III SA/GD 432/22

III SA/Gd 432/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-07-28
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-05-04
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak
Jacek Hyla /przewodniczący sprawozdawca/
Jolanta Sudoł
Symbol z opisem
6262 Radni
6392 Skargi  na  uchwały rady powiatu  w przedmiocie ...  (art. 87  i  88  ustawy o  samorządzie powiatowym)
Hasła tematyczne
Samorząd terytorialny
Sygn. powiązane
III OSK 2603/22 - Wyrok NSA z 2025-11-18
Skarżony organ
Rada Powiatu
Treść wyniku
Stwierdzono nieważność zaskarżonego aktu
Powołane przepisy
Dz.U. 2020 poz 920
art. 22 ust. 2
Ustawa z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym - t.j.
Dz.U. 2022 poz 329
art. 147 par. 1
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jacek Hyla (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak, Sędzia WSA Jolanta Sudoł, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Agnieszka Januszewska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 lipca 2022 r. sprawy ze skargi Burmistrza [...] na uchwałę Rady Powiatu [...] z dnia 23 lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie odmowy wyrażenia zgody na rozwiązania stosunku pracy z radnym 1. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały, 2. zasądza od Rady Powiatu [...] na rzecz Burmistrza [...] 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania.
Uzasadnienie
Pismem z dnia 8 lutego 2022 r. Burmistrz [...] zwrócił się do Rady Powiatu [...] o wyrażenie zgody na rozwiązanie stosunku pracy z A. B., pracownikiem Urzędu Miejskiego w [...], radnym Rady Powiatu [...] wskazując na ciężkie naruszenie obowiązków pracowniczych, uzasadnione podejrzenie możliwości popełnienia przez A. B. szeregu przestępstw, jak również naruszenie przepisów ustawy z dnia 21 sierpnia 1997r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne (tekst jednolity: Dz. U. z 2019 r., poz. 2399 ze zm.) oraz ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych. W ocenie wnioskodawcy zaszły okoliczności uzasadniające rozwiązanie umowy o pracę bez wypowiedzenia w trybie art. 52 § 1 ust. 1 z dnia 26 czerwca 1974 r. - Kodeks pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2020 r., poz. 1320 ze zm.) – dalej powoływanej również jako "k.p.".
Burmistrz wyjaśnił, że A. B. od dnia 8 lutego 2019 r. pełnił w Gminie [...] funkcję [...] Gminy, będąc zatrudnionym w oparciu o umowę o pracę z dnia 8 lutego 2019 r. Wcześniej pełnił w Gminie [...] funkcję [...] w oparciu o umowę o pracę z dnia 8 grudnia 2014 r.
Na zlecenie Burmistrza przeprowadzono postępowania wyjaśniające, które ujawniło, że od dnia 1 września 2017 r. do dnia 30 czerwca 2019 r. A. B. pobierał od Gminne Wodociągi i Kanalizacja Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (zwanej dalej "Spółką") wynagrodzenie w kwocie 4.000 zł brutto miesięcznie (łącznie: 100.000 zł brutto) z tytułu pełnienia funkcji Pełnomocnika ds. Realizacji Projektu "Modernizacja systemy ściekowego na terenie Gminy [...]", mimo braku jakichkolwiek podstaw do pobierania tego wynagrodzenia i braku uzgodnienia tego z Burmistrzem. Do pełnienia funkcji pełnomocnika A. B. został powołany uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki z dnia 12 lipca 2017 r. Uchwała w żaden sposób nie przewidywała, że funkcja pełnomocnika będzie wiązała się z jakimkolwiek wynagrodzeniem. Burmistrz uzyskał wiedzę o przyznaniu wynagrodzenia z tytułu pełnienia funkcji pełnomocnika dopiero podczas postępowania wyjaśniającego. Do przyznania tego wynagrodzenia doszło w dniu 28 grudnia 2017 r., a więc po przeszło czterech miesiącach od podjęcia uchwały, poprzez działający jednoosobowo zarząd Spółki. Na mocy uchwały z dnia 28 grudnia 2017 r., A. B. miał otrzymywać wynagrodzenie maksymalnie do 30 czerwca 2019 r. i w kwocie nieprzekraczającej 72.000 zł brutto. Następnie, uchwałą z dnia 29 czerwca 2018r. zarząd Spółki zniósł limit wynagrodzenia, a w dniu 17 czerwca 2017 r. wydłużył okres, w którym wymieniony miał otrzymywać wynagrodzenie z tytułu wykonywania funkcji pełnomocnika do dnia 30 września 2019 r. Burmistrz był przekonany, że funkcja pełnomocnika jest sprawowana w ramach zawartej umowy o pracę. W jego ocenie A. B. posiadał pełną wiedzę o tym, że wynagrodzenie przyznane mu uchwałami Zarządu Spółki jest bezpodstawne, wyrządza Spółce szkodę i celowo zataił ten fakt przed Burmistrzem. A. B. nie wykazał powyższego dochodu w składanym oświadczeniu majątkowym, a wykazał jako umowę zlecenie. Działania A. B. stoją również w sprzeczności z art. 5 ust. 2 w zw. z art. 4 pkt 2 oraz art. 2 pkt 6 o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne . Jako osoba pełniąca funkcje publiczne A. B. wiedział, iż na zajmowanym stanowisku nie może prowadzić dodatkowej działalności i był świadomy przekroczenia uprawnień.
W ramach swoich obowiązków A. B. wykonywał szereg czynności związanych z działalnością podległych Burmistrzowi [...] placówek oświatowych, w tym Szkoły Podstawowej nr [...] w [...]. Ujawniono, że mogło w tym zakresie dojść do popełnienia przez niego przestępstwa, o którym mowa w art. 231 § 2 kk, to jest nadużycia uprawnień w celu osiągnięcia korzyści osobistej, ponieważ wywierał on naciski na dyrektorkę szkoły, a także innych jej pracowników, zmierzające do ustalania konkretnego obsadzania kadrą nauczycielską planu lekcji wybranych klas, a także mające na celu umieszczanie uczniów w konkretnych klasach w ramach szkoły, co nie leżało w jego kompetencjach służbowych.
Wnioskodawca wskazał również, że w toku rozmów przeprowadzonych z pracownicami Urzędu Miejskiego [...] i jednostek podległych, doszło do ujawnienia informacji o czynach zabronionych o charakterze seksualnym popełnianych przez A. B. wobec podległych mu pracownic.
W toku postępowania ujawniono ponadto, że A. B. w godzinach pracy wykorzystywał służbowy komputer do celów prywatnych, między innymi do prowadzenia w imieniu żony działalności gospodarczej.
Co więcej A. B. nie złożył oświadczania, o którym mowa w art. 8 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, mimo że jego małżonka prowadzi działalność gospodarczą i prowadziła ją w momencie powołania go na stanowisko [...] Gminy.
Zaskarżoną uchwałą z dnia 23 lutego 2022 r. nr [...] Rada Powiatu [...], działając na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 920 ze zm.), odmówiła wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym A. B.
W uzasadnieniu uchwały organ wskazał, że rozwiązanie stosunku pracy z A. B. ma związek z pełnieniem przez niego funkcji radnego. Z wyjaśnień złożonych przez radnego wynika, że pracodawca przed skierowaniem wniosku do Rady Powiatu [...] domagał się od radnego zrzeczenia się mandatu. W związku z tym Rada Powiatu [...] uznała, że skierowany do niej wniosek ma związek z pełnieniem przez niego mandatu radnego Rady Powiatu [...]. Na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy o samorządnie powiatowym, w przypadku stwierdzenia związku o którym mowa powyżej, odmowa zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym jest obligatoryjna.
Burmistrz [...] zaskarżył wyżej wskazaną uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku.
Zaskarżonej uchwale Burmistrz zarzucił naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, to jest:
1. art. 22 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym przez przyjęcie w uchwale, że rozwiązanie stosunku pracy z A. B. miałoby związek z wykonywaniem przez niego mandatu radnego, podczas gdy Burmistrz we wniosku z dnia 8 lutego 2022 r. w wyczerpujący sposób wyjaśnił okoliczności powodujące konieczność rozwiązania stosunku pracy z radnym, będącym jednocześnie pracownikiem Urzędu Miejskiego w [...], które to okoliczności są związane z niedopełnieniem przez A. B. obowiązków nałożonych na niego na mocy bezwzględnie obowiązujących przepisów prawa, ciężkimi naruszeniami obowiązków pracowniczych, a także uzasadnionymi podejrzeniami co do popełnienia szeregu czynów zabronionych, stanowiących przestępstwa;
2. art. 5 ust. 2 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne, poprzez zignorowanie wiążącego i bezwzględnie obowiązującego charakteru tego przepisu, w myśl którego naruszenie zakazów, o których mowa w art. 4 pkt 6 tej ustawy przez zastępcę burmistrza lub sekretarza gminy skutkuje odwołaniem albo rozwiązaniem umowy o pracę przez właściwy organ, najpóźniej po upływie miesiąca od dnia, w którym organ uzyskał informację o przyczynie odwołania albo rozwiązania umowy o pracę, podczas gdy A. B. zakaz w oczywisty sposób naruszył;
3. art. 24k ust. 3 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 1372 ze zm.) poprzez zignorowanie wiążącego i bezwzględnie obowiązującego charakteru tego przepisu, w myśl którego w przypadku niedopełnienia obowiązku, o którym mowa w art. 8 ustawy o ograniczeniu prowadzenia działalności gospodarczej przez osoby pełniące funkcje publiczne przez zastępcę burmistrza lub sekretarza gminy, właściwy organ ma obowiązek odwołania albo rozwiązania umowy o pracę najpóźniej po upływie 30 dni od dnia, w którym upłynął termin do złożenia oświadczenia, podczas gdy A. B. takiego oświadczenia nigdy nie złożył, a jego żona prowadzi działalność gospodarczą;
4. art. 30 ust. 2 ustawy z dnia 21 listopada 2008 r. o pracownikach samorządowych (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 530) poprzez zignorowanie wiążącego i bezwzględnie obowiązującego charakteru tego przepisu, w myśl którego naruszenie zakazów, o których mowa w art. 30 ust. 1 ustawy o pracownikach samorządowych przez pracownika samorządowego zatrudnionego na stanowisku urzędniczym skutkuje odwołaniem albo rozwiązaniem umowy o pracę przez właściwy organ bez wypowiedzenia, podczas gdy A. B. zakaz, o którym mowa w art. 30 ust. 1 powyższej ustawy w oczywisty sposób naruszył.
W uzasadnieniu skarżący wskazał, że zaskarżona uchwała jest uzasadniona bardzo lakonicznie, bez odniesienia się do argumentów zawartych we wniosku. Podkreślił, że w orzecznictwie dominuje pogląd, iż ochrona przysługująca radnym na podstawie art. 22 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym nie może prowadzić do sprzeczności z prawem lub do sytuacji, które pozostawały by w sprzeczności z zasadami praworządności lub porządku publicznego. Arbitralna odmowa zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym może być uznana za nadużycie prawa i jako taka nie mieć prawnej skuteczności.
Skarżący przywołał w skardze zarzuty w stosunku do radnego A. B. zawarte we wniosku o wyrażenie zgody na rozwiązanie z nim stosunku pracy.
Przedstawione okoliczności, zdaniem strony skarżącej, jednoznacznie przesądzają o możliwości rozwiązania z pracownikiem stosunku pracy w tak zwanym trybie dyscyplinarnym, przewidzianym w art. 52 § 1 ust. 1 k.p.
W odpowiedzi na skargę Rada Powiatu S[...] wniosła o jej oddalenie, podnosząc w uzasadnieniu, że nie doszło w przedmiotowej sprawie do błędnej wykładni art. 22 ust. 2 ustawy o samorządzie powiatowym. Treść tego przepisu wskazuje na to, że wyrażenie zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy lub odmowa jest pozostawione uznaniu rady gminy, z tym że w sytuacji, gdy dojdzie ona do przekonania, że podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu, rada gminy zobowiązana jest odmówić wyrażenia zgody. Przepisu tego nie można interpretować w taki sposób, że rada gminy musi wyrazić zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli pracodawca nie stawia mu zarzutów związanych z wykonywaniem mandatu radnego. Oznacza to, że nawet jeśli rada gminy podzieli stanowisko pracodawcy, iż podstawą rozwiązania stosunku pracy nie są zdarzenia związane z wykonywaniem mandatu, nie jest bezwzględnie zobligowana do wyrażenia zgody na jego rozwiązanie.
Organ zauważył, że wszelkie przedstawione we wniosku zarzuty dotyczące osoby radnego miały charakter gołosłowny, a pracodawca poprzestając na pozbawionym szczegółów opisie nie przedstawił żadnych dowodów wskazujących, że doszło do jakichkolwiek naruszeń prawa ze strony radnego. To na pracodawcy spoczywa ciężar dowodu w zakresie wykazania, że doszło do uchybień w pracy radnego, oraz że wniosek o rozwiązanie stosunku pracy z radnym nie pozostaje w związku z wykonywaniem przez niego mandatu.
Na rozprawie w dniu 28 lipca 2022 r. pełnomocnik skarżącego wskazał, że w Prokuraturze Rejonowej w G. toczy się postępowanie dotyczące czynów, o których mowa we wniosku.
Pełnomocnik Rady Powiatu wskazał zaś, że fakt prowadzenia postępowania w prokuraturze wobec radnego nie był znany Radzie w chwili podejmowania uchwały, natomiast radny złożył oświadczenie, z którego wynikało, że zwolnienie wiąże się z wykonywaniem przez niego mandatu.
Uczestnik postępowania A. B. wniósł o oddalenie skargi i oświadczył, że w stosunku do niego prokuratura nie prowadzi jakiegokolwiek postepowania, nie był wzywany do prokuratury, ani nie postawiono mu żadnych zarzutów. W dniu 17 grudnia 2021 r. w gabinecie Burmistrza [...] przedstawiono mu do podpisania dokument, w którym miał zrzec się mandatu radnego, a w zamian za to doszłoby do rozwiązania stosunku pracy za porozumieniem stron bez ujawniania zarzutów. Twierdził, że przedstawione przez Burmistrza zarzuty są nieprawdziwe. Oświadczył, że dnia 20 grudnia 2021 r. podpisał porozumienie na mocy którego bez obowiązku świadczenia pracy miał pozostawać w zatrudnieniu do końca marca 2022 r., a pomimo tego Burmistrz wystąpił o zgodę na rozwiązanie stosunku pracy w trybie dyscyplinarnym.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2021 r., poz. 137) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.; dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.") sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Dokonując kontroli zaskarżonej uchwały w oparciu o wyżej wskazane kryterium Sąd uznał, że skarga Burmistrza zasługiwała na uwzględnienie.
Zgodnie z art. 22 ust. 2 ustawy z dnia 5 czerwca 1998 r. o samorządzie powiatowym (tekst jednolity: Dz. U. z 2020 r., poz. 920 ze zm.), powoływanej dalej jako u.s.p. rozwiązanie z radnym stosunku pracy wymaga uprzedniej zgody rady powiatu, której radny jest członkiem. Rada powiatu odmówi zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.
Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie w pełni podziela pogląd wyrażony przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z dnia 30 lipca 2019 r. sygn. akt II OSK 1714/18 oraz z dnia 24 października 2018 r. sygn. akt II OSK 2532/17 (publ. CBOSA), gdzie wyjaśniono, że przepis art. 22 ust. 2 u.s.p. powinien być wykładany w ten sposób, że rada powiatu nie może odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, jeżeli podstawą rozwiązania tego stosunku nie są zdarzenia związane z wykonywaniem przez radnego mandatu.
NSA odrzuca obecnie taką interpretację przepisu art. 22 ust. 2 u.s.p. oraz identycznie brzmiącego przepisu art. 25 ust. 2 ustawy o samorządzie gminnym, która prowadziłaby do wniosku, że w sytuacji opisanej w zdaniu drugim tego przepisu rada ma obowiązek odmówić zgody na rozwiązanie stosunku pracy, zaś w innych przypadkach jest to pozostawione jej uznaniu. Prowadziłoby to bowiem do nieuzasadnionego uprzywilejowania radnych kosztem ich pracodawców, gdyż rada gminy mogłaby odmówić zgody na rozwiązanie z radnym stosunku pracy także wtedy, gdy rozwiązanie to nie miałoby żadnego związku z wykonywaniem przez pracownika mandatu radnego. Uprzywilejowanie radnych w zakresie możliwości rozwiązania z nimi stosunku pracy jest uzasadnione jedynie wtedy, gdy to rozwiązanie ma związek ze sprawowaniem mandatu radnego. W związku z tym drugie zdanie art. 22 ust. 2 u.s.p. należy odczytywać jako wskazanie wyłącznej cechy okoliczności uzasadniających odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, a mianowicie ich związek z wykonywaniem mandatu radnego. Taka wykładnia uwzględnia też to, iż radny, jak każdy inny pracownik będzie mógł przed sądem pracy wykazywać, że powody rozwiązania z nim stosunku pracy, niezwiązane z wykonywanym mandatem radnego, są niezgodne z prawem i nieuzasadnione. Tym samym nie ma żadnych powodów, aby rada wkraczała w kompetencje sądu pracy i oceniała zasadność przyczyn rozwiązania stosunku pracy z radnym, z wyłączeniem jedynie sytuacji, gdy ma to związek z oceną, czy rzeczywista przyczyna rozwiązania stosunku pracy nie jest jednak związana z wykonywaniem mandatu radnego.
Skoro uchwała rady powiatu w przedmiocie wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym podlega kontroli sądowej, to jedynym źródłem wiedzy na temat przyczyn odmowy wyrażenia takiej zgody, pozwalającym na dokonanie tej kontroli może być jej uzasadnienie. Motywy zajętego przez radę stanowiska muszą wynikać z treści uzasadnienia uchwały.
Argumenty pracodawcy, zamierzającego rozwiązać stosunek pracy z radnym muszą być badane przez radę pod kątem tego, czy wiążą się one z wykonywaniem mandatu radnego, ponieważ od tych ustaleń zależy, czy wyrazi zgodę na rozwiązanie stosunku pracy z radnym, czy też odmówi takiej zgody, kierując się okolicznościami konkretnego przypadku związanymi z wykonywaniem mandatu radnego.
Nie można więc podjąć uchwały w sposób arbitralny, abstrahując od motywów podanych przez pracodawcę jak i wskazywanych przez samego radnego (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 grudnia 2005 r., sygn. akt II OSK 1124/05; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych; orzeczenia.nsa.gov.pl).
W rozpoznawanej sprawie uzasadnienia zaskarżonej uchwały nie sposób uznać za wystarczające dla odmowy wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym. Uzasadnienie to nie odnosi się w żaden sposób do licznych, poważnych zarzutów w stosunku do osoby radnego A. B., powołanych we wniosku Burmistrza. Zarzuty te mają bardzo poważny charakter, a niektóre z nich wyczerpują znamiona czynów zabronionych i stanowią niewątpliwie przesłanki rozwiązania stosunku pracy bez wypowiedzenia w trybie art. 52 k.p.
Jako wyłączną przyczynę uzasadniającą odmowę wyrażenia zgody na rozwiązanie stosunku pracy z radnym A. B. wskazano w uzasadnieniu uchwały jego oświadczenie, że w rozmowie z pracodawcą (Burmistrzem) przedstawiona mu została propozycja rezygnacji z mandatu radnego w zamian za nieujawnianie zarzutów. Argument ten nie odnosi się w żadnej mierze do merytorycznych zarzutów podniesionych we wniosku przez pracodawcę, uzasadniających (o ile byłyby one prawdziwe) rozwiązanie stosunku pracy.
Jeśli potwierdziłoby się twierdzenie radnego A. B. co do przedstawionej mu propozycji rezygnacji z mandatu, to prawna ocena takiego zachowania może zostać dokonana przez właściwe organy, lecz zdarzenie to nie unicestwiłoby automatycznie skutków zarzutów postawionych radnemu w świetle przepisów prawa pracy. Prawdziwość zarzutów postawionych wobec radnego przez jego pracodawcę może podlegać w pewnym stopniu weryfikacji przez Radę, która w razie wątpliwości może wszak zwrócić się do pracodawcy lub prokuratury o przedłożenie określonych dokumentów i informacji związanych ze stawianymi radnemu przez pracodawcę zarzutami. Zarzuty te mogą być także kwestionowane w postępowaniu przed sądem pracy.
Uznając zatem, że zaskarżona uchwała Rady Powiatu [...] została podjęta z istotnym naruszeniem art. 22 ust. 2 u.s.p., Sąd stwierdził jej nieważność w oparciu o art. 147 § 1 p.p.s.a. (punkt pierwszy sentencji wyroku).
O zwrocie kosztów postępowania w kwocie obejmującej koszty zastępstwa procesowego (480 zł) Sąd orzekł jak w punkcie drugim sentencji wyroku w oparciu o przepis art. 200 p.p.s.a. w zw. z art. 209 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (tekst jednolity: Dz. U. z 2018 r., poz. 265).