od dnia powstania długu celnego (art. 56 ustawy - Prawo celne). Zebrany w aktach sprawy materiał dowodowy w postaci zgłoszenia celnego i załączonych do niego dokumentów, protokołu kontroli oraz ustalenia powzięte przez Komisję Europejską w wyniku przeprowadzonego dochodzenia, jednoznacznie świadczą o tym, że producentem przywiezionego przez Stronę Skarżącą towaru jest chińskie przedsiębiorstwo T.1 Co., Ltd. Prawodawca unijny nie przewidział dla towarów wyprodukowanych przez to przedsiębiorstwo indywidualnej stawki cła lecz stawkę w wysokości 39,7 % mającą zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw. Ponadto w ramach grupy kapitałowej M.3, do której należą przedsiębiorstwa zajmujące się produkcją m. in. glutaminianu sodu i handlem tego rodzaju towarami, przeprowadzone zostały istotne zmiany organizacyjne, które mają charakter trwały. Uzasadniały one zniesienie przywołanej wyżej indywidualnej stawki cła w wysokości 33,8 % z uwagi na brak możliwości oszacowania właściwego marginesu dumpingu. W zaistniałej sytuacji organy celne niewątpliwie zostały wprowadzone w błąd albowiem bezpodstawnie zadeklarowana została w zgłoszeniu celnym indywidualna stawka cła w wysokości 33,8 % zamiast stawki dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw w wysokości 39,7 %. Skutkowało to uszczupleniem należnego cła i podatku od wartości dodanej.
Wobec powyższego w ocenie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku nie budzi wątpliwości, że opisana wyżej praktyka wyczerpuje znamiona czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu. Na gruncie prawa polskiego jest to czyn zabroniony przez art. 87 § 1 Kodeksu karnego skarbowego stanowiący tzw. oszustwo celne. Polega ono na umyślnym wprowadzeniu w błąd organu uprawnionego do kontroli celnej i narażeniu należności celnych na uszczuplenie. W związku z tym organ celny pierwszej instancji był uprawniony powiadomić Stronę Skarżącą o długu celnym w przedłużonym pięcioletnim terminie zgodnie z art. 103 ust. 2 UKC.
Do powiadomienia o długu celnym w trybie art. 103 ust. 2 UKC nie jest konieczne wydanie prawomocnego wyroku skazującego ani nawet wszczęcie postępowania przygotowawczego. Organ celny niezależnie od organów ścigania i wymiaru sprawiedliwości dokonuje takiej klasyfikacji wyłącznie na potrzeby postępowania celnego. Bez znaczenia pozostaje kto dopuścił się przestępstwa bądź wykroczenia skarbowego, a mianowicie czy jest to dłużnik celny (w przypadku osób fizycznych), osoba, której sprawstwo pociąga za sobą odpowiedzialność posiłkową dłużnika celnego (w przypadku osób prawnych), czy też osoba zupełnie z dłużnikiem niezwiązana.
Zdaniem organu odwoławczego Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni słusznie przyjął, że w sytuacji poważnego uszczuplenia należności celnych związanego z praktyką angażującą do działania organ celny, każdorazowo niejako naturalnym jest rozważenie możliwości zaistnienia przestępstwa skarbowego stypizowanego w art. 87 Kodeksu karnego skarbowego czyli tzw. oszustwa celnego. Jakkolwiek to przestępstwo skarbowe można popełnić tylko z winy umyślnej i z zamiarem bezpośrednim wprowadzenia w błąd organu celnego, to już zamiar narażenia na uszczuplenie należności celnych może mieć charakter ewentualny. W tym kontekście rozważać należałoby formy zjawiskowe popełnienia czynu zabronionego, w tym m. in. zasadę, że każdy z ewentualnych współsprawców wykonujących czyn zabroniony odpowiada w granicach swej umyślności lub nieumyślności, niezależnie od odpowiedzialności pozostałych sprawców; okoliczność osobistą, wyłączającą lub łagodzącą albo zaostrzającą odpowiedzialność, która nie stanowi znamienia czynu zabronionego, uwzględnia się tylko co do sprawcy, którego ona dotyczy (art. 9 § 2 k.k.s.). Nie jest zadaniem organów celnych pogłębiona analiza karnych, karnych skarbowych oraz karnoprocesowych aspektów pozostających ze sobą w związku czynów, które potencjalnie mogły być popełnione w kraju i za granicą. Niemniej jednak, tytułem przykładu wskazać warto, że w wyroku z dnia 27 czerwca 2018 r. (sygn. akt I GSK 898/16) Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że: "(...) między popełnionym czynem a długiem celnym istnieje realny i konkretny związek przyczynowo skutkowy, co jest oczywiste w sytuacji, kiedy skutkiem popełnienia konkretnego czynu stanowiącego przestępstwo karno-skarbowe (przedstawienie organom celnym nieprawidłowych faktów odnośnie kraju pochodzenia towaru i zadeklarowanie niewłaściwej stawki celnej) ma być powstanie długu celnego".
Wykładnia przytoczonych wyżej przepisów prawa uwzględniać musi odnoszące się do nich orzecznictwo Trybunału Sprawiedliwości UE, którego wyroki uznawane są de facto za źródło prawa poprzez moc wiążącą sądy i organy państw członkowskich we wszystkich analogicznych sprawach.
Z analizy tego orzecznictwa wynika, że:
dłuższy termin na powiadomienie może mieć zastosowanie nie tylko w przypadkach, gdy dług celny powstał w następstwie nielegalnego wprowadzenia towaru na unijny obszar celny, usunięcia towaru spod dozoru celnego, czy naruszenia przepisów regulujących daną procedurę, ale także w przypadku określonym w art. 201 Wspólnotowego Kodeksu Celnego (obecnie art. 77 UKC), to jest gdy stanowi on następstwo przyjęcia zgłoszenia celnego; dla zastosowania analizowanych przepisów wystarczające jest bowiem wykazanie związku przyczynowo skutkowego między popełnionym czynem a długiem celnym (por. wyrok Trybunału Sprawiedliwości UE w sprawie C-522/16);
w celu określenia ostatecznego terminu na powiadomienie o długu celnym organ celny dokonuje kwalifikacji czynu jako podlegającego w chwili popełnienia postępowaniu karnemu całkowicie autonomicznie, nie będąc uzależnionym od wszczęcia dochodzenia (śledztwa) przez właściwe organy ścigania, a tym bardziej od wydania prawomocnego wyroku skazującego przez sąd (por. wyrok TSUE w sprawie Zefeser: C-62/06);
nie jest konieczne, aby przestępstwa (przestępstwa skarbowego) dopuścił się dłużnik celny czy jeden z dłużników solidarnych; konsekwencje związku między penalizowanym czynem i długiem celnym ponoszą nawet dłużnicy mogący być osobiście przez ten czyn poszkodowani (por. m.in. wyrok TSUE w sprawie Gilbert Snauwaert: C-125/08).
Jeżeli zaskarżona decyzja Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni została doręczona Stronie Skarżącej 14.03.2024 roku, to nie budzi wątpliwości Dyrektora IAS w Gdańsku, że powiadomienie dłużnika o długu celnym nastąpiło z zachowaniem terminów, o których mowa jest w art. 103 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 lit. b) UKC w związku z art. 56 ustawy - Prawo celne, tj. przed upływem przedłużonego pięcioletniego okresu od dnia powstania długu celnego w wyniku przyjęcia zgłoszenia celnego.
Organ odwoławczy odnosząc się do zarzutu podniesionego w punkcie 3 odwołania, związanego z naruszeniem zasad postępowania dowodowego, również uznał, że jest on bezzasadny i wyjaśnił, że w preambule do Unijnego Kodeksu Celnego zostały opisane m. in. zasady rządzące procedurą wydawania decyzji, odnoszące się do takich zasad ogólnych jak zasada legalizmu, zapewnienia czynnego udziału strony w postępowaniu, zaufania do organów celnych. Organy celne kierując się treścią art. 180 § 1 Ordynacji podatkowej w pełni zastosowały się do tych zasad i podjęły niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy. Zgromadzony materiał dowodowy był wystarczający do podjęcia końcowego rozstrzygnięcia, tym samym została zrealizowana zasada kompletności materiału dowodowego określona w art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zostały szczegółowo przedstawione przesłanki, którymi organ odwoławczy kierował się dokonując rozstrzygnięcia. W sprawie znalazła nadto pełne odzwierciedlenie zasada swobodnej oceny dowodów określona w art. 191 Ordynacji podatkowej, a organ odwoławczy przy ocenie znaczenia i wartości zebranego materiału dowodowego kierował się prawidłami logiki i prawidłowo ustalił stan faktyczny w sprawie.
Organ II instancji wskazał, że na podstawie art. 1 ust. 1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/83 z dnia 21 stycznia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glutaminianu monosodowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 wprowadzone zostało ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glutaminianu monosodowego objętego kodem CN ex 2922 42 00 (TARIC 2922420010) i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej. Zgodnie z art. 1 ust. 2 tego rozporządzenia w odniesieniu do przedsiębiorstwa T. Co. Ltd. ustawiony został kod dodatkowy TARIC A883 oraz stawka cła antydumpingowego w wysokości 33,8 %. Natomiast wobec "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw" stosuje się stawkę cła antydumpingowego w wysokości 39,7 %.
Do przywołanego wyżej zgłoszenia celnego Strona Skarżąca załączyła dokumenty, w szczególności w postaci:
świadectwa pochodzenia Form A,
świadectwa sanitarnego i świadectwa zdrowia sporządzonego przez chińską inspekcję sanitarną, które jednoznacznie potwierdzają, że producentem przywiezionego towaru jest chińskie przedsiębiorstwo T.1 Co., Ltd.
Podczas prowadzonej kontroli celno-skarbowej Strona Skarżąca przedstawiła w szczególności:
dokument "Preliminary Questionnaire Intended for Producers/Exporters Whose Denomination Has Allegedly Changed" z uwierzytelnionym tłumaczeniem na język polski dwóch stron dokumentu,
oświadczenie T.1 Co., Ltd. w języku angielskim z jego uwierzytelnionym tłumaczeniem na język polski.
Organ odwoławczy wskazał, że z treści powyższych dokumentów wynika, iż w styczniu 2019 roku T. Co., Ltd zmieniła swoją angielską nazwę na T.1 Co., Ltd., której od tego czasu używa w obrocie z kontrahentami zagranicznymi.
W uzasadnieniu decyzji wskazano, że w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej C 35 z 24.1.2022 opublikowane zostało Zawiadomienie o wszczęciu częściowego przeglądu okresowego środków antydumpingowych stosowanych względem przywozu glutaminianu monosodowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej (2022/C 35/03). Obejmuje on okres od dnia 1 stycznia 2021 roku do dnia 31 grudnia 2021 roku. W punkcie 3 tego Zawiadomienia (Podstawy dokonania przeglądu) zostało opisane, że istnieją wystarczające dowody na to, że okoliczności, na podstawie których obowiązujące środki zostały wprowadzone wobec dwóch przedsiębiorstw grupy M.3, T. Co., Ltd oraz H. Co., Ltd, zmieniły się i zmiany te mają charakter trwały.
W styczniu 2019 roku T. Co., Ltd zmieniło nazwę na T.1 Co. Ltd. i zwróciło się o uwzględnienie tej zmiany przy stosowaniu obowiązujących środków. Z przedłożonej dokumentacji uzupełniającej wynika jednak, że grupa M.3 przeszła istotną reorganizację. Biorąc pod uwagę istotne zmiany, które wyszły na jaw w kontekście wniosku dotyczącego zmiany nazwy, uznaje się, że margines dumpingu ustalony dla pierwotnych podmiotów może nie być już odpowiedni dla producentów eksportujących z grupy M.3.
W preambule do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2022/1167 z dnia 6 lipca 2022 r. zmieniającego w następstwie częściowego przeglądu okresowego rozporządzenie wykonawcze (UE) 2021/633 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glutaminianu monosodowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej i Indonezji w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/1036 Komisja Europejska poinformowała o wynikach przeprowadzonego przeglądu środków.
Zainteresowane strony zostały odpowiednio poinformowane i umożliwiono im przedstawienie uwag. Komisja nie otrzymała jednak żadnych uwag.
Komisja Europejska stwierdziła w szczególności, że grupa M.3, do której ma zastosowanie ustanowione cło antydumpingowe, została poddana reorganizacji strukturalnej. W ramach tej reorganizacji utworzono nowy podmiot składający się z grupy przedsiębiorstw, w skład którego wchodził producent eksportujący (X. Co., Ltd) oraz powiązane z nim przedsiębiorstwo handlowe (M.3 Hong Kong), które nigdy nie zostały zgłoszone ani objęte dochodzeniem przez Unię. W związku z tym Komisja nie mogła po prostu założyć, że obecny margines dumpingu mający zastosowanie do H. Co, Ltd i T. Co., Ltd jest nadal adekwatny.
Biorąc pod uwagę całkowity brak współpracy ze strony producentów eksportujących, Komisja nie mogła zbadać faktycznego składu podmiotów, do których miało zastosowanie pierwotne cło, czy stawka cła nadal byłaby właściwa dla nowej struktury organizacyjnej grupy M.3, czy też uzasadnione byłoby nowe obliczenie dumpingu, a jeśli tak, to jaki byłby jego poziom.
W tych okolicznościach i na podstawie dostępnych faktów Komisja mogła jedynie stwierdzić, że grupa M.3 (składająca się z T. Co., Ltd i H. Co, Ltd), której przyznano indywidualną stawkę cła w wysokości 33,8 % w ramach dodatkowego kodu TARIC A883, nie istnieje już jako taka. Wydaje się, że grupa składa się z innych producentów eksportujących. W związku z tym należy znieść wyżej wymienioną stawkę celną i dodatkowy kod TARIC. Z powodów, o których mowa powyżej, Komisja nie była w stanie ustalić indywidualnej stawki celnej ani dodatkowego kodu TARIC dotyczącego konkretnego przedsiębiorstwa, który to kod byłby właściwy dla nowo utworzonego podmiotu. Wywóz dokonywany przez nowo utworzony podmiot podlegałby zatem stawce mającej zastosowanie do "wszystkich pozostałych przedsiębiorstw" w ramach dodatkowego kodu TARIC A999.
Mając na uwadze przytoczone wyżej ustalenia powzięte w wyniku przeglądu środków Komisja przyjęła rozporządzenie wykonawcze 2022/1167 z dnia 6 lipca 2022 r., w którym na mocy art. 1 tego aktu w art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2021/633 wprowadziła zmiany polegające m. in. na tym, że zniosła kod dodatkowy TARIC A883 i stawkę cła antydumpingowego w wysokości 33,8 % ustanowione uprzednio dla przedsiębiorstw H. Co. Ltd i T. Co. Ltd.
Z motywu (179) preambuły do rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/83 wynika, że jeśli przedsiębiorstwo później zmieni swoją nazwę, może wnioskować o stosowanie poszczególnych stawek cła antydumpingowego. Wniosek w tej sprawie należy kierować do Komisji. Wniosek musi zawierać wszystkie istotne informacje, które pozwolą wykazać, że zmiana nie wpływa na prawo przedsiębiorstwa do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie. Jeśli zmiana nazwy przedsiębiorstwa nie wpływa na prawo do korzystania ze stawki celnej mającej wobec niego zastosowanie, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opublikowane zostanie ogłoszenie w sprawie zmiany nazwy. Organ wskazał, że nowa nazwa przedsiębiorstwa T.1 Co., Ltd., nie została ogłoszona zgodnie z przywołaną wyżej procedurą zmiany nazwy.
Mając na uwadze cytowane wyżej przepisy prawa celnego, nie budzi wątpliwości Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku, że chińskie przedsiębiorstwo T.1 Co., czyli producent towaru przywiezionego przez Stronę Skarżącą, Ltd. nie figuruje w tabeli zawartej w art. 1 ust. 2 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/83 jako przedsiębiorstwo, dla którego została ustanowiona indywidualna stawka cła antydumpingowego. Jednocześnie nie zostały wprowadzone w tej tabeli jakiekolwiek zmiany, o których mowa jest w motywie (179) preambuły do tego rozporządzenia. Wbrew temu co twierdzi Strona Skarżąca, zmiana nazwy tego przedsiębiorstwa nie była zmianą o niewielkim znaczeniu, lecz stanowiła ona rezultat istotnej reorganizacji, która ma charakter trwały. W tym stanie rzeczy nie zostały spełnione przesłanki do zadeklarowania przez Stronę Skarżącą kodu dodatkowego TARIC A883 oraz stawki cła antydumpingowego w wysokości 33,8 %.
Biorąc pod uwagę powyższe ustalenia, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku stwierdził, że przedstawiciel Strony Skarżącej wystąpił z wnioskiem o sprostowanie odrębnego zgłoszenia celnego z 29.01.2019 roku nie dysponując jednak informacjami uzasadniającymi jego uwzględnienie, jak zostało to wyżej odnotowane. Jest to równoznaczne z tym, że wskazana przez Stronę Skarżącą decyzja Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z 27 lutego 2019 roku została wydana niezgodnie z przepisami prawa celnego. W związku z tym została ona wycofana przez ten organ na mocy decyzji z 28 kwietnia 2022 roku i tym samym wyeliminowana z obrotu prawnego. W konsekwencji zaistniały przesłanki do uchylenia decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno- Skarbowego w Gdyni z 27 lutego 2019 roku oraz określenia należnego podatku od towarów i usług z tytułu importu towaru w prawidłowej wysokości.
Organ podkreślił, że zainteresowana osoba musi być świadoma tego, że wydana na jej wniosek i korzystna dla niej decyzja dotycząca stosowania przepisów prawa celnego może być cofnięta przez organ celny w trybie art. 23 ust. 3 i art. 28 UKC, jeżeli została ona wydana niezgodnie z tymi przepisami. W żaden sposób nie uchybia to zasadzie państwa prawa wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP i nie stanowi jej naruszenia.
Wobec powyższego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku stwierdził, że organ celny pierwszej instancji prawidłowo określił wymaganą kwotę cła antydumpingowego uwzględniając deklarowaną w powyższym zgłoszeniu wartość celną przywiezionego towaru, dodatkowy kod TARIC A999 oraz stawkę cła antydumpingowego w wysokości 39,7 % mającą zastosowanie do wszystkich pozostałych przedsiębiorstw.
W ocenie organu odwoławczego, wbrew twierdzeniom Strony Skarżącej, nie budzi wątpliwości, że kwota cła antydumpingowego stanowi należne cło, które wlicza się do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytułu importu przywiezionych towarów. W związku z tym prawidłowo określona została różnica między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną w zgłoszeniach celnych. Nie naruszono zatem art. 33 ust. 2a ustawy o podatku od towarów i usług.
W dniu 26 lipca 2024 roku Strona Skarżąca wniosła na powyższą decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku i wniosła:
o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości, jak i poprzedzającej ją decyzji Naczelnika Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni z dnia 26 lutego 2024 r. znak 328000-COC-3.4303.7.2023.MW,
o zasądzenie od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wg spisu kosztów przedłożonego na rozprawie, a w razie jego nieprzedłożenia - wg norm przepisanych.
Strona Skarżąca zaskarżonej decyzji zarzuciła naruszenie:
1) art. 103 ust. 1, ust. 2 i ust. 3 lit. b w zw. z art. 22 ust. 6 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2013.269.1, zwanym dalej w skrócie "UKC") poprzez orzeczenie o długu celnym po upływie 3 lat od dnia powstania tego długu, co nastąpiło w dniu 26 stycznia 2021 r. i po okresie zawieszenia, o którym mowa w art. 103 ust. 3 lit. b UKC, w sytuacji, gdy jednocześnie nie zachodziły podstawy do zastosowania art. 103 ust. 2 UKC;
art. 187 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t. j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm., dalej jako "o.p.") w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. - Prawo celne (Dz. U. z 2023 r. poz. 1590 ze zm., dalej jako "p.c.") poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów i poczynienie całkowicie dowolnych, zniesławiających stronę skarżącą ustaleń, że powstanie długu celnego nastąpiło wskutek czynu podlegającego odpowiedzialności karnej (art. 87 § 1 k.k.s.), podczas gdy w wydanej decyzji nie przywołano ani jednego dowodu świadczącego o tym, że Spółka wskazując kwestionowany kod i stawkę działała w celu wprowadzenia w błąd organu celnego, a - co więcej - oczywistym jest, że nie sposób skarżącej przypisać w szczególności jakiekolwiek znamiona podmiotowe, zważywszy że w wydanych dla niej wcześniejszych decyzjach z dnia 27 lutego 2019 r. znak sprawy 322000- CDC-GD.4306.4.2019.KL oraz znak sprawy 322000-CDC-GD.4103.275.2019.KL (na których Spółka w swoim działaniu się opierała) Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni zakwestionował zastosowanie przez stronę kodu dodatkowego TARIC A999 oraz stawkę cła 39,7%, przyjmując, iż właściwym kodem dla takiego samego towaru sprowadzanego od tego samego producenta (i występującego pod tą samą nazwą) jest kod dodatkowy TARIC A883 i stawka cła antydumpingowego w wysokości 33,8 %;
art. 180 § 1, art. 187 § 1 i art. 191 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 pkt 1 p.c. poprzez dokonanie dowolnej, a nie swobodnej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego oraz zaniechanie jego szczegółowej analizy, co w konsekwencji doprowadziło do błędnego ustalenia, iż producentem importowanego przez Spółkę glutaminianu sodu był podmiot niewymieniony z nazwy w treści Rozporządzenia Wykonawczego Komisji (UE) 2015/83 z dnia 21 stycznia 2015 r. nakładającego ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glutaminianu monosodowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 (Dz. Urz. UE L z 2015 r. poz. 15/31, dalej jako "rozporządzenie 2015/83");
art. 1 ust. 2 rozporządzenia 2015/83 poprzez przyjęcie, że dla towarów objętych wskazanym w decyzji zgłoszeniem celnym winien znaleźć zastosowanie dodatkowy kod TARIC A999 oraz stawka cła antydumpingowego w wysokości 39,7 %, chociaż towary te zostały wytworzone przez przedsiębiorstwo T.1 Co. Ltd. (poprzednia nazwa: T. Co. Ltd.), a zatem powinny być objęte kodem dodatkowym TARIC A883 i stawką cła antydumpingowego w wysokości 33,8 %;
art. 2 Konstytucji RP poprzez rażące naruszenie zasady zaufania do działania organów administracji publicznej i przyjęcie przez Organ, że dla towarów objętych wskazanym w decyzji zgłoszeniem celnym winien znaleźć zastosowanie dodatkowy kod TARIC A999 oraz stawka cła antydumpingowego w wysokości 39,7 %, pomimo że w wydanych dla strony skarżącej wcześniejszych decyzjach z dnia 27 lutego 2019 r. znak sprawy 322000-CDC-GD.4306.4.2019.KL oraz znak sprawy 322000-CDC-GD.4103.275.2019.KL Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni zakwestionował zastosowanie przez skarżącą ww. kodu dodatkowego i stawki celnej, przyjmując, iż właściwym kodem dla takiego samego towaru sprowadzanego od tego samego producenta (i występującego pod tą samą nazwą) jest kod dodatkowy TARIC A883 i stawka cła antydumpingowego w wysokości 33,8 %;
art. 33 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t. j. Dz. U. z 2020 r. poz. 106 ze zm., dalej jako "u.p.t.u.") poprzez ustalenie różnicy między kwotą podatku od towarów i usług z tytułu importu towarów w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w zgłoszeniu celnym wyszczególnionym w zaskarżonej decyzji, pomimo że we wskazanym zgłoszeniu kwota podatku została określona w prawidłowej wysokości.
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku w odpowiedzi na skargę wniósł o jej oddalenie i podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej jako "p.p.s.a.", sąd wydaje rozstrzygnięcie w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie.
W pierwszej kolejności należy odnieść się do dwóch pierwszych zarzutów skargi sprowadzających się w istocie do zakwestionowania stanowiska organów w zakresie możliwości i skuteczności wydania orzeczenia o długu celnym po upływie 3 lat od dnia jego powstania.
Odnosząc się do stanowiska strony skarżącej, a w szczególności w zakresie dokonania przez organ błędnych ustaleń, że powstanie długu celnego nastąpiło wskutek czynu zabronionego, jak również, iż brak jest w ocenie skarżącej dowodów świadczących o celowym wprowadzeniu organu celnego w błąd poprzez wskazanie zakwestionowanego kodu i stawki, to wskazać należy, że organ nie miał uprawnień do orzekania w kwestii odpowiedzialności karnej strony, a jedynie dokonał ustaleń dotyczących jednoznacznego zachowania strony, w szczególności jej świadomości kto jest producentem przywiezionego przez stronę towaru i to czy unijny prawodawca przewidział dla towarów wyprodukowanych przez wskazanego kontrahenta indywidualną stawkę cła. Od strony skarżącej jako podmiotu, który nie jest nowicjuszem w handlu z Chinami, należy oczekiwać profesjonalizmu. Zatem w sytuacji, gdy jak wyżej wskazano, strona wiedziała kto jest producentem przywiezionego przez stronę towaru i (powinna wiedzieć znając przepisy unijne w tym zakresie ), że unijny prawodawca nie przewidział dla towarów wyprodukowanych przez wskazanego kontrahenta indywidualnej stawki cła, to należało zastosować stawkę 39,7% stosowaną do pozostałych producentów. Stąd w ocenie sądu zastosowanie przez organ normy wynikającej z art. 103 ust. 2 UKC miało pełne uzasadnienie w świetle prawidłowo ustalonego stanu faktycznego i gdy organ wyciągnął prawidłowe wnioski z tych ustaleń, w świetle działań strony jako podmiotu działającego w branży jako profesjonalista
Nawet gdyby uznać, że importer zostaje wprowadzony w błąd, czy też oszukany przez swojego kontrahenta, tego rodzaju okoliczność nie wyłącza uprawnienia organów celno-skarbowych do weryfikacji zgłoszenia celnego. Okoliczność tego rodzaju nie wyłącza również możliwości wydłużenia terminu na powiadomienie o długu celnym, zgodnie z art. 103 ust. 2 UKC. Na gruncie wskazanego przepisu ocena, czy dług celny powstał w wyniku oszustwa celnego jest po pierwsze dokonywana niejako abstrakcyjnie, gdzie bez znaczenia pozostaje czy dochodzenie i postępowanie sądowe w tym przedmiocie w istocie zostały wszczęte i prowadzone oraz z jakim rezultatem oraz wobec jakiego podmiotu. Sąd podziela przy tym w pełni stanowisko organów, że art. 103 ust. 2 UKC ma zastosowanie nie tylko wtedy, gdy popełnienie czynu zabronionego można powiązać z działaniem dłużnika celnego. W zaskarżonej decyzji zasadnie więc wskazano, że nie jest konieczne, aby czynu zabronionego dopuścił się dłużnik celny, czy jeden z dłużników solidarnych, gdzie może również wystąpić sytuacja, że konsekwencje związku między penalizowanym czynem i długiem celnym ponoszą nawet sami dłużnicy mogący być osobiście przez ten czyn poszkodowani. Z tego względu w przedmiotowej sprawie organy były uprawnione do zastosowania przedłużonego terminu powiadomienia o długu celnym.
W wyroku z dnia 27 października 2022 r. sygn. akt III SA/Gd 1065/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zwrócił uwagę, że ukształtowane w orzecznictwie TSUE i sądów krajowych stanowisko co do przedłużenia okresu przedawnienia długu celnego pozwala na sformułowanie następujących tez:
- to organ celny dokonuje kwalifikacji czynu jako podlegającego w chwili popełnienia postępowaniu karnemu i dokonuje tego całkowicie autonomicznie, nie będąc uzależnionym od uprzedniego wszczęcia dochodzenia (śledztwa) przez właściwe organy ścigania, a tym bardziej od wydania prawomocnego wyroku skazującego przez sąd (por. wyrok TS w sprawie Zefeser: C-62/06);
- nie jest konieczne, aby przestępstwa (w tym przestępstwa skarbowego) dopuścił się dłużnik celny czy jeden z dłużników solidarnych; konsekwencje związku między penalizowanym czynem i długiem celnym ponoszą nawet dłużnicy, mogący być osobiście przez ten czyn poszkodowani – dla zastosowania art. 221 ust. 4 WKC pozostaje bez znaczenia czy przestępstwa dopuścił się dłużnik celny czy też nawet osoba niezwiązana z dłużnikiem celnym (wyrok TS z dnia 16 lipca 2009 r. w sprawie Snauwert sygn. akt C -124/08),
- konieczne jest wykazanie, że pomiędzy popełnionym czynem zabronionym (przestępstwem) istnieje (realny i konkretny) związek przyczynowo - skutkowy, czyli skutkiem popełnienia konkretnego czynu stanowiącego przestępstwo ma być powstanie długu celnego.
Z punktu widzenia zastosowania przepisów dotyczących przedłużenia okresu przedawnienia długu celnego nie ma znaczenia, czy doszło do wszczęcia postępowania karnego i jego prawomocnego zakończenia, czy tylko mogło do tego dojść. Użyte w treści art. 103 ust. 2 UKC sformułowanie "[...] gdy dług celny powstał w wyniku czynu, który w czasie popełnienia podlegał sądowemu postępowaniu karnemu [...]" nie może być rozumiane jako uruchomienie etapu postępowania, w którym orzeka już organ sądowy, bądź przynajmniej kiedy w wyniku prowadzenia postępowania przygotowawczego stwierdzona została konieczność wszczęcia procedury sądowej. Sformułowanie to oznacza jedynie, że czyn zabroniony (to jest czyn zabroniony pod groźbą kary przez ustawę obowiązującą w czasie jego popełnienia – przyp. Sądu), w wyniku którego powstał dług celny może być przedmiotem oceny ze strony sądu.
Innymi słowy, obecne brzmienie art. 103 ust. 2 UKC jednoznacznie wskazuje, iż nie jest konieczne wszczynanie postępowania karnego czy też karnego skarbowego dla zastosowania art. 103 ust. 2 UKC. Wystarczające jest, że czyn, który był podstawą do powstania długu celnego, był w momencie jego powstania penalizowany.
Za podstawę faktyczną wyroku Sąd przyjął ustalenia stanu faktycznego dokonane przez organy obu instancji, które uznał za prawidłowe. Sąd orzekający w niniejszej sprawie podziela także przedstawioną przez organy obu instancji argumentację.
W niniejszej sprawie nie było sporne, że towarem objętym przedmiotowymi zgłoszeniami celnymi był glutaminian sodu, klasyfikowany do kodu TARIC 2922 42 00 10, pochodzący z Chin.
Sporna była natomiast możliwość zadeklarowania dla tego towaru dodatkowego kodu TARIC A883 oraz stawki cła antydumpingowego w wysokości 33,8 %. Organy obu instancji uznały, że dla przedmiotowego towaru prawidłowym kodem jest kod TARIC A999 oraz stawka cła antydumpingowego A30 w wysokości 39,7 %.
Przepisem art. 1 ust.1 rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/83 z dnia 21 stycznia 2015 r. nakładającym ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glutaminianu monosodowego pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia zgodnie z art. 11 ust. 2 rozporządzenia Rady (WE) nr 1225/2009 ( Dz.U.UE.L.2015.15.31, dalej jako "rozporządzenie 2015/83") wprowadzono ostateczne cło antydumpingowe na przywóz glutaminianu monosodowego objętego obecnie kodem CN ex 2922 42 00 (TARIC 2922 42 00 10) i pochodzącego z Chińskiej Republiki Ludowej.
W art. 1 ust.2 rozporządzenia 2015/83 postanowiono, że stawka ostatecznego cła antydumpingowego mająca zastosowanie do ceny netto na granicy Unii przed ocleniem jest następująca dla produktów opisanych w ust. 1 i wytworzonych przez poniższe przedsiębiorstwa:
|Przedsiębiorstwo |Stawka cła antydumpingowego (%) |Dodatkowy kod TARIC |
|H. Co. Ltd oraz T. Co. Ltd |33,8 |A883 |
|F. Co. Ltd |36,5 |A884 |
|Wszystkie pozostałe przedsiębiorstwa |39,7 |A999 |
Z dokumentów dołączonych do przedmiotowych zgłoszeń celnych, opisanych przez organy wynika, że producentem przywiezionego towaru jest chińskie przedsiębiorstwo T.1 Co., Ltd.
Skarżąca spółka twierdzi, że oba te przedsiębiorstwa (T. Co. Ltd i T.1 Co., Ltd) są tym samym podmiotem , działającym pod nową, zmienioną nazwą , wobec czego prawidłowe było zastosowanie dla zaimportowanego towaru stawki cła antydumpingowego w wysokości 33,8 % oraz dodatkowego kodu TARIC A883, jak wskazano w rozporządzeniu 2015/83.
Organy obu instancji stoją natomiast na stanowisku, że producent przedmiotowego towaru- przedsiębiorstwo T.1 Co., Ltd.- nie zostało wymienione indywidualnie w treści rozporządzenia 2015/83, wobec czego należy zastosować stawkę cła antydumpingowego dla wszystkich pozostałych przedsiębiorstw w wysokości 39,7 % oraz dodatkowy kod TARIC A999.
Ze stanowiskiem organów należy się zgodzić.
Wbrew przekonaniu skarżącej organy celne nie mają podstaw prawnych do prowadzenia własnych, wiążących ustaleń, czy dany producent może korzystać z indywidualnych preferencji w zakresie stosowanych stawek cła antydumpingowego czy dodatkowych kodów, także w przypadku zmiany nazwy przez podmiot , który z takich preferencji korzystał.
Dla takiego stanu faktycznego przewidziana jest specjalna procedura, wskazana w motywie (179) preambuły do rozporządzenia 2015/83, z którego wynika, że jeśli przedsiębiorstwo później zmieni swoją nazwę, może wnioskować o stosowanie poszczególnych stawek cła antydumpingowego. Wniosek w tej sprawie należy kierować do Komisji. Wniosek musi zawierać wszystkie istotne informacje, które pozwolą wykazać, że zmiana nie wpływa na prawo przedsiębiorstwa do korzystania ze stawki celnej, która ma wobec niego zastosowanie. Jeśli zmiana nazwy przedsiębiorstwa nie wpływa na prawo do korzystania ze stawki celnej mającej wobec niego zastosowanie, w Dzienniku Urzędowym Unii Europejskiej opublikowane zostanie ogłoszenie w sprawie zmiany nazwy.
Organ odwoławczy zasadnie zwrócił uwagę, że Komisja Europejska wskazała, że T. Co., Ltd zmieniło nazwę na T.1 Co. Ltd. i że po tym zdarzeniu grupa M.3, której przyznano stawkę cła 33,8 % w ramach dodatkowego kodu TARIC A883 nie istniej już jako taka. Nowa grupa składa się z innych producentów. Komisja wskazała, że nowa grupa może złożyć nowy wniosek ww. przedmiocie.
Z powyższego wynika, że nie tylko doszło do zmiany nazwy podmiotu, figurującego w rozporządzeniu 2015/83, ale też grupa M.3 przeszła istotną reorganizację. Należy to odczytywać, w okolicznościach niniejszej sprawy, jako zaistnienie wątpliwości Komisji co do utrzymania marginesu dumpingu i – co za tym idzie - możliwości dalszego utrzymania stawki indywidualnego cła antydumpingowego i dodatkowego kodu TARIC A883 dla podmiotu, ujętego w rozporządzeniu 2015/83.
W tej sytuacji nie jest możliwe stosowanie stawki cła i kodu dodatkowego, określonego w rozporządzeniu 2015/83 dla T. Co., Ltd. wobec producenta przedmiotowego towaru - T.1 Co., Ltd., który w rozporządzeniu 2015/83 nie został ujęty.
Wobec powyższego Sąd nie podziela zarzutów skargi o naruszeniu przez organy art. 180 §1 , art. 187 § 1 i art. 191 O.p. Organy dopuściły wszelkie dowody, które mogły przyczynić się do wyjaśnienia sprawy , zebrały i w sposób wyczerpujący rozpatrzyły cały materiał dowodowy, jak też na podstawie całego zebranego materiału dowodowego oceniły, czy dana okoliczność została udowodniona.
Sąd nie podziela także zarzutów skargi o naruszeniu przepisów rozporządzenia 2015/83, do czego odniósł się powyżej.
Brak jest też podstaw do uznania zasadności zarzutu , sprecyzowanego w punkcie 5 skargi , o rażącym naruszeniu zasady zaufania do działania organów administracji publicznej, z uwagi na to, że we wcześniejszych decyzjach organ pierwszej instancji zakwestionował zastosowanie przez skarżącą stawki cła antydumpingowego w wysokości 39,7 % oraz dodatkowego kodu TARIC A999, uznając za właściwą stawkę cła antydumpingowego w wysokości 33,8% i kodu A883.
Ze znanego Sądowi z urzędu prawomocnego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 9 marca 2023 r. sygn. akt III SA/Gd 664/22 (dostępny w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych) wynika, że Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno – Skarbowego w Gdyni, decyzją z dnia 28 kwietnia 2022 r., wycofał swoją decyzję z dnia 27 lutego 2019 r. , w której przychylił się do wniosku skarżącej spółki , określając dla towaru – glutaminianu sodu - kod dodatkowy TARIC A833 i stawkę celną w wysokości 33,8%, przy czym poinformował spółkę, że pierwotny dług celny nie zostanie przywrócony z uwagi na jego przedawnienie.
Decyzję tę Dyrektor Izby Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy decyzją z dnia 28 lipca 2022 r. Skarżąca spółka wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na wspomnianą decyzję. Skarga spółki została oddalona.
Z powyższego wynika, że organ pierwszej instancji w decyzji z dnia 27 lutego 2019 r. nie tyle zakwestionował, co przychylił się do wniosku skarżącej odnośnie do wysokości cła antydumpingowego i dodatkowego kodu TARIC dla tożsamego , co w niniejszej sprawie, towaru. Uczynił to jednak wadliwie, co wynika z prawomocnego wyroku tutejszego Sądu o sygn. akt III SA/Gd 664/22.
Należy dodać – w ramach odniesienia się do omawianego zarzutu - że zarzut naruszenia art. 2 Konstytucji RP poprzez naruszenie zasady zaufania do działania organów administracji publicznej (sprecyzowany w art. 121 O.p.) jest chybiony, bowiem - zgodnie z przepisem art. 73 ust. 1 Prawa celnego - do postępowań w sprawach celnych nie stosuje się przepisów rozdziału 1 działu IV Ordynacji podatkowej, a art. 121 § 1 O.p. znajduje się w rozdziale 1 działu IV O.p. W preambule do Unijnego Kodeksu Celnego zostały natomiast opisane m. in. zasady rządzące procedurą wydawania decyzji, odnoszące się także do zasady zaufania do organów celnych. Z przyczyn wskazanych wyżej nie można jednak uznać, by organy zasadę tę naruszyły, lub by naruszyły art. 2 Konstytucji RP, który określa zasadę demokratycznego państwa prawnego.
Sąd nie podziela też zarzutu skargi o naruszeniu przez organy art. 33 ust. 2a ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( tj. Dz.U. z 2020 r., poz.106 ze zm.), który stanowi, że jeżeli po zwolnieniu towaru, o którym mowa w art. 194 unijnego kodeksu celnego, organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym, rozliczeniu zamknięcia albo decyzji kwota podatku została wykazana nieprawidłowo albo nie została określona w prawidłowej wysokości, naczelnik urzędu celno-skarbowego wydaje decyzję określającą różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku już wykazaną albo określoną.
Wbrew przekonaniu skarżącej, w przedmiotowych zgłoszeniach celnych kwota podatku nie została określona w prawidłowej wysokości. Kwota cła antydumpingowego stanowi należne cło, które wlicza się do podstawy opodatkowania podatkiem od towarów i usług z tytułu importu towarów. Jak wynika z przedstawionego powyżej stanowiska Sądu, ustalona przez organy celne kwota cła antydumpingowego była wyższa od kwoty zadeklarowanej przez skarżącą. W tej sytuacji konieczne było określenie różnicy między kwotą podatku od towarów i usług w prawidłowej wysokości a kwotą podatku, wskazaną w zgłoszeniach celnych.
Mając na uwadze powyższe Sąd, nie podzielając zarzutów skargi, jak i nie stwierdzając naruszeń prawa materialnego ani procesowego, które miały lub mogłyby mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.