III SA/GD 414/23

III SA/Gd 414/23 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2024-02-08
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2023-07-24
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Alina Dominiak /przewodniczący/
Bartłomiej Adamczak
Jolanta Sudoł /sprawozdawca/
Symbol z opisem
6330 Status  bezrobotnego
Hasła tematyczne
Bezrobocie
Skarżony organ
Wojewoda
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2023 poz 1634
art. 151 i art. 119 pkt 2
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U. 2023 poz 735
art. 33 ust. 4 pkt 6 i ust. 4ca
Ustawa z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (t. j.)
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Alina Dominiak Sędziowie: Sędzia WSA Jolanta Sudoł (spr.) Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 lutego 2024 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 19 czerwca 2023 r., nr PS-V.8640.174.2023.AM w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej oddala skargę.
Uzasadnienie
A. D. (dalej również jako "strona" lub "skarżący") wystąpił do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku ze skargą na decyzję Wojewody Pomorskiego z dnia 19 czerwca 2023 r., nr PS-V.8640.174.2023.AM w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej.
W sprawie zaistniały następujące okoliczności faktyczne i prawne:
Na wniosek z dnia 26 stycznia 2023 r. A. D. został zarejesrtowany w Gdańskim Urzędzie Pracy w Gdańsku (zwanym w dalszej części: "Urzędem Pracy" lub "GUP") jako osoba bezrobotna.
W dniu 5 maja 2023 r. A. D. złożył w Urzędzie Pracy wniosek o pozbawienie statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 maja 2023 r., a także ze względu na nowe miejsce zamieszkania, żądanie przeniesienia z dniem 5 maja 2023 r. dokumentów do Grodzkiego Urzędu Pracy w Krakowie.
Następnie w dniu 6 maja 2023 r. A. D. złożył kolejny wniosek o dokonanie rejestracji w Urzędzie Pracy jako osoby bezrobotnej.
W dniu 9 maja 2023 r. A. D. wycofał wniosek z dnia 5 maja 2023 r. o przeniesienie dokumentów do Grodzkiego Urzędu Pracy w Krakowie z uwagi na brak meldunku stałego lub czasowego na obszarze działania tego Urzędu Pracy.
W dniu 10 maja 2023 r. A. D. osobiście zgłosił się w Urzędzie Pracy i złożył dwa pisemne oświadczenia, tj.: o wycofaniu wniosku o dokonanie rejestracji, jako bezrobotny z dnia 06 maja 2023 r., nr 42282277 oraz o podjęciu pracy na podstawie umowy zlecenia z dniem 11 maja 2023 r.
Również w dniu 10 maja 2023 r. A. D. złożył drogą elektroniczną kolejny wniosek o pozbawienie statusu osoby bezrobotnej, tym razem z dniem 10 maja 2023 r. Na przedmiotowym wniosku pracownik Urzędu Pracy dokonał adnotacji o ustaleniu w dniu 12 maja 2023 r. z wnioskodawcą, że utrata statusu osoby bezrobotnej ma nastąpić na wniosek złożony w dniu 5 maja 2023 r.
Decyzją z dnia 12 maja 2023 r., nr [...], wydaną na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 775 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: "k.p.a." oraz art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a, art. 33 ust. 4 pkt 6 i ust. 4ca ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 735 ze zm.), Prezydent Miasta Gdańska orzekł o utracie przez A. D. statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 maja 2023 r. oraz nadaniu wydanej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności.
W uzasadnieniu organ pierwszej instancji wskazał jedynie, że utrata statusu osoby bezrobotnej nastąpiła na wniosek strony.
W wyniku rozpoznania odwołania A. D., zaskarżoną decyzją z dnia 19 czerwca 2023 r., nr PS-V.8640.174.2023.AM Wojewoda Pomorski utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
W uzasadnieniu organ odwoławczy wskazał, że akta sprawy nie potwierdzają aby A. D. po skutecznym złożeniu w dniu 5 maja 2023 r. wniosku za pośrednictwem portalu: "praca.gov.pl" następnie ten wniosek wycofał.
Ponadto, podczas rozmowy z urzędnikiem Urzędu Pracy w dniu 12 maja 2023r. A. D. oświadczył, że podtrzymuje swój wniosek o pozbawienie statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 maja 2023 r. Złożone i niecofnięte później oświadczenie woli A. D. w przedmiotowej sprawie spełnia dyspozycję art. 33 ust. 4 pkt 6 ustawy o promocji zatrudnienia. Organ pierwszej instancji prawidłowo orzekł na podstawie tego przepisu o utracie przez wnioskodawcę statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 maja 2023 r. na wniosek strony o pozbawienie statusu bezrobotnego.
Odnosząc się do stwierdzenia, że niemożliwością jest, aby wnioskodawca stracił status osoby bezrobotnej w dniu 5 maja 2023 r., jeżeli w dniu 10 maja 2023 r. przyjęto od strony osobiście złożoną, pisemną deklarację podjęcia zatrudnienia z dniem 11 maja 2023 r., jako nadal zarejestrowanego, a mającego być wyrejestrowanym w dniu podjęcia zatrudnienia podnieść należy, że brak jest podstaw prawnych, aby Urząd Pracy odmówił przyjęcia wnoszonych do urzędu przez osoby zainteresowane podań
i innych pism. Podnoszenie zatem powyższego przez stronę jest bez znaczenia prawnego w sprawie.
A. D. w odwołaniu stwierdził ponadto, że w dniu 10 maja 2023 r. urzędniczka wymusiła wycofanie wniosku o kolejną rejestrację jako osoby bezrobotnej z dnia 6 maja 2023 r. (nr wniosku 42282277); do dnia wniesienia odwołania nie otrzymał kopii złożonego w dniu 10 maja 2023 r. oświadczenia, ani potwierdzenia jego złożenia. Z powodu wymuszenia wycofania wniosku o ponowną rejestrację w GUP z dnia 6 maja 2023 r. oraz nieotrzymania wyżej wskazanych kopii i potwierdzeń, strona żąda uchylenia decyzji organu pierwszej instancji. Odpowiadając na te zarzuty organ odwoławczy podniósł, że przedstawione okoliczności nie mogą stanowić podstawy do uchylenia zaskarżonej decyzji, gdyż nie dotyczą postępowania w sprawie administracyjnej prowadzonej w przedmiocie utraty przez wnioskodawcę statusu osoby bezrobotnej na wniosek z dniem 5 maja 2023 r.
Z akt sprawy wynika, że przed Prezydentem Miasta Gdańska toczyły się jednocześnie dwa odrębne postępowania, w których stroną był A. D.: postępowanie o utracie statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 maja 2023 r. na wniosek (zakończone przez organ pierwszej instancji zaskarżoną decyzją) oraz odrębne, dotychczas nie zakończone decyzją administracyjną postępowanie o uznanie za osobę bezrobotną od dnia 6 maja 2023 r. (wszczęte wnioskiem złożonym za pośrednictwem formularza elektronicznego). Zawarte w odwołaniu zarzuty jednoznacznie dotyczą postępowania w sprawie uznania za osobę bezrobotną od dnia 6 maja 2023 r., gdyż wnioskodawca kwestionuje bowiem skuteczność wycofania w dniu 10 maja 2023 r. wniosku o kolejną rejestrację, jako osoby bezrobotnej z dnia 6 maja 2023 r.
W sprawach uznania za osobę bezrobotną oraz przysługiwania prawa
do zasiłku dla bezrobotnych jedynie strona ma uprawnienie do inicjowania wszczęcia postępowania. Sprawy te nie mogą być wszczynane z urzędu, w związku z czym dopuszczalne jest cofnięcie przez stronę żądania wszczynającego takie postępowanie. Zarówno bowiem złożenie wniosku wszczynającego postępowanie, jak i jego późniejsze cofnięcie, są czynnościami procesowymi, których cechą charakterystyczną jest fakultatywność. Z fakultatywności czynności procesowych wynika zaś, że mogą być one odwoływane, co obejmuje także czynność polegającą na cofnięciu wniosku. Cofnięcie wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego ma jednak swoje granice czasowe. Z ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika bowiem,
że wycofanie wniosku może zostać przez stronę dokonane do czasu ostatecznego rozpatrzenia żądania wszczęcia postępowania. Cofnięcie wniosku o wszczęcie postępowania administracyjnego jest natomiast równoznaczne z brakiem żądania uprawnionego podmiotu do rozpoznania konkretnej sprawy administracyjnej,
co oznacza, że przedmiot postępowania oznaczony we wniosku przestaje istnieć. Inaczej rzecz ujmując, z chwilą cofnięcia wniosku odpada jeden z koniecznych elementów sprawy administracyjnej (jej przedmiot), co obliguje organ do umorzenia postępowania na podstawie art. 105 § 2 k.p.a.
Z tego wynika, że gdyby organ pierwszej instancji uznał, że A. D. skutecznie wycofał oświadczeniem z dnia 10 maja 2023 r. swój wniosek z dnia 6 maja 2023 r. o uznanie za osobę bezrobotną, wydałby decyzję o umorzeniu postępowania w tej sprawie. Skoro sprawa uznania wnioskodawcy za osobę bezrobotną z dniem 6 maja 2023 r. nie została jeszcze ostatecznie rozstrzygnięta, to strona jako dysponent postępowania powinna jednoznacznie określić, czy chce aby złożony w dniu 6 maja 2023 r. wniosek był rozstrzygnięty merytoryczną decyzją o uznaniu bądź o odmowie uznania za osobę bezrobotną z dniem 6 maja 2023 r., czy też chce wycofania tego wniosku. Wobec zgłaszanych przez wnioskodawcę w toku postępowania zastrzeżeń co do skuteczności wycofania w dniu 10 maja 2023 r. wniosku z dnia 6 maja 2023 r. o rejestrację jako osoby bezrobotnej, Prezydent Miasta Gdańska powinien wezwać stronę do złożenia oświadczenia woli w przedmiotowej sprawie. Wezwanie takie, jak również oświadczenie woli strony powinny być, zgodnie z zasadą pisemności, sporządzone na piśmie. Wezwanie powinno zawierać elementy wskazane w art. 54 k.p.a.
Odnośnie zarzutów dotyczących niewydania kserokopii pism złożonych przez stronę w Urzędzie Pracy Wojewoda Pomorski nie stwierdził nieprawidłowości w tym zakresie. Zgodnie bowiem z art. 73 § 1 k.p.a., strona ma prawo wglądu w akta sprawy, sporządzania z nich notatek, kopii lub odpisów. Prawo to przysługuje również
po zakończeniu postępowania. Na każdym etapie postępowania wnioskodawca
mógł zapoznać się dokumentami zgromadzonymi w aktach administracyjnych.
Zgodnie z art. 73 § 1a k.p.a., strona winna to uczynić w lokalu organu administracji publicznej w obecności pracownika tego organu. Prawidłowe było zatem pouczenie strony zawarte w wiadomości e-mail z dnia 23 maja 2023 r., że w celu zapoznania się
z aktami sprawy wnioskodawca powinien zgłosić się w GUP.
O ile prawo wglądu w akta oraz sporządzania z nich notatek i odpisów nie jest uzależnione od spełnienia jakichkolwiek dodatkowych przesłanek, o tyle uzyskanie uwierzytelnienia przez organ kopii akt, zgodnie z treścią § 2 art. 73 k.p.a.,
jest uzależnione od wykazania przez stronę ważnego interesu, przemawiającego za ich uzyskaniem. W żadnym z pism skierowanych do Urzędu Pracy wnioskodawca nie uzasadnił, z jakiego powodu żąda wydania kserokopii dokumentów. Oznacza to,
że nie wykazał ważnego interesu w ich uzyskaniu. Ponadto, zgodnie z treścią
art. 63 § 4 k.p.a., organ administracji publicznej jest obowiązany potwierdzić wniesienie podania tylko wtedy, gdy wnoszący tego zażąda, zaś z akt sprawy nie wynika natomiast, żeby strona z takim żądaniem wystąpiła.
W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku, na opisaną powyżej decyzję Wojewody Pomorskiego, A. D. podniósł, że niedopuszczalne było rozpatrzenie kolejnego jego wniosku (6 maja 2023 r.), dotyczącego rejestracji jako osoby bezrobotnej, gdy w trakcie była jeszcze niezakończona procedura rozpatrywania odwołania od decyzji dotyczącej wniosku z dnia 5 maja 2023 r. Jeżeli bowiem w mocy byłaby obecna decyzja Wojewody Pomorskiego, podtrzymująca decyzję orzeczoną przez Urząd Pracy, to z dniem 6 maja 2023 r. skarżący powinien być już pozbawiony statusu osoby bezrobotnej, a co za tym idzie, wszystkie pisma z Urzędu Pracy między 5 maja, a 19 czerwca są bezzasadne. Nie można rozpoczynać procedowania następnego wniosku, jeżeli procedura rozpatrywania wcześniejszego jest jeszcze niezakończona, odwołanie się do Wojewody Pomorskiego od decyzji GUP, a obecnie do Sądu, nie jest zamknięciem procedowania wniosku, ale z powodu odwołania/zaskarżenia jest jego wydłużeniem.
Skarżący wyraził w związku z tym zdziwienie, ze Prezydent Miasta Gdańska zaczął rozpatrywać kolejny wniosek zanim Wojewoda Pomorski wydał decyzję co do podtrzymania jej mocy prawnej. W ocenie strony, dla Prezydenta Miasta Gdańska wydanie decyzji przez Wojewodę Pomorskiego nie miało zatem znaczenia. Prezydent Miasta Gdańska powinien natomiast najpierw zapoznać się z decyzją Wojewody Pomorskiego (która została wydana dopiero 19 czerwca 2023 r.), a dopiero potem podjąć ewentualne działania odnośnie kolejnych wniosków. Działanie organów stawia je więc w złym świetle.
W odpowiedzi na skargę Wojewoda Pomorski wniósł o oddalenie skargi, podtrzymując stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji.
Organ wyjaśnił dodatkowo, że we wniesionej skardze A. D. zasadniczo nie wskazał nowych okoliczności nieznanych organowi. Co ważne, skarżący nie podważył też faktu, że w dniu 5 maja 2023 r., drogą elektroniczną, złożył w Urzędzie Pracy wniosek o pozbawienie statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 maja 2023 r.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity: Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej.
Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity: Dz.U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm.), dalej powoływanej w skrócie jako: "p.p.s.a.", uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona
z kolei oddaleniu, co następuje na podstawie art. 151 p.p.s.a.
Stosownie natomiast do art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd wydaje rozstrzygnięcie
w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Badając legalność zaskarżonego aktu z uwzględnieniem zaprezentowanych kryteriów Sąd nie stwierdził naruszeń prawa, które skutkowałyby koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, jak również poprzedzającej
ją decyzji organu pierwszej instancji.
Skarga nie zasługuje na uwzględnienie.
Przedmiotem oceny Sądu była decyzja Wojewody Pomorskiego z dnia 19 czerwca 2023 r., nr PS-V.8640.174.2023.AM, utrzymująca w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 12 maja 2023 r., nr [...], w przedmiocie utraty przez skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 maja 2023 r.
Poza sporem było w sprawie, że decyzją Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 1 lutego 2023 r., nr [...], skarżący został zarejestrowany z dniem 26 stycznia 2023 r. w Gdańskim Urzędzie Pracy w Gdańsku jako osoba bezrobotna bez prawa do zasiłku dla bezrobotnych.
Postępowanie w niniejszej sprawie zostało zainicjowane wnioskiem skarżącego z dnia 5 maja 2023 r., w którym zwrócił się do Gdańskiego Urzędu Pracy w Gdańsku o pozbawienie go z dniem 5 maja 2023 r. statusu osoby bezrobotnej. Należy podkreślić, że złożenie wniosku (żądania) o załatwienie sprawy skutkuje wszczęciem postępowania administracyjnego, w ramach którego organ zobligowany jest do rozpatrzenia podania i do ustosunkowania się do niego w formie rozstrzygnięcia procesowego. O treści żądania zawartego w podaniu o wszczęcie postępowania decyduje strona, a nie organ, do którego podanie zostało wniesione. Związanie organu zgłoszonym żądaniem musi być zatem rozumiane w ten sposób, że o ile nie zachodzą wątpliwości co do zamiaru i intencji strony, organ zobowiązany jest załatwić sprawę administracyjną wyznaczoną zakresem wniosku.
Taka też sytuacja, w ocenie Sądu, miała miejsce w niniejszej sprawie. Skarżący bowiem składając wniosek w dniu 5 maja 2023 r. "związał" swoim żądaniem organ administracji, zaś treść jego żądania nie nasuwała wątpliwości. Jednocześnie, co niemniej ważne, przedmiotowy wniosek skarżącego zapoczątkował samodzielne (odrębne) postępowanie administracyjne.
Materialnoprawną podstawę wydanych przez organy obu instancji decyzji stanowią przepisy ustawy z dnia 20 kwietnia 2004 r. o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy (tekst jednolity: Dz. U. z 2023 r., poz. 735 ze zm., zwanej dalej - "ustawą"). Skarżący został pozbawiony statusu osoby bezrobotnej w oparciu o unormowanie art. 33 ust. 4 pkt 6 tej ustawy. Przepis ten stanowi, że starosta, z zastrzeżeniem art. 75 ust. 3, pozbawia statusu bezrobotnego bezrobotnego, który złożył wniosek o pozbawienie statusu bezrobotnego.
Z zacytowanego przepisu ustawy wynika jednoznacznie, że żądanie (dyspozycja) bezrobotnego co do statusu bezrobotnego wiąże organ, a to oznacza, iż w przypadku złożenia jednoznacznego oświadczenia przez bezrobotnego, organ nie ma żadnego luzu decyzyjnego. Innymi słowy, jeżeli bezrobotny wystąpi z wnioskiem o pozbawienie go takiego statusu organ zobowiązany jest wydać decyzję uwzględniającą żądanie bezrobotnego w całości. Ustawodawca bowiem w omawianym przepisie wprost wskazał, że organ "pozbawia" statusu bezrobotnego.
Z przedłożonych Sądowi przez organ wraz z odpowiedzią na skargę akt administracyjnych sprawy wynika bezspornie, że w dniu 5 maja 2023 r. A. D. wystąpił do Prezydenta Miasta Gdańska (za pośrednictwem Urzędu Pracy) z wnioskiem o pozbawienie jego osoby z dniem 5 maja 2023 r. statusu osoby bezrobotnej oraz o przeniesienie z tym dniem dokumentów bezrobotnego do Grodzkiego Urzędu Pracy w Krakowie. Zanim jednak wniosek ten został przez organ rozpoznany, skarżący w dniu 9 maja 2023 r., na formularzu PZS-PU, złożył do organu pismo informujące o woli anulowania wniosku z dnia 5 maja 2023 r. odnośnie przeniesienia dokumentacji. Ograniczenie żądania tylko w zakresie przeniesienia dokumentów bezrobotnego do Grodzkiego Urzędu Pracy w Krakowie oznacza, że organ pierwszej instancji nadal zobowiązany był do rozpoznania wniosku w pozostałym jego zakresie, to jest żądania pozbawienia skarżącego statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 maja 2023 r. Skarżący, co istotne w rozpoznawanej sprawie, nie cofnął ani nie zmodyfikował przedmiotowego wniosku w tej części żądania. Tym samym organ był zobowiązany do jego rozpoznania.
Prezydent Miasta Gdańska wywiązał się z tego obowiązku wydając w dniu
z 12 maja 2023 r. decyzję nr [...] o utracie przez A. D. statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 maja 2023 r. oraz nadaniu wydanej decyzji rygoru natychmiastowej wykonalności. Decyzja została oparta o prawidłowo zinterpretowane i zastosowane przepisy art. 9 ust. 1 pkt 14 lit. a oraz art. 33 ust. 4 pkt 6 i ust. 4ca ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy. Trzeba w tym miejscu podkreślić, że w skardze skarżący nie negował ad meriti zapadłego rozstrzygnięcia, lecz przede wszystkim zarzucał organowi rozpoczęcie procedowania innego złożonego przez niego wniosku, w sytuacji gdy procedura rozpatrywania wcześniejszego wniosku jest niezakończona.
W kontekście prezentowanego przez skarżącego w sprawie stanowiska, w tym dotyczącego kolejnego wniosku z dnia 6 maja 2023 r., podkreślenia wymaga, że zakres sprawy administracyjnej (w której zostały wydane decyzje organów obu instancji stanowiące przedmiot kontroli sądowoadministracyjnej w niniejszym postępowaniu), wynika z wniosku skarżącego z dnia 5 maja 2023 r. W tym też aspekcie sprawy należy wyjaśnić, że wniosek skarżącego z dnia 6 maja 2023 r. zainicjował samodzielne postępowanie administracyjne. Argumentacja skarżącego dotycząca tego wniosku, nie może zatem w rozpoznawanej sprawie odnieść oczekiwanego przez niego skutku. Nie można tym samym zgodzić się ze skarżącym, że niedopuszczalne było jego rozpatrzenie, gdy nie zostało zakończone rozpatrywanie odwołania od decyzji dotyczącej wniosku z dnia 5 maja 2023 r. Można dodać, że w wyniku odrębnego postępowania w sprawie przedmiotowego wniosku została wydana decyzja przez Prezydenta Miasta Gdańska w dniu 6 czerwca 2023 r., nr SR.521.207.2023.WD o umorzeniu postępowania (na skutek cofnięcia żądania przez skarżącego). Niewątpliwie kolejne wnioski (żądania), jak i oświadczenia skarżącego, które zostały szczegółowo opisane powyżej w uzasadnieniu faktycznym, nie stanowią przedmiotu rozpoznawanej sprawy. Pisma te, jak słusznie zauważył Wojewoda Pomorski inicjowały inne wnioskowe postępowania administracyjne. Postępowania te nie podlegają kontroli sądowej w niniejszym postępowaniu, a którego zakres przedmiotowy determinuje zaskarżona decyzja i wniesiona na nią skarga. Zgodnie bowiem z art. 134 § 1 p.p.s.a., Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Rozstrzygnięcie "w granicach danej sprawy" oznacza natomiast, że Sąd nie może uczynić przedmiotem rozpoznania legalności innej sprawy administracyjnej niż ta, w której wniesiono skargę.
Wniesiona natomiast w sprawie skarga A. D. dotyczyła decyzji Wojewody Pomorskiego z dnia 19 czerwca 2023., nr PS-V.8640.174.2023.AM wydanej na skutek rozpoznania odwołania skarżącego od decyzji Prezydenta Miasta Gdańska z 12 maja 2023 r., nr [...] w przedmiocie utraty statusu osoby bezrobotnej. Jedynie na marginesie można zauważyć, że organ odwoławczy w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji odniósł się również do wniosku skarżącego z dnia 6 maja 2023 r.
Reasumując Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Zebrany materiał dowodowy wskazuje, że wniosek skarżącego o pozbawienie statusu osoby bezrobotnej z dniem 5 maja 2023 r. zainicjował samodzielne postępowanie administracyjne, i co również ważne, nie został on przez skarżącego cofnięty. Tym samym przedmiotowym wnioskiem organy administracji były związane i zobligowane do jego rozpoznania. Prawidłowo zatem organ pierwszej instancji zastosował w sprawie art. 33 ust. 4 pkt 6 oraz ust. 4ca ustawy o promocji zatrudnienia i instytucjach rynku pracy i na tej podstawie rozstrzygnął zgodnie z tymże wnioskiem skarżącego. Inne wnioski (żądania) skarżącego w przedmiocie statusu bezrobotnego, stanowiły przedmiot odrębnego względem kontrolowanego w sprawie postępowania administracyjnego, postępowania, które wykracza poza granice przedmiotowej sprawy.
Na zakończenie rozważań, należy wyjaśnić skarżącemu, że nie każde stwierdzenie naruszenie prawa pozwala Sądowi na uchylenie kontrolowanych decyzji w całości lub w części. Unormowanie zawarte w art. 145 § 1 pkt 1 a, b, c p.p.s.a. stanowi o naruszeniu prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszeniu prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku powoływania się na naruszenie przepisów prawa, skuteczne podniesienie zarzutów w tym zakresie wymaga wykazania, że powołane naruszenie miało wpływ lub mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy.
Zdaniem Sądu, materiał dowodowy zgromadzony w sprawie, w świetle poczynionych uwag, nie pozwala na stwierdzenia istnienia takiego rodzaju wadliwości w niniejszej sprawie. Wobec dokonanych rozważań
Kontrola Sądu w rozpoznawanej sprawie obejmowała przede wszystkim ocenę legalności zapadłego rozstrzygnięcia i co do zasady sprawowana jest ona pod względem zgodności z prawem, a więc polega na weryfikacji decyzji organu administracji publicznej z punktu widzenia obowiązującego prawa materialnego i procesowego. W ocenie Sądu orzekającego, brak było podstaw do stwierdzenia naruszeń prawa skutkujących wyeliminowaniem zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego. Jak już podniesiono, Sąd uchyla zaskarżoną decyzję tylko w razie zaistnienia istotnych wad w przeprowadzonym postępowaniu, jeżeli mogły one mieć wpływ na wynik sprawy lub naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy.
Istnienia takiego charakteru naruszeń w niniejszej sprawie skarżący nie wykazał.
Rolą sądu administracyjnego nie jest również czynienie w sprawie ustaleń faktycznych za organ rozpatrujący sprawę, nawet jeżeli w aktach sprawy znajdują się dokumenty mające dla sprawy istotne znaczenie. Kognicją sądu jest wyłącznie poddanie kontroli legalności ustaleń, wyprowadzonych z nich wniosków i zastosowanych przepisów prawa.
Podsumowując dokonane rozważania należy uznać, że brak było podstaw do wzruszenia i wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, gdyż odpowiadała ona prawu.
Uznawszy zatem zarzuty podniesione w skardze za niezasadne jak i nie znajdując podstaw do stwierdzenia z urzędu, że wydane w sprawie decyzje naruszają prawo (zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a.) Sąd oddalił wniesioną skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a., o czym orzeczono jak w sentencji wyroku.
Złożona w niniejszej sprawie skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do brzmienia art. 119 pkt 2 p.p.s.a. Przepis ten stanowi, że sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym,
jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Pomimo prawidłowego powiadomienia o wniosku organu skarżący przeprowadzenia rozprawy nie zażądał.