III SA/Gd 429/22

III SA/Gd 429/22 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-12-15
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2022-04-29
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak /sprawozdawca/
Bartłomiej Adamczak
Jacek Hyla /przewodniczący/
Symbol z opisem
6300 Weryfikacja zgłoszeń celnych co do wartości celnej towaru, pochodzenia, klasyfikacji taryfowej; wymiar należności celnych
Hasła tematyczne
Celne prawo
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2022 poz 329
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi  - t.j.
Dz.U. 2021 poz 1540
art. 187, art. 191
Ustawa z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 69, art. 70, art. 71, art. 74, art. 77 ust. 2, art. 102 ust. 3, art. 103
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
Dz.U.UE.L 2015 nr 343 poz 558 art. 1 ust. 2 pkt 14, art. 140, art. 141
Rozporządzenie wykonawcze Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych  przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny
Dz.U.UE.L 1993 nr 253 poz 1 art. 181a
Rozporządzenie Komisji EWG) NR 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiające przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr  2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jacek Hyla Sędziowie: Sędzia WSA Alina Dominiak (spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak Protokolant: Starszy asystent sędziego Robert Daduń po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi Z. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku z dnia 28 lutego 2022 r. nr 2201-IOC.4310.2.2022.EŻ w przedmiocie wartości celnej towaru, długu celnego oraz podatku od towarów i usług oddala skargę.
Uzasadnienie
Naczelnik Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni decyzją z dnia 8 grudnia 2021 r. nr 328000-COC-2.4310.1278.2021.Iw, po przeprowadzeniu kontroli zgłoszenia celnego nr [...] dokonanego przez Z. Spółkę z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W:
1. określił wartość celną towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym w pozycji 1 na kwotę 228.657 zł,
2. określił wartość celną towaru objętego ww. zgłoszeniem celnym w pozycji 2 na kwotę 2.264 zł,
3. orzekł o zaksięgowaniu wymaganej kwoty należności celnych (A00) w wysokości 8.755 zł,
4. określił różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w zgłoszeniu celnym, tj. 13.998.
Organ pierwszej instancji stwierdził, że A. Spółka z o.o., działając jako przedstawiciel bezpośredni Z. Spółki z o.o. , złożyła w Oddziale Celnym Terminal Kontenerowy w Gdańsku zgłoszenie celne do procedury dopuszczenia do wolnego obrotu na obszarze celnym Wspólnoty z wykorzystaniem elektronicznego przetwarzania danych.
Zgłoszeniem objęto:
- w poz. 1 - obuwie chłopięce oraz dziewczęce z cholewką i podeszwą z tworzywa sztucznego o długości podeszwy wewnętrznej mniejszej niż 24 cm w ilości 27716 par (kod TARIC 6402 9991 00) z zadeklarowaną wartością celną 178.130 zł,
- w poz. 2 - obuwie dziewczęce o podeszwach z tworzyw sztucznych cholewce z materiałów włókienniczych w ilości 228 par (kod TARIC 6404 1990 00) z zadeklarowaną wartością celną 686 zł.
Towary zakupiono od W. CO. LTD. Wartość towarów zadeklarowano na bazie warunków dostawy CIF Gdańsk. Ponieważ zgłoszenie celne spełniało wymogi formalne zostało przyjęte i zarejestrowane w Automatycznym Systemie Importu AIS pod w/w numerem.
W dniu 22 grudnia 2020 r. Dział Analizy Celnej Pomorskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Gdyni przekazał informacje dotyczące ujawnionych nieprawidłowości w zakresie deklarowanej przez spółkę wartości celnej towaru w wyżej wymienionych zgłoszeniach celnych.
Na podstawie analizy dokumentów z systemu Alina organ pierwszej instancji ustalił, że w okresie od dnia 1 stycznia 2018 r. do 31 października 2020 r. spółka deklarowała towar w postaci obuwia chłopięcego i dziewczęcego do kodu taryfy 6402 9991 00 i 6404 1990 00 o jednostkowej wartości statystycznej od kwoty 3,01 zł do 9,80 zł za parę obuwia. Opisana sytuacja dotyczy towarów z przedmiotowego zgłoszenia celnego, dlatego też organ pierwszej instancji uznał, że zasadna jest zmiana wartości celnej towarów, a tym samym określenie należności celnych i podatkowych w prawidłowej wysokości.
Jak ustalił organ pierwszej instancji, całkowita wartość towaru zadeklarowana w zgłoszeniu wynosiła 47533,44 USD na bazie warunków dostawy CIF Gdańsk. W polu 44 formularza zgłoszenia spółka zadeklarowała następujące dokumenty, stanowiące podstawę jego przygotowania:
- faktura nr [...] z dnia 16.11.2018 r.,
- packing list do w/w faktury,
- zamówienie,
- kontrakt wraz z tłumaczeniem o numerze [...] z dnia 16.11.2018r. sporządzony w języku angielskim,
- oświadczenie wskazujące, że płatność za towar z w/w faktury jest płatnością jedyną i ostateczną oraz że towar jest niskiej wartości z zakupów stokowych.
W trakcie weryfikacji przedmiotowego zgłoszenia i załączonych do niego dokumentów wątpliwości organu wzbudziła zadeklarowana cena importowanego towaru. Wartość jednostkowa zadeklarowana w zgłoszeniu przez importera wynosiła odpowiednio dla towaru z poz. 1. obuwie chłopięce oraz dziewczęce z cholewką i podeszwą z tworzywa sztucznego o długości podeszwy wewnętrznej mniejszej niż 24 cm w ilości 27716 par - 6,43 zł/parę, poz. 2. obuwie dziewczęce o podeszwach z tworzyw sztucznych cholewce z materiałów włókienniczych w ilości 228 par - 3,01 zł/parę.
Wątpliwości spowodował fakt, że zgłoszenie celne odnosi się do przesyłki dotyczącej transakcji zawartej na warunkach dostawy CIF Gdańsk. W podanej cenie towaru zawarte są zatem koszty transportu i ubezpieczenia do Gdańska. Tak niska wartość towaru wzbudza wątpliwości, zwłaszcza że w cenie tej muszą być zawarte również takie elementy, jak koszty projektowe, wartość materiałów i surowców, koszty robocizny, koszty transportu i logistyki na terenie kraju eksportu, koszt i zysk producenta, koszt i zysk eksportera.
Powyższe fakty wskazują, że uwzględnienie wszystkich elementów "cenotwórczych" prowadziłoby do wniosku, że transakcja nabycia przez spółkę importowanego towaru została zawarta poniżej choćby minimalnych kosztów charakteryzujących każdą transakcję opierającą się na warunkach wolnorynkowych.
Organ pierwszej instancji wskazał, że z postanowień kontraktu handlowego załączonego do zgłoszenia celnego wynika, że sprzedający udzielił prawa do reklamacji w przypadku stwierdzenia rozbieżności w ilości lub jakości towaru (pkt 2. kontraktu). W tej sytuacji także zapisy kontraktu stoją w sprzeczności z wyjaśnieniami strony i potwierdzają, że ma ona świadomość, że przedmiotowy towar nie jest "niskiej jakości bez prawa do reklamacji". W ocenie organu strona w żaden sposób nie wyjaśniła powodów niskiej wartości importowanego towaru.
Organ, nie kwestionując prawa producenta, eksportera czy pośrednika do swobodnego rozporządzania swoją własnością wyjaśnił, że przedstawione przez spółkę uzasadnienie, mające rozwiać wątpliwości organu celnego w zakresie wartości celnej, nie może zostać uznane za udział w postępowaniu zorientowany na rzetelne wyjaśnienie sprawy. W takim więc stanie rzeczy bezkrytyczne uznanie zaprezentowanej przez stronę ceny transakcyjnej byłoby sprzeczne z zasadami logiki.
Organ wskazał, że ze zgromadzonej bazy danych systemu zgłoszeń celnych ALINA, zawierającej informacje o towarach zgłoszonych do procedury dopuszczenia do swobodnego obrotu na obszarze celnym Wspólnoty wynika, że dla towarów o zadeklarowanym kodzie CN 6402 9991 00 (obuwie chłopięce oraz dziewczęce z cholewką i podeszwą z tworzywa sztucznego o długości podeszwy wewnętrznej mniejszej niż 24 cm) średnia cena transakcyjna wynosi 12,37 zł za parę, dla towarów o zadeklarowanym kodzie CN 6404 1990 00 (obuwie dziewczęce o podeszwach z tworzyw sztucznych i cholewce z materiałów włókienniczych) średnia cena transakcyjna wynosi 14,32 zł/parę. Z powyższego porównania wynika, że deklarowane wartości - towaru z poz. 1. i poz. 2. zostały zaniżone w stosunku do średniej wartości towarów podobnych, zaimportowanych z tego kierunku w zbliżonym czasie.
Organ wyjaśnił, że zasadniczą podstawą wartości celnej towarów, zgodnie z art. 70 ust. 1 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2013.269.1 z dnia 10.10. 2013 ze zm.) – dalej jako "UKC", jest wartość transakcyjna, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowana. Odstępstwo od tej zasady przewiduje art. 140 rozporządzenia wykonawczego (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiające szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz.U.UE.L.2015.343.558 z dnia 29.12.2015 ze zm.) – dalej jako "RW", zgodnie z którym w przypadku gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość transakcyjna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę, o której mowa w art. 70 ust. 1 kodeksu, mogą one wezwać zgłaszającego do przedstawienia dodatkowych informacji. Jeśli ich wątpliwości nie zostaną rozwiane, organy celne, jak to ma miejsce w przedmiotowym postępowaniu, mogą zdecydować, że wartość towarów nie może być ustalona zgodnie z art. 70 ust. 1 UKC.
Całościowa analiza zgromadzonych w sprawie dokumentów nie rozwiała wątpliwości co do zadeklarowanej wartości celnej towarów objętych ww. zgłoszeniem. Importer, kupując towar o charakterze stokowym, którego cena jest wielokrotnie niższa od cen towarów podobnych przywożonych z Chin w zbliżonym czasie przez innych importerów, winien był zabezpieczyć materiał dowodowy potwierdzający taki charakter towaru. Złożenie samego oświadczenia o stokowym charakterze towaru nie może być uznane za wystarczające. Taki sposób działania umożliwiałby bowiem obniżenie wartości transakcyjnej każdego towaru i wyłączenie możliwości zastosowania unormowania zawartego w art. 140 RW. Wartość transakcyjna ma bezpośredni wpływ na wysokość należności celnych. W niniejszej sprawie strona nie przedłożyła wiarygodnych dowodów w tym zakresie (brak zgłoszenia wywozowego, korespondencji handlowej dotyczącej etapu przed zawarciem transakcji, rachunków związanych z transportem i ubezpieczeniem towaru).
Wobec powyższego, zdaniem organu pierwszej instancji, w oparciu o art. 141 RW zaszła przesłanka do zastosowania jednej z metod zastępczych ustalania wartości celnej towaru, przy czym zasadne stało się zastosowanie metody wartości transakcyjnej towarów podobnych, zawartej w dyspozycji art. 74 ust 2 lit b) UKC z uwzględnieniem definicji towarów podobnych (art. 1 ust. 2 pkt 14 RW) - tj. towarów wyprodukowanych w tym samym kraju, posiadających podobne cechy i podobny skład materiałowy, co pozwala im pełnić te same funkcje i być towarami handlowo zamiennymi, uwzględniając takie czynniki jak jakość towarów, ich renomę, posiadanie znaku handlowego.
W takich przypadkach organ celny związany jest normą art. 141 ust. 3 RW, to znaczy w przypadku stwierdzenia dwóch lub więcej przypadków wartości transakcyjnych towarów podobnych, wartość celną należy ustalić na podstawie wartości najniższej, z uwzględnieniem dyspozycji art. 141 ust. 1 RW odnośnie towarów podobnych, sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i w zasadzie w takich samych ilościach, co towary, dla których określana jest wartość celna.
Dokonując przeglądu danych organ pierwszej instancji uwzględnił kryteria rodzaju towaru, czyli wzięto pod uwagę wyłącznie towary objęte tym samym kodem CN. Poza postacią towaru opisaną w polach 31. weryfikowanego zgłoszenia uwzględnione zostały również elementy świadczące o adekwatności importowanego towaru do towarów, których dotyczą analizowane odnośne transakcje: skład materiałowy, opis w polu 31. zgłoszenia celnego, wielkość partii będąca przedmiotem transakcji, renomę marki lub okoliczność obrotu towarem "niemarkowym", zbliżony przedział czasowy, ten sam kierunek handlu, warunki dostawy oraz wynik rewizji.
Po zweryfikowaniu danych zawartych w bazie zgłoszeń celnych importowych dla towaru z poz. 1. i 2. weryfikowanego zgłoszenia celnego ustalono, że ceną transakcyjną spełniającą najściślej kryteria identyfikujące importowane przez stronę towary będzie zgłoszenie celne z najniższą ceną jednostkową, w oparciu o którą ustalono wartość celną towaru objętego pozycjami 1. i 2. zgłoszenia celnego, wskazaną w osnowie decyzji.
Nadto organ pierwszej instancji wyjaśnił, wskazując na treść art. 5 ust. 1 pkt 3 i art. 19a ust. 9 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług, że w niniejszej sprawie dokonanie zmiany wartości celnej towaru ma wpływ na wysokość należnego cła, a w konsekwencji na wysokość podstawy opodatkowania oraz podatku od towarów i usług. Art. 33 ust. 2a powyższej ustawy stanowi: jeżeli organ celny stwierdzi, że w zgłoszeniu celnym kwota podatku została wykazana nieprawidłowo, naczelnik urzędu celnego wydaje decyzję określającą podatek w prawidłowej wysokości. Naczelnik urzędu celnego może określić kwotę podatku w decyzji dotyczącej należności celnych. W związku z powyższym organ pierwszej instancji określił dane w zgłoszeniu celnym i w konsekwencji określił należności podatkowe w treści decyzji.
W odwołaniu od powyższej decyzji skarżąca spółka wniosła o uchylenie decyzji organu pierwszej instancji.
Decyzją z dnia 28 lutego 2022 r. nr 2201-IOC.4310.2.2022.EŻ Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję.
Organ odwoławczy, odnosząc się do stanowiska organu pierwszej instancji dotyczącego towarów objętego zgłoszeniem celnym nr [...] z dnia 7 stycznia 2019 r. podzielił stanowisko organu pierwszej instancji, że dowody przedstawione przez skarżącą spółkę wraz ze zgłoszeniem celnym nie tłumaczą deklarowanej niskiej wartości transakcyjnej towarów oraz że zachodzą uzasadnione wątpliwości co do wiarygodności materialnej kontraktu, faktury i oferty towarowej. Zdaniem organu odwoławczego organ pierwszej instancji słusznie wskazał, że w deklarowanej cenie, oprócz kosztów transportu, zawierają się również koszty związane bezpośrednio z wytworzeniem towarów - koszty projektowe i zużytych surowców, parku maszynowego, siły roboczej, a także zysk producenta i zysk eksportera. Niewątpliwie są to konieczne koszty ponoszone w związku z produkcją i sprzedażą wszelkich towarów, również sprowadzonych przez stronę, budujące ich ostateczną cenę.
Wobec powyższego wartość celna sprowadzonych towarów nie mogła być ustalona w oparciu o przepis art. 70 UKC, tj. metodą ceny transakcyjnej. Posłużenie się zastępczą metodą ustalania wartości określoną w art. 74 ust. 2 lit. b) UKC, tj. według wartości transakcyjnej podobnych towarów, było uzasadnione brakiem możliwości ustalenia wartości celnej sprowadzonego towaru metodą zastępczą wartości transakcyjnej towarów identycznych.
W ocenie organu odwoławczego argumentacja spółki, że wieloletnia współpraca oraz duża ilość zakupionego towaru ma wpływ na zniżki cenowe i rabaty bez poparcia żadnym dowodem nie tłumaczy deklarowanej niskiej ceny transakcyjnej.
Organ odwoławczy podzielił ocenę organu pierwszej instancji w kwestii wpływu deklarowanego przez stronę "stokowego" charakteru sprowadzonego towaru uznając, że zapisy kontraktu stoją w sprzeczności z argumentami strony i potwierdzają, że ma ona świadomość, iż przedmiotowy towar jest pełnowartościowy z prawem do reklamacji. Szczególnie z treści kontraktu nie wynika, aby Sprzedający i Kupujący umówili się na dostarczanie towaru o obniżonej jakości. Ponadto importer kupując towar o charakterze stokowym, którego cena jest wielokrotnie niższa od cen towarów podobnych przywożonych z Chin w zbliżonym czasie przez innych importerów, winien był zgromadzić materiał dowodowy potwierdzający taki charakter towaru, czego spółka nie uczyniła.
Jak wyjaśnił organ odwoławczy, w niniejszej sprawie organ celny pierwszej instancji ustalił wartość celną sprowadzonych towarów zastępczą metodą ceny transakcyjnej towarów podobnych, a nie towarów identycznych. W takim przypadku brak prób towarów, których wartość transakcyjna ma być podstawą ustalenia wartości celnej nie stanowił przeszkody w ustaleniu wartości celnej. Informacje, którymi dysponował organ celny pierwszej instancji pozwoliły na jednoznaczne ustalenie, że towary spełniają definicję towarów podobnych. Towary z materiału porównawczego nosiły taką samą nazwę handlową, posiadały taki sam skład surowcowy, zostały zgłoszone pod tym samym kodem CN, nie budzi więc wątpliwości, że były to towary, które nie będąc podobnymi pod każdym względem posiadały podobne cechy i podobny skład materiałowy, co pozwalało im pełnić te same funkcje i być towarami handlowo zamiennymi.
Organ odwoławczy stwierdził w konkluzji, że organ pierwszej instancji podjął wszelkie niezbędne działania mające na celu dokładne wyjaśnienie stanu faktycznego i okoliczności sprawy. Badanie wiarygodności cen deklarowanych przez importerów i wynikających z dokumentów nie musi prowadzić do ustalenia rzeczywistej ceny zapłaconej, ale może jedynie doprowadzić do ustalenia, że zadeklarowana cena jest niewiarygodna w aspekcie ustalenia wartości celnej. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Z. Spółka z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w W. zarzuciła zaskarżonej decyzji naruszenie:
I. art. 70 ust. 1 UKC poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i ustalenie wartości celnej innej niż wartość transakcyjna, podczas gdy prawidłowe zastosowanie reguł postępowania przy uwzględnieniu obowiązujących przepisów prawa materialnego w zaistniałym stanie faktycznym prowadzi do wniosku, iż cena jednostkowa sprowadzonego towaru wykazana w dokumentach importowych jest ceną właściwą, co w konsekwencji doprowadziło do zakwestionowania rzeczywistej wartości celnej towarów oraz naliczenie opłat celno-podatkowych nieodzwierciedlających faktyczną wartość zakupionego i wwiezionego na obszar celny Unii towaru;
II. art. 70 ust. 1 i art. 71 ust. 1 lit. e) pkt (i) UKC poprzez ich złą interpretację i dodanie do ceny towaru kosztów transportu i ubezpieczenia do portu przeznaczenia oraz kosztów transportu i logistyki na terenie kraju eksportu;
III. art. 74 ust. 2 lit. b) UKC poprzez jego błędną interpretację i ustalenie nowej wartości celnej z naruszeniem przepisów w nim określonych;
IV. art. 74 ust. 3 UKC, mającego wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, poprzez:
a. niezastosowanie się do wytycznych, opisanych w w/w przepisie i ustalenie wartości celnej sprzecznej i nieodzwierciedlającej tą wynikającą z ustawy i dokumentów celnych;
b. skorzystanie przez organ - w celu ustalenia wartości celnej towaru metodami zastępczymi - z wewnętrznego zbioru danych ALINA, z którymi skarżący nie ma możliwości się zapoznać i tym samym nie wie, na jakiej zasadzie dobrany został materiał porównawczy, przy jednoczesnym przyznaniu przez organ o selektywności doboru materiału porównawczego, co jest niezgodne z artykułem VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu;
V. art. 103 ust. 1 UKC poprzez zawiadomienie dłużnika o długu celnym w okresie po upływie okresu 3 lat od dnia powstania długu celnego;
VI. art. 140 ust. 1 i ust. 2 RW poprzez brak wykazania w trakcie kontroli przez organ celny niewiarygodności dokumentów oraz wszelkich wyjaśnień dołączonych do zgłoszenia celnego, tym samym brak było podstaw do przejścia do etapu ustalenia nowej wartości celnej;
VII. art. 122 w związku z art. 187 § 1 ustawy Ordynacja podatkowa ( dalej jako "o.p.") w zw. z art. 73 ust. 1 ustawy Prawo celne ( "dalej jako p.c.") poprzez naruszenie przez organ zasady prawdy obiektywnej i przerzucanie na skarżącego ciężaru dowodu, podczas gdy to organ jest zobligowany do zebrania materiału dowodowego z urzędu i nie może ograniczyć swojej aktywności do oceny, czy skarżący usunął wątpliwości organu nie uzasadniając tych wątpliwości;
VIII. art. 124 o.p. poprzez niewyjaśnienie swoich motywów oraz zasadności przesłanek, którymi kierowały się organy przy załatwianiu sprawy oraz przez stosowanie przez nie środków przymusu;
IX. art. 187 § 1 o.p. poprzez zgromadzenie przez organ materiału dowodowego wystarczającego do podjęcia końcowego rozstrzygnięcia, z pominięciem zasady kompletności materiału dowodowego;
X. art. 187 § 1 i art. 191 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 p.c. poprzez rozpatrzenie zgromadzonego materiału dowodowego w sposób wybiórczy, poczynienie swoich ustaleń w oparciu o dane z systemu ALINA, do którego dostępu nie ma skarżący (a jedynie do wyselekcjonowanych przez organ wydruków) i tym samym brak jest możliwości kontroli, czy wzięty pod uwagę w tym przypadku materiał porównawczy został wybrany w sposób rzetelny, obiektywny i prawidłowy, ustalenie bez oparcia w dowodach, a wyłącznie na zasadzie domniemania (z pominięciem wszystkich argumentów i wyjaśnień zgłoszonych w toku postępowania), że skarżący nabył towar poniżej choćby minimalnych kosztów charakteryzujących każdą transakcję na warunkach wolnorynkowych, co miało istotny wpływ na wynik sprawy;
XI. art. 197 § 1 o.p. poprzez brak powołania biegłego w sprawie, w której wymagane było oszacowanie wartości przedmiotowego towaru przez specjalistę z danej dziedziny na podstawie próbek towaru.
Wskazując na tak sformułowane zarzuty skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji.
W uzasadnieniu skargi podniesiono, że cena transakcyjna importowanych towarów została udowodniona, zapłacona i uwiarygodniona przez dokumenty i jakość importowanego produktu. Skarżąca od lat współpracuje z tymi samymi dostawcami i producentami importując duże ilości towaru, w związku z czym wypracowała pewne zniżki, a ponadto wskazała na zamawianie głównie towaru z końcówek serii, bądź zalegającego w magazynie, często o niższej jakości, tzw. towaru "stokowego", co znajduje potwierdzenie w dokumentach firmowych oraz oświadczeniu złożonym przy zgłoszeniu celnym. Negocjacje z dostawcą odbywały się telefonicznie oraz za pomocą komunikatora internetowego, co w związku z długą współpracą z tym dostawcą wydaje się być powszechnie stosowaną formą komunikacji. Skarżąca doprecyzowując postanowienia kontraktu łączącego ją z dostawcą podniosła, że w kontrakcie dołączonym do dokumentacji do zgłoszenia celnego nie miała prawa do reklamacji towaru, a jedynie w przypadku rozbieżności w ilości, którą zamówiła bądź - w przypadku stwierdzenia przez osobę ku temu kompetentną - braku używalności towaru - mogła zgłosić ten fakt do producenta jako zastrzeżenie i oczekiwać na jego reakcję, która i tak nie daje prawa do zwrotu towaru bądź uzyskania finansowej rekompensaty. Towar stokowy charakteryzuje się dwiema istotnymi cechami: niską ceną i brakiem prawa do reklamacji. Może on być bez wad i stanowić nadwyżki bądź resztki magazynowe, końcówki produkcji, być towarem zamówionym i nieodebranym przez innego klienta lub posiadać wady ukryte.
Zdaniem skarżącej nie można traktować pkt. 2. kontraktu jako prawo do reklamacji. Reklamacja oznacza bowiem zawiadomienie składane przez odbiorcę producentowi, dostawcy, wykonawcy usługi o niezgodności dostarczonego towaru lub wykonanej usługi z warunkami zawartej wcześniej umowy oraz żądanie uregulowania sprawy. Istotą reklamacji jest więc wada tkwiąca w nabytym towarze w momencie jego nabycia. Nadto ceny towarów, zwłaszcza takich jak obuwie i tekstylia, są na rynku chińskim znacznie niższe niż w Europie i to właśnie stanowi główną przesłankę do importowania ich z Chin. Wdrożenie procedury podwyższenia wartości celnej, a co za tym idzie - podstawy opodatkowania winno być poprzedzone udowodnieniem przez organ podatkowy, że deklarowana cena nabycia została zaniżona w stosunku do cen panujących na rynku nabycia - czyli rynku chińskiego, nie zaś cen na rynku polskim.
Organ nie wyjaśnił swoich motywów, co stanowiło naruszenie w art. 124 o.p. , nie uzasadnił bowiem w wystarczający sposób, czym kierował się ustalając nową wartość celną.
Zdaniem skarżącej ustalenie wartości towaru w niniejszym postępowaniu nastąpiło w oparciu o wartość towaru, który nie spełnia wymogu towaru podobnego. Próba doboru materiału porównawczego została przeprowadzona według kryteriów, które niejako "pasują" organowi i noszą znamiona dowolności i selektywności. W ocenie skarżącej nie można dobierać sobie materiału porównawczego pomijając prawidłowo zgłoszone i rozliczone zgłoszenia celne, co do których organ ma wątpliwości, w dodatku wątpliwości nieudowodnione lub podlegające wyjaśnieniu w bliżej nieokreślonym czasie. Poczynione ustalenia dokonano w oparciu o dane systemu ALINA, do którego dostępu skarżąca nie posiada, tym samym nie dano jej możliwości kontroli, czy wzięty pod uwagę w tym przypadku materiał porównawczy został wybrany w sposób rzetelny, obiektywny i prawidłowy.
Jak dalej wywodziła skarżąca, w trakcie trwania niniejszego postępowania nie wezwano jej do wyjaśnień bądź do okazania dokumentacji celem rozwiania wątpliwości, tylko od razu założono wydanie niekorzystnej decyzji i zdecydowano, jaką metodą będzie ustalona podwyższona wartość celna towarów. Organ nie wziął pod uwagę dokumentów - kontraktu i faktur, które odzwierciedlają rzeczywistą wartość ekonomiczną importowanych przez skarżącą towarów, tylko stwierdził, że do uzgodnionej wcześniej ceny wliczają się dodatkowe elementy składowe wymienione przez organ jako uzasadnienie swoich wątpliwości. Na poparcie swych twierdzeń skarżąca powołała się na wyrok Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej z dnia 22 kwietnia 2021 r. w sprawie C 75/20.
Zdaniem skarżącej organ nie udowodnił, że cena ustalona w taki sposób jest ceną adekwatną w stosunku do ceny innego towaru. Uzasadnienie decyzji zostało sporządzone bez oparcia w dowodach, a wyłącznie na zasadzie domniemania z pominięciem argumentów i wyjaśnień zgłoszonych w toku postępowania przez skarżącą. Jednocześnie, jeżeli organ celny miał trudności w ustaleniu wartości towaru do porównania, to powinien był zastosować metodę opisaną w art. 74 ust. 3 UKC. W przypadku takiej metody obie strony mogą czynnie brać udział w postępowaniu. Polega ona na powołaniu biegłego i wykorzystaniu wiadomości specjalnych w celu określenia prawidłowej wartości celnej towaru. Jest to również stanowisko zgodne z przepisem art. 197 § 1 o.p.
Skarżąca dodała, że o długu celnym została powiadomiona w dniu 9 grudnia 2021 r., a decyzja została wydana w dniu 28 lutego 2022 r., podczas gdy przedmiotowe zgłoszenie celne zostało zarejestrowane w dniu 1 stycznia 2019 r. a co za tym idzie dług celny powstał właśnie w tym dniu. Zgodnie bowiem z art. 103 UKC nie powiadamia się dłużnika po upływie okresu trzech lat od dnia powstania długu celnego. W związku z tym zarówno decyzja organu pierwszej instancji oraz zaskarżona decyzja Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku zostały wydane z naruszeniem art. 103 UKC. Powołanie się przez organ na zawieszenie okresu zgodne z art. 103 ust. 1 UKC w tym miejscu nie ma zastosowania, ponieważ wydając zawiadomienie o zamiarze zmiany wysokości długu celnego organ oparł swoje przesłanki oraz późniejszą decyzję w oparciu o inny, niezgodny z przepisami i normami materiał porównawczy, który został dobrany w taki sposób, aby rzekomy dług celny mógł zostać podwyższony.
W ocenie skarżącej w sprawie, w której została już określona wartość celna towaru, a wszystkie należności celno-podatkowe zostały uregulowane, nie można wydawać nowej decyzji określającej ponownie należności celno-podatkowe. Oznacza to bowiem cofnięcie postępowania do momentu bezpodstawnego, ponownego procedowania w tej samej pod względem merytorycznym sprawie celnej. Dlatego zaskarżona decyzja winna zostać uchylona, a postępowanie umorzone.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Gdańsku wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych ( tj. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492 ) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Zakres tej kontroli wyznacza art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm.) - dalej w skrócie jako: "p.p.s.a." stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Oceniając wydane w sprawie decyzje w wyżej wskazanym zakresie kognicji Sąd uznał, że wniesiona skarga nie jest zasadna.
W decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji zakwestionowana została wartość celna towaru ( poz. 1 zgłoszenia - obuwie chłopięce oraz dziewczęce z cholewką i podeszwą z tworzywa sztucznego o długości podeszwy wewnętrznej mniejszej niż 24 cm, poz. 2 zgłoszenia - obuwie dziewczęce o podeszwach z tworzyw sztucznych, cholewce z materiałów włókienniczych), zadeklarowana przez skarżącą w zgłoszeniu celnym. Organ pierwszej instancji po przeprowadzeniu postępowania określił wyższą wartość celną importowanego towaru oraz niezaksięgowaną kwotę należności celnych z tytułu importu, jak też określił różnicę między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w zgłoszeniu celnym. Ustalenia poczynione przez organ pierwszej instancji zostały zaakceptowane przez organ odwoławczy.
Materialnoprawną podstawę zaskarżonych decyzji stanowiły przepisy rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny ( Dz.U.UE.L.2013.269.1 , dalej jako "UKC"), rozporządzenia wykonawczego Komisji (UE) 2015/2447 z dnia 24 listopada 2015 r. ustanawiającego szczegółowe zasady wykonania niektórych przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 ustanawiającego unijny kodeks celny ( (Dz.U.UE.L.2015.343.558, dalej jako "RW"), ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne ( tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 1856 ze zm.) oraz ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług ( tj. Dz. U. z 2021 r., poz.685 ze zm.)
Jak stanowi art. 69 UKC, do celów stosowania wspólnej taryfy celnej oraz środków pozataryfowych, ustanowionych w przepisach unijnych regulujących określone dziedziny wymiany towarowej, wartość celna towarów określana jest zgodnie z przepisami art. 70 i 74.
Zasadniczą podstawą wartości celnej towarów jest wartość transakcyjna, tj. cena faktycznie zapłacona lub należna za towary, gdy zostały one sprzedane w celu wywozu na obszar celny Unii, w razie potrzeby skorygowana. Cena faktycznie zapłacona lub należna to całkowita płatność, która została lub ma zostać dokonana przez kupującego sprzedającemu lub przez kupującego stronie trzeciej na korzyść sprzedającego za przywożone towary i obejmująca wszystkie płatności, które zostały lub mają zostać dokonane jako warunek sprzedaży przywożonych towarów (art. 70 ust. 1 i 2 UKC). Przy tym wartość transakcyjna stosowana jest pod warunkiem spełnienia wszystkich warunków wymienionych w art. 70 ust. 3 UKC.
Na mocy art. 140 ust. 1 RW w przypadku, gdy organy celne mają uzasadnione wątpliwości, że zadeklarowana wartość transakcyjna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę, o której mowa w art. 70 ust. 1 UKC, mogą one wezwać zgłaszającego do przedstawienia dodatkowych informacji. Jeśli wątpliwości nie zostaną rozwiane, organy celne mogą zdecydować, że wartość towarów nie może być ustalona zgodnie z art. 70 ust. 1 UKC (art. 140 ust. 2 RW).
W takiej sytuacji zastosowanie znajdują zastępcze metody ustalania wartości celnej określone w art. 74 UKC. Mianowicie, jak stanowi ustęp 1 tego artykułu, jeżeli wartość celna towarów nie może zostać ustalona na podstawie art. 70, ustala się ją, stosując kolejno procedury z ust. 2 lit. a)-d), aż do pierwszej litery, na podstawie której możliwe będzie ustalenie wartości celnej towarów.
Przepis art. 141 RW stanowi, że do ustalania wartości celnej przywożonych towarów zgodnie z art. 74 ust. 2 lit. a) lub b) kodeksu wykorzystuje się wartość transakcyjną identycznych lub podobnych towarów sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i zasadniczo w takich samych ilościach, co towary, dla których określana jest wartość celna. Jeśli nie stwierdzono tego rodzaju sprzedaży, wartość celną określa się na podstawie wartości transakcyjnej identycznych lub podobnych towarów sprzedawanych na innym poziomie handlu lub w innych ilościach. Wartość transakcyjną należy skorygować w celu uwzględnienia różnic wynikających z poziomu handlu lub ilości. Jeżeli stwierdzono istnienie dwóch lub większej liczby wartości transakcyjnych towarów identycznych lub podobnych, dla ustalenia wartości celnej przywożonych towarów przyjmuje się najniższą z tych wartości.
Jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie ust. 1 art. 74 UKC, zgodnie z art. 74 ust. 3 UKC ustala się ją na podstawie danych dostępnych na obszarze celnym Unii z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych ze wszystkimi następującymi zasadami i przepisami ogólnymi: a) porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu; b) art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu; c) niniejszym rozdziałem.
W świetle powyższych regulacji w pierwszej kolejności ocenić należało, czy organ pierwszej instancji zasadnie powziął wątpliwości, czy zadeklarowana wartość transakcyjna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę, o której mowa w art. 70 ust. 1 UKC, jak też czy organ odwoławczy zasadnie stanowisko organu pierwszej instancji zaakceptował.
Pojęcie uzasadnionych wątpliwości, że zadeklarowana wartość transakcyjna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę, nie zostało w przepisach prawa zdefiniowane. Wątpliwość taka zachodzić może w sytuacji niskiej ceny towarów w porównaniu do ceny towarów analogicznych, czy też w przypadku porównania treści dokumentów dołączonych do zgłoszenia celnego z wartością towarów ujętą w zgłoszeniu celnym.
W niniejszej sprawie wątpliwości spowodował fakt, że w jednostkowej wartości towaru – 6,43 zł za parę obuwia ( poz.1) i 3,01 zł za parę ( poz.2) – mieściły się koszty transportu i ubezpieczenia do Gdańska ( dostawa CIF Gdańsk), a nadto w cenie muszą być też zawarte koszty projektowe, robocizny, transportu i logistyki na terenie kraju eksportu, wartość materiałów i surowców, koszt i zysk producenta oraz eksportera. Nie przedstawiono też dowodu, że skarżąca nabyła towar bezpośrednio od producenta, wobec czego była kolejnym uczestnikiem transakcji. Ponadto z systemu zgłoszeń celnych ALINA wynikało, że dla towarów o kodzie CN 6402 9991 00 ( poz. 1 zgłoszenia celnego) średnia cena transakcyjna wynosiła 12,37 zł za parę, a dla towarów o kodzie CN 6404 1990 00 ( poz. 2 zgłoszenia celnego) – 14,32 zł za parę, czyli cena ta była dużo wyższa, niż cena przedmiotowych towarów.
Zdaniem Sądu stanowisko skarżącej, że organ nie wykazał podstaw do zakwestionowania wartości transakcyjnej towaru, jest niezasadne. Podana w zgłoszeniu celnym i wynikająca z przedstawionej faktury cena towaru niewątpliwie jest ceną zaniżoną w stosunku do normalnej wartości towaru. Wskazane w dokumentach wartości jednostkowe par obuwia odbiegają znacznie od wartości towarów deklarowanych w innych zgłoszeniach celnych, a wskazane ceny przedmiotowych towarów są na tyle niskie, że gdyby uznać je za ceny rzeczywiste, transakcja sprzedaży zostałaby zawarta przez spółkę poniżej minimalnych kosztów.
Sama skarżąca twierdziła, że płatność za towary jest płatnością jedyną i ostateczną. Nie kwestionowała, że cena towarów jest niska, tłumaczyła jednak jej wysokość stokowym charakterem towaru.
Między stronami nie było sporu , że towar "stokowy" ma dwie istotne cechy: niską cenę i brak prawa do reklamacji.
Skarżąca w piśmie z dnia 8 listopada 2021 r. twierdziła, że na podstawie załączonego kontraktu nie miała prawa do reklamacji towaru, jedynie w przypadku rozbieżności w zamówionej ilości bądź w przypadku stwierdzenia przez kompetentną osobę braku używalności towaru mogła zgłosić ten fakt producentowi jako zastrzeżenie i oczekiwać na reakcję, która i tak nie dawała prawa do zwrotu towaru lub finansowej rekompensaty. Jednak postanowienia kontraktu handlowego załączonego do zgłoszenia celnego stoją w sprzeczności z twierdzeniami spółki o braku prawa do reklamowania towaru. Wynika z nich bowiem, że sprzedający udzielił prawa do reklamacji w przypadku stwierdzenia rozbieżności w ilości lub jakości towaru (pkt 2 kontraktu).
Zasadnie zatem organy przyjęły, wbrew twierdzeniom skarżącej oraz jej oświadczeniu z dnia 7 stycznia 2019 r. o stokowym charakterze towaru, że towar objęty przedmiotowym zgłoszeniem celnym nie miał charakteru stokowego. Oświadczenie to pozostawało w oczywistej sprzeczności z treścią zawartej przez obie strony pisemnej umowy. Importując towar o charakterze stokowym, posiadający cenę zaniżoną w stosunku do normalnej ceny towaru skarżąca winna była zabezpieczyć materiał dowodowy potwierdzający taki charakter towaru. Złożenie oświadczenia o stokowym charakterze towaru nie może być w tym zakresie uznane za wystarczające. Taki sposób działania umożliwiałby bowiem obniżenie wartości transakcyjnej każdego towaru i wyłączenie możliwości zastosowania unormowania zawartego w art. 140 RW. Oczywiste jest, że wartość transakcyjna ma bezpośredni wpływ na wysokość należności celnych. Stąd u importera może pojawić się dążenie, by wpłynąć na obniżenie tej wartości. Rzeczą importera w sytuacji importu towaru stokowego winno być wykazanie takiego charakteru importowanego towaru. W niniejszej sprawie skarżąca nie przedłożyła wiarygodnych dowodów w tym zakresie.
Wskazać w tym miejscu należy, że podniesiony przez skarżącą spółkę zarzut braku wezwania skarżącej przez organ w trybie art. 140 ust. 1 RW do przedstawienia dodatkowych informacji w związku z powziętymi wątpliwościami, że zadeklarowana wartość transakcyjna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę, nie zasługuje na uwzględnienie.
Skarżąca podnosiła, że organ pierwszej instancji przed wydaniem decyzji nie zażądał wyjaśnień lub przedstawienia dodatkowych informacji celem rozwiania wątpliwości , a od razu założył wydanie niekorzystnej decyzji i zadecydował, jaką metodą zostanie ustalona nowa, podwyższona wartość celna towarów.
Z przytoczonego powyżej art. 140 ust. 1 i 2 RW wynika, że w przypadku uzasadnionych wątpliwości, że zadeklarowana wartość transakcyjna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę, o której mowa w art. 70 ust. 1 kodeksu, organ celny może wezwać zgłaszającego do przedstawienia dodatkowych informacji.
W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji powziął wątpliwość co do tego, że zadeklarowana wartość transakcyjna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę. Przed wydaniem decyzji poinformował spółkę pismem z dnia 6 października 2021 r. o zgromadzeniu dowodów stanowiących podstawę do wydania niekorzystnej decyzji w sprawie wartości celnej zadeklarowanych towarów, wskazując na możliwość przedstawienia przez skarżącą jej stanowiska w sprawie w terminie 30 dni od doręczenia zawiadomienia.
Skarżąca w odpowiedzi wystosowała do organu pismo z dnia 8 listopada 2021 r., obszernie odnosząc się do stanowiska organu oraz wypowiadając się na temat wartości towaru i okoliczności transakcji. Miała ona zatem pełną świadomość, że organ zamierza wydać decyzję dla niej niekorzystną, co wynikało w sposób oczywisty z otrzymanego pisma. Skarżąca, poza wypowiedzeniem się w kwestiach przedstawionych w piśmie organu miała także możliwość złożenia dodatkowej dokumentacji w celu wykazania prawidłowości ceny transakcyjnej towaru, jednak z niej nie skorzystała.
Podkreślić należy, że art. 140 RW nie wprowadza wymogu powiadomienia strony o wątpliwościach organu i rodzaju kwestionowanych dokumentów, a jedynie możliwość wezwania zgłaszającego do przedstawienia dodatkowych informacji. W tym zakresie aktualnie obowiązująca regulacja odbiega od unormowania art. 181a rozporządzenia Komisji (EWG) Nr 2454/93 z dnia 2 lipca 1993 r. ustanawiającego przepisy w celu wykonania rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 ustanawiającego Wspólnotowy Kodeks Celny ( Dz.U.UE.L.1993.253.1- RWKC), który to przepis stanowił, że jeżeli organy celne mają wątpliwości określone w ust. 1, mogą zażądać, zgodnie z art. 178 ust. 4, przedstawienia uzupełniających informacji. Jeżeli wątpliwości te pozostają, organy celne przed podjęciem ostatecznej decyzji powiadamiają daną osobę na piśmie, o ile się o to zwróciła, o powodach tych wątpliwości i zapewnią jej odpowiednią możliwość udzielenia odpowiedzi. Regulacji takiej nie zawiera art. 140 RW.
W tym miejscu celowe jest odniesienie się do zarzutu naruszenia art. 140 ust. 1 i 2 RW poprzez brak wykazania przez organ celny niewiarygodności dokumentów oraz wszelkich wyjaśnień dołączonych do zgłoszenia celnego.
Zauważyć należy, że ustalenie wartości celnej przywożonych towarów na podstawie wartości transakcyjnej towarów podobnych, jeżeli zadeklarowana wartość transakcyjna została uznana za nienormalnie niską w porównaniu ze średnią statystyczną cen zakupu stosowanych w przywozie towarów podobnych, nie jest uzależnione od podważenia lub zakwestionowania w inny sposób przez organy celne autentyczności faktur, przelewów bankowych czy oświadczeń złożonych w celu wykazania ceny faktycznie zapłaconej za przywożone towary. Autentyczność dokumentów zaświadczających o wartości transakcyjnej przywożonych towarów nie jest decydująca, bowiem mimo autentyczności tych dokumentów organy celne mogą mieć wątpliwości co do prawidłowości wartości celnej przywożonych towarów. W tej sytuacji organy mogą , celem ustalenia wartości celnej, odrzucić zadeklarowaną cenę przywiezionych towarów i zastosować inne metody określania wartości celnej przywożonych towarów, w szczególności cenę sprzedaży towarów podobnych, jeżeli utrzymują się ich wątpliwości dotyczące wartości transakcyjnej. Jest to możliwe szczególnie wówczas, gdy zadeklarowana cena jest około 50 % niższa od statystycznej średniej ceny. Taka sytuacja jest wystarczająca, by powzięte przez organ celny wątpliwości uznać za uzasadnione, a odrzucenie przez niego zadeklarowanej wartości celnej danych towarów - za prawidłowe.
Omawiany zarzut , wobec powyższego, nie zasługuje na uwzględnienie.
Z uwagi na to, że uzasadnione wątpliwości organu celnego nie zostały rozwiane, mógł on zdecydować, że wartość celna towarów nie może być ustalona na podstawie ich wartości transakcyjnej. Z uprawnienia tego organ skorzystał, co Sąd aprobuje.
W tej sytuacji zastosowanie miał art. 141 RW, określający sposób ustalania wartości celnej towaru w sytuacji, gdy nie jest to możliwe w oparciu o wartość transakcyjną tego towaru.
Organ pierwszej instancji odrzucił możliwość zastosowania pierwszej z zastępczych metod ustalania wartości celnej towaru, to jest metody określonej art. 74 ust.2 lit. a) UKC, w której wartością celną jest wartość transakcyjna identycznych towarów sprzedawanych w celu wywozu na obszar celny Unii i wywożonych w tym samym lub w zbliżonym czasie, co towary, dla których ustalana jest wartość celna. Organ wyjaśnił przy tym, że nie znaleziono materiału porównawczego spełniającego wskazane kryteria pod względem towarów wyprodukowanych w tym samym kraju, takich samych pod każdym względem, włączając cechy fizyczne, jakość i renomę.
Przy ustaleniu wartości celnej przedmiotowego towaru posłużono się metodą określoną w art. 74 ust.2 lit. b) UKC, w której wartością celną jest wartość transakcyjna towarów podobnych sprzedawanych w celu wywozu na obszar celny Unii i wywożonych w tym samym lub w zbliżonym czasie, co towary, dla których ustalana jest wartość celna.
Zgodnie z definicją , zawartą w art. 1 ust. 2 pkt 14 RW , "towary podobne" oznaczają, w kontekście ustalania wartości celnej, towary wyprodukowane w tym samym kraju, które nie będąc podobnymi pod każdym względem, posiadają podobne cechy i podobny skład materiałowy, co pozwala im pełnić te same funkcje i być towarami handlowo zamiennymi; jakość towarów, ich renoma, posiadanie znaku handlowego zaliczają się do czynników, które należy uwzględniać przy ustalaniu, czy towary są podobne.
Z kolei przepis art. 141 RW, odnoszący się do art. 74 ust. 2 lit. a) i b) UKC stanowi, że do ustalania wartości celnej przywożonych towarów zgodnie z art. 74 ust. 2 lit. a) lub b) kodeksu wykorzystuje się wartość transakcyjną identycznych lub podobnych towarów sprzedawanych na tym samym poziomie handlu i zasadniczo w takich samych ilościach, co towary, dla których określana jest wartość celna.
Jeśli nie stwierdzono tego rodzaju sprzedaży, wartość celną określa się na podstawie wartości transakcyjnej identycznych lub podobnych towarów sprzedawanych na innym poziomie handlu lub w innych ilościach. Taką wartość transakcyjną należy skorygować w celu uwzględnienia różnic wynikających z poziomu handlu lub ilości.
W niniejszej sprawie organ pierwszej instancji po zweryfikowaniu danych zawartych w bazie zgłoszeń celnych importowych ( system zgłoszeń celnych ALINA) wyodrębnił dane dotyczące wartości towarów wyprodukowanych i przywiezionych z Chin , które zostały sprzedane w celu wywozu na obszar celny Wspólnoty.
Organ na tej podstawie ustalił, że dla towaru z poz. 1 zgłoszenia celnego, o kodzie TARIC 6402 9991 00, średnia cena transakcyjna towaru podobnego wynosi 12, 37 zł za parę, a dla towaru z poz. 2 o kodzie TARIC 6404 1990 00 – 14,32 zł za parę.
Organ, zgodnie z treścią art. 141 ust.3 RW , z uwagi na stwierdzenie istnienia dwóch lub większej liczby wartości transakcyjnych towarów podobnych, dla ustalenia wartości celnej przywożonych towarów przyjął najniższą z tych wartości, która dla towaru ujętego w poz.1 zgłoszenia celnego wynosiła 8,25 zł za parę, a dla towaru ujętego w poz. 2 – 9,93 zł za parę ( organ pierwszej instancji podał omyłkowo 9,23 zł , co , jak wyjaśnił trafnie w swojej decyzji organ odwoławczy, nie miało wpływu na obliczenie wartości celnej towaru).
W pierwszym przypadku ( zgłoszenie [...] ) podeszwa i cholewka obuwia , podobnie jak obuwia ujętego w poz. 1 przedmiotowego zgłoszenia celnego, wykonana jest z tworzywa sztucznego , a wielkość partii wynosi 20 520 par , natomiast wielkość partii przedmiotowego towaru to 27 716 par. Zgłoszeń celnych dokonano w tym samym czasie – towaru podobnego w dniu 31 grudnia 2018 r., a przedmiotowego towaru - w dniu 7 stycznia 2019 r.
W drugim zaś przypadku ( zgłoszenie [...]) obuwie podobne , tak jak obuwie ujęte w poz.2 przedmiotowego zgłoszenia celnego, ma podeszwę z tworzyw sztucznych i cholewkę z materiałów włókienniczych. Wielkość partii to 225 par ( towar podobny ) oraz 228 par ( towar przedmiotowy). Zgłoszenie celne towaru podobnego zostało dokonane w zbliżonym czasie, co zgłoszenie towaru kontrolowanego – w dniu 3 listopada 2018 r.
I przedmiotowe towary, i towary podobne pochodzą z Chin oraz mają tę samą klasyfikację taryfową.
W tej sytuacji nie budzi wątpliwości Sądu, że organy celne obu instancji zasadnie uznały, że towary ujęte w zgłoszeniach celnych, pochodzących z systemu zgłoszeń celnych ALINA, są towarami podobnymi do towarów ujętych w przedmiotowym zgłoszeniu celnym w rozumieniu wcześniej przywołanych przepisów RW.
W ocenie Sądu prawidłowo, także pod względem rachunkowym, została ustalona wysokość wartości celnej towaru ujętego w pozycji 1 i 2 zgłoszenia celnego z dnia 7 stycznia 2019 r. , jak też prawidłowo orzeczono o zaksięgowaniu wymaganej kwoty należności celnych.
Nie budziło też wątpliwości Sądu określenie przez organy różnicy między kwotą podatku w prawidłowej wysokości a kwotą podatku wykazaną w przedmiotowym zgłoszeniu celnym. Nadmienić jedynie należy, że skarżąca spółka wyliczeń rachunkowych nie kwestionowała.
Odnosząc się do pozostałych zarzutów skargi wskazać należy, że Sąd zarzutów tych nie podziela.
Z przedstawionego powyżej stanowiska Sądu wynika jednoznacznie, że organy nie naruszyły art. 70 ust.1 UKC, dotyczącego ustalania wartości celnej na podstawie wartości transakcyjnej, poprzez jego niezastosowanie, co powyżej zostało szeroko omówione.
Nie można też podzielić zarzutu naruszenia przez organy art. 70 ust.1 i art. 71 ust.1 lit. e) ppkt (i) UKC poprzez ich złą interpretację i dodanie do ceny towaru kosztów transportu i ubezpieczenia do portu przeznaczenia oraz kosztów transportu i logistyki na terenie kraju eksportu.
Odnosząc się do powyższego zarzutu stwierdzić należy, że podstawą kwestionowanych rozstrzygnięć nie były przepisy art. 70 ust.1 i art. 71 ust.1 lit. e) ppkt (i) UKC, wobec czego organy nie mogły ich naruszyć. Dotyczą one sposobu ustalania wartości celnej towarów na podstawie wartości transakcyjnej, co w sprawie niniejszej nie miało miejsca.
Z art. 71 ust.1 lit. e) ppkt (i) UKC wynika, że przy ustalaniu wartości celnej zgodnie z art. 70 do ceny faktycznie zapłaconej lub należnej za przywożone towary dodaje się koszty transportu i ubezpieczenia przywożonych towarów, aż do miejsca wprowadzenia towarów na obszar celny Unii.
Intencją skarżącej spółki , stawiającej ten zarzut, było zakwestionowanie możliwości powzięcia uzasadnionych wątpliwości przez organ, który podważał prawidłowość ceny transakcyjnej wskazując, że jest ona bardzo niska, mimo że zawiera m.in. koszty transportu na warunkach CIF Gdańsk. Uzasadniając ten zarzut skarżąca powołała się na sentencję wyroku Trybunału Sprawiedliwości z dnia 22 kwietnia 2021 r. C-75/20 ( opublikowany www.eur-lex.europa.eu ) o następującej treści: " Artykuł 29 ust. 1 i art. 32 ust. 1 lit. e) ppkt (i) rozporządzenia Rady (EWG) nr 2913/92 z dnia 12 października 1992 r. ustanawiającego wspólnotowy kodeks celny oraz art. 70 ust. 1 i art. 71 ust. 1 lit. e) ppkt (i)rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny należy interpretować w ten sposób, że do celów ustalenia wartości celnej przywożonych towarów nie należy do wartości transakcyjnej tych towarów dodawać kosztów faktycznie poniesionych przez producenta w celu przetransportowania owych towarów do miejsca ich wprowadzenia na obszar celny Unii Europejskiej, jeżeli zgodnie z uzgodnionymi warunkami dostawy obowiązek pokrycia tych kosztów ciąży na producencie, i to nawet wówczas, gdy wspomniane koszty przekraczają cenę faktycznie poniesioną przez importera, o ile cena ta odpowiada rzeczywistej wartości wspomnianych towarów, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego".
Niezależnie od powyższego stwierdzenia, że organy nie oparły rozstrzygnięcia na podstawie przywołanych przez skarżącą przepisów zauważyć należy, że przytoczonej sentencji wyroku Trybunału Sprawiedliwości nie można odczytywać bez znajomości stanu faktycznego, który legł u podstaw jej wydania, a który to stan faktyczny diametralnie różni się od stanu faktycznego niniejszej sprawy.
Bardzo ogólnie rzecz ujmując sprawa C – 75/20 dotyczyła sytuacji, w której strony postępowania głównego nie kwestionowały, że cena sprzedaży przywiezionych towarów zawierała koszty dostawy do granicy, które obciążały producenta zgodnie z uzgodnionymi warunkami dostawy - DAF ( koszty transportu przywożonych towarów ponosi producent do miejsca dostawy uzgodnionego na granicy). Ponadto wartość celna towarów wskazana przez importera w zgłoszeniu celnym składała się z kwot zapłaconych za wspomniane towary oraz kwota ta odpowiadała ich rzeczywistej wartości, niemniej jednak zadeklarowana w ten sposób wartość celna była niższa niż koszty poniesione przez producenta w celu przetransportowania tych towarów koleją do litewskiej granicy.
Jak wskazał Trybunał w punkcie 26 wyroku : "W konsekwencji spór w postępowaniu głównym nie wydaje się dotyczyć arbitralnej lub fikcyjnej wartości celnej, czego zweryfikowanie należy do sądu odsyłającego, lecz dotyczy wyłącznie tego, czy w sytuacji takiej jak rozpatrywana w postępowaniu głównym art. 29 ust. 1 i art. 32 ust. 1 lit. e) ppkt (i) wspólnotowego kodeksu celnego oraz art. 70 ust. 1 i art. 71 ust. 1 lit. e) ppkt (i) unijnego kodeksu celnego dla celów ustalenia wartości celnej przywożonych towarów przewidują obowiązek doliczenia do ceny transakcyjnej tych towarów kosztów transportu poniesionych zgodnie z warunkami umownymi przez producenta i wliczonych do ceny sprzedaży, jeżeli cena ta nie pozwala na pokrycie wszystkich kosztów transportu".
Dodatkowo w punkcie 32 wyroku Trybunał stwierdził : "Odmienna wykładnia tych przepisów sprowadzałaby się do wymagania od importera dwukrotnego poniesienia kosztów transportu przywożonych towarów, a w konsekwencji do uznania, że przywóz podlegający warunkom sprzedaży przewidującym włączenie tych kosztów do ceny sprzedaży owych towarów powinien z urzędu stanowić przedmiot korekty wartości transakcyjnej".
Omawiany wyrok Trybunału dotyczył zatem problemu, czy do wartości celnej przywiezionego towaru, którego cena sprzedaży zawierała koszty dostawy do granicy, należy doliczyć koszty transportu poniesione przez sprzedającego, bowiem cena sprzedaży nie pokrywa wszystkich kosztów transportu.
Taka sytuacja w niniejszej sprawie nie miała miejsca, wobec czego treść sentencji przywołanego wyroku nie może być podstawą podważenia możliwości zaistnienia uzasadnionych wątpliwości organu celnego odnośnie tego, czy zadeklarowana wartość transakcyjna stanowi całkowitą faktycznie zapłaconą lub należną kwotę, o której mowa w art. 70 ust. 1 UKC.
Zarzut naruszenia art. 74 ust. 3 UKC poprzez "niezastosowanie się do wytycznych, opisanych w tym artykule i ustalenie wartości celnej sprzecznej i nieodzwierciedlającej tą wynikającą z Ustawy i dokumentów celnych" jest bezzasadny. Także w tym przypadku organy nie mogły naruszyć przywołanego przepisu , w tym w sposób wskazany przez skarżącą, bowiem go nie stosowały. Przepis ten stanowi, że jeżeli wartość celna nie może zostać ustalona na podstawie ust. 1, ustala się ją na podstawie danych dostępnych na obszarze celnym Unii z zastosowaniem odpowiednich środków zgodnych ze wszystkimi następującymi zasadami i przepisami ogólnymi: a) porozumienia w sprawie stosowania art. VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu; b) artykułu VII Układu ogólnego w sprawie taryf celnych i handlu; c) niniejszym rozdziałem.
Istotne w niniejszej sprawie jest , że art. 74 ust. 3 UKC stosuje się wówczas, gdy wartość celna towaru nie może zostać ustalona na podstawie art. 74 ust. 1 UKC, który stanowi, że jeżeli wartość celna towarów nie może zostać ustalona na podstawie art. 70, ustala się ją, stosując kolejno procedury z ust. 2 lit. a)-d) aż do pierwszej litery, na podstawie której możliwe będzie ustalenie wartości celnej towarów. Procedury, o których mowa, to m.in. ustalenie wartości celnej towaru na podstawie wartości transakcyjnej towarów podobnych.
W niniejszej sprawie procedurę taką w sposób prawidłowy zastosowano, wobec czego nie było podstaw do ustalenia wartości celnej przedmiotowych towarów w oparciu o art. 74 ust.3 UKC.
Sąd uznał nadto za niezasadny podniesiony przez skarżącą zarzut naruszenia zarówno art. 74 ust.3 UKC , jak i art. 187 § 1 i art. 191 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ( tj. Dz.U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm. , dalej jako "O.p."), w ramach którego skarżąca podnosiła, że dane z systemu analizy zgłoszeń celnych ALINA nie powinny stanowić podstawy dokonania ustaleń odnośnie wartości towaru podobnego z uwagi na niedostępność tego systemu dla strony. System ALINA w praktyce działania organów stanowi podstawę do dokonywania ustaleń w zakresie wartości celnej towarów, a działanie takie zostało zaakceptowane przez orzecznictwo sądów administracyjnych (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 15 stycznia 2015 r., sygn. akt III SA/Gd 904/14, Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl).
Rozważając zarzuty dotyczące braku dostępu przez stronę do systemu ALINA i niebezpieczeństwo arbitralnego wyboru przez organ zgłoszeń celnych stwierdzić należy, że w realiach rozpatrywanej sprawy zarzutów tych skutecznie postawić nie można. Organ postąpił zgodnie z przyjętą w orzecznictwie zasadą wykorzystującą system ALINA do ustalania wartości towaru. Przyjęte standardy postępowania dowodowego zostały przez organ zachowane. W materiale dowodowym jako materiał porównawczy dla importowanego towaru znajdują się dwa wydruki uzyskane z systemu ALINA, zawierające dane o zgłoszeniach celnych dotyczących towarów podobnych, importowanych na obszar celny UE w zbliżonym czasie, co towary, dla których ustalana jest wartość celna. Na podstawie tych zgłoszeń celnych dokonano ustalenia wartości celnej przedmiotowych towarów. Z dowodami (wydrukami) skarżąca mogła zapoznać się w toku prowadzonego postępowania. Nadmienić należy, że system ALINA zawiera dane chronione na podstawie przepisów rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) 2016/679 z dnia 27 kwietnia 2016 r. w sprawie ochrony osób fizycznych w związku z przetwarzaniem danych osobowych i w sprawie swobodnego przepływu takich danych oraz uchylenia dyrektywy 95/46/WE (Dz. Urz. UE L. 2016.119.1), dlatego dostęp do systemu osób trzecich – poza pracownikami organów celnych upoważnionymi do takiego dostępu z racji wykonywanych obowiązków służbowych - nie jest możliwy.
Nie doszło także do naruszenia art. 103 ust.1 UKC, który stanowi, że o długu celnym nie powiadamia się dłużnika po upływie okresu trzech lat od dnia powstania długu celnego. Zgodnie z art. 77 ust. 2 UKC dług celny powstaje w chwili przyjęcia zgłoszenia celnego.
W niniejszej sprawie do powiadomienia o długu celnym zastosowanie miał art. 102 ust.3 UKC , z którego wynika, że jeżeli ust.2 nie ma zastosowania ( w przypadku gdy należna kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych jest równa kwocie wpisanej do zgłoszenia celnego, zwolnienie towarów przez organy celne jest równoznaczne z powiadomieniem dłużnika o długu celnym), dłużnik zostaje powiadomiony o długu celnym przez organy celne, gdy są one w stanie określić należną kwotę należności celnych przywozowych lub wywozowych i wydać decyzję w tej sprawie.
Skarżąca błędnie wywodzi w skardze, że decyzje organów obu instancji zostały wydane z naruszeniem art. 103 ust.1 UKC, bowiem dług celny powstał w dniu 1 stycznia 2019 r., a powiadomienie o długu celnym nastąpiło w dniu 9 grudnia 2021 r. Gdyby nawet przyjąć powyższe daty wskazane przez skarżącą , powiadomienie o długu celnym nie nastąpiłoby po upływie okresu trzech lat od dnia powstania długu celnego. W niniejszej sprawie dług celny powstał w dniu dokonania zgłoszenia celnego, to jest w dniu 7 stycznia 2019 r. , jak prawidłowo wskazał organ odwoławczy. Decyzja organu pierwszej instancji z dnia 8 grudnia 2021 r. została doręczona skarżącej w dniu 9 grudnia 2021 r. W tym dniu skarżąca została powiadomiona o długu celnym. Powiadomienie to, wbrew stanowisku skarżącej, nie nastąpiło po upływie trzech lat od dnia powstania długu celnego. Dzień wydania decyzji przez organ odwoławczy – 28 lutego 2022 r. – jest dla określenia daty powiadomienia o długu celnym w niniejszej sprawie obojętny.
Stwierdzenia wymaga też, że zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy – Prawo celne do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy art. 12, art. 138a § 4, art. 141-143, art. 168, art. 170, art. 215 § 1 oraz działu IV rozdziałów 2, 5, 6, 9, 10, rozdziału 11 - z wyłączeniem art. 200, oraz rozdziałów 21-23 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, a do odwołań stosuje się odpowiednio także przepisy art. 140 § 1, art. 162 § 1-3, art. 163 § 2, art. 169, art.208, art. 210 § 1 pkt 1-6 i 8 oraz § 2, art. 220, art. 221, art. 222, art. 223, art. 226-229, art. 232, art. 233 § 1 i 2, art. 234 oraz art. 234a tej ustawy. Z tego powodu przepisy art. 122 i art. 124 Ordynacji podatkowej (znajdujące się w rozdziale 1 działu IV Ordynacji podatkowej) nie mogły znajdować w niniejszej sprawie zastosowania, tak więc podniesiony w skardze zarzut ich naruszenia należało uznać za bezzasadny.
Nie można też zgodzić się ze skarżącą , że organy naruszyły art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej, bowiem organy wywiązały się prawidłowo z obowiązku zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący całego materiału dowodowego. Stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo. Zebrany materiał dowodowy pozwalał na wydanie końcowego rozstrzygnięcia. Organ odwoławczy szczegółowo przedstawił przesłanki, jakimi kierował się rozstrzygając o wartości celnej towarów objętych przedmiotowym zgłoszeniem celnym. Nie doszło też do naruszenia zasady swobodnej oceny dowodów. Organ odwoławczy odniósł się także do stanowiska skarżącej spółki, co znalazło odzwierciedlenie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji.
Zarzut naruszenia art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak powołania biegłego w sprawie, w której wymagane było oszacowanie wartości przedmiotowego towaru przez specjalistę z danej dziedziny na podstawie próbek towaru, uznać należało za chybiony.
Organ celny może , przy ustalaniu wartości celnej towaru, dopuścić dowód z opinii biegłego , co wynika z treści art. 197 § 1 Ordynacji podatkowej w zw. z art. 73 ust.1 ustawy – Prawo celne, w przypadku gdy w sprawie wymagane są wiadomości specjalne.
Z przywołanego przepisu wynika, że możliwe jest przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, gdy występujących w sprawie okoliczności nie da się ocenić bez wiedzy specjalistycznej. W niniejszej sprawie wiedza taka nie była potrzebna, bowiem organy celne, kierując się treścią przepisów RW, mogły we własnym zakresie dokonać oceny, czy towary objęte zgłoszeniami celnymi znajdującymi się w systemie zgłoszeń celnych ALINA są towarami podobnymi do towarów, ujętych w przedmiotowym zgłoszeniu celnym.
Uznawszy zatem zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (art. 134 § 1 p.p.s.a.), Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a.