III SA/Gd 390/21

III SA/Gd 390/21 - Wyrok WSA w Gdańsku
Data orzeczenia
2022-01-27
orzeczenie prawomocne
Data wpływu
2021-05-11
Sąd
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku
Sędziowie
Bartłomiej Adamczak /przewodniczący/
Janina Guść /sprawozdawca/
Paweł Mierzejewski
Symbol z opisem
6302 Kontyngenty taryfowe, pozwolenia, cła  antydumpingowe i inne ograniczenia w obrocie towarowym z zagranicą
Hasła tematyczne
Celne prawo
Sygn. powiązane
I GSK 1001/22 - Postanowienie NSA z 2025-04-16
Skarżony organ
Dyrektor Izby Administracji Skarbowej
Treść wyniku
Oddalono skargę
Powołane przepisy
Dz.U. 2019 poz 2325
art. 151
Ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi - t.j.
Dz.U.UE.L 2013 nr 269 poz 1 art. 23 ust. 3
Rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiające unijny kodeks celny
Dz.U. 2020 poz 1382
art. 73 ust. 1 art. 23 ust. 3
Ustawa z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne - t.j.
Sentencja
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Bartłomiej Adamczak, Sędziowie: Sędzia WSA Paweł Mierzejewski, Sędzia WSA Janina Guść (spr.), Protokolant: Starszy asystent sędziego Maja Pietrasik, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 27 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi A. Spółki jawnej z siedzibą w F. N. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w G. z dnia 11 marca 2021 r. nr [...] w przedmiocie unieważnienia decyzji w sprawie cła antydumpingowego i zwrotu tego cła oddala skargę.
Uzasadnienie
W dniu 15 marca 2019 r., za pośrednictwem Agencji Celnej "A"P. S., "B" D. i J. G. Spółka jawna z siedzibą w [...] złożyła zgłoszenie celne uzupełniające, które zostało zarejestrowane pod nr [...]. Przedmiotem odprawy były rowerki dziecięce sprowadzone
z Tajwanu.
W wyniku przeprowadzonej rewizji celnej ww. towaru ujawniono, że określony przez zgłaszającego kraj pochodzenia przedmiotowych rowerków (Tajwan) jest niezgodny ze stanem faktycznym.
Decyzją z dnia 12 kwietnia 2019 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] określił w stosunku do Spółki kwotę ostatecznego cła antydumpingowego (A30) należnego w związku z importem wyżej wskazanych rowerów w wysokości 67.379 zł oraz orzekł o pobraniu tej kwoty cła antydumpingowego ze złożonego zabezpieczenia z dnia 13 marca 2019 r.
Uzasadniając decyzję organ wskazał, że na rowerach umieszczone były etykiety z kodem cyfrowym zawierającym oprócz nazwy, adresu i logo dystrybutora,
tj. "B" [...], ul. [...], [...], również nazwę producenta rowerków, tj. "C" CO ltd, adres: [...] CHINA.
W piśmie z dnia 2 kwietnia 2020 r. Spółka wystąpiła z wnioskiem o unieważnienie decyzji z dnia 12 kwietnia 2019 r. na podstawie art. 23 ust. 3 rozporządzenia Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) Nr 952/2013 z dnia 9 października 2013 r. ustanawiającego unijny kodeks celny (Dz. Urz. UE L nr 269
z dnia 10 października 2013 r.), powoływanego dalej jako "UKC". Spółka zarzuciła,
że decyzję wydano z naruszeniem prawa. Zdaniem strony, organ nie miał prawa weryfikować pochodzenia sprowadzonego towaru, gdyż kwestionował tym samym wiarygodność wystawionych dokumentów pochodzenia sporządzonych przez odpowiednie władze w Tajwanie.
Decyzją z dnia 6 sierpnia 2020 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...], działając na podstawie art. 22 ust. 3, ust. 7 i art. 120 ust. 1 UKC odmówił unieważnienia decyzji z dnia 12 kwietnia 2019 r. oraz odmówił zwrotu kwoty ostatecznego cła antydumpingowego (A30) określonego w tej decyzji.
W uzasadnieniu organ wskazał, że dokumenty przedłożone przez stronę
do zgłoszenia celnego nie zawierały informacji o pochodzeniu importowanego towaru. Rowerki zostały sprowadzone z Tajwanu, jednakże nie musiały być tam wyprodukowane. Faktura i packing list wystawione przez tajwańskiego eksportera firmę "D" Inc. nie zawierały informacji o pochodzeniu towaru. Natomiast świadectwo pochodzenia nie było potwierdzone przez odpowiednie władze
w Tajwanie. To samo dotyczy deklaracji zgodności wystawionych przez eksportera, które potwierdzają jedynie spełnienie dyrektywy unijnej nr 2009/48/EC odnośnie bezpieczeństwa produktu, nie potwierdzają natomiast kraju jego pochodzenia. W takiej sytuacji wynik przeprowadzonej rewizji celnej jest wiążący odnośnie ustalenia pochodzenia importowanego towaru.
Organ podkreślił, że rozporządzeniem Rady (UE) nr 502/2013 zostało nałożone ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej. W sytuacji potwierdzenia chińskiego pochodzenia sprowadzonych rowerów organ celny, na podstawie cytowanego rozporządzenia, był zobligowany
do poboru cła antydumpingowego.
Organ ustalił, że z raportu OLAF nr [...], który został włączony do akt sprawy, wynika, że:
- towary w kontenerach o nr [...], [...], [...] oraz [...], o zadeklarowanym chińskim pochodzeniu według deklaracji importowej nr [...] oraz [...] z dnia 7 stycznia 2019 r., zostały sprowadzone z Chin do Tajwanu do firmy "D" Inc.,
- a następnie po przepakowaniu do kolejnych kontenerów o nr [...], [...], [...] i [...], na podstawie deklaracji eksportowej nr [...] z dnia 16 stycznia 2019 r., wyeksportowane do polskiego odbiorcy firmy "B"D. i J. G. S.J.
Okoliczności te potwierdziła księgowa oraz dyrektor firmy "D" Inc., stwierdzając, że część ładunków rowerów z Chin była przesyłana do UE. Powiązania i ustalenia dokonane przez OLAF zidentyfikowane na podstawie danych otrzymanych od władz celnych oraz z kontrolowanych firm zilustrowane zostały w załączniku do raportu z misji. Otrzymany raport OLAF potwierdza ustalenia funkcjonariuszy celnych, dokonane podczas rewizji celnej sprowadzonych rowerów ujętych w zgłoszeniu celnym.
W tych okolicznościach organ odwoławczy uznał, że decyzja o nałożeniu cła antydumpingowego była zasadna i zgodna z prawem.
Organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 120 ust. 1 UKC w przypadkach innych niż te,
o których mowa w art. 116 ust. 1 akapit drugi oraz w art. 117, 118 i 119, kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych podlega zwrotowi lub umorzeniu na zasadzie słuszności, w przypadku, gdy dług celny powstał w szczególnych okolicznościach, w których nie można przypisać dłużnikowi oszustwa ani oczywistego zaniedbania. Przepis art. 120 ust. 2 UKC stanowi, że występowanie szczególnych okoliczności, o których mowa w ust. 1, stwierdza się, jeżeli z okoliczności sprawy jasno wynika, że dłużnik znajduje się w wyjątkowej sytuacji w porównaniu
z innymi podmiotami prowadzącymi ten sam rodzaj działalności oraz, że w przypadku niewystępowania takich okoliczności nie wystąpiłyby u niego niedogodności spowodowane pobraniem kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych.
Organ wskazał, że ogólna klauzula słuszności wynikająca z cytowanej regulacji jest instytucją specyficzną dla unijnego prawa celnego. Pozwala ona na dokonanie zwrotu pobranej od dłużnika należności celnej lub umorzenie obowiązku zapłaty należności celnej w sytuacji, gdy jest ona - w świetle przepisów prawa celnego
- prawnie należna, ale jej pobranie naruszałoby podstawowe zasady sprawiedliwości.
Z samej natury instytucja ta stosowana jest tylko w wyjątkowych sytuacjach i nie może pełnić roli swoistego "pozainstancyjnego" trybu kontroli prawidłowości decyzji wymierzających należności celne. Można z niej skorzystać dopiero wtedy, gdy nie istnieje spór, co do istnienia długu celnego i legalności decyzji go wymierzających.
Organ stwierdził, że w okolicznościach sprawy przedstawione wraz z wnioskiem strony dokumenty nie stanowią dowodów uprawniających do umorzenia cła antydumpingowego.
Strona odwołała się od decyzji organu pierwszej instancji podnosząc zarzuty naruszenia:
- art. 61 ust. 1 UKC poprzez odmowę uznania dokumentów przedstawionych przez Spółkę, to jest świadectwa pochodzenia i deklaracji zgodności, za dokumenty określające pochodzenie celne oraz oparcie decyzji wyłącznie na etykiecie umieszczonej na przywożonym produkcie, podczas gdy materiał dowodowy zebrany w sprawie nie pozwalał na uznanie, by etykieta umieszczona na produkcie odzwierciedlała pochodzenie importowanego towaru;
- art. 120 ust. 1 UKC poprzez nadanie okolicznościom, w jakich znalazła się Spółka waloru typowych, podczas gdy materiał dowodowy w sprawie potwierdzony ustaleniami wynikającymi z raportu OLAF nr [...] wyraźnie wskazuje, że dług celny powstał w szczególnych okolicznościach, w których nie można przypisać dłużnikowi oszustwa ani oczywistego zaniedbania.
Po rozpatrzeniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] decyzją z dnia 11 marca 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji.
Organ odwoławczy stwierdził w uzasadnieniu decyzji, że niezasadny okazał się zarzut dotyczący naruszenia art. 61 ust. 1 UKC poprzez odmowę uznania dokumentów pochodzenia przedstawionych przez Spółkę.
Organ wskazał, że przedłożony przez stronę dokument "certificate of origin"
nie spełnia wymogów świadectwa pochodzenia przewidzianych w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 19 sierpnia 2016 r. w sprawie świadectwa potwierdzającego niepreferencyjne pochodzenie towaru (Dz.U. z 2016 r. poz. 1307), bowiem nie został zalegalizowany przez upoważnione władze Tajwanu, o czym świadczy brak numeru, stosownej pieczęci, daty oraz podpisu osoby legalizującej świadectwo. Załączony wydruk nie stanowi dowodu potwierdzającego pochodzenie. Natomiast deklaracje zgodności wystawione przez sprzedającego firmę "D" Inc. z Tajwanu potwierdzają jedynie spełnienie dyrektywy unijnej nr 2009/48/EC odnośnie bezpieczeństwa sprowadzonego towaru, natomiast nie zawierają żadnej wzmianki odnośnie pochodzenia towaru, bowiem nie służą do potwierdzenia pochodzenia. Strona bezpodstawnie zadeklarowała tajwańskie pochodzenie towaru skoro nie posiadała stosownych dokumentów potwierdzających takie pochodzenie.
Organ odwoławczy powołał się również na raport OLAF nr [...], który potwierdził ustalenia funkcjonariuszy celnych dokonane podczas rewizji celnej rowerów sprowadzonych z Tajwanu a ujętych w zgłoszeniu celnym z dnia 15 marca 2019 r., a mianowicie fakt, że rowerki dziecięce na dzień objęcia procedurą celną miały chińskie pochodzenie i zgodnie z przepisami prawa podlegały dodatkowemu cłu antydumpingowemu.
Organ odwoławczy uznał za niezasadny zarzut naruszenia art. 120 UKC, ponieważ w sprawie nie zaistniały szczególne okoliczności uzasadniające zastosowanie tego unormowania. Strona znajdowała się w takiej samej sytuacji jak inne podmioty prowadzące ten sam rodzaj działalności. Stronie można przypisać niedbalstwo, bowiem zgłaszając towar do procedury dopuszczenia do obrotu zadeklarowała jego tajwańskie pochodzenie pomimo braku dowodów potwierdzających to pochodzenie oraz informacji zawartej na etykietach umieszczonych na rowerach wskazujących chińską firmę jako producenta. Organ stwierdził, że zapłata zgodnych z prawem należności celnych wchodzi w skład zwykłego ryzyka handlowego, które ponosi podmiot gospodarczy. Importer dokonujący zgłoszenia celnego zwykle przyjmuje na siebie odpowiedzialność za zapłatę należności celnych. Strona, dbając o swój interes gospodarczy, mogła zabezpieczyć się przed takim ryzykiem, podejmując właściwe środki w ramach na przykład stosownych umów handlowych. Wówczas, jeżeli dostawca złamałby warunki dostawy zamówionego towaru, importer miałby możliwość dochodzenia swoich roszczeń i odszkodowania od kontrahenta na drodze sądowej.
"B"D. i J. G. Spółka jawna z siedzibą w [...] zaskarżyła decyzję organu odwoławczego do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku wnosząc o uchylenie decyzji organów obu instancji.
Zaskarżonej decyzji Spółka zarzuciła naruszenie:
1) art. 23 ust. 3 UKC w zw. z art. 192 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325 ze zm.), powoływanej dalej jako "o.p.", oraz art. 73 ust. 1 ustawy z dnia 19 marca 2004 r. Prawo celne (t.j. Dz. U.
z 2020 r. poz. 1382 ze zm.), poprzez oparcie decyzji na dowodzie, który nie został zgromadzony w toku postępowania zakończonego decyzją z dnia 12 kwietnia 2019 r., tj. raporcie OLAF nr [...], podczas gdy w postępowaniu dotyczącym unieważnienia decyzji celnej opartym na art. 23 ust. 3 UKC organ celny powinien opierać się wyłącznie na dowodach, które zgromadzono w toku postępowania zakończonego decyzją, co do której badane są przesłanki jej unieważnienia i co do których strona mogła się wypowiedzieć;
2) art. 187 § 1 o.p. w zw. z art. 73 ust. 1 Prawa celnego poprzez zaniechanie wyczerpującego rozpatrzenia materiału faktycznego sprawy poprzez odmowę nadania mocy dowodowej świadectwu pochodzenia oraz deklaracji zgodności przedstawionej przez Spółkę w toku postępowania zakończonego wydaniem decyzji z dnia 12 kwietnia 2019 r., podczas gdy dokumenty te określają tajwańskie pochodzenie towarów importowanych przez Spółkę, zaś w aktach sprawy brak było dowodów, na podstawie których możliwe było podważenie ich wiarygodności;
3) art. 23 ust. 3 UKC poprzez jego niezastosowanie i odmowę unieważnienia decyzji z dnia 12 kwietnia 2019 r., podczas gdy stan faktyczny ustalony w toku postępowania dowodowego zakończonego wydaniem tej decyzji nie pozwalał
na nałożenie cła antydumpingowego na podstawie art. 1 ust. 1 rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013.
W uzasadnieniu skarżąca wskazała, że unieważnienie decyzji oraz cofnięcie lub zmiana decyzji celnych wymaga przeprowadzenia nowego postępowania dowodowego w celu ustalenia odpowiednio braku prawidłowości lub niekompletności informacji stanowiących podstawę decyzji celnej albo braku spełniania warunków określonych w decyzji. Ustalenie tych okoliczności wymagane jest przez art. 27 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 UKC, w dodatkowym postępowaniu dowodowym.
Przesłankami ponownej oceny decyzji celnych, zgodnie z art. 15 ust. 1 rozporządzenia Delegowanego Komisji (UE) nr 2015/2446 z dnia 28 lipca 2015 r. uzupełniającego rozporządzenie Parlamentu Europejskiego i Rady (UE) nr 952/2013
w odniesieniu do szczegółowych zasad dotyczących niektórych przepisów unijnego kodeksu celnego (Dz. Urz. UE L 343/1), są,
1) zmiany wprowadzone do stosownych przepisów unijnych, mających wpływ na decyzję;
2) wyniki prowadzonego monitorowania;
3) informacje dostarczone przez posiadacza decyzji zgodnie z art. 23 ust. 2 UKC lub przez inne organy.
Przeprowadzenie ponownej oceny decyzji wymaga zatem, poza przypadkiem zmiany przepisów celnych, ujawnienia nowych okoliczności faktycznych, które nie były znane w chwili wydawania decyzji celnej.
Wykładnia systemowa przepisów UKC powinna prowadzić do wniosku,
że unieważnienie decyzji celnej dokonywane na podstawie art. 23 ust. 3 UKC jest instytucją, w ramach której badana jest wyłącznie legalność decyzji celnej. Jednocześnie, w odróżnieniu od przypadków wzruszenia decyzji celnych przewidzianych w art. 23 ust. 4 lit. a, art. 27 ust. 1 oraz art. 28 ust. 1 UKC, w przypadku instytucji przewidzianej w art. 23 ust. 1 UKC brak jest przepisów, które umożliwiają wzięcie przez organy celne pod uwagę nowych okoliczności faktycznych, które nie zostały ujawnione w toku pierwotnego postępowania.
W ocenie skarżącej oznacza to, że w postępowaniu opartym na podstawie
art. 23 ust. 3 UKC należy badać zgodność z prawem decyzji celnej na podstawie materiału faktycznego dostępnego w chwili jej wydawania. Za niedopuszczalną zatem należy uznać sytuację, w której organy celne w postępowaniu dotyczącym unieważnienia decyzji celnej uzupełniają jej podstawę faktyczną o raport OLAF,
który został sporządzony już po wydaniu ocenianej decyzji. Skoro Spółka nie mogła wypowiedzieć się na temat raportu w sprawie zakończonej ocenianą decyzją, brak jest możliwości, aby raport był uwzględniany w decyzji.
Skarżąca podkreśliła, że importowane przez nią rowery dziecięce pochodzą
z Tajwanu. Skarżąca dokonała takiej deklaracji na podstawie oświadczeń składanych
jej przez eksportera, a także na podstawie świadectwa pochodzenia oraz deklaracji zgodności wystawionej przez producenta "D" Inc. Dokumentacja transportowa tych rowerów wskazuje także, że zostały one załadowane na statek na terytorium Tajwanu. Organ odwoławczy natomiast nie dysponował żadnymi innymi dowodami, poza raportem OLAF (który nie może zostać uwzględniony w niniejszym postępowaniu z powodów wymienionych powyżej), które pozwalałaby na zakwestionowanie pochodzenia zadeklarowanego przez skarżącą. Za dowód taki nie może być uznana także etykieta znajdująca się na rowerach, ponieważ nie są znane okoliczności jej powstania oraz umieszczenia.
W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] wniósł o jej oddalenie.
Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje:
Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem.
Z kolei przepis art. 3 § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r.
- Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej powoływanej w skrócie jako "p.p.s.a.", stanowi, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie
w sprawach skarg na decyzje administracyjne. W wyniku takiej kontroli decyzja może zostać uchylona w razie stwierdzenia, że naruszono przepisy prawa materialnego
w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do takiego naruszenia przepisów prawa procesowego, które mogłoby w istotny sposób wpłynąć na wynik sprawy, ewentualnie w razie wystąpienia okoliczności mogących być podstawą wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Z przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika natomiast, że sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc związany zarzutami
i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną.
Zgodnie z art. 73 ust. 1 ustawy - Prawo celne, do postępowania w sprawach celnych nie mają zastosowania przepisy Ordynacji podatkowej i Kodeksu postępowania administracyjnego dotyczące nadzwyczajnych trybów wzruszenia decyzji.
Przepis art. 23 ust. 3 UKC stanowi, że nie naruszając przepisów obowiązujących w innych dziedzinach, określających przypadki, w których decyzje są wadliwe lub nieważne organy celne, które wydały daną decyzję, mogą w każdej chwili ją unieważnić, zmienić lub cofnąć, jeżeli nie jest ona zgodna z przepisami prawa celnego.
Tryb przewidziany w art. 23 ust. 3 UKC jest trybem nadzwyczajnym, który pozwala na wyeliminowanie z obrotu prawnego decyzji organu celnego w trybie innym niż odwoławczy. Pozwala on organom celnym unieważnić swoje decyzje (korzystne
i niekorzystne, wydawane na wniosek i z urzędu) obarczone wadami, przy spełnieniu przewidzianej w nim przesłanki.
W przypadku trybu przewidzianego w art. 23 ust. 3 UKC ustawodawca unijny posłużył się ogólnym pojęciem "niezgodności z przepisami prawa celnego".
W przepisach UKC nie zdefiniowano pojęcia braku zgodności z przepisami prawa celnego. Przyjąć należy, że brak zgodności z przepisami prawa celnego nie musi mieć charakteru rażącego naruszenia prawa celnego. Zawarte w art. 23 ust. 3 UKC pojęcie niezgodności z przepisami prawa celnego należy odnosić do sytuacji, w których wydane rozstrzygnięcie stoi w sprzeczności z treścią obowiązujących przepisów prawa celnego.
W ocenie Sądu, kwestionowana przez skarżącą decyzja nie narusza przepisów prawa materialnego ani prawa procesowego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy.
Uwzględnienie przez organ złożonego przez skarżącą wniosku mogło nastąpić jedynie w przypadku stwierdzenia, że badana w postępowaniu nadzwyczajnym decyzja nie jest zgodna z przepisami prawa celnego.
Organ nie stwierdził zaistnienia tej przesłanki.
W ocenie Sądu dokonana przez organ ocena nie narusza przepisów prawa.
Decyzją z dnia 12 kwietnia 2019 r. nr [...] Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego w [...] określił w stosunku do Spółki kwotę ostatecznego cła antydumpingowego należnego w związku z importem rowerów dziecięcych w wysokości 67.379 zł. Organ ustalił, że producentem rowerków nie był dostawca z Tajwanu, lecz podmiot chiński - "C" CO Ltd. z [...] CHINA.
Organ dokonał takiego ustalenia na podstawie informacji znajdującej się
na umieszczonych na rowerach etykietach z kodem cyfrowym zawierającym oprócz nazwy, adresu i logo dystrybutora "B" [...], ul. [...], [...] również nazwę producenta rowerków, tj. "C" CO Ltd, adres - [...] CHINA.
Organ nie dał wiary wyjaśnieniom importera, że towar zakupił od tajwańskiego producenta o czym miały świadczyć dokumenty dołączone do odprawy, a nalepki
z producentem chińskim zostały naklejone przez pomyłkę w tajwańskiej fabryce.
W istocie argumentacja skarżącej sprowadza się do zarzutu błędnej oceny zebranego materiału dowodowego przez organ orzekający o określeniu cła antydumpingowego.
Zgodnie z art. 73 ust. 1 pkt 1 Prawa celnego, do postępowania w sprawach celnych stosuje się odpowiednio przepisy m.in. przepisy działu IV rozdziału 11 Dowody - z wyłączeniem art. 200 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa.
W postępowaniu celnym znajduje zatem zastosowanie przewidziana w art. 191 o.p. zasada swobodnej oceny dowodów, zgodnie z którą organ ocenia na podstawie całego zebranego materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona.
Organ w uzasadnieniu decyzji określającej kwotę cła antydumpingowego wskazywał, że importer nie potrafił wyjaśnić dlaczego na etykietach naklejonych
na rowerkach nie wskazano producenta z Tajwanu lecz producenta z Chin. Organ uznał za niewiarygodne, że producent rowerków pochodził z Tajwanu i celowo lub przez pomyłkę umieścił na rowerkach etykiety z nazwą i adresem innego producenta pochodzącego z Chin. Organ wskazał, że sytuacja, w której producent umieszczałby
na swoich wyrobach informacje, że ich producentem jest inna firma byłoby sprzeczne
z przepisami prawa i negatywnie wpływało na wizerunek i ocenę wiarygodności tego podmiotu. W tych okolicznościach organ uznał, że wyjaśnienia importera o tajwańskim pochodzeniu towarów są niewiarygodne.
Dokonana w postępowaniu zakończonym decyzją określającą kwotę cła antydumpingowego ocena materiału dowodowego nie przekroczyła granic swobodnej oceny materiału dowodowego i jest prawidłowa. Zasada swobodnej oceny dowodów zakłada, że organ podatkowy nie jest krępowany przy ocenie dowodów kryteriami formalnymi, ma on swobodnie oceniać wiarygodność i moc dowodową poszczególnych dowodów, na których oparł swoją decyzję. Nie oznacza to możliwości przekroczenia granic swobody oceny, ponieważ organ przy ocenie zebranych w sprawie dowodów winien kierować się obiektywnymi kryteriami oceny, tj. wskazaniami wiedzy, prawidłami logiki, zgodnością oceny z prawami nauki i doświadczenia życiowego, zasadą oceniania dowodów z punktu widzenia ich znaczenia i wartości dla toczącej się sprawy.
Organ dokonał oceny, zgodnie z którą umieszczone na towarze etykiety z nazwą producenta uznał za wiarygodny dowód wskazujący rzeczywistego producenta towaru. Ocenę w tym zakresie organ uzasadnił. Ocena ta jest zgodna z zasadami logiki
i doświadczenia życiowego. Brak jest podstaw do kwestionowania stanowiska organu
w tym zakresie, przeciwnie stanowisko to Sąd uznał za przekonywujące.
W postępowaniu wywołanym wnioskiem o unieważnienie powyższej decyzji organ wskazywał, że przedłożony przez skarżącą dokument - deklaracja zgodności nie stanowił wiarygodnego dowodu na okoliczność tajwańskiego pochodzenia towarów, potwierdza on jedynie, że towar spełnia dyrektywę unijną nr 2009/48/EC odnośnie bezpieczeństwa towaru. Natomiast dokument "certyficat of origin" nie posiada pieczęci oraz podpisu osoby legalizującej dokument w imieniu upoważnionej władzy tajwańskiej. Nie spełnia on zatem wymogów świadectwa pochodzenia przewidzianych
w rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 19 sierpnia 2016 r. w sprawie świadectwa potwierdzającego niepreferencyjne pochodzenie towaru. Zgodnie z załącznikiem
nr 2 do rozporządzenia świadectwo pochodzenia towaru powinno zawierać miejsce
i datę wystawienia, nazwę oraz podpis i pieczęć właściwego organu.
Natomiast przewidziane w § 7 rozporządzenia świadectwo pochodzenia wydane w trybie uproszczonym powinno być ostemplowane przez organ celny. Złożony do akt sprawy przez skarżącą dokument nie spełnia tych wymogów.
Organ przy wydaniu badanej w postępowaniu nadzwyczajnym decyzji nie naruszył przepisów prawa celnego, w szczególności normy 61 ust. 1 UKC. Przepis ten stanowi, że jeżeli w zgłoszeniu celnym wskazane zostaje pochodzenie zgodnie
z przepisami prawa celnego, organy celne mogą zażądać od zgłaszającego udowodnienia pochodzenia towarów. Tajwańskie pochodzenie towarów nie zostało przez skarżącą udowodnione. Dodatkowo wskazać należy, że niezależnie od przedstawienia dowodu pochodzenia zgodnie z przepisami prawa celnego lub innym prawodawstwem unijnym regulującym określone dziedziny, w przypadku uzasadnionych wątpliwości organy celne mogą co do zasady zażądać dodatkowego dowodu w celu upewnienia się, że wskazane pochodzenie jest zgodne z regułami określonymi w stosownych przepisach unijnych (61 ust. 1 UKC). Nawet w przypadku złożenia dowodu pochodzenia zgodnie z przepisami prawa celnego, organ w sytuacji istnienia innych dowodów wskazujących na pochodzenie towarów, może dokonać ustaleń na ich podstawie. Niewątpliwie takie uzasadnione wątpliwości w niniejszej sprawę zaistniały.
Sąd stwierdził, że organ zbierając materiał dowodowy, dokonując jego oceny oraz ustaleń na jego podstawie nie naruszył przepisów prawa procesowego.
Organ dokonał prawidłowych ustaleń w kwestii pochodzenia towarów.
W konsekwencji organ nie naruszył również przepisów prawa materialnego
- rozporządzenia Rady (UE) nr 502/2013 zmieniającego rozporządzenie wykonawcze Rady (UE) nr 990/2011 nakładające ostateczne cło antydumpingowe na przywóz rowerów pochodzących z Chińskiej Republiki Ludowej w następstwie przeglądu wygaśnięcia na podstawie art. 11 ust. 3 rozporządzenia (WE) nr 1225/2009. W sytuacji potwierdzenia chińskiego pochodzenia rowerów organ celny był bowiem, w świetle powyższej regulacji, zobligowany do poboru cła antydumpingowego.
Podniesiony przez stronę zarzut oparcia zaskarżonej decyzji na dowodzie sporządzonym po wydaniu decyzji 12 kwietnia 2019 r. – raporcie OLAF nie zasługuje
na uwzględnienie.
Podkreślić należy, że dokonaną ocenę pochodzenia towarów umożliwiał materiał dowodowy zebrany w postępowaniu zakończonym decyzją określającą kwotę cła antydumpingowego.
Raport OLAF nr [...] dodatkowo jedynie potwierdził ustalenia funkcjonariuszy celnych dokonane podczas rewizji celnej rowerów sprowadzonych z Tajwanu, a mianowicie fakt, że rowerki te miały chińskie pochodzenie i zgodnie z przepisami prawa podlegały dodatkowemu cłu antydumpingowemu. Dokument ten wskazuje zatem, że organ wydając decyzję dokonał prawidłowej oceny zebranego materiału dowodowego i prawidłowych ustaleń.
Organ w zaskarżonej decyzji nie naruszył art. 23 ust. 3 Rozporządzenia
ani przepisów 187 o.p. w związku z art. 73 ust. 1 Prawa celnego. Zarzuty skargi
nie zasługują zatem na uwzględnienie.
Sąd uznał za prawidłową dokonaną przez organ ocenę, że zgłaszając towar
do procedury dopuszczenia do obrotu skarżący niezasadnie zadeklarował jego tajwańskie pochodzenie, pomimo braku dowodów potwierdzających to pochodzenie oraz informacji zawartej na etykietach umieszczonych na rowerach wskazujących chińską firmę jako producenta.
Organ prawidłowo dokonał oceny, że w sprawie brak było podstaw do zwrotu lub umorzenia należności celnych na podstawie art. 120 UKC.
Zgodnie z art. 120 ust. 1 UKC w przypadkach innych niż te, o których mowa w art. 116 ust. 1 akapit drugi oraz w art. 117, 118 i 119, kwota należności celnych przywozowych lub wywozowych podlega zwrotowi lub umorzeniu na zasadzie słuszności, w przypadku gdy dług celny powstał w szczególnych okolicznościach, w których nie można przypisać dłużnikowi oszustwa ani oczywistego zaniedbania. Występowanie szczególnych okoliczności, o których mowa w ust. 1, stwierdza się, jeżeli z okoliczności sprawy jasno wynika, że dłużnik znajduje się w wyjątkowej sytuacji w porównaniu z innymi podmiotami prowadzącymi ten sam rodzaj działalności oraz, że w przypadku niewystępowania takich okoliczności nie wystąpiłyby u niego niedogodności spowodowane pobraniem kwoty należności celnych przywozowych lub wywozowych (art. 120 ust. 2 UKC).
Podkreślić należy, że powstanie szczególnych okoliczności jest pojęciem zdefiniowanym przez ustawodawcę, stwierdzenie ich wystąpienia może zatem nastąpić jedynie w przypadku opisanym w art. 120 ust. 2 UKC
Organ słusznie ocenił, że skarżąca nie znajdowała się w sytuacji wyjątkowej w porównaniu z innymi podmiotami prowadzącymi ten sam rodzaj działalności. Jako importer dokonujący zgłoszenia celnego przyjęła ona na siebie odpowiedzialność za zapłatę należności celnych. Dbając o swój interes gospodarczy winna zatem zabezpieczyć się przed ryzykiem uiszczenia dodatkowych opłat celnych, podejmując właściwe środki w ramach zawieranych z kontrahentami umów handlowych.
Ocena taka znajduje swoje dodatkowe uzasadnienia w treści przepisów poprzedzających unormowanie art. 120 UKC.
Przesłanki zwrotu i umorzenia należności celnych unormowane zostały w przepisach art. 116-120 UKC. W art. 118 ust. 1 UKC przewidziano warunki zwrotu cła w przypadku towarów niezgodnych z warunkami umowy. Przepis ten stanowi, że kwota należności celnych przywozowych podlega zwrotowi lub umorzeniu, jeżeli powiadomienie o długu celnym dotyczy towarów, które nie zostały przyjęte przez importera, ponieważ w chwili zwolnienia były wadliwe lub niezgodne z warunkami umowy, na podstawie której zostały przywiezione. W sytuacji, gdy skarżąca nie posiadała wiedzy o tym, że towary wyprodukowane zostały w Chinach i nie odpowiadało to warunkom umowy, mogła ona stosownie do tego unormowania nie przyjąć towaru niezgodnego z umową. W takiej sytuacji nie obciążałby jej obowiązek poniesienia kosztów należności celnych. Skoro prawodawca unijny przewidział szczególne unormowanie umożliwiające zwrot lub umorzenie należności celnych w sytuacji niezgodności towaru z warunkami umowy, w tym co do pochodzenia towarów, na co strona powołuje się w niniejszej sprawie, tak sytuacja nie powinna być rozważana w kontekście treści art. 120 UKC, jako uregulowana w innym przepisie, który ma charakter szczególny.
Reasumując, brak sprzeczności ocenianej w postępowaniu nadzwyczajnym decyzji z przepisami prawa celnego uzasadniał odmowę unieważnienia przez organ tej decyzji. Organ właściwe także ocenił wniosek skarżącej złożony na podstawie art. 120 UKC. Zaskarżona decyzja jest zatem prawidłowa. Podniesione w skardze zarzuty nie zasługiwały na uwzględnienie, w sprawie nie stwierdzono także naruszeń prawa procesowego lub materialnego, które Sąd winien uwzględnić z urzędu.
Biorąc pod uwagę powyższe okoliczności, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę jako niezasadną.