III SA/Gd 436/05

III SA/Gd 436/05 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2005-12-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2005-07-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Anna Orłowska
Arkadiusz Despot-Mładanowicz /przewodniczący/
Elżbieta Kowalik-Grzanka /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6050 Obowiązek meldunkowy
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Arkadiusz Despot-Mładanowicz, Sędziowie Sędzia WSA Elżbieta Kowalik-Grzanka (spr.), Sędzia NSA Anna Orłowska, Protokolant Hanna Tarnawska, po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2005 r. na rozprawie sprawy ze skargi K. O. na decyzję Wojewody [...] z dnia 31 maja 2005 r. nr [...] w przedmiocie zameldowania na pobyt czasowy oddala skargę.
Uzasadnienie
Decyzją z dnia 13 kwietnia 2005r. nr [...] Prezydent Miasta orzekł o zameldowaniu T. H. na pobyt czasowy w G. przy ul. [...] do dnia 31 grudnia 2006r. W uzasadnieniu decyzji wskazując na przepis art.10 ust.1 i 9 ust.2b ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych z dn.10 kwietnia 1974r. /Dz.U z 2001r. nr 87 poz.960 z późn.zm./ organ pierwszej instancji podał, iż z wnioskiem o zameldowanie na pobyt czasowy wystąpiła T. H.. Wymieniona w protokole przesłuchania w dniu 12.04.2005r. oświadczyła, że od 1994r. zamieszkuje w G. przy ul. [...], początkowo zamieszkiwała wraz ze swoim mężem, po jego śmierci nadal zamieszkiwała i zamieszkuje do dnia dzisiejszego, opiekuje się tym mieszkaniem. Oświadczyła w protokole przesłuchania w dniu 12.04.05r., że jest jedyną osobą, która zamieszkuje w omawianym budynku. Informacje o zamieszkiwaniu wymienionej potwierdzone zostały również przez Komisariat IV Policji w G. w piśmie z dnia 15.02.2005r.
W odwołaniu od powyższej decyzji K. O. wniosła o jej uchylenie. Skarżąca podniosła, że T. H. po 9 latach postanowiła dopełnić obowiązku w zakresie ewidencji ponieważ jej zamiarem jest legalizacja pobytu pod wskazanym adresem. Nadto wskazała, iż wobec uczestniczki postępowania zapadł wyrok eksmisyjny, który jest nieprawomocny. Podała, że zbyła ona swoje własne mieszkanie, zachowując w nim prawo dożywotniego zamieszkiwania. Zarzuciła naruszenie przepisu art.9 ust. 2 cyt. ustawy zobowiązującego do przedstawienia potwierdzenia uprawnienia do przebywania w lokalu, gdyż T. H. takiego uprawnienia nie przedstawiła.
Po rozpoznaniu odwołania, decyzją z dnia 31 maja 2005 r. nr [...] Wojewoda zaskarżoną decyzję utrzymał w mocy. W uzasadnieniu organ odwoławczy, wskazując na podstawę prawną orzeczenia o zameldowaniu, tj. art. 47 ust. 2 oraz art.10 ust.1 ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych / tj. z 2001r. Dz. U nr 87 poz.960,Dz.U z 2004r. nr 93 poz.887/, podał, że przedmiotem decyzji o zameldowaniu może być jedynie osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby. Powyższe oznacza, że w przedmiotowej sprawie badaniu podlega wyłącznie okoliczność zamieszkiwania. T. H. cały czas zamieszkuje w przedmiotowym lokalu. Wszyscy uczestnicy postępowania potwierdzają ten fakt. Wynika to również z pisma Policji. Powyższego nie kwestionowała także odwołująca. Organ stwierdził, że instytucja prawna zameldowania ma charakter wyłącznie ewidencyjny, nie rodzi żadnych uprawnień do lokalu. Tak więc brak zgody właściciela lub najemcy lokalu na dokonanie zameldowania nie ma znaczenia w niniejszym postępowaniu. Zaś wymeldowanie T. H. będzie możliwe dopiero, gdy wyrok eksmisyjny zostanie wykonany.
W skardze na powyższą decyzję skarżąca wniosła o jej uchylenie i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta. Zarzuciła obrazę przepisu art. 9 ust.2 a ustawy z dnia 10.04.1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych/tj. z 2001r. Dz. U nr 7/ polegającą na zaniechaniu zażądania od T. H. przy zameldowaniu na pobyt czasowy w lokalu przy ul. [...] w G. potwierdzenia pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt czasowy trwający ponad dwa miesiące dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący prawnym tytułem do lokalu oraz do wglądu dokumentu potwierdzającego tytuł prawny do lokalu tego podmiotu.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje:
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Stosownie do przepisu art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 10 kwietnia 1974r. o ewidencji ludności i dowodach osobistych/ tj. z 2001r. Dz. U nr 87,poz.960 z późn.zm./. osoba, która przebywa w określonej miejscowości pod tym samym adresem dłużej niż trzy doby, jest obowiązana zameldować się na pobyt stały lub czasowy najpóźniej przed upływem czwartej doby, licząc od dnia przybycia.
Zgodnie z art. 9. 2a ustawy przy zameldowaniu na pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące należy przedstawić potwierdzenie pobytu w lokalu osoby zgłaszającej pobyt stały lub czasowy trwający ponad 2 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, oraz, do wglądu, dokument potwierdzający tytuł prawny do lokalu tego podmiotu. Dokumentem potwierdzającym tytuł prawny do lokalu może być umowa cywilno-prawna, wypis z księgi wieczystej, decyzja administracyjna, orzeczenie sądu lub inny dokument poświadczający tytuł prawny do lokalu. Zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i ma na celu potwierdzenie faktu pobytu w tym lokalu /ust.2b/
Odnosząc się do powyższych zapisów ustawy koniecznym jest wskazanie na wprowadzoną przez ustawodawcę zmianę z dniem 1 maja 2004r. niektórych przepisów ustawy o ewidencji ludności i dowodach osobistych ustawą z dnia 16 kwietnia 2004r./Dz.U.04.93.887/, która nadała zameldowaniu wyłącznie charakter ewidencyjny. O takiej wykładni omawianych przepisów zdecydowało stanowisko Trybunału Konstytucyjnego wyrażone w wyroku z dnia 27 maja 2002 r, w sprawie K 20/01 (opublikowanym w Dz. U. nr 78, poz. 716 w dniu 19 czerwca 2002 r.) w którym orzekł on, iż art. 9 ust. 2 cytowanej ustawy, stawiający wymóg potwierdzenia uprawnień do lokalu, w którym ma nastąpić zameldowanie, jest niezgodny z art. 52 ust. 1 i art. 83 w związku z art. 2 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej.
Oznacza to, że uprawnienia do przebywania w lokalu nie mają obecnie znaczenia dla rozstrzygnięcia żądania zarówno o zameldowaniu jak i wymeldowaniu. Zatem, obecnie jedyną przesłanką zameldowania jest wykazany dopuszczalnymi w postępowaniu administracyjnym środkami dowodowymi fakt pobytu w danym lokalu.
Wynikające z przepisu art. 9 ust. 2a zobowiązanie dla osoby wnioskującej o zameldowanie - przedstawienia potwierdzenia jej pobytu stałego lub czasowego w lokalu trwającego ponad 2 miesiące, dokonane przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu, służy jedynie celom dowodowym a zatem potwierdzeniu, że osoba ta w określonym lokalu faktycznie przebywa. Innymi słowy stanowi potwierdzenie faktu jej pobytu i jest możliwe w sytuacji, gdy między osobą posiadającą tytuł prawny do lokalu a osobą, która przebywając faktycznie w lokalu chce się w nim zameldować, nie ma konfliktu. W innej sytuacji osoba ubiegająca się o zameldowanie będzie musiała fakt pobytu w danym lokalu wykazać w postępowaniu administracyjnym. Jednocześnie, co istotne przepis ten nie mówi o konieczności wyrażenia zgody na zameldowanie przez właściciela lub inny podmiot dysponujący tytułem prawnym do lokalu . Tym samym zarzuty skargi w tym zakresie uznać należy za chybione. Powyższe rozważania wskazują, że z woli ustawodawcy zameldowanie w lokalu służy wyłącznie celom ewidencyjnym i organy administracji prowadzące postępowanie w tym przedmiocie nie mogą badać uprawnień do lokalu osób ubiegających się o zameldowanie w nim. Tak uregulowany stan prawny w tym zakresie nie stanowi o bezprawiu albowiem istnieje możliwość skorzystania z instrumentów jakie przewidują przepisy prawa cywilnego aby pozbyć się z lokalu osoby nie posiadającej do niego żadnego tytułu prawnego.
W niniejszym stanie faktycznym fakt zamieszkiwania przez T. H. w lokalu przy ul. [...] w G. nie budzi wątpliwości. Potwierdzają go wszyscy uczestnicy postępowania, wynika to także z pisma z dnia 15.02.2005r. Komisariatu IV Policji w G.. Powyższą okoliczność potwierdza również skarżąca.
Mając na uwadze powyższe, uznając zarzuty skarżącej za nietrafne na gruncie prowadzonego przez organy administracyjne postępowania, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zmianami), oddalił skargę.